Derek Robotis

Το Δέντρο

Η ανθρώπινη φύση έχει την τάση να δημιουργεί ή να καταστρέφει τον κόσμο της. Λίγο

πριν από την αυγή της νέας εποχής, κατάφερε να βρει την έννοια του υπεράνθρωπου και

να την κατακτήσει. Μια έννοια που τον φόβισε και τον ανάγκασε να οπισθοχωρήσει. Ποιος

είδε την αλήθεια κατάματα και δε φοβήθηκε; Αυτός ο φόβος τον οδήγησε στην

καταστροφή και πάλι στη λίθινη εποχή του Πνεύματος. Στα δύσκολα χρόνια του μεγάλου

πολέμου ένας στρατάρχης ανέβηκε στην εξουσία και κόσμος αποφάσισε να τον

ακολουθήσει στην σπηλιά της άγνοιας, εκεί που βασιλεύει ο μονόφθαλμος. Το σκοτάδι

κυριαρχεί και ο κόσμος το φοβάται και δεν μιλάει. Στα σχολεία μόνο ψέματα τους

μαθαίνουν για το τι προκάλεσε τον πόλεμο και ότι μόνο η συντηρητική πολιτική θα σώσει

τον άνθρωπο από την καταστροφική του φύση. Η παιδεία δεν φέρνει την αλλαγή- τους

έλεγαν- και η πλειονότητα της κοινωνίας το αποδέχονταν αυτό. Λίγοι μαθητές τολμούσαν

να εκφράσουν την αντίθεση τους. Σε ένα από τα σχολεία υπάρχει ένα παιδί.

Ο Χάρη στο σχολείο είναι από τα παιδιά που περνούν αρκετό χρόνο μόνα τους. Το χρόνο

του τον μοιράζει μεταξύ των μαθημάτων και του μικρού τηλεσκοπίου που του είχε

αγοράσει ο πατέρας του. ‘Ίσως ήταν το καλύτερο δώρο που του είχαν κάνει ποτέ.

Κοιτάζοντας τα αστέρια, ένιωθε ότι άνηκε σε έναν άλλο κόσμο, μακριά από την γη, ένα

αίσθημα ανεξήγητα οικείο. Όπως κάθε παιδί, ονειρεύεται κόσμους μακρινούς. Τα βράδια,

που ο ουρανός ήταν ξάστερος, περνούσε πολλές ώρες κοιτάζοντας τους διάφορους

αστερισμούς, όπως τον Ωρίωνα και τον Τοξότη. Το μικρό παράθυρο στη σοφίτα ήταν η

γέφυρα στο ατελείωτο σύμπαν, όπου συγκέντρωνε τις σκέψεις του και τα όνειρα του τα

οποία έβρισκαν έφορο έδαφος σε μια άλλη κοσμική διάσταση. Συχνά πυκνά, τον έπαιρνε ο

ύπνος στο πρεβάζι του παραθύρου, ενώ αγνάντευε τα αστέρια. Η μητέρα του ήξερε τις

συνήθειες του και ήταν πάντα κοντά του και τον παρακολουθούσε διακριτικά. Τον πήρε

στην αγκαλιά της και τον σκέπασε με την αγαπημένη του κουβέρτα, που είχε όλους

πλανήτες του ηλιακού μας συστήματος. Η αγκαλιά της μητέρας του τον ηρεμούσε. Εκείνη

προσπάθησε να κλείσει την πόρτα δίχως να τον ξυπνήσει. Το επόμενο πρωινό ξύπνησε

νωρίτερα απ΄ ότι συνήθως. Ήταν γεμάτος ενέργεια και τον διακατείχε μια αυτοπεποίθηση

που δεν είχε νιώσει εδώ και πάρα πολλά χρόνια.

Παρόλο που ήταν γυμνασιόπαιδο, δεν είχε εξάρσεις κι ουδέποτε είχε προκαλέσει κάποιο

συμμαθητή του. Ήταν η μέρα του χαμόγελου. Η σκέψη του και αύρα του σαν να ξεσήκωναν

τον μικρόκοσμο που βρίσκονταν μέσα του. Έτσι θα ήταν και το υπόλοιπο της ημέρας. Μια

από της συμμαθήτριες του, η Γεωργία, τον παρακολουθούσε χωρίς του εκμυστηρευτεί ότι

το χαμόγελο ήταν διάπλατο και ότι οι συμμαθητές του τον χλεύαζαν. Αν και τους κατάλαβε,

δεν τους έδωσε σημασία.

Η καθηγήτρια τον ρώτησε «Χάρη, θα ήθελες να πεις και σε εμάς γιατί χαμογελάς όλη

μέρα; Τι είναι αυτό που σε κάνει τόσο χαρούμενο;».

«Δεν ξέρω να σας απαντήσω με σαφήνεια, κυρία. Είμαι απλά χαρούμενος, δεν χρειάζεται

να έχω κάποιο ιδιαίτερο λόγο». Η συζήτηση τελείωσε εκεί. Δεν ήθελε να πει σε κανέναν τι

έχει δει το προηγούμενο βράδυ. Ίσως να είχε ανακαλύψει τον χαμένο ένατο πλανήτη που

όλοι ψάχνουν να βρουν. Ήταν πιθανόν ένας έφηβος να έχει ανακαλύψει ένα ουράνιο σώμα

που διέφευγε της προσοχής από ολόκληρη την επιστημονική κοινότητα. Και όμως! Πολλές

ανακαλύψεις έχουν γίνει από τους μικρούς και αφανείς ήρωες του μικρού μας κόσμου.

Υπήρχε η πιθανότητα να ήταν διάθλαση από μια άλλη διάσταση. Ωστόσο, πρέπει να γίνει

περεταίρω έρευνα από τον Χάρη, για να είναι σίγουρος ότι είναι ένα ουράνιο φαινόμενο

Derek Robotis

και όχι κατασκευή της φαντασίας του. Η συμμαθήτρια του, η Αγγελική, είναι η μόνη που

θα μπορούσε να καταλάβει τον ενθουσιασμό του, διότι και η ίδια είχε μια αγάπη για το

διάστημα και τα ουράνια. «Τι είναι αυτό που σε έχει ενθουσιάσει τόσο και χαμογελάς ;»

Έβγαλε ένα χαρτί στο οποίο είχε γράψει τις συντεταγμένες όπου εντόπισε τον παράξενο

πλανήτη. «Το βράδυ, εάν είναι καθαρός ο ουρανός, στρέψε το τηλεσκόπιο σου στις

συντεταγμένες που σου έχω γράψει και ,εάν δεις κάτι που δεν πρέπει να είναι εκεί, στείλε

μου μήνυμα στο μείλ μου. Είμαι σίγουρος ότι θα εκπλαγείς.» Αυτά της είπε εν συντομία. Η

Αγγελική ήταν περίεργη από την φύση της και αυτά τα λίγα που της είπε ο Χάρη της είχαν

εξάψει την φαντασία. Φαινόταν ξεκάθαρα στα μάτια της. Παρόλο την περιέργεια της, θα

έπρεπε να περιμένει μέχρι να επιστρέψει στο σπίτι για να ξεκινήσει την έρευνα της. «Τι θα

μπορούσε να είναι!» αναρωτιόνταν. Έπρεπε να περιμένει μέχρι να βραδιάσει, ώστε να

ψάξει και να βρει τι κρυβόταν στις συντεταγμένες που της είχε δώσει ο φίλος της. Το

υπόλοιπο της σχολικής ώρας κύλησε με τους δυο συμμαθητές να συλλογίζονται τα μυστικά

που έκρυβε ο νυχτερινός ουρανός.

Φτάνοντας στο σπίτι του, ο νεαρός Χάρη συνειδητοποίησε ότι είχε έναν επιπλέον λόγο να

χαίρεται, διότι είχε μοιραστεί το μυστικό του με μια φίλη του που ήξερε πως δεν θα τον

χλεύαζε ποτέ. Η τάση των ανθρώπων να κοροϊδεύουν οτιδήποτε δεν μπορούν να

κατανοήσουν συμβαίνει ανεξαρτήτου ηλικίας και έπρεπε να προστατεύσει τον εαυτό του,

όπως και την Αγγελική, που ήταν μια πολύ καλή του φίλη. Η χαρά της ανακάλυψης μπορεί

να οδηγήσει σε χλευασμό που πιθανό να του στοιχίσει και την φιλία του μαζί της.

Την ίδια περίπου ώρα ήρθε και ο πατέρας του να δειπνήσουν όλοι μαζί. Το φαγητό

έπρεπε να το μοιράζονται. Αυτές είναι στιγμές που χτίζουν τις γερές βάσεις του σπιτικού.

Με τον ερχομό της μικρής του αδερφής , οι ισορροπίες είχαν αλλάξει. Η μητέρα του Χάρη

περνούσε πιο πολύ χρόνο με την μπέμπα. Έτσι ο κ. Αντώνης, ο πατέρας του μικρού μας

φίλου, προσπαθούσε να τον καθοδηγήσει στη ζωή αλλά και σε ό,τι βοήθεια και αν

χρειαζόταν στο σχολείο.

«Χάρη, πώς ήταν η μέρα στο σχολείο σήμερα; Μάθατε κάτι το καινούργιο που θα ήθελες

να μοιραστείς μαζί μας; Είμαι σίγουρος ότι θα μάθατε το κατιτίς καινούργιο».

«Μπαμπά, πολλές φορές δεν αποκομίζω κάτι καινούργιο από το σχολείο. Ίσως μια

επανάληψη να γίνεται. Με την Αγγελική έχουμε βρει την κλίση μας , αυτό που μας αρέσει,

και αυτό είναι η αστρονομία. Αρκετά βράδια τα περνώ ρεμβάζοντας τα αστέρια και

αναρωτιέμαι τι θα μπορούσε να κρύβεται στα νεφελώματα που μας περικλείουν. Τόσα

είναι τα ερωτήματα που πρέπει να απαντηθούν».

Ο πατέρας του πρώτη φορά τον άκουγε να ανοίγεται τόσο πολύ για τα όνειρα του και τις

βλέψεις του για το μέλλον. Ένιωθε περήφανος για το παιδί του που τόσα κατάφερε μόνος

του, χωρίς να συνεισφέρουν οι ίδιοι ιδιαίτερα στη μάθηση του. Είχε το δαιμόνιο μέσα του ο

Χάρη και έπρεπε να συνεχίσει να έχει την ίδια περιέργεια, ώστε να καταφέρει αυτά που

ήθελε στην ζωή του. Μόνο κάτω από το κάτοπτρο της μάθησης θα μπορέσει να

υπερπηδήσει τα όποια διδάγματα ήθελε η Λάχεσις να του διδάξει. Ο πατέρας του είχε να

του αναφέρει μια τελευταία συμβουλή.

Derek Robotis

«Πρέπει να ακολουθείς το συναίσθημα σου γιε μου! Η μητέρα σου και εγώ θα είμαστε

πάντα δίπλα σου, σε ό,τι και αν χρειαστείς».

«Σε ευχαριστώ πολύ πατέρα. Τα λόγια σου είναι σοφά και μου δίνουν δύναμη να συνεχίσω

όλα αυτά που έχω κατά νου».

Μετά το γεύμα του, κατευθύνθηκε προς το δωμάτιο του για να κάνει γρήγορα τις εργασίες

για το σχολείο, ώστε μετά να έχει τον ανάλογο χρόνο να αφοσιωθεί στην πηγή έμπνευσης

του. Τα αστέρια.

Αφότου ολοκλήρωσε τις ασκήσεις του σχολείου, ξάπλωσε να ξεκουραστεί. Τα ματόκλαδα

του μόλις είχαν κλείσει και ξύπνησε. Ακούγονταν ένας αμυδρός θόρυβος. Σαν να πέταγε

κάποιος πετραδάκια στο παράθυρο του δωματίου του. Βγήκε στο πρεβάζι και εκεί ήταν η

Αγγελική που στέκονταν χαμογελαστή. Τι θα μπορούσε να ήθελε και να έκανε τόσο δρόμο

με το ροζ ποδήλατο της, που το είχε από τα παιδικά της χρόνια. Αφού είχαν συμφωνήσει,

εάν ανακάλυπτε το οτιδήποτε, ότι θα του έστελνε μήνυμα στην ηλεκτρονική του διεύθυνση.

Ήταν η πρώτη φορά που μια κοπέλα έρχονταν μόνη της στο σπίτι του. Μόνο σε κάτι

παιδικά πάρτι που είχε κάνει όταν ήταν μικρός είχαν έρθει κοπέλες στο σπίτι του.

Ακούστηκε το κουδούνι του σπιτιού. Ο Χάρη έτρεξε κάτω στις σκάλες, ώστε να προλάβει

την μητέρα του πριν ανοίξει η ίδια την πόρτα της οικείας του. Μάταια όμως. Δε τα

κατάφερε. Η μητέρα του είχε ήδη φτάσει στην εξώπορτα και την είχε πάει στο σαλόνι τους .

Η μητέρα του Χάρη κάθονταν στον καναπέ του σαλονιού και της μιλούσε της μαζί σαν να

είχαν μια οικειότητα.

«Καλησπέρα Αγγελική, χαίρομαι που ήρθες να με δεις , πρέπει να πω ότι με ξάφνιασες» της

είπε ο Χάρη.

«Έκανα ποδήλατο και είπα να σε επισκεφτώ να δω, εάν χρειάζεσαι βοήθεια με το πρότζεκτ

που έχουμε να κάνουμε για το σχολείο», του είπε κλείνοντας του το μάτι.

«Ναι, βέβαια».

Διέκοψε η μητέρα του Χάρη «Ξέρεις γιέ μου με την μητέρα της Αγγελικής ήμασταν

συμμαθήτριες και καλές φίλες, ίσως μια μέρα να τους καλέσουμε για φαγητό να

γνωριστούν οι οικογένειες μας καλύτερα».

«Ναι, βέβαια. Θα είναι καλό για όλους να ξαναβρεθείτε» είπε ο Χάρη. Άρεσε και στους δύο

να περνάνε περισσότερο χρόνο μαζί. Αφότου ανέβηκαν στη σοφίτα, η Αγγελική του εξήγησε

ότι καθώς γευμάτιζε με τους γονείς της, η μητέρα της τής είπε ότι οι δύο μαμάδες τους

γνωρίζονταν στο σχολείο.

«Τέλος πάντων, δεν ήρθα εδώ για σου πω από πού γνωρίζονται οι γονείς μας, ο λόγος ήταν

άλλος».

«Πες μου» της απάντησε γεμάτος απορία ο Χάρη.

Derek Robotis

«Οι συντεταγμένες που μου έδωσες το πρωί είναι πολύ παράξενες. Δεν μπορώ να εντοπίσω

ακριβώς τι υπάρχει εκεί. Ίσως ένα ουράνιο σώμα που ωστόσο, δεν θα έπρεπε να βρίσκεται

εκεί. Είναι σαν να το τοποθέτησε κάποια ανώτερη παρουσία. Ως σκεπτόμενη κοινωνία

έχουμε προ πολλού αποδεχτεί ότι δεν υπάρχει κάποια ανώτερη οντότητα που να επηρεάζει

τις ζωές μας».

«Καλή μου φίλη, ακούω τις σκέψεις σου και μπορώ να τις δεχτώ ως ένα σημείο. Παρόλ΄

αυτά δεν πρέπει να ξεχνάς ότι είμαστε στην ηλικία που πρέπει να φιλτράρουμε και να

εξετάζουμε όσα στοιχεία έχουμε στην διάθεση μας. Θα κάνουμε την έρευνα μας και μαζί θα

βρούμε τις απαντήσεις που χρειαζόμαστε. Έλα να κάτσεις κοντά μου και κοίτα μέσα από το

τηλεσκόπιο. Πες μου, τι βλέπεις;»

Αυτό που αντίκρισαν τα μάτια της δεν το πίστευαν. Ήταν ένας πλανήτης με ατμόσφαιρα.

Πώς όμως αυτός βρίσκονταν εκεί; Η επιστημονική κοινότητα γιατί δεν είχε ανακοινώσει

αυτήν την σπουδαία ανακάλυψη; Δεν ήταν συμβατό με κανένα από τα μοντέλα που είχαν

διδαχθεί στο σχολείο.

«Μα καλά, πώς είναι δυνατόν να το έχεις εντοπίσει; Το τηλεσκόπιο σου δεν είναι τόσο

δυνατό για να το εντοπίσει έναν πλανήτη σε τόση μεγάλη απόσταση από τη γη».

Της απάντησε ευγενικά ότι είχε χακάρει το τηλεσκόπιο της Nasa, τo Hubble, που υποτίθεται

ήταν ανενεργό. Οι μυστικές υπηρεσίες της γης το χρησιμοποιούσαν για μυστικές

παρατηρήσεις ή πιθανούς κινδύνους. Στην Αγγελική έκανε εντύπωση ότι ο φίλος της είχε

εξελιχθεί τόσο πολύ σε τόση μικρή ηλικία και πόσα ακόμα μυστικά θα μπορούσε να κρύβει.

Τόλμησε να τον ρωτήσει «Τι ακόμα έχεις βρει που δεν ξέρω».

«Θα εστιάσω αλλού τον φακό και πες μου τι παρατηρείς. Κοίτα προσεκτικά».

Είδε ένα δέντρο με πράσινα φύλλα. Όχι μόνο ανακάλυψε έναν νέο πλανήτη αλλά και ζωή

πάνω σ΄ αυτόν. Ένα δέντρο, τίποτε άλλο. Όμως, ήταν το δέντρο της ζωής σε ένα άλλο

ουράνιο σώμα. Η ζωή είναι διάχυτη στο σύμπαν. Τι άλλο θα μπορούσε να υπάρχει σε αυτόν

τον πλανήτη, εκτός από ένα δέντρο. Τι μυστήρια έκρυβε ;

Θα έπρεπε να μείνουν με την απορία, διότι ο Χάρη αναγκάστηκε να αποσυνδεθεί από το

τηλεσκόπιο, καθώς κινδύνευε να τον εντοπίσουν οι αρχές. Σ΄αυτήν την περίπτωση, θα

δημιουργούσε πρόβλημα στους οικείους του, θα έχανε την εμπιστοσύνη που του είχαν και

όλη του η έρευνα θα χανόταν.

«Ξέρω ότι θα έχεις πολλές ερωτήσεις να μου κάνεις και ίσως να σε ξαφνιάζω με τις μικρές

μου αποκαλύψεις, αλλά πρέπει να βρούμε την αλήθεια που μας κρύβουν και να

εντοπίσουμε τι κρύβεται πίσω από το πέπλο που μας σκεπάζει το φως των αστεριών».

«Μην ψάχνεις να βρεις συνομωσίες, δεν είναι το σωστό μονοπάτι αυτό. Εξάλλου, δεν θα

ανακαλύψεις κάποια πληροφορία που δεν θέλουν να βρεις. Όλα ελέγχονται και περνάνε

από τόσα φίλτρα».

Derek Robotis

«Καλή μου φίλη, υπάρχει η πιθανότητα να μην βρω κάτι σημαντικό ωστόσο, το δέντρο που

είδες με τα μάτια σου είναι ερέθισμα για περαιτέρω έρευνα. Η εξερεύνηση και η

αποκάλυψη του αγνώστου είναι αυτό που με συνεπάρει».

Τη συζήτηση διέκοψε η μητέρα του που εισήλθε στο δωμάτιο του προσφέροντας τους

μια δροσερή ανοιξιάτικη λεμονάδα.

«Είναι ευχάριστο ότι είστε φίλοι και εξερευνάτε τα αστέρια, αλλά μην ξεχνάτε ότι είστε και

παιδιά και πρέπει να παίζεται, να είστε λίγο ξέγνοιαστοι. Πρέπει να χαλαρώσετε και δεν

χρειάζεται να διαβάζετε και να μαθαίνετε συνέχεια».

«Μαμά έχεις δίκιο, να ξέρεις ότι είναι επιλογή μας να προσπαθούμε να ανακαλύψουμε το

μυστήριο και το άγνωστο». Η μητέρα του άρχισε να γελάει.

«Μην γελάς μπροστά στην Αγγελική, μητέρα, με φέρνεις σε δύσκολη θέση. Ξέρεις ότι θα

κοκκινίσω».

Τότε άρχισε να γελάει και η συμμαθήτρια του που συνήθως είναι πιο συνεσταλμένη και

δεν εκδηλώνεται εύκολα μπροστά σε τρίτους.

«Ωραία! Τι να σας πω και των δύο σας που γελάτε με μένα».

«Μοιάζεις τόσο πολύ με τον παππού σου . Τα ίδια καμώματα έκανε και στην γιαγιά σου

για την εντυπωσιάσει και, συν τοις άλλοις, παρεξηγούταν και εύκολα».

Το κλίμα έγινε ακόμα πιο ευχάριστο, όταν γέλασε και ο ίδιος ο Χάρη. Το βράδυ κύλησε πιο

ανάλαφρα με την μητέρα του να τους διηγείται ιστορίες από την ίδια και την μητέρα της

Αγγελικής. Πώς το έσκαγαν από το σχολείο για να κάνουν βόλτες με τα ποδήλατα στην

μικρή τους πόλη, με τα ωραία της λιβάδια και τα πολύχρωμα λουλούδια, που τα τόσα

χρώματα έδιναν την εντύπωση ότι κάποιο παιδάκι είχε παίξει με τις νερομπογιές πάνω

στον καμβά του. Τα ίδια χρώματα έβλεπε και ο Χάρη στον βραδινό ουρανό της

δημιουργίας, τους γαλαξίες και τα νεφελώματα. Λες και ο Δημιουργός του κόσμου πήρε το

πινέλο του και απαλά άπλωσε τα χρώματα στον ουρανό. Την στιγμή εκείνη η μητέρα του

κατάλαβε την σκέψη του γιού της. Ότι ήταν σε άλλη συχνότητα η σκέψη του. Το ότι δεν

ήταν σαν τα υπόλοιπα παιδιά της ηλικίας του. Παράλληλα είχε βρει και μια κοπέλα που είχε

τα ίδια ενδιαφέροντα. Ίσως και να εξελίσσονταν σε έναν δεσμό που θα είχε γερά θεμέλια.

Που θα διαρκούσε για πολλά χρόνια στο μέλλον, που θα ήτα γεμάτος περιπέτειες.

Είχε μπει για καλά το βράδυ και η Αγγελική έπρεπε να γυρίσει στο σπίτι της, για να μην

προκαλέσει ανησυχία στους γονείς της, αν και το προάστιο που έμεναν οι δύο οικογένειες

δεν είχε εγκληματικότητα και ήταν ασφαλής καθ΄ όλη την διάρκεια της ημέρας, ακόμη και

αν στην αρχή χρειάστηκαν δρακόντεια μέτρα να παρθούν. Το αποτέλεσμα ήταν αυτό που

επιθυμούσαν ασφάλεια παντού και για όλους.

Derek Robotis

Η κυρία Τζέσικα, η μητέρα του Χάρη, συνόδεψε την συμμαθήτρια του γιού της μέχρι την

εξώπορτα, φώναξε τον σύζυγο της, για να αποχαιρετήσει την επισκέπτρια τους , όμως

αυτός ήταν βυθισμένος στις σκέψεις του στο απομονωμένο του γραφείο. Στην νεοκλασική

είσοδο του σπιτιού ο Χάρη αποχαιρετούσε την καλή του φίλη, καθώς αυτή έκανε ποδήλατο

πάνω στο καταπράσινο γρασίδι της μπροστινής αυλής. Ήταν ιδιαίτερα χαρούμενος, διότι η

επίσκεψη της του έδωσε ούριο άνεμο για τη συνέχεια. Η Αγγελική παίρνει πρωτοβουλίες

και, όταν χρειάζεται, θα του κάνει τις συστάσεις , θα είναι η φωνή της λογικής και αυτός το

πνεύμα της δημιουργίας.

Γύρισε στο δωμάτιο του, για να κοιτάξει κάποιες τελευταίες εικόνες που είχε κατεβάσει

από την τελευταία σύνδεση με το Hubble. Εντούτοις, τα δεδομένα ήταν πολλά και

χρειαζόταν τον ανάλογο χρόνο να τα αναλύσει. Έτσι, τα μοιράστηκε με έναν εμπιστευτικό

του σύνδεσμο . Μαζί είχαν δημιουργήσει ένα λινκ που δεν εντοπίζονταν από τις αρχές. Τον

σύνδεσμο του δεν το είχε συναντήσει ο ίδιος από κοντά, αλλά δεν υπήρχε κάποια υποψία

ότι θα τον παγίδευε, διότι μαζί είχαν δημιουργήσει το λινκ και, εάν οι αρχές τους

υποπτεύονταν, θα είχαν μεγάλες συνέπειες. Ο νόμος δεν άφηνε περιθώρια για παρατυπίες

και η τιμωρία θα ήταν αμείλικτη. Στην υπηρεσία που εργάζονταν ο πατέρας του Χάρη

υπήρχε ένας συνάδελφος του που είχε καταχραστεί το δικαίωμα και το βαθμό του, καθώς

είχε πρόσβαση σε αρχεία που ήταν απόρρητα. Όταν αποκαλύφθηκε , ο ίδιος εστάλη στο

κέντρο αποκατάστασης συμπεριφοράς στη σελήνη. Το πότε θα το απελευθέρωναν ήταν

άγνωστο στον ίδιο και στην οικογένεια του. Οι συνθήκες κράτησης είναι πολύ σκληρές. Το

χειρότερο όλων ήταν ότι μόνο μέσω βιντεοκλήσης έβλεπε την οικογένεια του μια φορά την

εβδομάδα. Το φορτίο ήταν βαρύ. Υπήρξαν φορές που είχε σκεφτεί να ενδώσει στην

πρόταση της κυβέρνησης και να του διαγράψουν τις αναμνήσεις σχετικά με την διαρροή

των απόκρυφων πληροφοριών και να τον αποφυλακίσουν. Όμως δεν δέχτηκε, με

αποτέλεσμα να είναι ακόμα στην φυλακή. Με όλες αυτές τις σκέψεις στο μυαλό του, ο

μικρός μας ήρωας αποκοιμήθηκε.

Πληροφορίες

Το επόμενο πρωινό, ο Χάρη δεν είδε τον πατέρα του, κάτι που δεν ήταν σύνηθες. Ο κύριος

Αντώνης οδηγούσε τον γιο του στο σχολείο, διότι ήταν μεγάλη η απόσταση και δεν

Derek Robotis

μπορούσε να την καλύψει με το ποδήλατο του. Έτσι, είχε την εντύπωση ότι δε θα πήγαινε

σχολείο και θα είχε την δυνατότητα να αναλύσει τα αποτελέσματα του αλγόριθμου, μήπως

και κάποια νέα δεδομένα προέκυπταν. Όμως, θα έπρεπε να περιμένει για να δει τα

αποτελέσματα του αλγόριθμου, διότι το κουδούνι του σπιτιού χτύπησε. Προς έκπληξη όλων

ήταν ο πατέρας της Αγγελικής ο κύριος Πίτερ. « Καλημέρα. Ο πατέρας σου μου ζήτησε να

έρθω και να σε πάρω , επειδή θα έπρεπε να φύγει νωρίτερα σήμερα για το γραφείο».

«Δεν ήξερα ότι γνωρίζεστε με το μπαμπά μου;»

«Στην μικρή μας πόλη όλοι γνωριζόμαστε. Επιπλέον, με το πάτερα σου ήμασταν μαζί στο

πανεπιστήμιο. Θα σου πει την ιστορία αργότερα που θα έρθει να σε πάρει από το σχολείο.

Άντε, πάρε την τσάντα σου για να σας πάω στο σχολείο». Άκουσε τον πατέρα της φίλης του

και βγήκε από το σπίτι του. Η μητέρα του απορούσε, διότι ούτε η ίδια γνώριζε ότι ο σύζυγος

της παλιάς της συμμαθήτριας γνωρίζονταν με τον κ. Αντώνη. Της δημιούργησε κάποιες

απορίες που ήλπιζε ότι θα λύνονταν στο κοντινό μέλλον.

Βγαίνοντας από το σπίτι του, ο Χάρη παρατήρησε ότι το αυτοκίνητο ήταν υπερσύγχρονο,

που όμοιο του δεν είχε ξαναδεί. Ασημί στο χρώμα και η υφή του πολύ λεία , λες και ήταν

από άγνωστο προς αυτόν μέταλλο. Σαν να ήταν ένα καινούργιο αμάλγαμα μετάλλων,

ήθελε τόσο πολύ να ρωτήσει. Εντούτοις, δεν ήταν αδιάκριτος. Καθ΄ όλη τη διαδρομή, μέσα

στο καινούργιο αυτοκίνητο, και η Αγγελική και ο πατέρας της ήταν πολύ φιλικοί και

ευγενικοί απέναντι του. Του συμπεριφέρονταν με σεβασμό και ευγένεια. «Σας ευχαριστώ

πολύ για την εξυπηρέτηση να με πάτε στο σχολείο σήμερα. Απορώ κύριε Πίτερ πώς και

ζήτησε από εσάς ο πατέρας μου να με πάτε στο σχολείο;»

«Εύλογη η απορία σου, Χάρη. Είναι απλό. Με το πατέρα σου εκτός από συμφοιτητές

είμαστε συνάδελφοι αρκετό καιρό. Είμαστε τυχεροί που το κεντρικό γραφείο

τηλεπικοινωνιών είναι εδώ στην μικρή πόλη μας, παράλληλα είμαστε τυχεροί στο να

έχουμε πρόσβαση σε ό,τι καινοτόμο υπάρχει και να το χρησιμοποιούμε». «Ναι, είμαστε

τυχεροί, καθώς και το σχολείο μας έχει ένα μέρος αυτής της τεχνολογίας και μπορούμε να

τη χρησιμοποιούμε αδιάκοπα στις εργασίες μας και τα πρότζεκτ που έχουμε για το

σχολείο» είπε η Αγγελική, μόλις έφτασαν στο σχολείο.

Το χαμόγελο το έκρυψε μέσα του ο Χάρη, για να μην προκαλεί απορίες γιατί χαμογελάει.

Ο λόγος έπρεπε να μείνει κρυμμένος. Παράλληλα, ανέμενε την απάντηση από τον

σύνδεσμο του. Είχε ένα προαίσθημα ότι οι πληροφορίες θα ήταν σημαντικές. Ήξερε ότι ο

χρόνος αναμονής μπορεί να ήταν μεγάλος, οπότε έπρεπε να οπλιστεί με υπομονή.

Χρειάζεται σε αυτές τις περιπτώσεις, ειδικά σε αυτήν την ευαίσθητη ηλικία του εφήβου που

τόσα επηρεάζουν το μυαλό και την καρδιά. Είναι τυχερός ο Χάρη, δεν είναι μόνος του, έχει

συμμάχους που δεν τους γνωρίζει ακόμα και στο μέλλον θα συνηγορήσουν στα ευρήματα

του. Η μέρα στο σχολείο πάλι δεν ήταν ενδιαφέρουσα, μέχρι που ήρθε μια εκπρόσωπος

από το υπουργείο αστρονομίας. «Θα ήθελα να καλημερίσω όλους τους μαθητές που έχουν

παρευρεθεί στο μάθημα. Πρέπει να γνωρίζετε όλοι την ιστορία της αστρονομίας. Από πού

ξεκινήσαμε και πού οδεύει το διαστημικό μας πρόγραμμα. Για τα παροπλισμένα

διαστημόπλοια και τηλεσκόπια». Μια παύση ακολούθησε. Διακριτικά η Αγγελική κοίταξε

Derek Robotis

τον Χάρη. Το βλέμμα της είχε κάποια ανησυχία, παρόλα αυτά ο συμμαθητής της δεν

ένοιωθε κάποια απειλή. Το πρόγραμμα που είχε στην ευχέρεια του ήταν πολύ εξελιγμένο.

Ακόμα και οι καλύτεροι προγραμματιστές του φημισμένου πανεπιστημίου MIT δεν είχαν τη

δυνατότητα να το συναγωνιστούν. Η σιγουριά στο βλέμμα του την καθησύχασε προς το

παρόν και συνέχισαν να παρακολουθούν το μάθημα και όλες τις ενδιαφέρουσες

πληροφορίες που έλεγε η πρώην καθηγήτρια του σχολείου. Μίλησε για τις πρώτες αποικίες

στο φεγγάρι και για τον υπερβάλλοντα ζήλο που έδειξε η ανθρωπότητα στο να ανακαλύψει

ζωή αλλού στο σύμπαν και για τους ορφανούς πλανήτες. Έκλεισε τον λόγο της με την πιο

αισιόδοξη σκέψη. « Ως ορφανά του σύμπαντος οφείλουμε αποικίσουμε τα αστέρια».

Τα ψέματα της χειρότερα από την πικρή αλήθεια. Η ανακάλυψη του δέντρου αναιρούσε

όλα τα όσα παρουσίαζε στους μαθητές. Η απόκρυψη της αλήθειας και έλεγχος των

ανθρώπων έχει δυστυχώς ενισχυθεί, ειδικά μετά την λήξη του πολέμου των εθνών. Ένας

πόλεμος που είχε ως συνέπεια να επιβληθεί ένας άτυπος στρατιωτικός νόμος στα έθνη της

γης. Σίγουρα υπήρχαν πολλοί άνθρωποι που δεν ήταν ευχαριστημένοι ωστόσο, θα ήθελαν

να αλλάξουν στο status quo που υπήρχε.

Το κράτος είχε τη δυνατότητα να ελέγχει όποια πράξη δεν ήταν σύμφωνη με την πολιτική

της ιδέα. Μια ιδέα που έχει στον πυρήνα της τη στέρηση. Tη στέρηση να ονειρεύεται

κάποιος και να προσπαθεί να φτάσει πέρα από το όρια της φαντασίας του, με αποτέλεσμα

μόνο λίγοι και εκλεκτοί να έχουν πρόσβαση στις πιο εξελιγμένες τεχνολογικές εφαρμογές

και, κατ΄επέκταση, στην εξερεύνηση του διαστήματος. Αυτή η στέρηση ικανοποιούσε τους

πιο συντηρητικούς κύκλους της κοινωνίας μας που, δυστυχώς, απαρτίζουν ένα μεγάλο

μέρος της. Που ικανοποιούνται από τον έλεγχο που υφίστανται όσοι προσπαθούν να

αλλάξουν το πως ζουν. Επίπτωση είναι να υπάρχουν και οι μονάδες που θέλουν να φέρουν

την αλλαγή που τόσο χρειάζονται και οι ίδιοι. Μια ιδιοτέλεια που θα έχει ως αυτοσκοπό να

μπορεί ο ελεύθερος νους να πλανάται όπου νιώθει ότι μπορεί να ανακαλύψει κάτι το

καινούργιο, μια αλήθεια, ίσως ένα κοσμικό γεγονός, που ως αποτέλεσμα να έχει την

αλλαγή πλεύσης σε μία ολόκληρη γενιά. Ιδιαίτερα σημαντικό είναι ότι ο Χάρη, είτε

συνειδητά είτε ασύνειδα, έχει ως αυτοσκοπό να φτάσει στην άκρη του νήματος. Για την

ακρίβεια να δει από κοντά το δέντρο. Επομένως, θα έπρεπε να βρει κάποιο εξελιγμένο

όχημα που θα μπορούσε να τον οδηγήσει σε μία από τις αποικίες, στους δορυφόρους των

πλανητών που είχαν μια ιδιότυπη αυτονομία. Ειδικότερα, αυτό συμβαίνει, διότι ο ορυκτός

τους πλούτος είναι σημαντικός για την παραγωγή των διαστημόπλοιων και άλλα μυστικά

οχήματα που παρήγαγαν οι κυβερνήσεις. Βέβαια, η ανθρώπινη παρουσία είναι εμφανής

στους δορυφόρους. Η ματαιοδοξία ορισμένων παραγόντων να καταχραστούν τους

φυσικούς πόρους είναι εμφανής ωστόσο, δεν γίνεται αλόγιστα. Επομένως, οι συνθήκες

διαβίωσης δεν είναι και οι πιο ιδανικές εξαιτίας της γαιοπλασίας που υφίστανται τα

ουράνια σώματα. Είναι πολιτική των εταιριών και της κυβέρνησης να μην έχουν πρόσβαση

όλοι πολίτες της γης. Λοιπόν, η επιλογή πού και πότε θα έφευγαν από την γη , έπρεπε γίνει

κάτω από συνθήκες διαύγειας και όχι βιασύνης. Ειδικότερα, υπάρχουν πολλοί παράγοντες

που θα επηρεάσουν μια τέτοια απόφαση.

Derek Robotis

Καθ΄ όλη την παρουσία της πρώην καθηγήτριας και νυν εκπροσώπου του Υπουργείου

Αστρονομίας, ο Χάρη σκέφτονταν πώς θα μπορούσε να υλοποιήσει το σχέδιο του, όμως

περισσότερο ανησυχούσε, διότι ο σύνδεσμος δεν τον είχε ειδοποιήσει ακόμα.

Ανυπομονούσε, όπως η νύχτα να συναντήσει τον έναστρο ουρανό. Θα έπρεπε να περιμένει

να αποδώσουν οι κόποι του. Η άνοιξη δεν είναι πάντα πιστή στο ραντεβού της, το άνθος

επιλέγει πότε θα ανθίσει. Η προσμονή μεγάλη, το αποτέλεσμα όμως, θα άξιζε;

Σχολώντας από το σχολείο, ο πατέρας του Χάρη περίμενε έξω από το κτίριο και, μόλις είδε

τα δύο παιδία να βγαίνουν, τα αγκάλιασε θερμά και τα ίδια ένιωσαν τη θαλπωρή που

έκρυβε αυτή η ζεστή πράξη.

«Παιδιά, πώς ήταν η μέρα στο σχολείο, είχε κάποιο ενδιαφέρον;»

«Ναι, σήμερα είχε έρθει από το Υπουργείο Αστρονομίας μια παλιά μας καθηγήτρια που μας

εξηγούσε για αρκετή ώρα την ιστορία και όλα τα θετικά επιτεύγματα που έχουν συμβεί

στην επιστήμη. Ήταν ενδιαφέρον» συμπλήρωσε ο Χάρη.

«Ήταν ένα μάθημα ιστορίας, κ. Αντώνη. Μας διηγήθηκε την ιστορία και την εξέλιξη της

αστρονομίας και των διαφόρων διαστημικών οργάνων που είχαν κατασκευαστεί στο

παρελθόν. Επιπλέον, μας μίλησε για το μέλλον της διαστημικής εξερεύνησης. Για το που

θα έχουμε φτάσει σε διάστημα 20 ετών».

«Μπούρδες» ξεστόμισε ο Χάρη. Τη στιγμή εκείνη η καρδιακή του φίλη του έσφιξε το χέρι

και του γούρλωσε τα μάτια.

«Τι εννοείς μπούρδες, παιδί μου; Δεν μπορείς να μιλάς έτσι και να χαρακτηρίζεις

καθηγητές».

«Δεν ήθελα να προσβάλω κανέναν και ούτε είχα πρόθεση να την θίξω ˙ απλά αναφερόμουν

στο ότι η ανθρωπότητα πρέπει να είναι πολύ προσεκτική όσο αφορά την αποίκηση του

διαστήματος. Προσεκτικά να είναι τα βήματα που θα πρέπει να κάνουμε, για να

αποφύγουμε στο άμεσο μέλλον τα λάθη του παρελθόντος» συνοπτικά απάντησε στον

πατέρα του .

« Τα βήματα που θα πρέπει να κάνουμε στο μέλλον, ως ανθρώπινη φυλή, είναι όπως σας

τα είπε η καθηγήτρια σας, σοφές είναι οι συμβουλές της. Μην βιάζεσαι για το μέλλον σου.

Αυτό θα έρθει να σε βρει, είτε το θέλεις ή όχι. Τον χρόνο δεν μπορείς να τον σταματήσεις!

Εάν προσπαθήσεις, θα σε εκδικηθεί. Είναι αμείλικτος» σταμάτησε να μιλάει, διότι έπρεπε

να προχωρήσει την κουβέντα παρακάτω.

Derek Robotis

Η κουβέντα δεν συνεχίστηκε άλλο. Ωστόσο, ο Χάρη είχε περιέλθει σε βαθιά περισυλλογή

και αυτό διότι ο πατέρας δεν είχε εκφράσει ποτέ την άποψη του για την έννοια του χρόνου

και τις επιπτώσεις που έχει στον άνθρωπο. Ίσως να μιλούσε και μεταφορικά για τον χρόνο

ή να μιλούσε για το τι έχει κάνει ο ίδιος στην πάροδο των ετών και για το πώς εξελίχθηκε η

ζωή του. Δεν συνήθιζε να μιλάει για τις πιο βαθιές του σκέψεις. Καθ΄ όλη την διάρκεια της

ζωής του ήταν και παρέμενε κλειστός χαρακτήρας, που είχε ως συνέπεια να θεωρείται

απόμακρος. Εντούτοις, οι πράξεις του έδειχναν έναν διαφορετικό άνθρωπο. Σαν να

άλλαζε ο χαρακτήρας του. Λες και είχε την ανάγκη να ανοιχτεί. Αυτό που προβλημάτιζε τον

Χάρη ήταν η στάση της Αγγελικής , διότι τον απέτρεψε από το να πει στον πατέρα του το τι

πραγματικά πιστεύει και ,αντίστοιχα, η παρορμητική συμπεριφορά του πατέρα του. Ο

χρόνος θα φέρει τις απαντήσεις που χρειάζεται. Η διαδρομή μέχρι το σπίτι της Αγγελικής

φάνηκε να διήρκησε πιο πολύ. Χαιρέτησε την φίλη του και εκείνη τον γλυκοφίλησε στο

μάγουλο. Το συναίσθημα του άρεσε πολύ. Το κράτησε στην καρδιά του το φιλί, σαν να

ήταν το πρώτο άνθος που προμηνύει την έλευση της άνοιξης. Σαν μια κιθάρα που περίμενε

να πρωτοπαιχτεί από τον κιθαρωδό της και να ακουστεί η πρώτη μελωδία. Μια μελωδία

που θα ακουστεί και πέρα από τον μικρό μπλε μας πλανήτη.

Στην διαδρομή προς το σπίτι, ο πατέρας του επέλεξε να βάλει ροκ. Ένα είδος που είχε

απαγορευτεί με τη δικαιολογία ότι προκαλούσε τον ακροατή, τον έκανε επαναστάτη. Το

παράξενο της υπόθεσης ήταν ότι ο πατέρας του Χάρη είναι κυβερνητικός υπάλληλος και

μάλιστα σχολαστικός. Ακολουθούσε τις οδηγίες πάντα κατά γράμμα. Όλοι στον περίγυρο

του έτσι νόμιζαν.

«Μπαμπά με ξαφνιάζεις. Δεν ήξερα ότι σου αρέσει να παρανομείς» είπε στον πατέρα του

χαμογελώντας.

«Με την πάροδο του χρόνου θα ανακαλύψεις πολλά καινούργια πράγματα και εμπειρίες

που θα σε αλλάξουν».

«Μπαμπά, δεν σε αναγνωρίζω με αυτά που μου λες. Είναι σαν να έχεις αλλάξεις τελείως».

«Ξέρω ότι θα έχεις πολλές απορίες και πολλές ερωτήσεις να μου κάνεις, αλλά εν καιρώ θα

σου απαντηθούν όλα τα ερωτήματα».

Η αλήθεια ήταν αυτή. Ο Χάρη είχε απορίες. Σε αυτές τις λίγες μέρες, όσα θεωρούσε ως

δεδομένα, είχαν ανατραπεί. Αυτό που τον προβλημάτιζε περισσότερο απ’ όλα ήταν πως δεν

ήξερε που θα τον οδηγούσε το μονοπάτι που έπρεπε να διαβεί. Μέχρι να φτάσουν στο

σπίτι του, πλανιόταν στις σκέψεις του.

Φτάνοντας στο σπίτι του είδε σταθμευμένο το αυτοκίνητο του παππού του. Μια

ευχάριστη έκπληξη, αν και ο παππούς του ήταν και παρέμενε αυστηρός ˙ είχε πάντα την

διάθεση να κάνει μια αφήγηση για το πώς ήταν παλιά ο κόσμος. Βέβαια, είχε πάντα το ίδιο

δίδαγμα. Η κατάχρηση της ελευθερίας είναι αυτή που οδήγησε τον κόσμο στο χείλος της

Derek Robotis

καταστροφής και για αυτό δεν πρέπει ουδέποτε να επιστρέψει η ανθρωπότητα σε αυτό το

σημείο. Ίσως να είχε πείσει την υπόλοιπη οικογένεια του Χάρη, τον ίδιο όμως ποτέ. Πριν

εργαστεί για την υπηρεσία όπου εργάζεται και ο πατέρας του Χάρη, ο παππούς του είχε

περίοπτη θέση στον στρατό της κοινοπολιτείας. Λόγω αυτού, είχε και τα μιλιταριστικά του

«πιστεύω». Μπαίνοντας μέσα στο σπίτι, ο παππούς του κάθονταν μέσα στο σαλόνι και

έπαιρνε το τσάι του στο αγαπημένο κινέζικο σερβίτσιο που το είχε κάνει δώρο στο γάμο του

πάτερα του Χάρη. Χαιρέτησε τον εγγονό του λέγοντας του ότι είναι εντυπωσιασμένος από

τις επιδόσεις του στο σχολείο.

«Θέλω να σας αναγγείλω ότι ενδέχεται να πάρει υποτροφία στην κυβερνητική σχολή,

εφόσον τελειώσει το γυμνάσιο με άριστα. Μόνο το άριστα επιτρέπεται σε αυτή την

οικογένεια». Μετά το σύνηθες κήρυγμα κατευθύνθηκε στο γραφείο του πατέρα του Χάρη.

Φαίνονταν σοβαρό το ζήτημα.

Ήταν στο γραφείο για αρκετή ώρα, που σήμαινε ότι το ζήτημα που συζητούσαν ήταν

σημαντικό και, απ΄ ότι φαινόταν, θα περνούσαν όλη τη βραδιά κλεισμένοι. Όταν είχε

αρχίσει να εργάζεται στην κρατική υπηρεσία ο πατέρας του Χάρη, οι συναντήσεις του

πατέρα του με τον παππού του ήταν συχνές. Περνούσαν ατελείωτες ώρες μέσα στο

γραφείο. Σαν να γινόταν μια μύηση στα μυστικά θέματα του κράτους. Αυτές ήταν σκέψεις

που είχε κάνει ο μικρός Χάρη. Θα μπορούσε να είναι και στην φαντασία του ωστόσο, δεν

ήταν και τόσο φυσιολογικό να πράττουν κατά αυτό τον τρόπο και να μην μιλάνε για κάτι

σημαντικό. Είχε μια ανησυχία ότι ίσως οι κυβερνητικοί πράκτορες να τον υποψιάζονται για

τις κινήσεις του. Ακόμα και οι απόψεις του που δεν είναι συμβατικές, θα μπορούσαν να

θεωρηθούν ως απειλή για την ομαλή ροή της καθημερινότητας. Ο παππούς του τελικά δεν

πέρασε τη βραδιά κλεισμένος στο γραφείο με τον πατέρα του Χάρη. Η συζήτηση τους για

όποιο θέμα απασχολούσε τον παππού μάλλον είχε τελματωθεί. Αλλιώς δεν θα έφευγε

φουριόζος από το γραφείο, χωρίς να καληνυχτίσει την υπόλοιπη οικογένεια. Ειδικά τη

μικρή αδερφή του Χάρη. Βγαίνοντας από το πατρικό της οικογένεια, έκλεισε την πόρτα με

δύναμη που είχε ως αποτέλεσμα να ξυπνήσουν η μητέρα αλλά και η αδερφή του Χάρη.

«Μα καλά, τι έγινε και έφυγε ο παππούς έτσι γρήγορα, χωρίς να μας αποχαιρετήσει;»

Ο Χάρη σήκωσε τους ώμους του, απορημένος με αυτή την στάση του παππού του. Την

απάντηση στο ερώτημα την έδωσε ο πατέρας του Χάρη που βγήκε από το γραφείο το με

ένα πλατύ χαμόγελο.

«Δεν πρέπει να ανησυχείτε, είχα μια διαφωνία με τον παππού για ένα σημαντικό θέμα. Δεν

συμφωνήσαμε για το πώς πρέπει να αντιμετωπίσουμε ένα ζήτημα που έχει προκύψει και

είπαμε ότι θα ξανασυναντηθούμε, όταν έχουμε μια πιο ενδελεχή εικόνα όσον αφορά το

ζήτημα».

«Εντάξει», αποκρίθηκε η μητέρα του σπιτιού. Συνάμα καταλάγιασε η ψυχή του Χάρη, διότι

ήξερε ότι δεν είχε να φοβηθεί για τις πράξεις του.

Derek Robotis

Έστρεψε την προσοχή του στην έρευνα του, στον μυστήριο πλανήτη με το δέντρο.

Ωστόσο, έπρεπε να περιμένει τις πληροφορίες που θα του έστελνε ο σύνδεσμος του, ώστε

να ξέρει ποιες θα έπρεπε να είναι επόμενες κινήσεις που θα έκανε. Πέρα από την επιμονή

του να καταφέρει όσα ήθελε να πετύχει, έπρεπε να καλλιεργήσει ένα ακόμα συναίσθημα.

Την υπομονή. Χωρίς αυτήν δεν θα μπορέσει να πραγματοποιήσει πολλά από τα όνειρα του.

Το πολυπόθητο μήνυμα που ήθελε να λάβει μπορεί να έπαιρνε αρκετό καιρό για να έρθει.

Όμως, δεν θα έμενε με σταυρωμένα τα χέρια. Αποφάσισε να δει και πάλι μέσα από το

τηλεσκόπιο του, μήπως και μπορέσει να δει κάτι καινούργιο στην επιφάνεια του πλανήτη,

μήπως και έβλεπε κάποιο ζώο στην επιφάνεια του. Έτσι, έκανε τις προετοιμασίες του στην

όμορφη ξύλινη σοφίτα του. Εκεί που είχε κρυμμένα τα όνειρα του.

Περίμενε να έρθουν κι οι πρώτες εικόνες από το τηλεσκόπιο. Δεν υπήρχε κάποια αλλαγή

στα δεδομένα που είχε μπροστά του για αυτό και αποφάσισε να πάει να φτιάξει ένα σνακ

από το αγαπημένο φυστικοβούτυρο που έτρωγε από πολύ μικρός. Οι γονείς του ήταν στο

σαλόνι και έβλεπαν μια ταινία περιπέτειας και δράσης. Ήταν από τις διαχρονικές ταινίες

που είχαν σωθεί από το ολοκαύτωμα του πολέμου. Η τέχνη ήταν τυχερή. Πολλά από τα

έργα των προηγούμενων αιώνων είχαν διασωθεί. Ο πατέρας του Χάρη του είπε να κάτσουν

όλοι μαζί στο σαλόνι και να δουν την ταινία.

«Μπαμπά, είμαι απασχολημένος με ένα από τα πρότζεκτ που έχω να κάνω για το σχολείο».

«Κάτσε μαζί μας. Όποια εργασία και να έχεις για το σχολείο μπορεί να περιμένει». Έτσι

έπραξε ο Χάρη. Η υπόθεση της ταινίας είχε να κάνει με ρομπότ που έρχονται από το μέλλον

για να καταστρέψουν την ανθρωπότητα. Τόσες ταινίες έχουν γυριστεί γύρω από αυτό το

θέμα. Σαν τον Εξολοθρευτή καμία. Ίσως και να είχε δίκιο στη σκέψη του ο μικρός μας

ήρωας.

Μια μικρή περιπέτεια

Derek Robotis

Η διαδικτυακή αλληλογραφία με τον σύνδεσμο του ήταν πιο συχνή, αλλά όχι όσο ήθελε

ο μικρός μας ήρωας. Οι εικόνες και οι πληροφορίες που έρχονταν από τον σύνδεσμο

πολλές. Άλλοτε δυσνόητες, άλλοτε ξεκάθαρες, εναρμονισμένες με την κλασσική μορφή της

φυσικής. Αυτό που τον προβλημάτιζε περισσότερο ήταν οι εικόνες που έρχονταν από το

Hubble. Κάθε φορά έδειχναν ένα ηλιακό σύστημα που διαμορφωνόταν εκείνη την στιγμή.

Λες και υπήρχε ταλάντωση του χώρο-χρονικού συνεχές. Όλα τα μοντέλα ή οι

προσομοιώσεις που είχαν στην ευχέρεια τους δεν συμβάδιζαν με ό,τι έβλεπαν να

διαδραματίζεται. Ο Χάρη είχε μοιραστεί με την Αγγελική όλα όσα είχε βρει. Οι αρχικοί

ενδοιασμοί της δεν ήταν πλέον πρόβλημα. Οι φωτογραφίες και η εικόνα της δημιουργίας

του σύμπαντος την είχαν πείσει ότι κάποιο ανώτερο ον ήταν υπεύθυνο για τη θεμελίωση

της καινούργιας πραγματικότητας που έβλεπε με τα ίδια της τα μάτια. Το μοναδικό που την

προβλημάτιζε ήταν πως ο σύνδεσμος του Χάρη είχε την δυνατότητα να ξεφεύγει από την

κυβέρνηση τόσο εύκολα. Κανείς δεν είχε αυτήν τη δυνατότητα. Τα συστήματα και η

ασφάλεια που έχει εγκαταστήσει είναι τόσο αναπτυγμένα που θεωρητικά είναι αδύνατον

να ξεφύγει κάποιος από το σύστημα. Ο σύνδεσμος του Χάρη ήταν πάντα ένα βήμα μπροστά

και αυτό του έδινε τη σιγουριά που χρειαζόταν. Ο Χάρη δεν ήταν σαν τα υπόλοιπα παιδιά

της ηλικίας του. Είχε αλλάξει. Το ίδιο συνέβαινε και στην Αγγελική. Το ένιωθε μέσα της και

δεν μπορούσε να το ερμηνεύσει, ούτε και να το εξηγήσει. Ήθελε να το συζητήσει με τον

Χάρη, όταν θα έβρισκε την κατάλληλη στιγμή.

Σύντομα οι δυο οικογένειες θα βρίσκονταν να φάνε όλοι μαζί με αφορμή τα γενέθλια

του Χάρη. Τα παιδιά περνούν αρκετό χρόνο μαζί, θεμιτό είναι να γνωριστούν ακόμα

καλύτερα οι οικογένειες και να ισχυροποιήσουν τους δεσμούς τους. Θα μπορέσουν να

αντιμετωπίσουν όποιο πρόβλημα και εάν προκύψει. Αλλά εν καιρώ το κάθε πρόβλημα.

Η καθημερινότητα, καλώς ή κακώς, κυλάει και ο Χάρη και η Αγγελική πρέπει να

αφοσιωθούν και στα μαθήματα τους, που σήμαινε ότι πρέπει να ασχοληθούν και με τις

εργασίες στο σπίτι . Άλλοτε ο καθένας τις έκανε μόνος του, άλλοτε επισκέπτονταν ο ένας το

σπίτι του άλλου, χωρίς να προκαλούν υποψίες με το τι πραγματικά ασχολούνται. Άλλωστε,

έπρεπε να έχουν το προφίλ δύο κανονικών εφήβων που ασχολούνται με τα τετριμμένα

και όχι με υπαρξιακούς προβληματισμούς που θα μπορούσαν να θέσουν σε κίνδυνο την

ελευθερία τους. Συνεπώς, ο Χάρη στο σχολείο συνεργάζονταν εξαιρετικά με τους

υπόλοιπους συμμαθητές του και δεν αντιδρούσε σε αυτά που του έλεγαν οι καθηγητές του.

Ήταν συγκαταβατικός με τους γύρω του . Μέσα του ήξερε ότι ερχόταν η αλλαγή. Η αλλαγή

πάντα εμφανίζεται. Το θεμιτό είναι να είσαι προετοιμασμένος για τη μετάλλαξη που

προκάλεσες ο ίδιος ή την αλλαγή που φέρνουν τα γεγονότα. Στο μυαλό του Χάρη ίσως οι

αλλαγές να είχαν ήδη γίνει˙ απλά ο ίδιος να μην το έχει αντιληφθεί. Ο περίγυρος στο

σχολείο δεν έχει υποψιαστεί κάτι. Κάθε άλλο. Η συμπεριφορά του είναι απόλυτα στο

πλαίσιο της κανονικότητας που ήθελε το σύστημα να έχει. Προπάντων, δεν ήθελε να

προκαλέσει υποψίες ότι είναι το μαύρο πρόβατο. Ακολουθεί τη μάζα. Όλοι μέρος του ίδιου

συστήματος. Με αφορμή την καλή του συμπεριφορά, η διευθύντρια του σχολείου κάλεσε

τους γονείς του για να επικροτήσει την επιστροφή του μαθητή στην αποδεκτή

συμπεριφορά. Ο Χάρη δεν το υποστήριζε ωστόσο, η μητέρα του επέμενε ότι πρέπει να

αποδεχτούν την πρόσκληση της διευθύντριας, για να δείξουν ότι είναι το λαμπερό

Derek Robotis

παράδειγμα. Έτσι, την πρώτη Παρασκευή πήγαν όλοι οικογενειακώς στο σχολείο. Η

Αγγελική δεν περίμενε να αντικρίσει την οικογένεια του φίλου της στο σχολείο. Ακόμα και ο

πατέρας του βρίσκονταν εκεί. Αναγκάστηκε να πάρει μια μικρή άδεια από το υπουργείο,

ώστε να παραβρεθεί στην παρασημοφόρηση από το σύστημα.

Καθώς έμπαιναν στο γραφείο της διευθύντριας, δυο παρουσίες του προκάλεσαν έκπληξη.

Ο παππούς του Χάρη ήταν παρών, όπως και η εκπρόσωπος του Υπουργείου που είχε

επισκεφτεί πριν από λίγο καιρό το σχολείο. Τα έπιπλα του γραφείου καινούργια. Οι

πολυθρόνες άνετες και αναπαυτικές. Από ένα ιδιότυπο ύφασμα, που μόλις το

ακουμπούσες άλλαζε χρώμα σύμφωνα με την διάθεση του ατόμου που κάθονταν πάνω. Οι

πολυθρόνες είχαν γίνει μπλε. Το χρώμα της ευεξίας. Όλοι έδιναν συγχαρητήρια στον Χάρη

για τις επιδώσεις του στο σχολείο και ότι είχε γίνει το παράδειγμα για πολλούς και, με

γνώμονα όλα τα παραπάνω, ο παππούς του πήρε τον λόγο.

«Με μεγάλη περηφάνια θα ήθελα να σας ανακοινώσω ότι ο Χάρη έγινε δεκτός στο σχολείο

για τα παιδία με εξαιρετικές επιδώσεις. Οι βαθμοί του ξεπέρασαν την κάθε μας προσδοκία.

Είναι από τους καλύτερους μαθητές της χώρας». Ο παππούς τον αγκάλιασε και συνέχισε

να μονολογεί για το κύρος της οικογένειας του. Ο πατέρας του Χάρη του έκλεισε το μάτι και

έτσι άρχισε να χαμογελάει, να δίνει την δική του παράσταση.

«Χάρη, γιατί δεν κάθεσαι και εσύ να πιείς ένα αναψυκτικό; Το δικαιούσαι. Άλλωστε τόσα

έχεις καταφέρει» είπε η παλιά δασκάλα του σχολείου.

«Οι γιορτές και τα πανηγύρια είναι για αργόσχολους. Εγώ είμαι μαθητής και οφείλω να

επιστρέψω στα μαθήματα μου». Λιτός στον λόγο του. Έφυγε από το γραφείο της

κατασκοπείας και επέστρεψε στο θρανίο του. Ο παππούς του ήταν άναυδος με την

πειθαρχία του εγγονού του. Τον προετοίμαζε για μεγάλα πράγματα.

«Αύριο που είναι και τα γενέθλια του θα του κάνω μια μεγάλη έκπληξη».

Ο Χάρη ήταν φανερά προβληματισμένος. Έπρεπε να δράσει σύντομα, διότι ο παππούς

του σίγουρα θα είχε και άλλα κρυφά σχέδια που δεν τα αποκάλυψε. Άλλα έλεγε και άλλα

εννοούσε. Από μικρό παιδί τον παρακολουθεί. Θυμάται πως κατεύθυνε τον πατέρα του

στην προσωπική του ζωή όσο και στο θέμα της επαγγελματικής του σταδιοδρομίας. Έπρεπε

πάση θυσία να μη χάσει όλη την έρευνα που είχε κάνει μαζί με την Αγγελική. Είχαν θέσει σε

κίνδυνο την ίδια τους την ελευθερία, ίσως και τη ζωή τους. Ήταν γνωστό σε όλους ότι η

κυβέρνηση κατά καιρούς όποιον θεωρούσε απειλή για το σύστημα της τον εξολόθρευε. Το

σύστημα δεν έκανε διακρίσεις, όλοι είναι αναλώσιμοι. Λέγεται ότι ο παππούς του

χρειάστηκε να σκοτώσει έναν από τους αδερφούς του που άνηκε στους αντιφρονούντες.

Derek Robotis

Μια πράξη που δείχνει πόσο αδίστακτος μπορεί να γίνει ο παππούς του. Ήταν εκδικητικός,

παρόλο που μίλαγε ο ίδιος για πειθαρχεία, δεν έπραττε κατά αυτό τον τρόπο. Η εκδίκηση

που θα έπαιρνε από τον Χάρη θα ήταν τρομερή. Όταν υπάρχουν ισχυροί δεσμοί μεταξύ

ανθρώπων, τα συναισθήματα είναι ακόμα πιο ισχυρά. Έτσι, η λογική θα δώσει την θέση της

στο συναίσθημα της εγκατάλειψης και συνάμα η εκδίκηση είναι ό,τι πιο φυσιολογικό ο

παππούς του να επιζητήσει. Για αυτό και ο μικρός μας φίλος πρέπει να είναι εύστροφος

στις όποιες κινήσεις θα έκανε. Η σκακιέρα είναι μπροστά του και τα πιόνια μπαίνουν στις

θέσεις τους. Μόνο οι αξιωματικοί φαίνονται προς το παρόν. Τα σημαντικά πιόνια θα

φανούν αργότερα. Αυτές ήταν οι σκέψεις του όσο ήταν μέσα στην τάξη.

Οι γονείς του τον περίμεναν μέχρι να έρθει η ώρα να σχολάσουν και να επιστρέψουν στο

σπίτι τους. Καθώς οδηγούσε ο πατέρας του, ο Χάρη παρατήρησε ότι ήταν άλλη η διαδρομή

και προφανώς δεν πήγαιναν στο σπίτι τους.

«Μαμά, προς τα πού πηγαίνουμε;»

«Δεν ξέρω αγάπη μου, ο πατέρας σου μας έχει μια έκπληξη» του απάντησε εκείνη.

«Και την μπέμπα ποιος την προσέχει;»

«Μην ανησυχείς. Έχουμε κανονίσει να την προσέχει μια ηλεκτρονική νταντά» του είπε ο

πατέρας του. «Και εσύ, όταν ήσουν μωρό, σε πρόσεχε μια νταντά και ουδέποτε υπήρχε

κάποιο πρόβλημα. Ήσουν πάντα ασφαλής».

«Απλά ανησυχώ, γιατί δεν εμπιστεύομαι τους υπολογιστές, ειδικά την τεχνητή νοημοσύνη.

Δεν ξέρω εάν έχω δίκιο, μπαμπά, εσύ ξέρεις καλύτερα από εμένα, δεν ξέρω εάν

συμφωνείς».

«Χάρη, ίσως να έχεις δίκιο σε αυτά που λες ωστόσο, όποια προβλήματα και να προκύψουν,

υπάρχουν οι δικλείδες ασφαλείας που δεν επιτρέπουν να πάρει πρωτοβουλία. Οπότε μην

ανησυχείς, γιέ μου. Πάμε να απολαύσουμε το φαγητό μας».

Είχε καιρό να πάει να φάει τέτοιου είδους φαγητό και σίγουρα θα το απολάμβανε.

Έπρεπε να έχει και επαφή και με την παιδική του πλευρά. Μέσα από την παιδική του

ματιά, από την αθώα όψη του κατάφερε και είδε αυτόν τον νέο κόσμο. Αυτό το δέντρο που

τόσο τον άλλαξε και που θα συνεχίσει να τον αλλάζει για πολύ καιρό ακόμα. Έπρεπε να

ευχαριστήσει όλες του τις αισθήσεις. Ακόμα και τις γευστικές. Έτσι, αποφάσισε να πάρει

ένα γευστικό μπέργκερ με διπλό τυρί και πατάτες. Μπορεί να μην του άρεσε η εποχή που

όλα προσφέρονταν με υπερβολή. Τα αυτοκίνητα μέχρι και τα ψέματα που οι κυβερνήσεις

Derek Robotis

έλεγαν στους πολίτες της. Αυτή η τάση της υπερβολής ήταν και ο λόγος που ο κόσμος

οδηγήθηκε στο χείλος της καταστροφής. Η ματαιοδοξία του υπερβολικού εγωκεντρισμού

και η κατοχή υλικών αγαθών που προσφέρουν μια άδεια ψύχη. Μόνο το κενό την ταΐζει.

Σαν ένα αχόρταγο τέρας που δεν χορταίνει ποτέ. Σε αυτήν την περίπτωση, το τέρας ήταν το

στομάχι του Χάρη που εκείνη τη μέρα ήθελε να καταβροχθίσει αυτό το ζουμερό έδεσμα.

Όλη του η οικογένεια ένιωθε καλά που βρίσκονταν στο παραδοσιακό εστιατόριο και

περνούσαν λίγο ποιοτικό χρόνο μαζί. Το εστιατόριο είχε εκμοντερνιστεί, είχε ηλεκτρονικούς

σερβιτόρους που φορούσαν την παραδοσιακή ενδυμασία από τη δεκαετία το 60, παρόλο

είχαν περάσει πάνω από εκατό χρόνια. Το jukebox ήταν και αυτό στη θέση του. Από τα

ηχεία του ακούγονταν κλασικές επιτυχίες του Αμερικάνικου κινηματογράφου και όχι μόνο.

Το μπορντό και το άσπρο ήταν τα κύρια χρώματα που επικρατούσαν. Παρήγγειλαν το

φαγητό τους. Όσο περίμεναν να έρθει το φαγητό, ο Χάρη παρατηρούσε τους ανθρώπους

γύρω του που ήταν χαρούμενοι και απολάμβαναν τις απλές καθημερινές τους ασχολίες.

Σκεφτόταν ότι ίσως και να έκανε λάθος που ήθελε να αλλάξει τον κόσμο γύρω του.

Βέβαια, ο κάθε πολίτης είχε τα δικά του όνειρα και αυτό είναι που κάνει τον καθένα

ξεχωριστό σε τούτο τον πλανήτη. Οι σκέψεις και οι προβληματισμοί ανταλλάχτηκαν από

την μυρωδιά και την ωραία γεύση στου μπιφτεκιού .

Αφότου σερβιρίστηκαν τα γεύματα, η οικογένεια ξεκίνησε να τρώει δίχως να μιλάει. Ο

Χάρη παρατήρησε ένα μικρό χαρτί να εξέχει κάτω από τον δίσκο του. Το έβγαλε και είχε

κάτι γραμμένο από κάτω. ‘’Προσοχή στο αύριο, Ωριών’’. Τέσσερεις λέξεις. Που σήμαιναν

τα πάντα και τίποτα. Ποιος και γιατί του έδωσε αυτό το ραβασάκι. ‘’Ωρίων’’ ήταν το όνομα

του συνδέσμου του. Ήταν ένα επτασφράγιστο μυστικό, δεν το είχε μοιραστεί ούτε και με

την Αγγελική που ήταν η καλύτερη του φίλη. Αποφάσισε να σωπάσει τη σκέψη του και να

μη δείχνει ότι κάτι τον απασχολεί. Ίσως να τον παρακολουθούν, δεν ήθελε να δώσει

δικαίωμα ότι είναι προβληματισμένος. Για αυτό συνέχισε να τρώει το γεύμα του

απολαμβάνοντας την κάθε μπουκιά. Όσο κυλούσε ο χρόνος στο εστιατόριο, όλη η

οικογένεια ένιωθε σα να είχαν ταξιδέψει στον χρόνο. Σα να ήταν πρωταγωνιστές σε ταινία

μιας ρομαντικής εποχής. Τότε που όλα ήταν ρόδινα. Αφότου έφαγαν και ευχαριστήθηκαν το

γεύμα τους, έπρεπε να πληρώσουν. Τότε τους πλησίασε ένας από τους ηλεκτρονικούς

σερβιτόρους και τους έφερε τον λογαριασμό όπως γίνονταν και την εποχή πριν τον πόλεμο.

Αφότου πήραν και τα ρέστα τους, σηκώθηκαν από την θέση τους. Ο ηλεκτρονικός

σερβιτόρος τους καληνύχτισε και έκλεισε το μάτι στον Χάρη. Ήταν μια σπάνια έκφραση που

δεν συνηθιζόταν πια ούτε από ανθρώπους και κυρίως όχι από ρομπότ. Τον παραξένεψε

πολύ αυτή η έκφραση. Αλλά η σιωπή είναι χρυσός την συγκεκριμένη στιγμή. Έπρεπε να

διερευνήσει ακόμα περισσότερο το τι συμβαίνει. Σαν να υπάρχει κάποια συνομωσία ένιωθε

ο Χάρη γύρω του.

Φτάνοντας στο σπίτι, η μητέρα του είπε,

Derek Robotis

«Πρέπει να ξεκινήσουμε τις ετοιμασίες για τα αυριανά σου γενέθλια. Μην το ξεχνάς, γιε

μου, είναι μια καλή ευκαιρία να έρθουν και οι φίλοι σου από το σχολείο. Να νιώσεις και

εσύ λίγο παιδί. Όλη μέρα μπροστά στον υπολογιστή για τις εργασίες σας».

« Έχεις δίκιο, μαμά» απάντησε συγκαταβατικά ο Χάρη. Πράγματι, έτσι κύλησε η μέρα με τις

ετοιμασίες. Υπήρχε ένας γενικός ενθουσιασμός με την πορεία του μικρού μας ήρωα και για

το σχολείο αλλά και για τα γενέθλια του. Στο σπίτι του την επομένη θα ερχόταν αρκετός

κόσμος και από το σχολείο του, όπως και από το υπουργείο όπου εργάζονταν ο πατέρας

του Χάρη. Ο Κ. Αντώνης ήταν φανερά περήφανος για την πορεία του παιδιού του. Αυτό που

τον έκανε ιδιαίτερα χαρούμενο ήταν ο χαρακτήρας του. Έδειχνε να έχει μια δικιά του

πυγμή. Δεν επηρεάζονταν από τον περίγυρο του και, προπάντων, δεν φοβόταν να εκφράσει

την γνώμη του. Ήταν ακέραιος. Σκέφτονταν να του κάνει ένα ωραίο δώρο. Μια

προσομοίωση για ένα ταξίδι στο διάστημα. Ήταν ό,τι πιο εξελιγμένο στο να πιλοτάρει

κάποιος ένα διαστημόπλοιο. Ένα ταξίδι στο πιο φανταστικό του όνειρο. Ένα όνειρο που είχε

και ο πατέρας του Χάρη, όπως και το παιδί του. Έτσι και έγινε. Ετοιμάστηκε το σπίτι και η

εκπληκτική τούρτα που την επιμελήθηκε η μητέρα του Χάρη. Πάνω είχε τον γιό της μέσα σε

μια στολή αστροναύτη, να ρεμβάζει τα άστρα. Εμφανώς μια εντυπωσιακή τούρτα, χάρη

στους εκτυπωτές τριών διαστάσεων. Η μητέρα του μικρού μας φίλου ήθελε να

εντυπωσιάσει τον μικρό της γιο που μεγάλωνε γρηγορότερα απ΄ ότι ήθελε η ίδια. Ο Χάρη

ήταν ένα χαρισματικό παιδί που ίσως να γεννήθηκε με γνώσεις και δυνατότητες που δεν

είχαν τα άλλα παιδιά της γενιάς του. Μια μητέρα πάντα ξέρει καλύτερα από τους άλλους

και αυτό θα αποδεικνύονταν περίτρανα στο εγγύς μέλλον.

Ο τρόπος διασκέδασης είχε σαφώς αλλάξει με την πάροδο του χρόνου. Άλλοτε

επικρατούσαν τάσεις που ήταν μακριά από το πνεύμα και άλλοτε η τέχνη εύρισκε έναν

τρόπο να εκφραστεί σαν ένας ζωντανός οργανισμός που σαν έφηβος ήθελε να ανακαλύψει

τον κόσμο γύρω του. Έτσι, φτάνοντας στο πάρκο που υπήρχαν προσομοιωτές τεσσάρων

διαστάσεων, η μητέρα του Χάρη ήθελε και αυτή με την σειρά της να του κάνει το δώρο της.

Μια ωραία ξενάγηση στο μουσείο του Λούβρου, που δυστυχώς δεν γλίτωσε από τους

βομβαρδισμούς του πολέμου. Η τέχνη θεωρείται απαραίτητη για το ανθρώπινο γένος. Δεν

είχε κάτι να προσφέρει στον άνθρωπο, τον μαλακώνει και τον κάνει ευάλωτό στο

συναίσθημα. Αυτά έλεγε ο δικτάτορας που ήθελε να κάψει και καταστρέψει όλα τα

μνημεία. Ένας από τους προκατόχους του το κατάφερε. Τα μουσεία παρέμεναν μόνο

εικονικά. Πριν παντρευτεί η μητέρα του Χάρη, ήταν εικονική ξεναγός στα μουσεία και

ήθελε να τον ξεναγήσει στα κύρια εκθέματα του μουσείου. Δεν θα διαρκούσε πολύ ώρα

ωστόσο, η ώρα που πέρασαν μαζί τους γέμισε και τους δύο. Ιδιαίτερη προσοχή έδωσαν

στη μεγάλη στοά. Εκεί νοερά βρίσκονταν η Μόνα Λίζα του διάσημου ζωγράφου, η Νίκη της

Σαμοθράκης και η Αφροδίτη της Μήλου. Τα τρία αυτά έργα, εξυμνούσαν την ανθρώπινη

διάνοια και στάθηκαν σαν αφορμή για χιλιάδες καλλιτέχνες να βρουν την πηγή έμπνευσης

και μία μούσα στα αστέρια της ύπαρξης. Στην περιήγηση τους, ο Χάρη εντυπωσιάστηκε και

φωτογράφιζε τα εκθέματα για να τα απεικονίσει στην μνήμη και να περιεργαστεί

αργότερα. Του άρεσε να ψάχνει όλες τις λεπτομέρειες. Διότι εκεί βρίσκεται η ουσία. Οι

μυστικές πινελιές είναι που έχουν όλη την ουσία. Ο καλλιτέχνης εκεί αποτυπώνει τα

μυστικά του εσωτερικού του κόσμου και ο Χάρη θα είχε όλο το χρόνο να το ανακαλύψει,

αφού είχε καταγράψει ψηφιακά όλη την περιήγηση στο Λούβρο. Αυτό που ακολουθούσε

ήταν ακόμα πιο συναρπαστικό. Ο πατέρας του έκανε δώρο μια προσομοίωση σε ένα

Derek Robotis

διαστημόπλοιο. Θα ήταν μια εμπειρία εξωπραγματική. Τον πήρε ο πατέρας του από το χέρι

και ταξίδεψαν νοερά στον αστρικό αιθέρα. Ακόμα και οι στολές ήταν πιστά αντίγραφα. Ο

Χάρη θα εξερευνούσε το διάστημα. Θα τον μάθαινε πως να πιλοτάρει την άτρακτο και πως

θα έθετε σε τροχιά το διαστημόπλοιο γύρω από την γη. Πράγματι, αφότου του εξηγήθηκαν

οι βασικές οδηγίες , πήρε στα χέρια του το τιμόνι και έγινε ένας μικρός αστροναύτης. Όλες

του οι αισθήσεις απορροφούσαν την κάθε εμπειρία. Μάθαινε ό,τι μπορούσε και από τις

οδηγίες που του έδινε ο πατέρας του, αλλά και από αυτά που του έλεγε και ο υπολογιστής.

Κατά την διάρκεια της πτήσης, ήταν σε μια έκσταση. Το δέος που ένιωσε, όταν είδε τα

αστέρια, ήταν ανυπέρβλητο. Τα μάτια του βούρκωσαν.

«Μπαμπά, σε ευχαριστώ τόσο πολύ. Δεν φανταζόμουν ότι θα το ζούσα ποτέ αυτό. Δεν

υπάρχουν λόγια να περιγράψω αυτό που νιώθω».

«Χάρη μου, δεν χρειάζεται να με ευχαριστείς, δεν υπάρχει λόγος. Πατέρας σου είμαι και

οφείλω να σου κάνω ένα δώρο που θα το θυμάσαι και θα σου μείνει χαραγμένο στην

μνήμη σου». Αυτό ήταν σίγουρο. Ο Χάρη θα το θυμόταν για πάντα. Ίσως και να ήταν το

καλύτερο δώρο που του είχαν κάνει. Ο ίδιος ένιωθε τεράστια ευγνωμοσύνη προς τους

γονείς του. Η επίσκεψη στο μουσείο όσο και το εικονικό ταξίδι στο διάστημα ήταν κάτι που

τον ξεπερνούσε. Ό,τι πιο χρηστικό και από τους δυο κόσμους ˙ του πνεύματος και της ύλης.

Η μαεστρία της τέχνης συναντά τη φινέτσα του υλοτοποιού. Ως ένα αμάλγαμα των δυο

κόσμων. Τα δυο αυτά στοιχεία θα είναι οδηγός για το μέλλον και για το πού και πώς

πρέπει να οδηγήσει το μονοπάτι της ζωής.

Ψάχνοντας και ερευνώντας τον εσωτερισμό του, ξεκίνησαν με τους γονείς του την

επιστροφή προς το σπίτι. Η χαρά που είχε η οικογένεια ήταν διάχυτη στα πρόσωπα τους και

η καλή διάθεση ήταν σημαντικός παράγοντας να είναι όλοι χαρούμενοι. Η συμπεριφορά

όλων είχε αλλάξει το τελευταίο διάστημα. Ήταν πιο ενωμένοι ως οικογένεια και σίγουρα

θα είχε θετική επίπτωση και στη μικρή του αδερφή, την Ελπίδα. Έπρεπε να μεγαλώσει με

αγάπη, να νιώσει τον θεσμό της οικογένειας που ήταν και είναι ό,τι πιο σημαντικό.

Αφότου σουρούπωσε, πήραν το βραδινό τους. Η οικιακή βοηθός παρόλο που ήταν

ηλεκτρονική, κατάφερε να φτιάξει ένα νόστιμο γεύμα για όλους. Γευμάτισαν ελαφριά και

θα κοιμόντουσαν νωρίς. Η επόμενη μέρα ήταν τα γενέθλια του Χάρη και οι ετοιμασίες ήταν

πολλές. Ο Χάρη καληνύχτισε τους γονείς του και γλυκοφίλησε την αδερφή του. Η Ελπίδα

αντέδρασε με ένα γελάκι. Της άρεσε που ένιωσε την αγάπη από τον αδερφό της. Είχε

αρχίσει και αυτή να αντιλαμβάνεται πράγματα από νωρίς. Η οξυδέρκεια είναι έμφυτη και

στα δύο τα παιδία και αυτό θα αποδεικνυόταν περίτρανα στο μέλλον. Αφότου μπήκε στο

δωμάτιο του, ο Χάρη ξεκίνησε να μιλάει στην Αγγελική για το τι συνέβη κατά τη διάρκεια

της ημέρας και για το πόσο ωραία ήταν η περιήγηση στο μουσείο, αλλά και η βόλτα με το

εικονικό διαστημόπλοιο που ήταν εξωπραγματική.

Derek Robotis

«Θέλω να μου στείλεις τις εικόνες που κατέγραψες. Είμαι πολλή περίεργη να δω τα

εκθέματα του μουσείου».

«Ναι, ναι! Ασφαλώς και θα στα στείλω. Χαρά μου να σε κάνω μέρος της μικρής μου

περιπέτειας. Ίσως και να δεις κάτι που δεν πρόσεξα εγώ. Θα είναι και ωραίο θέμα για

εργασία στο μάθημα της ιστορίας της τέχνης. Θα κερδίσουμε τόσα, δεν νομίζεις;» της είπε

ο Χάρη. «Ασφαλώς, είναι μια καλή ευκαιρία να περάσουμε και λίγο χρόνο μαζί, δεν

νομίζεις;. Μου έχεις λείψει». «Και εμένα μου έχεις λείψει» της απάντησε μικρός μας

ήρωας. «Έλα αύριο το πρωί να δούμε τις φωτογραφίες από το Λούβρο. Καληνύχτα, γλυκό

μου κορίτσι».

Το επόμενο πρωί η Αγγελική τήρησε τον λόγο της. Φτάνοντας στο σπίτι πρόσεξε ότι τα

φύλλα από τα δέντρα είχαν αρχίσει να πέφτουν. Το φθινόπωρο πιστό στο ραντεβού του. Οι

εποχές είχαν επανέλθει και η ισορροπία στη φύση και αυτό λόγω της απαγόρευσης. Οι

εποχές είχαν περάσει απρόσμενα γρήγορα. Από την άνοιξη στο καλοκαίρι και ακολούθως

το φθινόπωρο. Ένιωσε ένα μικρό κενό μέσα της που δεν μπόρεσε να κάνει καλοκαιρινά

μπάνια στη θάλασσα ωστόσο, ήταν τα γενέθλια του Χάρη και του είχε φέρει ένα δώρο που

θα του άρεσε αρκετά. Χτύπησε το κουδούνι και άνοιξε η μητέρα του Χάρη. Την

γλυκοφίλησε. «Κυρία Τζέσικα, να τον χαίρεστε τον γιο σας. Εύχομαι να είναι μια μέρα

αξέχαστη για αυτόν και για όλους μας. Να του μείνει χαραγμένη για πάντα».

«Σε ευχαριστώ πολύ για τις καλές σου ευχές, Αγγελικούλα μου. Είμαι σίγουρη ότι θα

ακολουθήσουν πολλές ημέρες σαν και αυτές. Αλλά ας είναι μια ξεχωριστή μέρα για όλους.

Άντε, πήγαινε να τον δεις. Είναι στην σοφίτα . Πάλι κοιτάζει τα αστέρια» είπε χαμογελαστά.

Ανέβηκε λοιπόν τις σκάλες και χτύπησε την πόρτα του δωματίου του. Ο Χάρη κάθονταν σε

μια περίεργη στάση. Σαν να συλλογίζονταν βαθιά. Λες και διαλογίζονταν. Αυτές οι

πρακτικές είχαν θεωρητικά εκλείψει από δεκαετίες. «Μα καλά τι κάνεις εκεί;»

«Τι νομίζεις ότι κάνω; Διαλογίζομαι. Προσπαθώ να βάλω σε μια τάξη τις σκέψεις μου. Όπως

σου είπα χτες στα μηνύματα. Ήταν μια ιδιαίτερη μέρα για μένα. Η διττή μου φύση

αναδύθηκε. Πνεύμα και ύλη. Όλα κομμάτια ενός μεγάλου πάζλ».

« Άσε τις θεωρίες σου και κοίτα τι σου έφερα για δώρο» του είπε χαμογελώντας η

Αγγελική. Ήταν τυλιγμένο με ανακυκλώσιμο χαρτί . Ήταν ένας πίνακας . Τον γύρισε να τον

δει και ήταν ένα αντίγραφο από την Μόνα Λίζα.

«Μα πώς είναι δυνατόν να τον επαναφέρεις;» την ρώτησε ο Χάρη.

«Είναι ο εικοστός δεύτερος αιώνας. Δεν είναι κάτι το δύσκολο. Να είναι καλά οι εκτυπωτές

πέμπτης γενιάς. Μην σε νοιάζουν οι τεχνικές λεπτομέρειες. Απλά κρέμασε τον και πες του τι

βλέπεις». Και έτσι έπραξε ο μικρός μας φίλος.

«Πες μου τώρα, τι βλέπεις;» τον ρώτησε η Αγγελική.

«Βλέπω τον ίδιο πίνακα που κοιτούσα και εχτές με θαυμασμό.»

Derek Robotis

«Ωραία, σε παρακαλώ, βάλε τώρα τα γυαλιά σου με τις υπέρυθρες ακτίνες και πες μου τι

βλέπεις;» Ο Χάρη δεν μπορούσε να το πιστέψει. Δεν ήταν δυνατόν να το έβλεπε αυτό.

Πρέπει να ήταν κάποια φάρσα. «Μα, είναι δυνατόν να συμβαίνει αυτό; Πώς μπορεί ο

ζωγράφος να είχε ζωγραφίσει το τοπίο και ιδίως το δέντρο από τον πλανήτη. Ήταν

αδύνατον να είχε τέτοια έμπνευση ή τέτοια διορατικότητα, που να μπορεί να αποτυπώσει

αυτήν την εικόνα σε έναν καμβά πριν από εξακόσια χρόνια. Οι δυνάμεις που έχουμε να

αντιμετωπίσουμε είναι ισχυρές . Αλλά πρέπει να έχουμε και εμείς συμμάχους. Μα καλά,

πώς σκέφτηκες να κοιτάξεις τον πίνακα με τα ειδικά γυαλιά;»

«Ξέρω ότι ο ζωγράφος είχε την τάση να περνάει μηνύματα που ο πολύς ο κόσμος δεν

καταλαβαίνει. Ας πούμε πως είχα ένα προαίσθημα».

«Να πώς θα πράξουμε από εδώ και στο εξής! Είναι πολλά τα δεδομένα και σίγουρα δεν

είναι συμπτώσεις. Ας μην πούμε άλλα προς το παρόν. Μετά το πάρτι, θα αναλύσουμε το τι

θα κάνουμε». Την ώρα εκείνη μπήκε και το ρομπότ να τους σερβίρει μια κρύα λεμονάδα.

«Καλημέρα σας, ορίστε ένας δροσερός χυμός. Χρόνια σου πολλά! Happy birthday, που

λέγανε και πριν από πολλά χρόνια. Εύχομαι να είσαι πάντα χαρούμενος» και έφυγε.

Παράξενο τους φάνηκε ότι έπαιρνε τέτοια πρωτοβουλία ένα ηλεκτρονικό σύστημα. Είχαν

βάλει παραμέτρους που δεν επιτρέπονταν να μιλάνε, εάν δεν τους δίνονταν ο λόγος. Το να

εκφράσουν και ευχές ήταν πολύ παράξενο. Μπορεί να υπάρχει πρόβλημα στον

προγραμματισμό τους. Άφησαν την σκέψη για άλλη στιγμή.

Οι ετοιμασίες για το πάρτι έπρεπε να έχουν ήδη ξεκινήσει. Δεν άρεσε στη μητέρα του να

αφήνουν τα πράγματα για την τελευταία στιγμή. Είχαν νοικιάσει ακόμα μερικά ρομπότ για

να βοηθήσουν. Έτσι, η μέρα κύλησε με το να στολίζουν όλο το σπίτι. Με λουλούδια από τον

κήπο του σπιτιού. Τα τραπέζια να είναι στρωμένα. Τα ποτήρια και τα πιάτα στην θέση τους.

Όλα στην εντέλεια. Η μητέρα του Χάρη έβαζε τις τελευταίες πινελιές στην τούρτα του γιού

της. Ο μπαμπάς του φόρεσε τα καλά να γιορτάσει και να τιμήσει το καμάρι της οικογένειας

του.

Ξαφνικά το κουδούνι άρχισε να χτυπάει επίμονα. Σα να συμβαίνει κάτι κακό. Έτρεξε η

μητέρα του να ανοίξει την πόρτα και ήταν ο παππούς του Χάρη ντυμένος με την

στρατιωτική του ενδυμασία. Μπήκε μέσα σπρώχνοντας την πόρτα με δύναμη αλλά και τη

μητέρα του Χάρη. «Πού είναι αυτό το τομάρι, ο εγγονός μου; Θα δει τι θα πει να προδίδεις

το σύστημα».

«Μα καλά, τι είναι αυτά που λες, πατέρα. Ο Χάρη δεν έχει σφάλει πουθενά».

«Αντώνη, σαν τα μούτρα σου τον έκανες και χειρότερο. Χάκαρε τον κυβερνητικό

υπολογιστή. Δεν ξέρω πώς το έκανε, αλλά θα πληρώσει ακριβά. Ξέρεις ότι είμαι

Derek Robotis

αμείλικτος». Η φασαρία ακουγότανε και στα διπλανά σπίτια. Ο Χάρη σκέφτονταν πώς

έπρεπε να δράσει. Ό,τι και να έκανε έπρεπε να το κάνει γρήγορα. «Ακολούθησε εμένα» του

είπε το ρομπότ. «Μα πώς είναι δυνατόν να έχεις παρακάμψει τον προγραμματισμό σου και

πού θα πάμε, αφού είναι ο παππούς μου κάτω και έχει έρθει να με συλλάβει».

«Άκουσε με καλά, Χάρη. Ο Ωρίων είμαι, σου μιλάω μέσω του ρομπότ. Είμαι ο μόνος που

μπορεί να σε βοηθήσει αυτήν την στιγμή. Δεν πρέπει να διστάζεις. Κινδυνεύετε και οι δυο

σας. Ακολουθήστε με και θα σας πάω από την πλαϊνή πόρτα στο αυτοκίνητο». Δεν το

σκέφτηκαν και πολύ τα παιδιά. Ο Ωρίων τους οδήγησε με ασφάλεια στο αυτοκίνητο. Ο

παππούς χάθηκε μέσα στο υπόγειο, νομίζοντας ότι θα είναι εκεί κρυμμένος ο εγγονός του.

Στο αυτοκίνητο ήταν και ο πατέρας του Χάρη, το οποίο ξεκίνησε μόνο του να οδηγεί προς

άγνωστη κατεύθυνση. Μετά τον πανικό που είχε προκληθεί, ηρέμησαν και πήραν κάποιες

ανάσες. «Μα καλά τι έγινε ; Από πού έμαθε ο παππούς ότι έχω διεισδύσει στο σύστημα της

κυβέρνησης, και τι θα γίνει με την Αγγελική και τους γονείς της;»

Όλα θα απαντηθούν σύντομα. Θα γνωρίσουμε τον Ωρίωνα όλοι μας. Η περιπέτεια τώρα

ξεκινάει.

Derek Robotis

Προδοσία ή ανάγκη;

Όλα έγιναν τόσο γρήγορα που λειτούργησαν βάσει του ενστίκτου παρά της λογικής. Το

αυτοκίνητο του οδηγούσε σε μέρη απόμερα που, σύμφωνα με την κυβέρνηση, δεν

υπήρχαν κατοικίες, μόνο κάποια εγκαταλειμμένα εργοστάσια και πυκνό δάσος που σίγουρα

δεν είχε την ομορφιά της πόλης. Εκεί που όλα είναι ταχτοποιημένα και σε μια σειρά. Σε μια

οργάνωση, πειθαρχική ατονία, για να σε ελέγχουνε πιο εύκολα. Σε αυτές τις συνθήκες ο

νους ψάχνει τη λογική. Το σχέδιο που θα μπορεί να ταυτιστεί, μια γκρι κοινωνία. Το πνεύμα

όμως είναι άναρχο. Σαν το άγριο ελάφι που ψάχνει, τρέχει σε όλο το δάσος να βρει την

τροφή του, ανεξαιρέτως συνθηκών. Θα τρέχει δεξιά και αριστερά. Μήτε η άνοιξη μήτε το

καταχείμωνο θα το εμποδίσει να κάνει αυτό που θέλει. Έτσι, και το πνεύμα άναρχο και

αέναο ψάχνει να βρει την αλήθεια. Αυτό είναι και το πνεύμα του Χάρη. Εκείνο είναι που τον

οδηγεί.

Κάπου στα εγκαταλειμμένα εργοστάσια μπήκαν σε ένα σταθμό εκφόρτωσης αγαθών.

«Μα καλά, πού πάμε ;» αναρωτήθηκε εύλογα η Αγγελική.

«Έχει δίκιο, μπαμπά. Πού πάμε και γιατί είμαστε στην παλιά πόλη;» Πριν προλάβει να

απαντήσει ο πατέρας του μια φωνή ακούστηκε από τα ηχεία του αυτοκινήτου. «Μην

ανησυχείτε παιδία, όλα πάνε βάσει του σχεδίου μας. Και για σε προλάβω, Χάρη. Είμαι ο

Ωρίων και σε λίγα λεπτά θα με γνωρίσεις». Η φωνή του απέπνεε μια σιγουριά που εμφανώς

την χρειάζονταν όλοι. «Το σχέδιο μας μπαίνει σε εφαρμογή» είπε ο Ωρίων. Αφότου

περιηγήθηκαν στις περίεργες εγκαταστάσεις, κατέληξαν σε ένα περίεργο κτήριο. Η κύρια

πύλη άνοιξε αυτόματα. Σαν να υπήρχαν κάποιοι αισθητήρες. Ένα τόσο παλιό κτήριο και είχε

τεχνολογικά μέσα. Το τέλειο κρησφύγετο. Στα ερείπια του πολέμου βρίσκονται τα καλύτερα

Derek Robotis

μυστικά. Το αυτοκίνητο κινήθηκε πάνω σε μια ράμπα και σταμάτησε. Μια πράσινη δεσμίδα

φωτός πέρασε από πάνω τους. Το όχημα τους ξεκίνησε να κινείται προς τα κάτω. Ήταν ένας

ανελκυστήρας που τους κατέβασε αρκετά πατώματα. «Πρέπει να είμαστε σε στρατιωτική

βάση υψίστης σημασίας» ψιθύρισε ο Χάρη. Κανείς δεν αποκρίθηκε. Είχαν μείνει με το

στόμα ανοιχτό, κάθε όροφος διαφορετικός. Υπήρχαν όπλα που ξεπερνούσαν την κάθε

φαντασία. Ποτέ στην καταγεγραμμένη ιστορία δεν υπήρχαν όλα αυτά τα εκθέματα. Από

μυθικά πλάσματα μέχρι και δεινόσαυρους, που δεν υπήρχαν στην εξελικτική κλίμακα. Σα να

ήταν απόκοσμα. Μέχρι και βαλσαμωμένο Κένταυρο είχαν. Από πού μπορούσαν να είναι

όλα αυτά τα εκθέματα; Θα μπορούσε να είναι από πειράματα. Ούτε η λογική αλλά ούτε

και το πνεύμα μπορεί να μετουσιώσει κάτι τόσο απόκοσμο. Τελικά, η πλατφόρμα

σταμάτησε να κινείται. Δεν μπορούσαν να υπολογίσουν πόσο βαθιά μέσα στη γη είχαν

κατέβει. Πάντως ήταν αρκετά. Άνοιξαν τις πόρτες του αυτοκινήτου και το μόνο που

αντίκρισαν ήταν μια μεγάλη αίθουσα με οθόνες παντού και διάφορες εικόνες.

Κανείς παρών, μόνο ένα γραφείο με γυρισμένη την καρέκλα. Το γραφείο παλιό. Πρέπει να

ήταν πάνω από διακόσια χρόνια. Διότι ήταν από την εποχή τις Βικτωριανής Αγγλίας. Η

καρέκλα γύρισε. Ένα ανδροειδές που θύμιζε… «Καλησπέρα σας, και συγγνώμη για την

ταλαιπωρία. Αλλά είναι λεπτή η θέση μου». «Ωρίωνα, εσύ;» ρώτησε ο Χάρη.

«Ασφαλώς, Χάρη. Εγώ είμαι».

«Μα πώς είναι δυνατόν; Είσαι είναι πρόγραμμα. Πώς μπορεί μια σειρά από αριθμούς να

ξεπερνάει την ανθρώπινη διάνοια;».

«Αυτήν την ερώτηση πρέπει να την απαντήσουμε μαζί κάποια άλλη στιγμή. Υπάρχουν

ζητήματα που πρέπει να απαντηθούν και να βρεθούν λύσεις άμεσα. Διατρέχουμε τον

κίνδυνο να μας βρουν και μη μπορέσουμε να ολοκληρώσουμε το σχέδιο μας». Πάνω στο

ξύλινο γραφείο υπήρχε και μια φωτογραφία που ήταν οικεία στον πατέρα του Χάρη. Μετά

από επίμονη προσπάθεια να θυμηθεί που την είχε ξαναδεί, θυμήθηκε. «Ωρίωνα, θέλω να

σε ρωτήσω κάτι. Αυτή η παλιά φωτογραφία στο γραφείο πάνω δεν είναι του πατέρα μου;»

«Ναι, ο πατέρας σου είναι, κ. Αντώνη. Γνωριζόμαστε αρκετά χρόνια, ακόμα με θεωρεί φίλο

του».

«Γιατί λες ότι σε θεωρεί φίλο του;» ρώτησε με κάποιο σαρκασμό ο Κ. Αντώνης.

«Γνωρίζω ότι όλοι σας θα έχετε πολλές ερωτήσεις για να σας απαντήσω εν καιρώ.

Συμφώνησαν όλοι ότι σύντομα θα απαντηθούν όλες. Ο πιο σκεπτικός από όλους ήταν ο

Χάρη. Ωστόσο, δεν θα φέρονταν σαν ένα κακομαθημένο παιδί, που ήθελε να του κάνουν

όλα τα χατίρια. Είχε απλά τις επιφυλάξεις του.

Derek Robotis

Ο Ωρίων ήθελε να τους ξεναγήσει στις εγκαταστάσεις και να δουν όλα τα παράξενα όντα

που υπήρχαν εκεί. Δεν υπήρχε χρόνος. Έπρεπε να ακολουθήσουν τον Ωρίωνα. Τους

οδήγησε σε ένα τεράστιο υπόγειο σκέπαστρο όπου ήταν γεμάτο από διαστημόπλοια. Όλοι

είχαν μείνει με το στόμα ανοιχτό. Ο παιδικός ενθουσιασμός κατέβαλε και την Αγγελική όσο

και τον Χάρη. Ο κ. Αντώνης ήταν ενθουσιασμένος αλλά και απορημένος πώς αναπτύχθηκε

όλη αυτή η τεχνολογία, που ήταν σαφέστατα προϊόν ενός άλλου κόσμου. Μέσα στο

σκέπαστρο υπήρχε μια γραμμή παραγωγής που έφτιαχνε και συναρμολογούσε όλα αυτά

τα εκπληκτικά αντικείμενα. Δεν μπορούσε να τα απαριθμήσει κανείς. Όλα αυτά είχαν ένα

συγκεκριμένο σκοπό. Τον πόλεμο. «Δεν θα είμαι αυτός που θα αρχίσει ένα νέο πόλεμο με

τους ανθρώπους. Οι πληγές είναι ακόμα νωπές στην ανθρωπότητα απ΄ όλες τις

προηγούμενες εχθροπραξίες. Στο τέλος δεν θα μείνει τίποτα όρθιο» είπε με στόμφο ο

Χάρη. «Αν και μικρός στην ηλικία, Χάρη, μιλάς με σωφροσύνη, αλλά, όπως σου είπα, δεν

γνωρίζεις όλες τις λεπτομέρειες. Δεν πρόκειται να πολεμήσουμε κανέναν πάνω στη γη. Η

μάχη είναι πολύ πιο μεγάλη. Η γη και το σύμπαν είναι μέρη του πολυσύμπαντος. Είναι μάχη

διαστάσεων, κυριολεκτικά. Λίγο πριν ξεσπάσει ο μεγάλος πόλεμος στη γη, ξεκίνησαν όλα.

Μια οντότητα που κανείς δεν γνωρίζει από πού έχει έρθει, ξαφνικά μετέδωσε ένα

ηλεκτρομαγνητικό σήμα σε υποατομικές συχνότητες και η ύλη του μικρόκοσμου άλλαξε

συθέμελα. Αποτέλεσμα όλου αυτού είμαι εγώ. Ο Ωρίων». Τον λόγο πήρε ο Χάρη. «Σε

καταλαβαίνω και όλα αυτά ακούγονται απόκοσμα, αλλά σε πιστεύω. Δεν έχεις κάνει κάτι

που να μας έχει θέσει σε κίνδυνο και σε ευχαριστώ πολύ για όσα έχεις κάνει για εμάς. Είναι

ένα ταξίδι που ποτέ δεν φανταζόμουν ότι θα κάνω».

«Τώρα πρέπει να επιβιβαστούμε στο διαστημόπλοιο, διότι ο χρόνος σε αυτήν την διάσταση

κυλάει πιο γρήγορα από τις άλλες. Πρέπει να ελευθερώσουμε τον κ. Περκόφσκι».

«Ναι, πρέπει είναι ο επόμενος κρίκος της αλυσίδας» είπε εμφατικά ο πατέρας του Χάρη,

σκεπτόμενος όλα όσα είχαν συμβεί και τα όσα έπονται το επόμενο διάστημα. Είχε αγωνία

για τους γονείς της Αγγελικής, ήταν όλοι φίλοι από χρόνια, κάτι σαν αδέρφια. Καθώς

τελείωνε τη σκέψη του, ξαφνικά ακούστηκαν φωνές χαράς. Ήταν η ώρα της επανένωσης.

Οι γονείς της Αγγελικής και μητέρα του Χάρη με την μικρή του αδερφή είχαν όλοι

επιστρέψει στη βάση. Αφότου ασπάστηκαν ο ένας τον άλλον, ο Χάρη ήξερε ότι δεν πρέπει

να αργήσουν άλλο. Ο χρόνος είναι πολύτιμος και δεν είναι σύμμαχος τους τούτη τη στιγμή.

Με την ιδιοσυγκρασία ενός αρχηγού, ο Χάρη τους κάλεσε όλους να επιβιβαστούν στο

σκάφος που μπορούσε να ταξιδέψει το πολυσύμπαν. Οι δυνατότητες του ξεπερνούσαν

οτιδήποτε είχε φτιαχτεί μέχρι εκείνη τη στιγμή. «Θα ήθελα να κάνω μια ερώτηση. Είναι σαν

και αυτό που πιλοτάρισα χτες;».

«Όχι, καλέ μου φίλε, το χτεσινό ήταν μια προσομοίωση από ένα μοντέλο που είχαμε πριν

από δέκα χρόνια. Από τότε έχουμε κάνει πάρα πολλές αναβαθμίσεις. Πλέον μπορούμε και

να ταξιδέψουμε στο πολυσύμπαν και με τις διαστάσεις του, όπως και στον χωροχρόνο.

Όποιος το σχεδίασε πρέπει να είναι από το πολύ μακρινό μέλλον. Ωστόσο, πρέπει να

είμαστε προσεκτικοί στη χρήση του, δεν ξέρουμε τι επιπλοκές μπορεί να έχει στο σύνολο

των διαστάσεων και του χρόνου. Πρέπει να απογειωθούμε. Προσδεθείτε όλοι, γιατί το

πρώτο ταξίδι είναι πάντα δυσμενής εμπειρία. Χάρη, βάλε τα χέρια σου στην οθόνη και

σκέψου. Αυτό υπακούει την κάθε ορθολογική σου σκέψη». Μόλις άνοιξαν οι καταπακτές,

σε ασύλληπτη ταχύτητα βρέθηκαν έξω από την γήινη ατμόσφαιρα. Τα συναισθήματα δεν

μπορούσαν να τα περιγράψουν. Δεν υπήρχαν ούτε τα λόγια αλλά ούτε και ο χρόνος.

Derek Robotis

Έπρεπε να κοιτάξουν την όμορφη γαία, που τόσα έχει προσφέρει χωρίς να ζητάει κάτι ως

αντάλλαγμα. Μόνο να την προσέχει πρέπει ο άνθρωπος, σαν μητέρα γη που είναι αγάπη

χρειάζεται, όχι κάτι άλλο. Έτσι, με συναισθήματα αγάπης και δέους, που εκπορεύεται από

τη θέση μας στο σύμπαν, πορεύτηκαν προς τη σκοτεινή πλευρά της σελήνης, να

καταστρώσουν το σχέδιο τους. «Ωρίωνα, γιατί κρυβόμαστε εδώ και δεν καθίσαμε στην

επιφάνια της γης; Δεν είμαστε πιο ασφαλείς εκεί;» ρώτησε ο πατέρας του Χάρη. «Πολύ

καλό το ερώτημα σας. Να ξέρετε ότι θα μας ψάχνουν. Προτιμότερο είναι να ψάχνουν στο

διάστημα, διότι έχουν να καλύψουν περισσότερο χώρο. Δεν ξέρουν που είμαστε και δεν

γνωρίζουν που πρέπει να εστιάσουν την έρευνα τους. Εάν μέναμε στην γη, υπήρχε η

πιθανότητα να μας βρουν. Όπως γνωρίζετε καλύτερα από εμένα, ο πατέρας σας είναι

ευρηματικός και ίσως να μας έβρισκε».

«Σε αυτό πρέπει να συμφωνήσω μαζί σου, Ωρίωνα» είπε σκεπτικός. «Ποια νομίζεις ότι

πρέπει να είναι τα επόμενα βήματα μας;» ρώτησε βαθιά προβληματισμένος ο κ. Αντώνης.

«Σκοπός μας είναι να πάμε να ελευθερώσουμε το κ. Περκόφσκι, οπότε ή θα τους

επιτεθούμε ή θα πρέπει να χακάρουμε το σύστημα τους. Δεν είναι σωστό να σκοτώσουμε

κάποιον, σωστά;» ρώτησε ο Χάρη. «Να ξέρεις, μικρέ μου φίλε ότι ίσως να χρειαστεί να

γίνει και αυτό. Αλλά θα είναι η έσχατη λύση. Καμία φορά αυτή είναι που χρειάζεται, με τη

διπλωματία δεν νομίζω να καταφέρουμε και πολλά. Είναι σαν να είμαστε σε πόλεμο, Χάρη

μου. Ο παππούς σου και όποιος άλλος είναι εναντίον μας, δεν θα μας αφήσει να πετύχουμε

την ελευθερία του πνεύματος» είπε με απόλυτο ρεαλισμό η Αγγελική. «Πρώτα

ελευθερώνεται το πνεύμα και πετάει σαν μια ιδέα που δεν μπορείς να την ελέγξεις και

ενεργεί το μυαλό και υπακούει». Όλοι ήταν απορημένοι με την ωριμότητα που εξέφρασε η

Αγγελική. Ακόμα και οι γονείς της που την άκουγαν από το μικρόφωνο του σκάφους δεν το

περίμεναν. Με οδηγό τα σοφά λόγια της Αγγελικής, έκατσαν και κατέστρωσαν το σχέδιο

τους. Τώρα είναι σειρά της απελευθέρωσης.

Το Σχέδιο

Derek Robotis

Το σχέδιο που είχαν καταστρώσει είχε σωστές κατευθύνσεις και σαφείς οδηγίες για το

πώς έπρεπε να εκτελέσουν να το φέρουν εις πέρας. Η φυλακή είχε χτιστεί πάνω σε έναν

από τους δορυφόρους, τον Φόβο. Ήταν ένα άγονο μέρος που προκαλούσε τρόμο σε όποιον

πατούσε στην επιφάνεια του. Βέβαια το ότι είχαν δίπλα τον πλανήτη Άρη τους έδινε και

μια αίσθηση ασφάλειας. Ο Χάρη συλλογίζονταν ότι η ανθρώπινη παρουσία πάνω στον

κόκκινο πλανήτη ήταν αρκετά χρόνια. Αλλά μέχρι τώρα του ήταν άγνωστο το πώς είχε

μεταβάλλει την ατμόσφαιρα του και τι επεμβάσεις είχε κάνει στην επιφάνεια του. Μπορεί

και να υπήρχε κάποια διοίκηση, ίσως ένα εργαστήριο όπου έκαναν πειράματα είτε σε ζώα

είτε σε άλλες μορφές ζωής που να έχει το σύμπαν. Μπορεί και να υπάρχουν ακόμα

περισσότερα που θα ήθελε να ανακαλύψει, εάν του δινόταν η ευκαιρία. Θα ρωτούσε με

την πρώτη ευκαιρία τον Ωρίωνα. Ωστόσο, κάτι άλλο τον απασχολούσε και ήταν ευδιάκριτο

στο πρόσωπο του. «Χάρη, γιατί είσαι τόσο σιωπηλός; Συνήθως έχεις κάτι να πεις».

«Ωρίωνα, είναι μεγάλη η χαρά μου που σε γνωρίζω ωστόσο, έχω μια απορία και θέλω να

σου την εκφράσω ».

«Με χαρά να σου τη λύσω, εάν μπορώ» του αποκρίθηκε ο Ωρίων.

«Το δέντρο πότε θα το δούμε από κοντά; Είναι στη δικιά μας διάσταση ή βρίσκεται κάπου

μακριά που δεν θα μπορέσουμε να πάμε ποτέ;»

«Δεν μπορώ να σου απαντήσω με σαφήνεια στην ερώτηση σου, αλλά πρέπει να πάμε και

εμείς από εκεί. Η Πηγή πρέπει να ελευθερωθεί. Είναι το κέντρο της ζωής. Η πηγή της

γνώσης. Το ταξίδι μας θα καταλήξει εκεί. Εσύ είσαι που θα το κάνεις αυτό και για αυτό σε

επέλεξε το δέντρο. Είσαι πολύ σημαντικός και θα το καταλάβεις σύντομα αυτό. Δεν έχουμε

χρόνο τώρα για να το αναλύσουμε. Θα καταλάβεις στην πορεία πόσο σημαντικός. Πρέπει

να φύγουμε τώρα, όπου να ΄ναι φτάνει και ο παππούς σου.» Το άκουσαν καθαρά ότι

έρχεται ο στρατηγός ωστόσο, δεν έπρεπε να πανικοβληθούν. Ό,τι όπλα και να είχε στην

διάθεση του δεν μπορούσαν να τους βλάψουν, είναι μιας γενιάς παλαιοτέρα. Ο Ωρίων

ζήτησε από τον Χάρη να του δώσει το χέρι του για να το σαρώσει. Υπήρχε ο κίνδυνος να

είχε κάποιο μικροτσίπ που μπορούσε να εντοπίσει την θέση τους από μακρινές αποστάσεις,

γνωστές πρακτικές που εφάρμοζαν οι δυνάμεις του νότου ανάμεσα και σε τόσες άλλες

απάνθρωπες πράξεις που έκαναν.

Η σάρωση τελικά απέδειξε ότι πράγματι είχε μια νανοσυσκευή, όπως και οι υπόλοιποι

που ήταν παρόντες. Αφότου όλοι πέρασαν από τη σάρωση και ήταν καθαροί, έβαλαν

πλώρη για τον πλανήτη του πολέμου. «Πώς θα μπορέσουμε να φτάσουμε γρήγορα, για να

μη μας καταφτάσουν οι δυνάμεις της κυβέρνησης;»

«Μην ανησυχείτε, κ. Αντώνη. Ο πολυσυμπαντικός κινητήρας μας τέμνει το χωροχρονικό

συνεχές. Μπορούμε και ελέγχουμε τη ροή του χρόνου. Σαν το βέλος, εμείς θα καθορίσουμε

που θα πάει το σκάφος και πότε».

«Για αυτό χρειάζεται να τιθασεύσεις την ενέργεια μιας μαύρης τρύπας».

Derek Robotis

«Σωστά, με την γνωστική μέθοδο της κλασικής κβαντικής φυσικής ωστόσο, αλλού έχουν

ανακαλύψει πως να απελευθερώνουν υποατομικά σωματίδια από αμέτρητα παράλληλα

σύμπαντα. Φυσική λίγο δυσνόητη για τους ανθρώπους, αυτής της διάστασης. Ωστόσο, εάν

μας δοθεί η ευκαιρία, ο εαυτός σας μπορεί να σας το εξηγήσει. Είμαι σίγουρος ότι θα έχεις

πάρα πολλές ερωτήσεις. Εάν πάρουν τη φυσιολογική έκβαση, θα παγώσουμε τον χρόνο και

θα σας εξηγήσω τι πρέπει να κάνουμε. Εάν και είναι μια μέθοδος που δεν τη συνιστά ο

εαυτός σας να γίνει ωστόσο, υπάρχει ο Χάρη. Είναι μια μορφή που δεν υπάρχει σε κανένα

άλλο μέρος του χρονοσύμπαντος. Είναι τόσο χαρισματικός που δύσκολα θα μπορέσει να

τον ξεπεράσει κανείς».

«Μα, τι εννοείς δεν υπάρχει πουθενά αλλού, Ωρίωνα;»

«Είναι απλό αλλά παράλληλα τρομερά δυσνόητο. Όλοι υπάρχουμε και συνυπάρχουμε σε

αναρίθμητες εκφάνσεις. Ο Χάρη είναι μοναδικός σε όλες τις διαστάσεις και είναι πολύ

περίεργο. Αλλά είναι ένα μυστήριο που θα πρέπει να το λύσουμε κάποια άλλη στιγμή.

Υπάρχει και η πιθανότητα να μη βρούμε την άκρη του νήματος».

Από την βάση στη γη δόθηκε σήμα ότι πρέπει να αναχωρήσουν σύντομα και αυτό γιατί ο

παππούς του Χάρη είχε δώσει εντολή για εκτέλεση. Ο χρόνος πάλι δεν ήταν με το μέρος

τους. Θύμα της εκτέλεσης θα μπορούσε να είναι και ο φίλος του στον δορυφόρο του

πλανήτη Άρη. Ωστόσο, όποιος και να ήταν, κάθε ζωή είχε τη δικιά της αξία. Οπότε το ταξίδι

για τον πλανήτη του πολέμου είχε ξεκινήσει. Χωρίς δεύτερη σκέψη, οι συμπαντικοί

κινητήρες δημιούργησαν τη φούσκα του χωροχρόνου και πορεύτηκαν για το πρώτο ηλιακό

τους ταξίδι. Το θέαμα πράγματι εντυπωσιακό. Ένα συμπαντικό τόξο, με τα χρώματα της

δημιουργίας διακρίνονταν μπροστά τους. Ένα μονοπάτι από τις απαρχές του χρόνου, που

διαχέονταν σε όλες τις άπειρες εκφάνσεις του πολυσύμπαντος. ‘’Στο σταυροδρόμι του

ονείρου’’ που έλεγε και ένας στίχος. Πράγματι κατέβαλε όποιον ήταν παρών και αυτό διότι

δεν το έβλεπε με τα μάτια του. Ήταν μια προέκταση της ψυχής, η απόδειξη μιας ανώτερης

οντότητας, που είχε φιλοτεχνήσει θάλασσες της νόησης. Δεν θα μπορούσε να είναι προϊόν

κατασκευασμένο από άνθρωπο. Τόσο περίπλοκο και τόσο όμορφο. Σε λίγα λεπτά είχαν

φτάσει στον προορισμό τους. Όσο όμορφο ήταν το ταξίδι τους, τόσο η αλήθεια ήταν πικρή.

Έπρεπε τώρα να κρυφτούν στη σκιά του πλανήτη για να μην τους εντοπίσουν τα διαστημικά

σόναρ. Το σχέδιο ήταν ότι ο κ. Αντώνης θα υποδύονταν έναν αρχιφύλακα από τη γη που

έφερνε τον γνωστό έφηβο που έψαχνε το κυβερνητικό σύστημα ασφάλειας. Ο Ωρίων τους

είχε εξασφαλίσει άδειες αποβίβασης, ώστε να μην τους συλλάβουν. Η ώρα ήταν

κατάλληλη, ώστε να πάνε στον σταθμό. Οι πιο πολλοί φύλακες κοιμόντουσαν. Τώρα μόνο

προσωπικό ασφαλείας υπήρχε. Παρόλ’ αυτά έπρεπε να είναι προσεκτικοί σε κάθε τους

βήμα . Ο παππούς του Χάρη είχε παντού συνδέσμους και μπορεί να τους περίμεναν. Ή

ακόμα χειρότερα να όδευαν προς μια παγίδα˙ ότι και να τους περίμενε δεν υπήρχε άλλο

σχέδιο από την απελευθέρωση του κ. Περκόφσκι.

Derek Robotis

Αφότου πατέρας και γιός φόρεσαν τις κατάλληλες ενδυμασίες, επιβιβάστηκαν σε ένα

μικρότερο διαστημόπλοιο, που ήταν παρόν για τέτοιου είδους αποστολές. Τα ρούχα που

φορούσαν ήταν άβολα και αυτό που συμβόλιζαν ήταν απεχθές. Το σύμβολο που

χαρακτηριστικά θύμιζε την δήθεν υπεροχή του ανθρώπινου γένους εις βάρος όλων των

άλλων όντων της νόησης έκανε τον Χάρη να ξεστομίζει κουβέντες, που ποτέ άλλοτε δεν είχε

ξαναπεί. «Χάρη, πρέπει να ηρεμήσεις, δεν είναι σωστό να μιλάς έτσι».

«Μπαμπά, καταλαβαίνω ότι δεν είναι σωστό να εκφράζομαι έτσι. Οι λόγοι είναι δύο. Αυτό

που συμβολίζει αυτή η στολή και, μην ξεχνάς , είμαι ένας κρατούμενος οπότε τέτοια πρέπει

να είναι και η συμπεριφορά μου. Δεν μπορεί να είμαι το παιδί σου για όλη αυτή την

παράσταση».

«Έχεις απόλυτο δίκιο, μικρέ, ας είμαστε όσο καλύτεροι γίνεται σε αυτό που θα πράξουμε.

Το θέατρο είναι πάντα μια τέχνη που την θαυμάζει ο κόσμος. Οπότε απόψε θα έχουμε την

δικιά μας παράσταση, ας είμαστε όσο καλύτεροι γίνεται». Έτσι, λοιπόν πατέρας και γιός

ξεκίνησαν την παράσταση τους με τον Φόβο.

Για να είναι παραστατικοί, το πρόσωπο του Χάρη είχε μια στρώση από σημάδια . Ότι

δήθεν είχε ταλαιπωρηθεί από τις ερωτήσεις που του έκαναν κατά την διάρκεια της

ανάκρισης . Οι πληγές φαίνονταν αληθοφανής. Φτάνοντας κοντά στον δορυφόρο υπήρχε

ένα φυλάκιο που χρειαζόταν έναν κωδικό, ώστε να τους αφήσουν να προχωρήσουν.

Καινούργια συστήματα. Δε γνώριζαν τον κωδικό, αλλά το πρόβλημα λύθηκε πριν καν

προλάβουν να διαπιστώσουν ότι υπήρχε καν. Ο Χάρη είχε ενσωματώσει στον

προγραμματισμό του σκάφους έναν κβαντικό αλγόριθμο, που σε δέκατα του

δευτερολέπτου μπορούσε να χακάρει όποιο σύστημα και να είχαν μπροστά τους. Κανείς

δεν είχε γνώση αυτού του προγράμματος. Τότε άρχισε να κατανοεί ο μπαμπάς του Χάρη τι

ακριβώς εννοούσε ο Ωρίων για την μοναδικότητα του γιού του. Το σύστημα αναγνώρισε

τους κωδικούς του προγράμματος και συνέχισαν κανονικά την πορεία του προς την

φυλακή. Αφότου προσεληνίστηκε το σκάφος, κάνεις δεν τους στάθηκε εμπόδιο κατά τη

μεταφορά του Χάρη στο κελί του. Τα διακριτικά που είχε η στολή του κ. Αντώνη του έδιναν

πρόσβαση και έλεγχο σε όλη τη φυλακή. Δεν χρειάζονταν να δώσει αναφορά σε κανέναν.

Πηγαίνοντας τον Χάρη προς το κελί του, θα περνούσαν και την αίθουσα που γίνονταν οι

εκτελέσεις. Οπότε θα τους δινόταν η ευκαιρία να σώσουν τον δημιουργό του Ωρίωνα. Έτσι

και έγινε, καθώς περπατούσαν στους στενούς μεταλλικούς διαδρόμους, δεν αντιμετώπισαν

κάποια αντίσταση. Όσους φύλακες έτυχαν να βρουν μπροστά τους, κανείς δεν κοίταξε

κατάματα τον πατέρα του Χάρη. Ήξερε καλά πως έπρεπε να φερθεί. Ο πατέρας του

ξακουστός στρατηγός της τρίτης λεγεώνας, που είχε κάνει τα πιο απάνθρωπα εγκλήματα. Ο

κ. Αντώνης προσποιούταν, αυτό που κατά βάθος μισούσε. Η ψυχή του μαύρισε. Αλλά ήταν

αναγκαίο κακό. Σκεφτόταν ότι έπρεπε να σώσουν τον φίλο τους. Μόλις έφτασαν μπροστά

στην αίθουσα, όπου θα εκτελούσαν τον δημιουργό του Ωρίωνα, ο Χάρη κατέρρευσε και

άρχιζε να βγάζει αφρούς από το στόμα του. Γρήγορα κοντά έσπευσαν οι φύλακες που ήταν

παρόντες, για να βοηθήσουν τον αρχιφύλακα να συνεφέρει τον νεαρό εγκληματία. Μόλις

έφτασαν κοντά του, ο αρχιφύλακας έβγαλε το όπλο του και έριξε και τους ακινητοποίησε.

Έπεσαν αναίσθητοι. Ο Χάρη δεν μπορούσε να πιστέψει στα μάτια του. Ο πατέρας του είχε

μόλις σκοτώσει δυο ανθρώπους. Ήταν κάτι που δεν περίμενε ποτέ να το δει. Ορισμένες

φορές ο πατέρας του στο παρελθόν είχε δείξει ότι έχει νεύρα και, πού και πού, έχανε τον

Derek Robotis

έλεγχο. Άλλα ποτέ ως τώρα δεν είχε πράξει τόσο βάναυσα. «Χάρη μου, ξέρω ότι

εκπλήσσεσαι με αυτό που έκανα˙ οι φύλακες δεν είναι νεκροί, το όπλο το είχα αλλάξει στην

κλίμακα που δεν σκοτώνει. Πρέπει να είμαστε και ασφαλείς . Για αυτό πάρε και κράτα αυτό

το όπλο, μέχρι να ελευθερώσουμε τον Φαμπιάν Περκόφσκι».

«Εντάξει, πατέρα» απάντησε με στόμφο που έδειχνε καθαρά την ενόχληση του για την

πράξη του πατέρα του. Έπρεπε να σκεφτεί γρήγορά για το τι έπρεπε να κάνει. Το ένστικτο

του τού έδωσε τη γρήγορη λύση. Έβγαλε από τη τσέπη του ένα πολύ μικρό εξάρτημα που το

προσκόλλησε στην πόρτα του κελίου όπου βρίσκονταν ο φίλος τους. Παρέκαμψε τις

εντολές του κεντρικού υπολογιστή σε δέκατα του δευτερολέπτου. Το εξάρτημα έκανε

κβαντικούς υπολογισμούς σε νανοδευτερόλεπτα. Άλλη μια από τις εκπληκτικές

ανακαλύψεις του Χάρη. Η πόρτα άνοιξε και γρήγορα βγήκε από τη φυλακή ο Φαμπιάν. Με

πολύ μεγάλη πειθαρχεία και συνοπτικές διαδικασίες οδηγήθηκαν στην πλατφόρμα

απογείωσης και με μεγάλη ευκολία γύρισαν στο σκάφος τους. Τα συναισθήματα χαράς

ήταν έκδηλα από όλους όσοι ήταν παρόντες. Μα πιο εκφραστικός ήταν ο Ωρίων, που για

αυτόν ο Περκόφσκι ήταν σαν πατέρας του. «Χαρά μας να σε έχουμε και πάλι στην παρέα

μας Φαμπιάν. Ξέρω ότι οι συνθήκες κράτησής σου δεν ήταν εύκολες. Ωστόσο, τα

καταφέραμε και είσαι και πάλι κοντά μας. Σύντομα θα μπορέσεις να δεις και την οικογένεια

σου» είπε ο πατέρας του Χάρη. «Πραγματικά, δεν έχω λόγια να σας ευχαριστήσω, κυρίως

που προστατέψατε την οικογένεια μου. Αυτοί είναι που αδικήθηκαν περισσότερο από

όλους. Πώς καταφέρατε να παρακάμψετε τους κωδικούς; Είναι αδύνατον ακόμα και για

τον Ωρίωνα».

«Εγώ το κατάφερα, αλλά δεν είναι και καμία σπουδαία πράξη. Το σύμπαν περιμένει πιο

σπουδαίες και πιο γενναίες πράξεις από αυτές που έχουμε κάνει μέχρι τώρα».

Η περίοδος χάριτος είχε λήξει, κατά έναν παράξενο τρόπο τους είχαν ανακαλύψει. Είχαν

περικυκλωθεί από τις δυνάμεις του Στρατηγού. Υπήρχε κάποιος που τους πρόδωσε. «Μα

ποιος θα μπορούσε να θέσει σε κίνδυνο την αποστολή; Όλοι έχουμε έναν κοινό σκοπό».

«Έχετε ένα λεπτό για να παραδοθείτε, δεν μπορείτε να πάτε πουθενά» εκφώνησε ο

παππούς του από το σύστημα ενδοεπικοινωνίας. Οι απειλές του δεν ήταν στο κενό. Είχε

σκοτώσει ακόμα και μέλη της οικογένειας του και θα το έπραττε και πάλι, δεν θα δίσταζε. Ο

χρόνος κυλούσε. Ο Φαμπιάν έλεγε να παραδοθούν. Βέβαια, οι υπόλοιποι δεν

συμφωνούσαν σε αυτό. Ο στρατηγός θα τους εκτελούσε, αφότου έπαιρνε ό,τι πληροφορίες

ήθελε από αυτούς. Ο Ωρίων κοίταξε τον Χάρη στα μάτια και του έγνεψε καταφατικά. Ο

Χάρη έβγαλε από την τσέπη του το όπλο που του είχε δώσει ο πατέρας του και μία ακτίνα

σώριασε στο πάτωμα το άψυχο σώμα του Φαμπιάν. Κανείς δεν περίμενε να γίνει αυτό.

«Μην ανησυχείτε, αυτός ήταν ένας κλώνος. Ένας προδότης. Τα λόγια σου ήταν σοφά

πατέρα. Αυτό που έκανες στον σταθμό με έκανε να σκεφτώ καλύτερα το τι πρέπει να κάνω,

για να καταφέρουμε τον σκοπό μας». Ήταν και στιγμή αλλαγής του Χάρη, από παιδί

ξαφνικά έπρεπε να ωριμάσει. Μια ξαφνική μεταβολή μέσα του. Δεν υπήρχε χρόνος να

σκεφτούν, το λεπτό είχε περάσει.

Derek Robotis

Ο Στρατηγός κράτησε τον λόγο του και ξεκίνησε να πυροβολεί. Οι ασπίδες άντεχαν και

δεν τους προκαλούσαν ιδιαίτερα προβλήματα. Αλλά σε αριθμό ήταν λιγότεροι. Έπρεπε να

βρουν συμμάχους και διαστημόπλοια. Ο Χάρη πήρε το τιμόνι του διαστημοπλοίου και

έβαλε πλώρη για τον Γανυμήδη. Εκεί βρισκόταν πραγματικά ο Περκόφσκι. Σε μια

κρυογονική φυλακή.

Η Συνάντηση

Το ταξίδι τους μέχρι τον δορυφόρο του Δία θα διαρκούσε περισσότερο χρόνο. Αυτό που

εμπόδιζε τη γρήγορη μετάβαση στον πατέρα πλανήτη ήταν η ζώνη των αστεροειδών.

Έπρεπε το διαστημόπλοιο να περάσει από μέσα προσεκτικά, γιατί οι αποστάσεις ήταν

μεγάλες μεταξύ των αστεροειδών. Ωστόσο, πολλοί είχαν ελλειπτική τροχιά και υπήρχε ο

κίνδυνος σύγκρουσης. Την επικίνδυνη αυτή πτήση ανέλαβε να την εκτελέσει ο Χάρη με τον

Ωρίωνα. Το πιλοτήριο είχε χώρο για να κάτσουν οι πιλότοι και ένας μηχανικός. Οι οθόνες

ήταν διαδραστικές. Μπορούσε ο πιλότος ακόμα και να αλλάξει τον χρωματισμό του

ανάλογα με το πως ένιωθε. Δεν είχε την αίσθηση ενός πιλοτηρίου. Πιο πολύ έδινε την

εντύπωση ότι βρισκόσουν σε gaming room του προηγούμενου αιώνα. Τέτοια ήταν η άνεση

του. Καθώς πετούσαν μέσα από τη ζώνη, ο πατέρας του Χάρη τον ρώτησε «Πώς ήξερες ότι

αυτός ήταν κλώνος και του τερμάτισες τη ζωή;»

«Μπαμπά και Ωρίωνα, θέλω να σας ζητήσω συγνώμη για το πως έπραξα. Ξέρω ότι δεν το

περιμένατε αλλά ούτε και εγώ το περίμενα ότι θα φτάσω σε αυτό το σημείο. Ο κ.φ.υ

(κβαντικός φορητός υπολογιστής), που μας βοήθησε να απελευθερώσουμε τον κλώνο,

συνδέθηκε με τον κεντρικό υπολογιστή της φυλακής και κατέβασε όλα τα αρχεία. Ο

κβαντικός αλγόριθμος βρήκε την κρυογονική φυλακή που βρίσκεται ο πραγματικός κ.

Περκόφσκι. Τότε κατάλαβα ότι πρέπει να είναι κάποιο είδος κλώνου. Είναι σα να το ήξερε ο

παππούς ότι θα γίνει αυτό. Σα να είχε κάποιο σύμμαχο που ξέρει ποια θα είναι η επόμενη

μας κίνηση. Ωρίωνα, μήπως έχεις κάποιο δίδυμο και δεν το ξέρεις ;».

«Μικρέ μου φίλε, αυτό μπορεί να σου το απαντήσει μόνο ο δημιουργός μου, ο Περκόφσκι.

Αυτός είναι που εντόπισε το σήμα που άρχισε να μεταδίδει το Voyager1».

«Τι εννοείς; Το πρώτο διαστημόπλοιο που βγήκε στο διαστρικό κενό; Πώς είναι δυνατόν να

έγινε αυτό;» ρώτησε ο κ .Αντώνης.

«Θα σας εξηγήσω» είπε ο Ωρίων. «Για πάνω από εκατό χρόνια τώρα, το Voyager 1

ταξιδεύει προς τον Αστερισμό του Σειρίου. Εκεί υπάρχει ένα σημείο περίπου 3 πάρσεκ

μακριά, όπου τέμνονται οι χορδές του πολυσύμπαντος. Από αυτό το σημείο, λοιπόν,

πέρασε το διαστημόπλοιο και το δέντρο έστειλε το σήμα. Το σήμα μπόρεσε πρώτος να το

αποκωδικοποιήσει ο Ντα Βίντσι και το ζωγράφισε πρώτος. Όμως, ο Περκόφσκι ήταν αυτός

που μπόρεσε να το αναλύσει και να μας φέρει όλους κοντά. Μοιάζει σαν να είναι ένα

παραμύθι, αλλά αυτή είναι η αλήθειά και είμαστε ακόμα στο αρχή του ταξιδιού μας.

Derek Robotis

Έχουμε να πάμε σε πολλά μέρη, να γνωρίσουμε πολλούς ανθρώπους και διαφορετικές

μορφές ζωής. Ωστόσο, ας προσηλωθούμε πρώτα να ελευθερώσουμε τον Περκόφσκι, που

είναι ο εμπνευστής του σχεδίου».

«Πολύ ενδιαφέρουσα η ιστορία! Φαντάζομαι ότι θα έχει ακόμα πολλές πτυχές που δεν

γνωρίζουμε» είπε ο μπαμπάς του Χάρη. Όσο συζητούσαν, ο Χάρη νοερά φαντάζονταν το

μέλλον και πού θα τους ταξίδευε ο χωροχρόνος.

Προτεραιότητα ήταν να φτάσουν ασφαλείς στον Γανυμήδη. Να απελευθερώσουν τον

Περκόφσκι. Ο στρατηγός σίγουρα θα είχε δορυφόρους, για να τους παρακολουθεί. Η

κρυογονική φυλακή θα είχε φύλακες ή κλώνους που θα το φυλάσσουν. Τα σχέδια και η

λειτουργία της φυλακής ήταν σε αρχεία που βρίσκονταν στον κ.φ.υ, πάλι θα έπρεπε να

καταστρώσουν ένα σχέδιο που θα τους επέτρεπε να ελευθερώσουν τον Περκόφσκι. Δίχως

να υπάρχουν απώλειες. Είτε ανθρώπινες, είτε από κλώνους. Αυτό σκέφτονταν ο Ωρίων την

ώρα που τους εξηγούσε το σχέδιο που είχε κατά νου του. Υπήρχε η πιθανότητα οι κλώνοι

να έχουν ένα νάνοτσιπ στο κεντρικό τους σύστημα, για να τους ελέγχει καλύτερα ο

στρατηγός. Ήταν κάτι που το είχε σκεφτεί ο Ωρίων, όταν συνεργάζονταν με τον παππού του

Χάρη. Αυτό το είχε σκεφτεί με την πρόφαση ότι ήταν επικίνδυνο να έχουν πλήρη ελευθερία

οι κλώνοι. Διότι η απόλυτη ελευθερία είναι αυτή που προκάλεσε την κατάρρευση του

παλιού συστήματος. Η ουσία ήταν, όμως, ότι ο Ωρίων δεν ήθελε να υποφέρει κανείς. Έτσι,

τους τοποθέτησε ένα νάνοτσιπ, που με το ακούμπημα ενός κουμπιού ή ενός συνθηματικού,

οι κλώνοι έπεφταν σε μια προσωρινή νάρκη και δεν διέτρεχαν κανένα κίνδυνο. Μετά από

τρείς ώρες ξυπνούσαν. Λίγο πριν βγουν από την ζώνη των αστεροειδών, ο Χάρη τους

κάλεσε όλους να πάνε στο πιλοτήριο, για να δουν ένα παράξενο αστεροειδή, που ήταν λες

και είχαν σκαλίσει ένα πρόσωπο στην επιφάνεια του. Ένα θέαμα που δεν περίμενε να το

βρει κανείς σε αυτήν την απόσταση από γη. Η πέτρα ήταν τόσο καλά σκαλισμένη, σα να το

έκανε κάποιος καλλιτέχνης με τα εργαλεία του και το μόνο που του έλειπε ήταν τα

χρώματα.

«Μα, πώς είναι δυνατόν να υπάρχει ένα τέτοιο έργο και να μην μας το έχουν διδάξει στο

σχολείο. Σίγουρα θα υπήρχε κάποια καταγραφή του. ‘Η, έστω, μια αναφορά του στην

ιστορία της τέχνης . Είμαι σίγουρη για αυτό. Ούτως ή άλλως είναι και η ειδικότητα μου».

«Συμφωνώ μαζί της και την εμπιστεύομαι. Η Αγγελική είναι αυτή που παρατήρησε ότι ο

πίνακας του Ντα βίντσι ότι είναι παραπλήσιος με τις εικόνες που έχουμε από το δέντρο»

είπε με σιγουριά ο Χάρη. Η Αγγελική είναι συνοδοιπόρος του την αρχή. Μαζί τα

ανακάλυψαν όλα.

«Πάμε λίγο πιο κοντά, θέλω να σκαλίσουμε ένα μικρό κομμάτι από την επιφάνεια και να το

αναλύσουμε. Σίγουρα θα έχει πολλά να μας πει. Οι πέτρες δεν μιλάνε αλλά πολλά έχουν να

μας διδάξουν και πολλά να μας πουν».

«Είναι και φιλοσοφημένη» είπε ο πατέρας του Χάρη και χαμογέλασε.

Derek Robotis

Ο Χάρη έλεγχε έναν βραχίονα και σκάλισε σε ένα σημείο την πέτρα και την μετέφερε

μέσα στο διαστημόπλοιο. Τα αποτελέσματα ήταν καταπληκτικά.

«Η χημική σύσταση της πέτρας δεν είναι από το δικό μας σύμπαν. Έχει άλλη πυκνότητα.

Δηλαδή, τα ηλεκτρόνια του είναι θετικά φορτισμένα, κάτι που αντιβαίνει τους φυσικούς

νόμους. Αυτό σημαίνει ότι είναι από άλλο σύμπαν» είπε με έκπληξη ο Ωρίων.

«Πρέπει να εξετάσουμε από πού ήρθε και ποιος είναι ο σκοπός του εδώ» είπε με στόμφο

ο πατέρας του Χάρη, καθώς έπαιρνε το πηδάλιο και προσπαθούσε να βρει εάν είχε κάποια

είσοδο που θα μπορούσαν να μπουν στο εσωτερικό του αστεροειδή.

«Κ. Αντώνη, έχετε δίκιο. Παράλληλα, όμως, θα πρέπει να πάει κάποιος να ελευθερώσει τον

Περκόφσκι από την κρυογονική του φυλακή. Είναι ζωτικής σημασίας να τον βρούμε

γρήγορα» είπε ο Ωρίων.

«Τι προτείνεις;» ρώτησε ο πατέρας του Χάρη.

«Εγώ έχω μια καλή ιδέα!» είπε Αγγελική. «Αφότου έχω κάνει κάποια έρευνα στη γεωλογία,

ας μείνω εγώ εδώ με τον κ. Αντώνη και ας πάει ο Ωριών και με τον Χάρη να βρουν τον κ.

Περκόφσκι».

«Ναι, είναι προτιμότερο να χωριστούμε σε δυο ομάδες και να κερδίσουμε τον απαιτούμενο

χρόνο. Δεν ξέρεις πότε θα επιστρέψει ο παππούς σου, Χάρη» είπε ο Ωρίων.

Έτσι, ο Χάρη με τον Ωρίωνα πήραν το μικρότερο διαστημόπλοιο για να πάνε προς το

Γανυμήδη, η Αγγελική με τον πατέρα του Χάρη έμειναν σε τροχιά γύρω από μυστήριο

πρόσωπο. Συμφώνησαν να είναι σε διαρκή επικοινωνία σε περίπτωση που χρειαστούν

κάποια βοήθεια. Ξαφνικά, ακούστηκε από τη γη ο πατέρας της Αγγελικής. Τους είπε ότι είχε

γίνει μια μεγάλη έκρηξη σε μια από τις μεγάλες αποθήκες των πυρομαχικών στη γη.

Δυστυχώς, είχαν χαθεί ανθρώπινες ζωές από κάποια διαρροή σε έναν από τους

επιταχυντές πρωτονίων. Ο στρατηγός θα διεξήγαγε την έρευνα και θα έπαιρνε πολύ χρόνο.

Μια ανείπωτη τραγωδία θα τους έδινε την ευκαιρία και χρόνο να φέρουν εις πέρας την

αποστολή τους δίχως εμπόδια. Μια τραγωδία για να σώσουν ζωές. Ο θάνατος σου η ζωή

μου, όπως λέει και ρητό. Ο Ωρίων είχε την ελπίδα ότι δεν θα πέθαιναν και άλλοι άνθρωποι.

Το γεγονός ότι ο Χάρη, δίχως δεύτερη σκέψη, έδωσε ένα τέλος στη ζωή του κλώνου, τον

είχε συνταράξει συναισθηματικά. Δεν περίμενε να νιώσει ποτέ το αίσθημα της απώλειας.

Του το είχε αναφέρει κάποτε ο Περκόφσκι ότι ενδέχεται και αποκτήσει καινούργια

αισθήματα με την πάροδο του χρόνου. Είχε απόλυτο δίκιο ο δημιουργός του. Αυτό που

πράγματι τον εξέπληξε ήταν ότι ο Χάρη δεν δίστασε ούτε μια στιγμή. Αρκετά περίεργο για

Derek Robotis

ένα παιδί της ηλικίας του. Άφησε τις σκέψεις του στην άκρη και, μαζί με τον νεαρό του

φίλο, ξεκίνησαν για τον Γανυμήδη. Τον οινοχόο των θεών κατά την ελληνική μυθολογία.

Βγαίνοντας από τη ζώνη των αστεροειδών δεν αντιμετώπισαν κάποιο εμπόδιο, αλλά

ενδεχομένως να υπήρχαν κάποιες παγίδες που είχε βάλει ο στρατηγός. Αυτό που τον έκανε

καλό στη δουλεία του ήταν ότι ήταν διορατικός. Πιθανολογούσε όλες τις εκδοχές και

έπαιρνε τα μέτρα του. Για αυτόν τον λόγο οι δυο φίλοι έπρεπε να είναι άκρως προσεκτικοί,

καθώς προχωρούσαν προς τον δορυφόρο του Δία. Σίγουρα θα τους περίμενε κάποια

έκπληξη. Ίσως κάποιο δορυφορικό σύστημα.

Την ίδια ώρα, ο πατέρας του Χάρη μαζί με την Αγγελική πλησίασαν ακόμα πιο κοντά στο

περίεργο σκαλιστό που είχαν βρει κατά λάθος, για να κάνουν περεταίρω αναλύσεις για τη

χημική σύσταση του αστεροειδούς. Η φίλη του Χάρη είχε ένα δυνατό προαίσθημα ότι ο

αστεροειδής είχε πολλά μυστικά και θα έπρεπε να τα ανακαλύψουν, πριν γυρίσουν οι

σύντροφοι τους από τον Γανυμήδη. Αποφάσισαν να πλησιάσουν το άνοιγμα που υπήρχε

πάνω από το σκαλιστό μέτωπο. Ξαφνικά ένα φως έφεξε προς το μέρος του και το άνοιγμα

που είχε άνοιξε περισσότερο. Δεν το περίμεναν. Δεν υπήρχαν ενδείξεις ότι υπήρχε κάποιο

ηλεκτρονικό σύστημα που να λειτουργεί. Σα να ήταν ένα άγονο τοπίο. Ένα λέιζερ σάρωσε

όλο το σκάφος και το άνοιγμα άνοιξε όσο χρειάζονταν, για να μπορέσει το σκάφος να μπει

μέσα. Έτσι και έπραξαν. Καθώς έμπαινε το σκάφος μέσα στην πέτρα, το άνοιγμα μίκρυνε

και γύρισε στην αρχική του μορφή. Εάν διέτρεχαν κάποιο κίνδυνο, ίσως και να ήταν ήδη

νεκροί. Καθώς προχωρούσαν, διάφορα φώτα άναβαν. Ήταν λες και η πέτρα ήταν ένας

μεγάλος διαστημικός σταθμός. Προσγειώθηκαν σε μια πλατφόρμα που δίπλα είχε

παρόμοια διαστημόπλοια, σαν το δικό τους. Ωστόσο, δεν υπήρχε κανείς γύρω τους. Ήταν

όλα σε τέλεια κατάσταση. Ακόμα και ο αέρας ήταν καθαρός, λες και ήσουν στη γη.

Περίεργο συναίσθημα να υπάρχει τόσο μακριά από τη γη. Ίσως και να υπάρχουν δέντρα.

Ίσως ένα γεωπονικό εργαστήριο και φιλτράρει τον αέρα.

Η Αγγελική μαζί με τον κ. Αντώνη περπατούσαν γύρω, μήπως και βρουν έναν άνθρωπο ή

έστω ένα ρομπότ που θα μπορούσε να τους λύσει κάποιες απορίες. Τίποτα όμως. Πώς

μπορούσε να λειτουργεί όλος σταθμός, δίχως κάποιον να τον συντηρεί; Η πολυπλοκότητα

όλων των συστημάτων ήταν αρκετά πιο εξελιγμένη από την εποχή τους. Ο πατέρας του

Χάρη πιθανολογούσε ότι, μάλλον, είναι από κάποιο παράλληλο σύμπαν.

«Καλώς τον φίλο μου τον Αντώνη» ακούστηκε μια γνωστή φωνή από τα μεγάφωνα.

«Περκόφσκι, εσύ είσαι; Μα, πώς είναι δυνατόν; Εσύ πρέπει να είσαι μακριά από εδώ».

«Μπείτε στο ασανσέρ και θα στα εξηγήσω όλα» απάντησε ο Περκόφσκι. Βγαίνοντας δεν

είδαν κανέναν να είναι γύρω τους.

Derek Robotis

«Ελατέ προς την κονσόλα. Αντώνη, πάτα το κουμπί που έχει το όνομα μου πάνω και θα

εμφανιστώ μπροστά σας. Η Αγγελική ήταν διστακτική και με την έκφραση της συμβούλευε

τον κ. Αντώνη να μην πράξει όπως του λέει η φωνή. Ωστόσο, το έκανε και ο Περκόφσκι

εμφανίστηκε μπροστά τους ως ολόγραμμα. Σαφώς και δεν ήταν κάτι που το περίμενε. Μια

παρουσία ίδια ακριβώς με τον φίλο του. Ακόμα και οι αντιδράσεις του ήταν

πανομοιότυπες. Ο Περκόφσκι ο ίδιος, με τον σαρκασμό κι το ιδιότυπο χιούμορ του.

«Με κοιτάς σα να βλέπεις εξωγήινο, Αντώνη, όπως και η μικρή Αγγελική». Το ολόγραμμα

ήξερε πολλές λεπτομέρειες για όσα έχουν διαδραματιστεί .

«Αγγελικούλα, πρέπει να ξέρεις ότι δεν διατρέχεις κάποιο κίνδυνο. Ξέρω ότι η γιαγιά σου

σε φώναζε έτσι. Σωστά;»

«Σωστά! Πού το ξέρετε αυτό; Συνήθως οι γονείς μου δεν είναι ιδιαίτερα ανοιχτοί στο να

μοιράζονται τις οικογενειακές μας στιγμές».

«Ξέρω καλά την οικογένεια σου, μικρό μου κορίτσι. Ήμουν παρών ακόμα και στη γέννα

σου. Μπορεί να στο επιβεβαιώσει και ο Αντώνης.

«Ναι, Αγγελική, έτσι είναι. Όλοι ήμασταν παρόντες όταν γεννήθηκες εσύ και ο Χάρη. Είστε

και οι δυο σας πολλοί σημαντικοί. Για αυτό και σας αφήσαμε να ανακαλύψετε μόνοι σας

αυτόν τον δεσμό και δεν κάναμε κάποιο λάθος. Ελπίζω να σε καθησύχασα».

«Πιο πολλά ερωτήματα έχω. Αλλά είμαι σίγουρη ότι δεν είναι δυνατόν να απαντηθούν όλα

τώρα».

«Σωστά μάντεψες» είπε ο πατέρας του Χάρη. «Τώρα πρέπει να μας πεις, Περκόφσκι, πού

βρίσκεσαι. Είναι επείγον να σε βρούμε. Διότι τη στιγμή ετούτη ο Χάρη με τον Ωρίωνα είναι

καθοδόν για τον Γανυμήδη, για να σε απελευθερώσουν. Πρέπει να τους ειδοποιήσουμε,

γιατί ίσως να κινδυνεύουν».

«Θα τους στείλω ένα μήνυμα με οδηγίες για το τι πρέπει να κάνουν. Μην ανησυχείτε. Όσο

για το ερώτημα σας πού βρίσκομαι . Αυτό θα το δείξει μόνο ο χρόνος . Ο πραγματικός μου

εαυτός ξέρει που είναι. Το μόνο που μου είπε να σας πω είναι ότι θα σας βρει αυτός την

κατάλληλη ώρα. Ως τότε θα πρέπει να καταστήσουμε τον σταθμό πλήρως λειτουργικό.

Είναι πολλά αυτά που πρέπει να γίνουν. Θα έρθουν και οι γονείς της Αγγελικής κοντά μας.

Ο Πίτερ με τη Μαρία. Όλοι μαζί δεν θα κινδυνεύουμε από κανένα. Θα είμαστε ακόμα πιο

δυνατοί. Ό,τι και να γίνει, θα μπορέσουμε και το αντιμετωπίσουμε μαζί. Είναι πολύ πιο

συνετό να εργαζόμαστε μαζί, ωσότου να βρούμε τις απαντήσεις μας. Διότι δεν ξέρουμε

που είναι ο Περκόφσκι και πιο το σχέδιο του».

«Έχουμε ένα εύλογο ερώτημα. Από πού ήρθε ο σταθμός;» ρώτησε ο πατέρας του Χάρη .

Τον κοίταζε απορημένος το ολόγραμμα. «Θέλω να πω ότι η μοριακή σύσταση του δεν είναι

από την δικιά μας διάσταση. Καθαρά, με κάποιο τρόπο, ο Περκόφσκι έχει καταφέρει να

φτιάξει ή να φέρει από κάποια άλλη διάσταση αυτόν τον αστεροειδή. Είναι από τους

βασικούς προβληματισμούς μου».

Derek Robotis

«Αντώνη, θέλω να σου πω ότι αυτό μου το είχε αποκρύψει και εμένα ο καλός σου φίλος.

Σίγουρα θα είχε τους λόγους του που έπραξε κατά αυτό τον τρόπο. Οπότε, συνιστώ να

κάνουμε όλοι υπομονή, διότι είναι πολλά αυτά που πρέπει να απαντηθούν. Ίσως, εάν

βρούμε πρώτα το δέντρο, να έχουμε και τις απαντήσεις στα ερωτήματα μας πιο γρήγορα».

«Εντάξει Περκόφσκι , τι πρέπει να κάνουμε τώρα; Προσωπικά εγώ, θέλω να κάνω κάποιες

ακόμα αναλύσεις από τα πετρώματα. Είμαι πολλή περίεργη. Σίγουρα θα κρύβονται πολλά

που πρέπει να ανακαλύψω. Υπάρχει κάποιο εργαστήρι, για να κάνω τα πειράματα μου;».

«Στο κάτω διάζωμα υπάρχει ό,τι πιο σύγχρονο. Δεν νομίζω να υπάρχει ανάλογο σε αυτήν

την διάσταση».

Ο πατέρας του Χάρη άρχισε να ανακαλύπτει τα μυστικά του σταθμού. Η Αγγελική βρήκε το

εργαστήριο και ένιωθε ότι είχε ανακαλύψει κάποιο χαμένο θησαυρό. Το εργαστήριο,

πράγματι, είχε εργαλεία και μηχανήματα που δεν μπορούσε να τα αναγνωρίσει. Σίγουρα, ο

πατέρας της θα την βοηθούσε. Ο Πίτερ ήταν αυτός που την μύησε στα ορυκτά και σε όλα

τα ξωτικά πετρώματα. Σύντομα θα ήταν κοντά της. Το σκάφος, που θα τους έφερνε από την

γη, είχε ήδη αναχωρήσει και οι δυο οικογένειες θα ενωθούν και πάλι. Τώρα μένει να

ειδοποιήσουν τον Ωρίωνα και τον Χάρη να επιστρέψουν πίσω στον σταθμό. Μπορεί να

διέτρεχαν κάποιον κίνδυνο. Έτσι και έπραξε ο Περκόφσκι. Μέσω του κβαντικού ασυρμάτου

τους ειδοποίησε. Ωστόσο, για κάποιο λόγο δεν μπορούσε να έρθει σε επαφή μαζί τους.

Ίσως να είχαν εμπλακεί σε κάποια μάχη. Δεν υπήρχε λόγος ανησυχίας˙ και ο Ωρίων και ο

Χάρη ήταν απόλυτα ικανοί να φροντίσουν τον εαυτό τους σε όποιες συνθήκες και εάν

βρίσκονταν.

Το σκάφος τους, ο Πήγασος, ήταν πολύ πιο εξελιγμένο σε σχέση με ό,τι υπήρχε αυτήν τη

στιγμή σε αυτήν τη διάσταση. Ωστόσο, δεν έπρεπε να υπερεκτιμήσουν τις δυνατότητες

τους. Ούτε και να έχουν αλαζονική συμπεριφορά. Νέοι καθώς είναι και οι δυο τους, πρέπει

να προσπαθήσουν να είναι όσο πιο ώριμοι γίνεται. Καθώς έβγαιναν από την ζώνη των

αστεροειδών, κινήθηκαν προσεκτικά προς τον Δία, για να μην επηρεαστούν από το

μαγνητικό του πεδίο. Όντας ο μεγαλύτερος πλανήτης στο ηλιακό σύστημα, ασκεί επιρροή

στα πάντα εκτός από τον ήλιο. Έτσι, με την κατάλληλη φορά, δεν πιάστηκαν αιχμάλωτοι

του. Καθώς τον πλησίαζαν, το θέαμα ήταν απαράμιλλου κάλλους. Τα χρώματα του σκούρα

καφέ με κάποιες άλλες αποχρώσεις του. Τα σχέδια που σχηματίζονταν στα ημισφαίρια,

θύμιζαν κάποιο αναγεννησιακό πίνακα. Λες και κάποιος ζωγράφος με την φαντασία του και

το πινέλο της δημιουργίας τοποθέτησε έναν πίνακα του, ώστε να δώσει χρώμα στο κενό.

Τα σχήματα, η καταιγίδα και όλα αυτά που απεικονίζονταν στην ατμόσφαιρα του Δία,

έφερναν μια συμμετρία στο χάος που τους περιβάλλει. Συναντώντας τον πατέρα των Θεών,

ο Χάρη και ο Ωρίων ένιωθαν ένα δέος να τους διαπερνά. Παρασυρμένοι από το μεγαλείο

του κόσμου, αφέθηκαν στην αγκαλιά του. Έσφαλαν. Σύντομα βρέθηκαν εκτεθειμένοι στους

πύργους με λέιζερ που προστάτευαν την κρυογονική φυλακή, όπου πίστευαν ότι βρίσκεται

ο Περκόφσκι. Ευτυχώς δεν έπαθαν σημαντική ζημιά, διότι σύντομα ενεργοποιήθηκαν οι

ασπίδες του διαστημόπλοιου και προστατεύτηκαν. Ωστόσο, υπήρχε ακόμα ένα

διαστημόπλοιο κοντά τους. Το σχέδιο του ήταν άγνωστο στον Ωρίωνα, που ήξερε τα

περισσότερα σχέδια τους. Τους χαιρέτησαν σε όλες τις γνωστές συχνότητες. Μάταια

προσπαθούσαν. Δεν έλαβαν καμία απάντηση. Δεν πλησίασαν κοντά, διότι θα μπορούσε να

έχουν εχθρικές τάσεις. Σύντομα τούς ήρθε σήμα από τον πατέρα του Χάρη.

Derek Robotis

«Ωρίωνα και Χάρη, λαμβάνεται; Φύγετε γρήγορα από εκεί. Ο Περκόφσκι είναι εδώ στον

σταθμό».

«Ποιόν σταθμό;» ρώτησε ο Χάρη.

«Αφήστε γρήγορα τις πολλές ερωτήσεις και ελάτε πίσω. Έχει φτάσει και η μητέρα σου με

την αδερφή σου μαζί με τους γονείς της Αγγελικής. Μην αργοπορείτε. Έχουμε τόσα να

κάνουμε».

Τα λόγια του πατέρα του Χάρη ήταν σαν εντολές και έπρεπε να τις ακολουθήσουν. Έτσι,

δίχως πολλή σκέψη, έβαλαν πορεία προς την επιστροφή. Αυτό που παραξένευε τον Χάρη

ήταν το άλλο διαστημόπλοιο που ήταν εκεί μαζί τους. Δεν κινούνταν. Μπορεί ο Περκόφσκι

να γνωρίζει από πού έχει έρθει. Έτσι, ο Χάρη έβαλε πλώρη για τον σταθμό. Το

διαστημόπλοιο πλέον δεν φαίνεται από τα ραντάρ κανενός. Μια τελευταία αναβάθμιση

είχε κάνει, για να φτάσουν ανενόχλητοι στον σταθμό. Δεν έπρεπε να τους καθυστερήσει

κάτι. Ο Χάρη έχει αγωνία για να αντικρίσει από κοντά το δέντρο. Είναι και ο σκοπός που

ξεκίνησε όλο το ταξίδι τους. Για εκείνον είναι το άλφα και το ωμέγα. Έχει γίνει αυτοσκοπός

του. Ή θα τον εξιλέωνε ή θα ήταν η καταστροφή του. Ακόμα δεν είχε την κατάλληλη

υπομονή που χρειάζεται σε τέτοιες αποστολές. Για δικό του καλό, όπως και του κόσμου

του. Γύρω του βρίσκονται άνθρωποι που έχουν τις κατάλληλες γνώσεις και την οξυδέρκεια

να χειριστούν όποιες δυσκολίες αντιμετωπίσουν. Ο καθένας που βρισκόταν στον σταθμό

είχε το δικό του μοναδικό σκοπό να επιτελέσει. Αυτό θα αποδεικνυόταν περίτρανα και όχι

μόνο μια φορά.

Φτάνοντας στο σταθμό, η χαρά όλων ήταν διάχυτη. Οι δυο οικογένειες αντάμωσαν.

Αγκαλιές και φιλιά, πράξεις που έδειχναν ότι οι δεσμοί είναι δυνατοί και δεν σπάνε εύκολα.

Κουρασμένοι όλοι από το ταξίδι, έκατσαν σε ένα κοινόχρηστο χώρο για να φάνε ένα γεύμα.

Ο σταθμός είχε γευστικούς πολλαπλασιαστές. Είχε διάφορες γεύσεις. Σαν να ήσουν σε ένα

διαστημικό εστιατόριο. Γεύσεις από ξένους και παράξενους κόσμους. Που θαρρείς ότι

έχουν βγει από κάποιο παραμύθι. Ο Περκόφσκι τους εξήγησε ότι κάποια από τα γεύματα

δεν μπορούν να τα φάνε οι άνθρωποι. Δεν θα μπορέσουν να τα χωνέψουν. Όλοι έκατσαν

γύρω από το τραπέζι, σαν μια μεγάλη οικογένεια, και έδωσαν τον καλύτερο εαυτό τους σε

αυτό το διαστημικό συμπόσιο. Όλοι έφαγαν όσο χρειάζονταν και δεν υπερέβαλαν. Συνετοί,

με μέτρο έφαγαν και ήπιαν. Όπως σε κάθε συμπόσιο. Ο καθένας έλεγε τις ιστορίες του.

Λίγο παραπάνω από μια βδομάδα είχε περάσει και όλα ήταν διαφορετικά. Ακόμα και ο

Ωρίων έδειχνε επηρεασμένος. Δεν μπορούσε να κατανοήσει, γιατί ο Περκόφσκι δεν ήταν

εκεί. Μιλούσε με το ολόγραμμα του δημιουργού του, για όλα όσα είχαν διαδραματιστεί.

Μαζί προσπαθούσαν να βρουν τι έπρεπε να πράξουν από εδώ και πέρα. Εκεί επενέβη ο

Χάρη.

Derek Robotis

«Σας ακούω τόση ώρα που μιλάτε για το τι πρέπει να κάνουμε. Ωρίωνα, δεν είπες καθόλου

στον Περκόφσκι για το διαστημόπλοιο που μας παρακολουθούσε. Δεν ανιχνεύσαμε

σημάδια ζωής πάνω του. Ωστόσο, μπορεί να ελέγχεται από κάποιο εξελιγμένο

πρόγραμμα».

«Έχεις δίκιο, Χάρη, θα το ερευνήσουμε και αυτό αλλά και τι κάνει ο παππούς σου. Γιατί δεν

θα μείνει με σταυρωμένα τα χέρια. Θα ενεργήσει γρήγορα και μεθοδικά» είπε το

ολόγραμμα.

«Συν, πρέπει να βρούμε από πού ήρθε ο σταθμός. Από πού προήλθε. Πρέπει να μας πει η

Αγγελική».

Η Αγγελική είχε τον χρόνο να κάνει μια σοβαρή έρευνα για την προέλευση του σταθμού. Σε

αυτό θα βοηθούσε κι ο Ωρίων. Ήξερε καλά τις περγαμηνές του Περκόφσκι και την ιδιότυπη

ιδιοσυγκρασία του. Ό,τι έπραττε είχε ένα βάθος χρόνου. Οπότε μαζί με την μικρή

Αγγελικούλα, όπως την φώναζε, θα έβρισκαν τις απαντήσεις του για την προέλευση του

σταθμού. Ήταν πολλά τα δεδομένα. Οπότε είχαν ένα σχέδιο με αυτά που έπρεπε να

πράξουν πρώτα. Πριν γίνουν όλα αυτά, έπρεπε να ξεκουραστούν για λίγο. Ο Μορφέας τους

αγκάλιασε γλυκά. Όλοι ένιωσαν την απαραίτητη ξεκούραση που χρειάζονταν. Ήταν μακρύς

δρόμος που είχαν διαβεί και ήταν ακόμα η αρχή. Πολλά είναι αυτά που απομένουν να

γίνουν και πολλά ακόμα πρέπει να ανακαλύψουν . Η συνεχής αλλαγή θα τους γίνει βίωμα.

Η ανακάλυψη του άγνωστου είναι ένα ταξίδι που δεν συγκρίνεται με κανένα άλλο. Το

δέντρο, ο Περκόφσκι και ό,τι άλλο μπορεί να τους φέρουν οι Μοίρες καλοδεχούμενο θα

είναι και, σίγουρα, μια γνωστική εμπειρία. Για αυτό η ξεκούραση και σωστός συλλογισμός

είναι αναπόσπαστο κομμάτι του ταξιδιού τους. Οι αποφάσεις και οι καινούργιες εμπειρίες

που βίωναν πρέπει να κατανοηθούν σε βάθος. Τα λάθη που θα κάνουν ίσως να κοστίσουν

ζωές κάποιων συνοδοιπόρων τους και αυτό δεν πρέπει να γίνει. Πρέπει να είναι αρτιμελείς.

Ο ύπνος τους ήταν βαθύς και θα επούλωνε τις όποιες κακουχίες είχαν νιώσει.

Ο κόσμος καθρέφτης

Το πρώτο ξημέρωμα στον σταθμό ήταν γαλήνιο. Όλοι ξύπνησαν με την οικογένεια τους σε

ένα ευτυχισμένο περιβάλλον. Ο Μορφέας ήταν καλός μαζί τους. Τους είχε αγκαλιάσει

όλους. Όλοι ένιωθαν εξαγνισμένοι από το προηγούμενο βράδυ. Αφότου πήραν το πρωινό

τους, όλοι μαζί έκατσαν να συζητήσουν τι έπρεπε να πράξουν. Πριν προλάβουν να αρχίσουν

να μιλάνε, ο Περκόφσκι τους είπε πως πρέπει να πάνε στο εργαστήριο όπου η Αγγελική

διεξάγει τα πειράματα της.

Derek Robotis

«Βγήκαν τα αποτελέσματα από την μοριακή σύσταση του σταθμού και το πώς θα

μπορέσουμε να βρούμε από πιο σύμπαν έφτασε. Καλοί μου σύντροφοι, ελάτε σας

παρακαλώ» είπε το ολόγραμμα του Περκόφσκι. Ήταν αρκετά πειστικός με τα επιχειρήματα

του. Η σύνθεση τους και υφή τους έμοιαζε πολύ με την εικόνα που είχαν πρωτοδεί από τον

πλανήτη που βρίσκεται το δέντρο.

«Από τα στοιχεία που έχουμε, καταλαβαίνουμε ότι το δέντρο και ο αστεροειδής πολύ

πιθανόν να είναι από το ίδιο σύμπαν και, κατά πάσα πιθανότητα, ο Περκόφσκι να έχει πάει

εκεί. Γνώμη μου είναι πως πρέπει να βρούμε σε πιο από τα πολυσύμπαντα είναι. Γιατί οι

πιθανότητες είναι πολύ μικρές για να τα βρούμε. Πρέπει να βρούμε ένα ακόμα στοιχείο.

Κάπου θα υπάρχει κάποια ένδειξη». Σοφές ήταν οι σκέψεις του κ. Αντώνη. Οπότε όλοι

ανέτρεξαν στα αρχεία του σταθμού που ήταν στο κεντρικό υπολογιστή. Οι πληροφορίες

που έβρισκαν ξεπερνούσαν κάθε φαντασία. Κόσμοι αλλόκοτοι και κοινωνίες αμέτρητες,

που άλλοτε ήκμασαν και άλλοτε καταστράφηκαν από τη ματαιοδοξία τους για

περισσότερη δύναμη. Ακόμα και η μυθική Ατλαντίδα ήταν αλήθεια. Αλλά καταστράφηκαν

από την εμμονή τους για τεχνολογική δύναμη. Θα σκεφτόταν κανείς ποιος μπορεί να θέσει

το όριο της εξέλιξης. Ή μήπως είναι προγεγραμμένη ή κάπου στα άστρα η καταστροφή της

νοήμονος ζωής; Μπορεί να ακούγεται σαν ένα φιλοσοφικό ερώτημα, αλλά είναι άκρως

πρακτικό. Είναι καταδικασμένη η ανθρώπινη φύση στην εξαθλίωση του εαυτού της ή

υπάρχει ελπίδα που πρέπει να βρεθεί και να μαθευτεί στον κόσμο; Το ερώτημα αυτό

ταλάντευε τον Χάρη, διότι στα αρχεία που διάβαζε δεν έβρισκε την ελπίδα. Μια άκαρπη

μάχη μεταξύ της ελευθερίας και του αόρατου δυνάστη που ελλοχεύει να εξολοθρεύσει.

Πολλά τα ερωτήματα και καμία απάντηση. Περνούσαν μέρες μπροστά στις οθόνες

μάταια. Δεν μπορούσαν να βρουν ένα σταυροδρόμι για να διαλέξουν. Όσο οι ημέρες

κυλούσαν, η μητέρα του Χάρη ζωγράφιζε σε έναν μικρό κήπο με διάφορα φυτά. Δεν θα

περίμενε κανείς να βρει μια τέτοια αρμονία τόσο μακριά από τη γη. Η φύση πάντα

θριαμβεύει όπου βρίσκει νερό και χώμα. Παράλληλα με την όμορφη χλωρίδα και πανίδα,

παρατήρησαν ότι πολλά από αυτά δεν υπήρχαν στη γη. Που ομολογούσε ότι ο Περκόφσκι

ετοιμάζονταν ίσως και για ένα κοσμικό γεγονός. Ήταν σαν να είχε διαμορφώσει μια κιβωτό.

Αλλά αυτό χρειάζονταν περεταίρω στοιχεία. Τα χρώματα από τα λουλούδια και το τραγούδι

από τα διάφορα πτηνά που υπήρχαν σε αυτήν την μικρή όαση, ήταν το κατάλληλο

περιβάλλον για αναβλύσει το πνεύμα του καλλιτέχνη. Η μητέρα του Χάρη βρήκε το χώρο

για να ζωγραφίσει. Ήταν μια από τις πολλές της καλλιτεχνικές αρετές. Εκείνη δεν

απογοητεύονταν. Η τέχνη σε προοδεύει και σε γαληνεύει. Δίνει τη λύση για το πνεύμα. Η

λύση πάντα εμφανίζεται σε αλλόκοτο χρόνο. Για αυτό και εκείνη έπιασε το πινέλο της. Ο

τελευταίος της πίνακας απεικόνιζε έναν πλανήτη που βρισκόταν στις παρυφές κάποιου

ηλιακού συστήματος. Δίπλα από τον πλανήτη ήταν ένα διαστημικό ρήγμα που ανέβλυζε

φως. Σαν ένα ουράνιο τόξο που σε οδηγούσε σε έναν κρυμμένο θησαυρό. Αφότου τελείωσε

τον πίνακα, πήγε και τον κρέμασε στο παιδικό δωμάτιο, όπου βρίσκονταν η αδερφή του

Χάρη. Τον κοίταζε και τον χαιρόταν. Πράγματι, τα χρώματα του ήταν καταπληκτικά. Ακόμα

και στο βαθύ σκότος υπάρχει το φως σε όλες του τις εκφάνσεις. Φώναξε τον Χάρη, για να

του τον δείξει και εκείνος με αγάπη άκουσε την παράκληση της.

Derek Robotis

«Μαμά, είναι πολύ όμορφος ο πίνακας σου. Εδώ, μακριά από τη γη, βρήκες τον οίστρο σου.

Πολύ ωραία είναι η σκέψη σου, μαμά. Τα χρώματα που αναβλύζουν είναι το μήνυμα της

ελπίδας και της μεταμόρφωσης».

«Σε ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια, μικρέ μου Χάρη».

Εκείνη τον αγκάλιασε και τον έσφιξε δυνατά. Τους διέκοψε ο Ωρίων.

«Είναι ακόμα πιο πολλά από αυτό που νομίζετε. Είναι το ρήγμα που βρίσκεται στον

Κένταυρο Άλφα. Από εκεί απ’ όπου ήρθε το πρώτο σήμα, που ενεργοποίησε τον Βίκινγκ τον

ένα. Εκεί πρέπει να πάμε να βρούμε τον Περκόφσκι και το δέντρο. Εκεί πρέπει θα βρούμε

τις απαντήσεις μας. Νομίζαμε ότι είχε κλείσει το ρήγμα. Αλλά εμφανίστηκε στον πίνακα της

μητέρας σου. Στο σύστημα του Κενταύρου θα βρούμε τις απαντήσεις μας. Σαν τον

Χαίροντα, που δίδαξε τους ανθρώπους. Έτσι και πάλι, ένας Κένταυρος θα μας δείξει τον

δρόμο για την γνώση».

Η σκέψη του Ωρίωνα ήταν σωστή. Αφότου έκαναν τις κατάλληλες σαρώσεις, ανακάλυψαν

ότι το ρήγμα είχε και πάλι ανοίξει. Αποφάσισαν ότι θα πάνε όσο γρηγορότερα γινόταν. Δεν

ήξεραν πόσο θα έμενε ανοιχτό. Για αυτό οι ετοιμασίες έγιναν πολύ γρήγορα. Σύντομα θα

αναχωρούσαν. Ο Χάρη έκανε ακόμα μία αναβάθμιση στον Πήγασο. Το διαστημόπλοιο είχε

τον Περκόφσκι. Ο μικρός εφευρέτης έκανε τις απαραίτητες αλλαγές στον κεντρικό

υπολογιστή. Πλέον με την καθοδήγηση του ιδιότροπου επιστήμονα, έστω και σε ψηφιακή

μορφή, θα μπορούσαν να φέρουν εις πέρας και τις πιο δύσκολες αποστολές. Ο Ωρίων ήταν

σαφώς πιο ικανοποιημένος με τη θετική εξέλιξη. Τώρα υπάρχουν τρεις εκδοχές του

Περκόφσκι, που η καθεμία θα βοηθάει και θα καθοδηγεί την αποστολή. Μία εκδοχή του

πολυσύμπαντος αλλά σε μια διάσταση. Όσο αλλοπρόσαλλο και εάν ακούγεται. Είναι ένα

αναγκαίο κακό, που, σε ενδεχόμενο κίνδυνο, θα αποτελέσει τον φάρο για να μη χαθούν

στον χωροχρόνο. Στην αποστολή θα συμμετείχαν ο Χάρη, ο πατέρας του, ο Ωρίων και το

ολόγραμμα. Η Αγγελική θα έμενε στον σταθμό. Ήθελε να βγει από τον σταθμό, για να

συλλέξει και άλλα δείγματα από άλλα παρακείμενα ουράνια σώματα. Είχε κάνει μια

προκαταρτική έρευνα και είχε ενδείξεις ότι υπήρχαν και άλλα σώματα που είχαν άλλη

μοριακή σύσταση. Διαφορετική και από την κανονική του σύμπαντος που ήταν ίδιοι, αλλά

και από αυτή είχε έρθει ο σταθμός. Αυτό σήμαινε ότι ο Περκόφσκι ίσως και να είχε πάει και

σε άλλα σύμπαντα και να έχει φέρει αστεροειδείς. Πώς είχε καταφέρει να τα μετακινήσει,

παραβαίνει κάθε λογική. Οι ενδείξεις που είχε στα χέρια της η Αγγελική δεν μπορούσαν να

περιμένουν και ούτε είχε την δυνατότητα να τα αναβάλλει μέχρι να επιστρέψουν από την

αποστολή ο Χάρη και οι υπόλοιποι. Το σχέδιο ήταν ξεκάθαρο πλέον. Ο καθένας είχε τον

ρόλο του σε αυτήν την καινούργια περιπέτεια. Έγινε ο κατάλληλος έλεγχος στα συστήματα

του Πήγασου και αναχώρησαν για το σύστημα του Κενταύρου. Ήταν κατάλληλα

προετοιμασμένοι για να κάνουν το ταξίδι τους. Ήλπιζαν ότι δεν θα έλειπαν πολύ καιρό. Ο

παππούς του Χάρη θα προσπαθούσε να πάρει την εκδίκηση του. Δεν άντεχε την ήττα. Ήταν

άκρως ανταγωνιστικός, ακόμα και με τους οικείους του. Αυτός ήταν και ένας από τους

λόγους που είχε εκτελέσει τον ίδιο του τον αδερφό. Ακόμα την εποχή που ήταν ένας απλός

λοχαγός.

Derek Robotis

Λίγο πριν αναχωρήσουν από τον σταθμό ο Χάρη κατάφερε να αποκρύψει το πρόσωπο

που απεικονίζονταν στην επιφάνεια του αστεροειδή. Μαζί με τον Ωρίωνα

αναπρογραμμάτισαν κβαντικές νανομηχανές, που έχουν τη δυνατότητα να

αναπροσαρμόζουν όποια επιφάνεια θέλουν. Έτσι, δεν θα διέτρεχαν κάποιο κίνδυνο. Θα

παρέμεναν μη ανιχνεύσιμοι από τους σαρωτές του παππού του. Ο Ωρίων παρέμενε αρκετά

αισιόδοξος ότι ήταν ένα βήμα μπροστά από τον παππού του Χάρη. Ωστόσο, ήταν ένα βήμα

πίσω από το Περκόφσκι. Έπρεπε να είναι ένα δίπλα του ή ακόμα ένα βήμα μπροστά. Αυτή η

αινιγματική του συμπεριφορά τον προβλημάτιζε. Επίσης, τον έκανε να νιώθει μια

εγκατάλειψη, ακόμη και οργή. Πρωτόγνωρα συναισθήματα για αυτόν. Κανονικά δεν θα

έπρεπε να νιώθει καθόλου. Άφησε στην άκρη τους προβληματισμούς του και

συγκεντρώθηκε στο ταξίδι τους προς το ρήγμα. Το ταξίδι προς τα εκεί, υπό κανονικές

συνθήκες, θα έπαιρνε μερικές βδομάδες. Αλλά, όπως γνωρίζουν καλά οι σύντροφοι, δεν

έχουν τον απαιτούμενο χρόνο να τον σπαταλήσουν σε εξερευνήσεις στο ηλιακό σύστημα.

Διακυβεύονται πολλά παραπάνω από όσα μπορούν να γνωρίζουν. Για αυτό, ίσως, να είναι

βιαστικοί στις κινήσεις τους, αλλά παράλληλα και μεθοδικοί. Ο Χάρη είχε την ιδέα στο να

αναβαθμίσουν τους κβαντικούς κινητήρες του διαστημοπλοίου τους, όπως και έκαναν.

Τουλάχιστον, στη θεωρία ο Ωρίων τους είχε πει πολλά που είναι δυνατόν να γίνουν. Ότι οι

δυνατότητες και οι πληροφορίες που είχαν συλλέξει ήταν φανερά πολύπλοκές και δύσκολο

για κάποιον από αυτήν τη διάσταση να τα αποκρυπτογραφήσει. Ωστόσο, ο Χάρη είχε ήδη

αναθέσει στο ολόγραμμα του Περκόφσκι να κάνει τις απαραίτητες εξισώσεις και να δώσει

μια πρακτική λύση στα προβλήματα τους. Σύντομα οι θεωρίες του Αϊνστάιν και του

Παρμενίωνα θα γίνονταν πράξη. Ο Ωρίων τους προσκάλεσε να δεθούν στα καθίσματα τους,

διότι πρώτη φορά θα επιχειρούσαν να ταξιδέψουν μέσα από μια τεχνητή σκουληκότρυπα.

Οι επιπτώσεις άγνωστες ακόμα. Μπορεί και ο οργανισμός των ανθρώπων να μην μπορούσε

να ανταπεξέλθει σε αυτό. Ίσως και να κατέρρεε η μοριακή τους δομή και όλοι να γίνονταν

ένας πολτός ύλης.

«Τρία, δύο, ένα» ήταν τα τελευταία λόγια που ακούστηκαν από τα χείλη του Ωρίωνα.

Εισήλθαν μέσα στην σκουληκότρυπα και το θέαμα ανεπάντεχο. Ένα σταυροδρόμι του

χωροχρόνου. Μια συνεχής οδός που όλα είναι ρευστά. Παρόν, μέλλον και παρελθόν ήταν

όλα παρόντα εκεί. Η διαδρομή μιας ολόκληρης ζωής που κρατούσε λίγα δευτερόλεπτα. Μια

διαδρομή που ίσως δεν έπρεπε να γίνει από θνητούς. Έχει μια αερική υπόσταση. Μια

παρουσία που δεν μπορούσε να την κατανοήσει νους. Σαν να βρήκαν την πεμπτουσία της

ζωής. Ωστόσο, αδυνατούσαν να την κάνουν δικιά τους. Ίσως και να άνηκε σε όλους. Ίσως

να μην μπορεί να γίνει κτήμα κανενός… Αφότου η αιωνιότητα τους διαπέρασε σε

δευτερόλεπτα, έφτασαν εκεί που δεν είχε φτάσει ξανά κανείς. Στο εγγύτατο του Κενταύρου.

Εκεί που πρωτύτερα είχε φτάσει το Voyager 1. Εκεί που είναι και το ρήγμα που ζωγράφισε

ο μητέρα του Χάρη. Μια απόδειξη ότι οι Μούσες είναι αληθινές. Ότι η τέχνη και η ιδέα

εκπορεύονται από κάτι ανώτερο. Από τον αιθέριο κόσμο, που είναι δυσνόητος για τον

άνθρωπο που έχει παρωπίδες και που εξαρτάται από την ύλη. Ωστόσο, τις φιλοσοφικές του

αναζητήσεις έπρεπε να τις αφήσει στην άκρη τώρα ο Χάρη και θα τις αναζητούσε πάλι,

όταν θα ξανά ανταμώσει την Αγγελική. Το θέαμα και πάλι υπερβατικό. Ένα τριαδικό ηλιακό

σύστημα. Με αρκετούς πλανήτες, που πιθανόν να κατέχουν και νοήμονα ζωή. Γιατί δεν

έχουν επικοινωνήσει με τη γη, είναι ένα πολύ σημαντικό ερώτημα που πρέπει να

απαντηθεί. Για την ώρα, όμως, πρέπει να ταξιδέψουν μέσα από το ρήγμα, διότι ο χρόνος

που θα έμενε ανοιχτό ήταν άγνωστος και μπορεί να παγιδεύονταν, εάν δεν κινούνταν στον

Derek Robotis

σωστό χρόνο. Ο μπαμπάς του Χάρη ήταν λίγο διστακτικός στο να επιχειρήσουν ένα τέτοιο

ταξίδι τόσο σύντομα από το προηγούμενο. Κράτησε λίγα δευτερόλεπτα και μέσα του είχε

νιώσει να γεννιέται ένα ολόκληρο σύμπαν. Δεν μπορούσε να κατανοήσει τι θα γίνονταν,

εάν περνούσαν σε ένα άλλο σύμπαν, που πιθανόν οι συμπαντικοί νόμοι να είναι

διαφορετικοί. Ο Χάρη όμως, έχοντας την φύση του εξερευνητή, θέλησε να κάνουν το ταξίδι

άμεσα.

«Μπαμπά, ξέρω ότι είσαι σκεπτικός εάν πρέπει να πάμε μέσα από το ρήγμα τόσο γρήγορα,

δίχως να το εξερευνήσουμε πρώτα. Αλλά τα ερωτήματα μας μάς οδήγησαν εδώ. Τις

απαντήσεις δεν θα τις βρούμε εδώ, είναι στην άλλη άκρη του ουράνιου τόξου. Στην άλλη

πλευρά είναι κρυμμένος ο θησαυρός που ψάχνουμε».

« Μικρέ μου Χάρη, έχεις δίκιο. Έχω τους ενδοιασμούς μου για το εγχείρημα μας, αλλά έχεις

δίκιο. Ο Περκόφσκι μάλλον βρίσκεται στην άλλη μεριά του ουράνιου τόξου. Ας πάμε να

βρούμε και εμείς τι θησαυρό πρόκειται να ανακαλύψουμε. Θα είναι άνθρακας ή πράγματι

θα βρούμε κάτι που θα μας δώσει στοιχεία να βρούμε τον φίλο μας. Δεν ξέρουμε τι θα

αντιμετωπίσουμε στην άλλη άκρη».

Αφότου συμφώνησαν όλοι να περάσουν μέσα από το ρήγμα, ξεκίνησαν για αυτόν τον

παράξενο κόσμο που θα έβρισκαν μπροστά τους. Γεμάτοι δέος για το εγχείρημα,

πραγματοποιούσαν ακόμα ένα ταξίδι στον χωροχρόνο. Διασχίζοντας το ρήγμα ένιωσαν σαν

συντίθενται και πάλι η ύπαρξη τους. Σαν το D.N.A τους να ξαναγράφτηκε από τον

Δημιουργό αυτού του κόσμου. Ο χρόνος σε αυτό το σημείο είχε ξαναγραφτεί. Τα όργανα

στο σκάφος δεν κατέγραψαν ότι κύλησε περισσότερος χρόνος απ΄ ότι ένωσαν. Όμως, η

ψυχή τους ένιωσε ότι μια ζωή ολόκληρη είχε περάσει. Λες και βρήκαν την πεμπτουσία.

Αλλά τα μυστικά που τους αποκαλύφτηκαν έπρεπε να τα κρατήσουν για τον εαυτό τους.

Μεγάλα μυστικά και συνταρακτικές αποκαλύψεις, που δεν έμελλε να μοιραστούν με

κάποιον σύντομα.

Βγαίνοντας από το ρήγμα, διαπίστωσαν ότι βρίσκονται σε ένα παρόμοιο ηλιακό σύστημα

με αυτό του Κενταύρου. Αυτό είχε μία υπέρ-γαία και δορυφόρους που πιθανόν να

φιλοξενούσαν ζωή. Ο πλανήτης ήταν ξεκάθαρα ανεπτυγμένος και πρέπει να ήταν της

κλίμακας δύο, σύμφωνα με τον Κάρντασεφ. Παράλληλα, και το ένα από τα πολλά φεγγάρια

είχε πολιτισμό. Το ερώτημα ήταν μεγάλο. Σε ποιο από τα δύο θα επιχειρούσαν να

επικοινωνήσουν; Θα ήταν φιλικοί απέναντι τους ή είχαν εχθρικές προθέσεις; Έπρεπε να

συνεδριάσουν. Πού θα βρισκόταν ο Περκόφσκι; Θα ήταν εκεί; Ή θα είχε πάει στη γη; Πού

θα έβρισκε καταφύγιο; Για αυτό ρώτησαν τον ίδιο. Σίγουρα το ολόγραμμά του μπορούσε να

διαλέξει ή έστω να κάνει τους κατάλληλους υπολογισμούς και να τους κατευθύνει. Σε

αυτό το νέο κόσμο που έχουν έρθει θα υπάρχουν ομοιότητες και διαφορές. Μπορεί και να

είναι αμελητέες ή κατάφωρες. Ο Περκόφσκι τους πρότεινε να πάνε στον πλανήτη που ήταν

κοντά τους. Προτού επιχειρήσουν να έρθουν σε επαφή με τον πολιτισμό που βρίσκεται σε

αυτό το σύμπαν, έπρεπε να κάνουν τους κατάλληλους ελέγχους στην ατμόσφαιρα του

πλανήτη. Μην τυχόν και προκαλέσουν ατμοσφαιρική αναστάτωση λόγω της διαφορετικής

μοριακής δομής του πλανήτη. Κατά ένα περίεργο λόγο, η μοριακή σύσταση είναι ίδια με

αυτήν της γης. Δεν υπάρχουν σημαντικές διαφορές. Τότε μπορούν να προσγειωθούν στον

Derek Robotis

πλανήτη, δίχως να προκαλέσουν κάποιο πρόβλημα στην ατμόσφαιρα. Ένα συμπέρασμα

που κατέληξαν είναι ότι ο διαστημικός του σταθμός δεν είναι ούτε από αυτό το σύμπαν.

Όποτε ίσως και έκανα λάθος στην προσέγγιση τους. Υπήρχε η πιθανότητα να μην έχει

περάσει από εκεί καθόλου ο Περκόφσκι. Ήταν δυνατόν όλοι τους να έκαναν τόσο λάθος;

Τόσοι υπολογισμοί και σημάδια και οιωνοί να είχαν παρερμηνευτεί; Τέλος στους

προβληματισμούς τους έβαλε ένα σήμα που έλαβαν από τον πλανήτη.

«Καλησπερίζω τους φίλους και τους συντρόφους του Περκόφσκι από τη γη 10».

Ήταν ο αρχηγός της εξωγήινης μετανάστευσης. Προφανώς τους είχε ενημερώσει ο κοινός

τους φίλος. Διότι η φωνή του ήταν άκρως φιλική. Παράλληλα, τους προσκάλεσε να

προσγειωθούν στην επιφάνεια, ώστε να τους φιλοξενήσουν και να τους ενημερώσουν για

τις δραστηριότητες του συντρόφου τους. Έτσι και έπραξαν, αφότου έκαναν τις κατάλληλες

ατμοσφαιρικές μετρήσεις. Το ολόγραμμα του φίλου τους πέρασε από τα ειδικά φίλτρα που

είχαν στην διάθεση τους και τα αποτελέσματα ήταν εντυπωσιακά. Δεν υπήρχε σχεδόν

καμία διαφορά με την ατμόσφαιρα της γης. Μπορεί και να είναι κοινοί οι πλανήτες που να

είναι δυνητικά κατοικήσιμοι, σαν τη γη και τον Εγγύτατο. Όπως κατέβαιναν την

ατμόσφαιρα, παρατήρησαν μια ισορροπία στο τοπίο. Δεν υπήρχαν μεγάλες και ογκώδεις

κατασκευές που να διατάραζαν την αρμονία της φύσης. Αντιθέτως με τη γη, που εν μέρει

είχε καταστραφεί από τον πόλεμο. Πόλεις ερειπωμένες, διάφορα σημεία που οι άνθρωποι

ζουν κάτω από απάνθρωπες καταστάσεις. Εδώ, σε αυτήν την διάσταση, είναι εμφανώς πιο

σεβαστικοί προς το θαύμα της ζωής. Δεν κατακερμάτισαν αυτά που τους προσφέρει η

φύση. Αντιθέτως, η πυκνή βλάστηση είναι μέρος των πόλεων τους. Μόνο ένα σημείο του

πλανήτη είναι διακριτή η ύπαρξη της τεχνολογίας. Ίσως εκεί είναι και το κέντρο ελέγχου˙

και όντως έτσι ήταν. Τους πλησίασε ένα σκάφος που δεν έμοιαζε με κάτι που είχαν

ξαναδεί. Μια πρωτοτυπία και μια καινοτομία που δύσκολα θα σκεφτόταν ανθρώπινος

νους. Είχε κυλινδρικό σχήμα και είχε εξοχές, σαν καρφιά. Σαν κάποιος να είχε σχεδιάσει

έναν κάκτο και να του έδωσε φτερά και αγκάθια ως μέρος της προστασίας του. Παρόλο που

το σχέδιο ήταν απόκοσμο για τους γήινους, για τους κατοίκους του Κενταύρου ήταν

απόλυτο φυσιολογικό. Το σκάφος τους ειδοποίησε για το που πρέπει να κατευθυνθούν και

αυτοί τον ακολούθησαν και πήγαν προς παράξενο πύργο. Από τον πύργο βγήκε μια

πλατφόρμα πάνω στην οποία προσγείωσαν το διαστημόπλοιο. Υπήρχε πάνω από την

κεντρική πύλη και το ωμέγα του ελληνικού αλφάβητου. Παράξενο που υπάρχει σαν σήμα.

Πώς θα μπορούσε να υπάρχει κάτι τόσο κοινό ανάμεσα στους δυο αυτούς κόσμους. Οπότε

υπάρχει κάποια σύνδεση ανάμεσα τους. Το πόσο αρχαία είναι σίγουρα αποτελεί και ένα

καίριο ερώτημα. Ποιος κατάφερε να τους πείσει να το υιοθετήσουν και να το ασπαστούν;

Αφότου άνοιξε η καταπακτή από το διαστημόπλοιο, ο Χάρη και ο Ωρίων κατέβηκαν. Ο

πατέρας του Χάρη έμεινε πίσω, για να ελέγχει το τι γίνεται και μήπως προσπαθήσει να

ανέβει κάποιος στο σκάφος. Πήραν μαζί τους και γαλαξιακούς μεταφραστές, για να

μπορέσουν να επικοινωνήσουν. Ωστόσο, δεν τους χρειάστηκαν.

«Σύντροφοι και αδέρφια του Περκόφσκι, σας υποδέχομαι ως γόνους των άστρων. Ένα κοινό

υπόβαθρο που μας ενώνει διαστρικά και ανάμεσα από τις διαστάσεις».

«Σας ευχαριστούμε που δεχτήκατε να μας δείτε κάτω από αυτές τις συνθήκες. Ήρθαμε

απρόσκλητοι στον κόσμο σας».

«Μην ανησυχείτε, πριν αναχωρήσει ο σύντροφος σας, μας είχε πει ότι ενδεχομένως να

έρθετε να μας επισκεφτείτε. Ήμασταν έτοιμοι για αυτήν την εκδοχή».

Derek Robotis

Καθώς ο Ωρίων μιλούσε με τον εκπρόσωπο από τον Ωμέγα, ο Χάρη παρατηρούσε ότι το

μέτωπο των κατοίκων είχε χαραγμένο το γράμμα ωμέγα. Σαν να ήθελαν να δηλώνουν από

που είναι. Το ωμέγα έχει βαθύ συμβολισμό, που συμβολίζει την προσήλωση του προς την

εξέλιξη. Κατάλαβε ότι ήταν μια κοινωνία βαθιά προσηλωμένη στο να καλυτερεύει. Η

επίτευξη της αρετής πρέπει να είναι το κύριο γνώρισμα τους. Η κάθε τους κίνηση ήταν

αρμονική. Σαν να ήταν μέλη κάποιου θρησκευτικού κινήματος, όπου κάθε τους ενέργεια

ήταν προκαθορισμένη βάσει ενός κώδικα που πιστά τον ακολουθούσαν. Προφανώς, θα

περίμεναν να έχουν και την ίδια αντιμετώπιση από τους επισκέπτες τους. Ο Χάρη είχε

δώσει εντολή στο ολόγραμμα του Περκόφσκι να συνδεθεί με τον κεντρικό υπολογιστή τους

και να κατεβάσει ό,τι αρχεία είχαν. Ο υπολογιστής του σκάφους είχε ήδη κάνει τις πρώτες

αναλύσεις του. Όντως, ήταν μια αρμονική κοινωνία δίχως να διαχωρίζει τους κατοίκους της.

Υπάρχει ένα μελανό σημείο στην ιστορία τους. Όσοι είχαν γεννηθεί ατελής ή με κάποια

παραμόρφωση, τους έστελναν στον δορυφόρο που ήταν κατοικήσιμος. Ο Χάρη δεν ήταν

επικριτικός. Διότι ο κάθε κόσμος έχει διαφορετικές παραμέτρους και έπρεπε να τους

σέβεται. Το ολόγραμμα του Περκόφσκι ενημέρωσε τον Χάρη για οποιαδήποτε αναφορά της

γης στη διάσταση που βρίσκονται. Ίσως και να θεωρείται νεκρή ζώνη. Οι κάτοικοι του

Ωμέγα στα σχολεία τους αναφέρονται στη γη του Χάρη με εγκωμιαστικά σχόλια και για τα

όσα έχουν καταφέρει οι άνθρωποι. Αλλά έχουν και τις επιφυλάξεις τους για την βαρβαρική

μας φύση. Ο Χάρη και ο Ωρίων ήταν αρκετή ώρα μέσα στην αίθουσα συνεδριάσεων. Η

φιλοξενία που δέχτηκαν ήταν πρωτόγνωρη. Τους πρόσφεραν εδέσματα που είχαν ως βάση

τα φρούτα. Ακόμα και λαχανικά με γήινες σαλάτες. Ήξεραν τι να τους προσφέρουν λες και

είχαν έρθει οι ίδιοι στη γη. Ο Περκόφσκι, στο πέρασμα από εκεί, τους είχε διηγηθεί και για

τις γαστρικές συνήθειες των κατοίκων της γης. Ο φίλος μάλλον είχε περάσει αρκετό χρόνο

μαζί τους για να ξέρουν τόσες λεπτομέρειες για τον κόσμο τους. Σύντομα τους ακολούθησε

και ο πατέρας του Χάρη. Τον υποδέχτηκαν και αυτόν σαν να τον γνώριζαν καιρό.

«Σας ευχαριστούμε πολύ που ήρθατε να μας επισκεφτείτε. Ο φίλος σας ο Περκόφσκι έκανε

αρκετά ταξίδια εδώ και μας έχει διηγηθεί τις κοινές σας ιστορίες και τις κοινές σας

ανησυχίες για τη μοίρα του κόσμου σας. Κ. Αντώνη, πρέπει να ξέρετε ότι σας έχει σε

υπόληψη και πρέπει να σας ενημερώσουμε για το επόμενο του ταξίδι» έτσι τους μίλησε

ο Ωμέγα Ένα. Το όνομα του αρχηγού τους. Το ωμέγα υπάρχει σε όλους όσοι εκπροσωπούν

το θρησκευτικό σώμα.

«Εμείς θα θέλαμε να βρούμε ή να μας πείτε που βρίσκεται ο κοινός μας φίλος. Ξέρετε,

έχουμε έρθει από πολύ μακριά και ο χρόνος είναι πολύ σημαντικός για όλους. Πρέπει να

τον βρούμε το συντομότερο και να επιστρέψουμε μέσα από το ρήγμα που υπάρχει λίγο πιο

έξω από τον φυσικό σας δορυφόρο».

«Μην ανησυχείτε για το ρήγμα. Εμείς το δημιουργήσαμε, οπότε δεν υπάρχει ο κίνδυνος να

κλείσει. Ο δορυφόρος μας είναι τεχνητός. Είναι ένα από τα μεγάλα έργα που είχαν σκεφτεί

να υλοποιήσουν οι πρόγονοι μας. Πλέον δεν κατασκευάζουμε τέτοια μεγαθήρια. Τα

αδέρφια σας στη δική σας γη έχουνε μια μεγαλομανία. Κάποτε προσπαθήσαμε να έρθουμε

σε επαφή μαζί τους. Αλλά δεν είναι φιλήσυχοι. Το μόνο που θέλουν είναι να καταστρέψουν

και απορροφήσουν την τεχνολογία των άλλων. Σαφώς δεν τα κατάφεραν και εμείς τους

Derek Robotis

περιορίσαμε στον μικρόκοσμο τους και από τότε, σε ένα διαρκή εμφύλιο, προσπαθούν να

αλληλοεξοντωθούν. Ο Περκόφσκι είχε την περιέργεια να πάει να τους δει, για να αποφύγει

και η δική σας γη τα ίδια λάθη. Τον διαβεβαιώσαμε ότι αυτό δεν θα το αφήσουμε να

συμβεί. Για αυτό στείλαμε και το σήμα με το δέντρο. Αυτό σας οδήγησε εδώ και κάποια

στιγμή θα οδηγηθείτε εκεί. Είναι ο τελικός σας προορισμός. Αλλά έχετε πολλά να

ανακαλύψετε. Είστε ακόμα στην αρχή του ταξιδιού σας. Πρέπει να βρείτε τον Περκόφσκι

και παράλληλα να αποφύγετε τον ενδεχόμενο κίνδυνο που θα αντιμετωπίσετε στο ταξίδι

σας πίσω στην γη».

«Κάθε βοήθεια που θα πας παρέχετε είναι σίγουρα καλοδεχούμενη. Μια ερώτηση θέλω

ακόμα να σου κάνω Ωμέγα 1».

«Πες μου, Αντώνη, τι είναι αυτό που σε απασχολεί και φαίνεσαι προβληματισμένος;».

«Ωμέγα Ένα, το δέντρο θα είναι δύσκολο να το βρούμε; Δεν είναι εδώ κοντά σας, ίσως σε

αυτό το ηλιακό σύστημα;».

«Θα απαντήσω στο ερώτημα σου, αλλά δεν θα σε ικανοποιήσει η απάντηση που θα σου

δώσω. Το δέντρο μετακινείται, δεν παραμένει σταθερό. Είναι η πηγή του καλού και της

ζωής. Ψάχνει κάτι ή κάποιον διαρκώς. Μέσα από τις διαστάσεις ταξιδεύει. Ακόμα και τον

χωροχρόνο μπορεί και τέμνει. Πιθανολογώ να έχει εμφανιστεί και στη γη, ίσως σε μια

αρχαϊκή εποχή. Τότε που ο αρχέγονος νους του ανθρώπου να μην μπορούσε να κατανοήσει

το μέγεθος και τα μηνύματα που έστελνε».

Ο Χάρη συμφώνησε μαζί με τον Ωμέγα Ένα. Του έδειξε τις φωτογραφίες που είχε από τον

πίνακα του Ντα Βίντσι. Το δέντρο είχε ξεκάθαρα ταξιδέψει στην εποχή της Αναγέννησης,

για να παρατηρήσει τον διάσημο ζωγράφο. Ίσως και να έπρεπε να ταξιδέψουν και αυτοί

εκεί. Αλλά πού θα βρουν μια χρονομηχανή αναρωτιόνταν ο Χάρη. Τότε του θύμισε ο Ωρίων

ότι το σκάφος του είχε αυτήν τη δυνατότητα και δεν είχε αξιοποιηθεί ακόμα. Ίσως να είχε

έρθει η ώρα για ένα ακόμα παράτολμο ταξίδι. Έπρεπε να το σχεδιάσουν σωστά και με την

βοήθεια των Ωμέγα θα τα κατάφερναν.

Τώρα όμως έπρεπε να ξεκουραστούν. Ίσως και να περνούσαν ακόμα μερικές μέρες στον

πλανήτη, ώστε να μπορέσουν να συλλογιστούν τα επόμενα βήματα τους. Ο Χάρη θα έκανε

παρέα με τον γιο του Ωμέγα Ένα, τον Σελέστιο. Ήταν στην ίδια ηλικία, όποτε ίσως και να

είχαν τα ίδια ενδιαφέροντα. Του υποσχέθηκε να του δείξει την πόλη. Το να περνούσαν την

ώρα τους σε έναν πύργο Δ ήταν κάτι που δεν ενδιέφερε τον Χάρη. Ήθελε να ανακαλύψει

αυτόν τον νέο πολιτισμό. Η περιέργεια ήταν έμφυτη. Ό,τι μάθαινε κάπου θα χρησίμευε, σε

όποιο σύμπαν και αν ήταν. Έτσι, ο Χάρη ζήτησε από το νέο του φίλο να τον πάει σε κάποιο

μέρος που να δείχνουν την τέχνη τους. Του εξήγησε ότι στη γη την τέχνη την αιχμαλωτίζουν

μέσα σε κτίρια που τα ονομάζουν μουσεία. Για να τα βλέπουν λίγοι και να μην δίνουν

έμπνευση στη ζωή και τη δημιουργία. Σε αντίθεση, στον Ωμέγα υπάρχουν πολλά πάρκα.

Είναι διαμορφωμένα έτσι, ώστε ο καλλιτέχνης να βλέπει ένα όμορφο τοπίο. Με χτίσματα

και άλλα έργα τέχνης, όπου είναι έμπνευση για όποιον θέλει και είναι χαρισματικός. Είναι

η βάση όλου του πολιτισμού τους. Τους θάμνους τους είχαν φιλοτεχνήσει κατ΄αυτόν τον

τρόπο, ώστε να αντιπροσωπεύουν διάφορους πλανήτες ή ακόμα και όμορφα νεφελώματα

Derek Robotis

που υπήρχαν στον γαλαξία τους. Με διάφορα χρώματα. Άλλοτε συνδυάζονταν με το μωβ,

με το μπλε. Άλλοτε απεικονιζόταν και η έκρηξη από έναν ερυθρό νάνο και η αστρική του

ύλη διαχεόταν προς τον σκοτεινό περίγυρο του. Οι απεικονίσεις τους έκαναν τον καλλιτέχνη

να νιώθει ότι βρίσκεται στο αστρικό κενό, αγκαλιά με θεμελιώδεις λίθους της ζωής. Είχαν

και ολογράμματα διαστατικά. Εικόνες που ξεπερνούσαν τη δικιά τους. Σα να είχαν την

δυνατότητα να δημιουργούν μια μικρή ρωγμή. Το ιδανικό περιβάλλον για το καλύτερο

αποτέλεσμα. Εκεί που μπορούν τα φτερά της φαντασίας να πετάξουν όσο μακριά θέλουν.

Για αυτό και είναι τόσο ανεπτυγμένοι και έχουν μια ισορροπία, που δύσκολα θα βρει

κάποιος στη Γη. Ίσως και να μπορούν να τους μιμηθούν. Να υιοθετήσουν κάποια από τα

στοιχεία τους. Θα μπορούσαν να θεμελιώσουν μια καινούργια αποικία. Αυτό το θα ήταν και

το ιδανικό σχέδιο. Γη νούμερο δυο, όπου δεν θα υπάγεται στους νόμους της δικτατορίας.

Για να εφαρμοστεί ένα τέτοιο μεγαλόπνοο σχέδιο, σίγουρα χρειάζονταν βοήθεια και μέσα

που δεν είχαν στην διάθεση τους. Τη σκέψη του πρέπει να τη μοιραστεί με τον πατέρα του

ο Χάρη. Είναι κάτι το παρατραβηγμένο. Αλλά είναι μια καλή εναλλακτική, σε περίπτωση

που δεν θα μπορέσουν να νικήσουν το παππού του. Αυτή η σκέψη οφείλεται στην

ατμόσφαιρα που δημιουργεί το πάρκο. Διαμορφωμένα έτσι, ώστε να μετατρέπονται σε

αγωγό σκέψης και φορέα των Μουσών. Το έλλογο ον έχει την ευκαιρία να χτίσει τον δικό

του κόσμο. Να ομορφύνει και να δώσει τους οιωνούς που διαμορφώνουν την πολιτική στον

Ωμέγα. Όπως έγινε και με την μητέρα του Χάρη και τον πίνακα που ζωγράφισε.

«Οι Μούσες σας έφεραν κοντά μας. Είναι παντού, σαν το δέντρο της ζωής» είπε ο

Σελέστιος.

«Έχεις δίκιο, καινούργιε μου φίλε. Οι Μούσες είναι παρούσες. Οι σκέψεις που μου έρχονται

εδώ με ξεπερνούν. Υπάρχει η παρουσία τους κοντά μου. Το νιώθω ότι η συχνότητα της

σκέψης είναι διαφορετική από την ώρα που έχουμε έρθει εδώ».

«Να είσαι σίγουρος ότι θα σου έρθουν ακόμα πιο πολλές, όση ώρα είμαστε εδώ. Αλλά έχω

να δείξω ακόμα πολλά από την πόλη μας. Για αυτό ακολούθησε με. Θα πάμε στις γειτονίες

να δεις πώς είναι η καθημερινότητα μας, για να έχεις μια σφαιρική εικόνα από τη ζωή μας

εδώ». Έτσι πήραν το μονοπάτι της εξόδου.

Εν τω μεταξύ, ο πατέρας του Χάρη ήθελε να ξεκουραστεί. Ζήτησε από έναν βοηθό του

Ωμέγα Ένα, να του δώσει ένα βιβλίο από βιβλιοθήκη τους, που σχεδόν ήταν αμέτρητα. Ο

Βήτα Δύο, ο βοηθός του, πρότεινε να διαβάσει ένα παιδικό μυθιστόρημα, που

πραγματεύονταν για ένα παιδί πολλαπλών διαστάσεων. Το διάβαζε με ευχαρίστηση. Το

παιδικό βιβλίο είναι αρκετά διαφορετικό από αυτά που έχουν στη γη. Μιλούσε για ένα

παιδί που είχε την δυνατότητα να εξερευνεί τις διαστάσεις κατά βούληση. Αισθάνονταν τη

συχνότητα που εξέπεμπαν και είχε την δυνατότητα να κάνει τις κατάλληλες κβαντικές

πράξεις και να αναπροσαρμόζει την δικιά του συχνότητα. Μ΄αυτόν τον τρόπο μπορούσε να

προσαρμόζει το σκάφος του και ταξιδεύει όπου θέλει. Όπως ξεφύλλιζε το βιβλίο κατάλαβε

ότι ήταν εικονογραφημένο. Αυτό που είδε δεν το περίμενε. Είδε μια ζωγραφιά του γιού του.

Το βιβλίο μιλούσε για τον Χάρη. Έψαξε να βρει το συγγραφέα του βιβλίου. Το μόνο που

υπήρχε ήταν μια αφιέρωση στον πρόλογο του βιβλίου. « Η Ιουλία αφιερώνει το βιβλίο στον

αγαπημένο της αδερφό». Ιουλία ήταν το δεύτερο όνομα της κόρης του. Μα πώς είναι

Derek Robotis

δυνατόν να έχει γραφτεί αυτό; Η Ιουλία είναι ακόμα μωρό. Παρόλο που είχε σοκαριστεί

από αυτό το γεγονός, αποφάσισε να ζητήσει ένα ψηφιακό αντίγραφο από τον Βήτα 1.

Εκείνος με ευχαρίστηση του το έδωσε. Πρέπει να το διαβάσει, για να έχει μια ιδέα το τι

τους περιμένει στο μέλλον τους. Αλλά ίσως και να τους επηρεάσει και να τους θέσει την

τροχιά που πρέπει να πάνε. Ίσως το μέλλον τους να είναι εκείνο που θα χαράξει το

παρελθόν. Ποια πρέπει να είναι η προβλεπόμενη πορεία; Τι χαράσσει το μονοπάτι του

ανθρώπου; Το παρελθόν, το μέλλον ή τον παρόν; Υπάρχει η πιθανότητα όλα να είναι σε μια

ρευστή κατάσταση και να είναι αλληλένδετα και το σημείο εκκίνησης να μην είναι

ξεκάθαρο.

Ο Ωρίων ήθελε και αυτός να ικανοποιήσει την περιέργεια του. Ήθελε να δει εάν υπάρχουν

κάποια μελανά σημεία στην ιστορία του Ωμέγα. Στατιστικά ξέρει ότι όλοι οι πολιτισμοί

έπραξαν απρεπώς και συνήθως τα κρύβουν από επερχόμενες γενιές. Πολλά πρέπει να είναι

τα μυστικά τους. Κανείς δεν φτάνει στο ιδανικό σημείο μη έχοντας πράξει λάθη. Το θέμα

είναι πόσο εγκληματικά θα είναι ή όχι αυτά που έχουν γίνει και ποιες είναι οι επιπτώσεις.

Ερευνώντας τα αρχεία γρηγορότερα από κάθε άλλον, βρήκε ένα που λεγόταν ‘’φεγγάρια’’.

Του έκανε εντύπωση που υπήρχε ένα πρόγραμμα με ένα αυτό το όνομα. Αναφερόταν σε

πειράματα που είχαν γίνει πριν από μια χιλιετία. Εξιστορούσε τα γεγονότα από μια

επανάσταση που είχε γίνει από τους Ύβριδες. Ήταν μια μίξη από γενετικά τροποποιημένα

ζώα που στην πορεία της εξέλιξης τους απέκτησαν δυνάμεις λόγω μιας μετάλλαξης. Είχαν

την ίδια ευφυΐα με τους κάτοικους του Ωμέγα. Ωστόσο, είχαν πειραματιστεί με τον

γενετικό τους κώδικα και εξελίχθηκαν ακόμα πιο πολύ από τους δημιουργούς τους.

Επαναστάτησαν και έφυγαν και αποίκησαν το φεγγάρι που είναι φιλόξενο για ζωή.

Πράγματι, έμοιαζαν σαν τους Κενταύρους. Θα μπορούσε να είναι μια ομοιότητα μεταξύ των

δυο κόσμων. Από τη μια η μυθολογία των πλανητών και από την άλλη τα αποτρόπαια

πειράματα των κατοίκων του Ωμέγα. Απόδειξη ότι η φαντασία ξεπερνάει την

πραγματικότητα. Στον παράξενο τούτο κόσμο είχαν περάσει γενεές από τον τεχνολογικό

τους μεσαίωνα. Η περίοδος που οι πράξεις έλλογων πλασμάτων δεν συνάδουν με την

λογική. Του είχε κινήσει την περιέργεια του Ωρίωνα να επισκεφτούν τον παράξενο τόπο.

Γιατί και ο ίδιος είναι πλάσμα δυο κόσμων. Ένιωθε ότι είχε κοινά στοιχεία με τους

Κενταύρους. Παρόλο που η λογική και η ευφυΐα του ήταν πιο ανεπτυγμένες συγκριτικά με

άλλους συντρόφους του. Τα συναισθήματα του και η αγωνία του να βρει την θέση του στον

κόσμο τον κατέβαλλαν. Σαν μια έμμονή να έχει βρει την μήτρα της ύπαρξης του. Το ταξίδι

τους σε αυτήν την διάσταση τους δημιούργησε περισσότερα ερωτήματα παρά απαντήσεις,

που πρόσμεναν να βρουν.

Ο Περκόφσκι άφαντος. Σαν να είναι αόρατος και ανεπηρέαστος από το πλοίο του χρόνου.

Λες και το τόξο της ύπαρξής του να εκτοξεύεται προς κάθε κατεύθυνση και αφήνει πίσω

του ενδείξεις για το που πρέπει να κινηθούν. Σα να προσπαθούν να λύσουν ένα γρίφο που

δεν έχει μια απάντηση. Σαν τον Γόρδιο δεσμό που παρέμενε άλυτος για αιώνες. Μέχρι που

ξάφνου μια ξιφολόγχη έδωσε την λύση.

Derek Robotis

Η Σκοτεινή Γη

Οι τρεις ήρωες ξεκουράστηκαν στον Ωμέγα. Παρέμειναν στον πλανήτη να κάνουν την

έρευνα τους και να ανασκουμπωθούν. Τους περίμενε ένα άκρως επικίνδυνο ταξίδι στον

σκοτεινό κόσμο. Παρέα είχαν και έναν Κένταυρο. Ο Ωρίων έκανε ένα ταξίδι στον δορυφόρο

του Ωμέγα και είχε την ευκαιρία να γνωρίσει τους κατοίκους του. Η αποτυχία του

πειράματος είχε ξεκάθαρα μια ισχυρή ταυτότητα. Ο Εχετλαίος ήταν ο Κένταυρος που θα

τους συνόδευε. Ξεκάθαρα ένας πολεμιστής με υψηλή νοημοσύνη, θα τους βοηθούσε στην

εξερεύνηση της σκοτεινής γης. Αλλά και στον πόλεμο εναντίον του παππού του Χάρη. Τα

προβλήματα της γης δεν του ήταν άγνωστα. Ο πολυμήχανος Περκόφσκι είχε προλάβει να

τους επισκεφτεί. Ο Εχετλαίος οικειοποιήθηκε γρήγορα τους νέους του συντρόφους.

Χρειάζονταν κάποιον που μπορούσε να αντισταθεί στις επερχόμενες μάχες.

Ο Κ. Αντώνης μελετούσε το βιβλίο που πιθανόν να είχε γράψει η κόρη του, δίχως να το

έχει αποκαλύψει στον Χάρη. Δεν ήθελε να προδικάσει τα γεγονότα ούτε και να επηρεάσει

τον Χάρη. Γιατί η περιέργεια του θα τον επηρέαζε και θα διάβαζε το βιβλίο. Παράλληλα,

είχε επικοινωνήσει με τον σταθμό και είχε ενημερώσει την Αγγελική και τους άλλους για

τον καινούργιο κόσμο και τα παράξενα ευρήματα τους.

Derek Robotis

Ο Χάρη είχε βρει μια ισορροπία μέσα του. Βρήκε το σημείο που μπορούσε να παραμένει

παιδί αλλά και να ασπαστεί την ωριμότητα που είναι η πηγή της ευφυΐας του. Που ήταν και

το κύριο προτέρημα του. Παράλληλα, είχε αποκτήσει και έναν καλό φίλο. Ο Σελέστιος στο

μέλλον θα αποδειχτεί σημαντικός σύμμαχος. Συμβούλεψε τον Χάρη να μην πάνε, διότι ο

Περκόφσκι είχε πάει και αυτός προ καιρού και δεν είχε επιστρέψει. Προς έκπληξη του

Σελέστιου, οι Κένταυροι είχαν αναπτύξει διαστημική τεχνολογία και ο Εχετλαίος θα την

έπαιρνε μαζί του για να τους βοηθήσει. Κάθε πολιτισμός έχει να συνδράμει. Από κάθε

συζήτηση και από κάθε άνθρωπο μπορεί να αποκομίσεις κάτι. Οπότε, με αυτήν τη σκέψη, η

ομάδα από τη γη θα προχωρήσει και στο μέλλον, για να αντιμετωπίσει τα επερχόμενα

γεγονότα. Φόρτωσαν με κάποιες προμήθειες που θα χρειάζονταν. Το διαστημικό φαγητό

από τους κβαντικούς αντιγραφείς σαφώς και δεν είχε την ίδια γεύση. Έτσι, οι κάτοικοι του

Ωμέγα τους έδωσαν τις απαραίτητες πρώτες ύλες για να έχουν μια ισορροπημένη

διατροφή.

Το ολόγραμμα του Περκόφσκι έκανε τους απαραίτητους ελέγχους στα συστήματα

διαστημικής πλοήγησης και απογειώθηκαν από τον Ωμέγα. Ο πατέρας του Χάρη έστειλε

σήμα στην Αγγελική για την επόμενη στάση τους. Στα σκοτεινά τους αδέρφια. Αν τους

χρειάζονταν κάτι, να έστελναν σήμα στον Ωμέγα και αυτοί με την σειρά τους θα το

αναμετέδιδαν στο σκάφος τους. Υπήρχε ένα μικρό πρόβλημα. Οι διαστημικοί χάρτες δεν

είναι ίδιοι με εκείνους της γης. Κάποια αστέρια δεν υπάρχουν στο δικό τους σύμπαν. Το

είχε απορία. Αλλά θα έπρεπε να περιμένει τόσα άλλα να λυθούν στο μέλλον. Ο Ωρίων είχε

κάνει ορισμένες μετατροπές στους κινητήρες προώθησης. Οι κάτοικοι του Ωμέγα είχαν

ανακαλύψει κρυστάλλους που έκαναν το διαστημόπλοιο να μην ακούγεται και να μην είναι

ανιχνεύσιμο. Θα το χρειάζονταν, καθώς προσπαθούσαν να προσγειωθούν στην σκοτεινή

πλευρά της σελήνης. Οι κάτοικοι του Ωμέγα τους πληροφόρησαν ότι υπήρχαν βάσεις που

δεν τις χρησιμοποιούσαν και ήταν το ιδανικό σημείο να κρυφτούν, μέχρι να ψάξουν και να

βρουν τον Περκόφσκι. Θα έπρεπε και πάλι να ντυθούν και να παρεισφρήσουν στη γη. Θα

πρέπει να είναι πολύ προσεκτικοί. Για να αποφύγουν οποιοδήποτε πρόβλημα, έψαξαν το

διαδίκτυο της εναλλακτικής γης και είδαν ότι οι κάτοικοι εκεί είχαν στολές παρόμοιες με

αυτές της γης. Λες και είχαν τον ίδιο ράπτη. Ο πατέρας του Χάρη τις αναγνώρισε. Ήταν από

την εποχή αμέσως μετά τον πόλεμο. Στρατιωτική πειθαρχεία και μιλιταριστική προσέγγιση

της κοινωνίας. Το ιδανικό περιβάλλον κατά την άποψη του στρατηγού. Εδώ θα έπρεπε να

ζει ο παππούς του Χάρη. Ο Ωρίων τις έψαξε, για να βρει τους όμοιούς τους. Να βρει

διευθύνσεις και ονόματα, ώστε, εάν τους σταματήσει η αστυνομία, να έχουν τα απαραίτητα

χαρτιά. Όλοι ήταν παρόντες εκτός από τον Χάρη. Παράξενο… Ο παππούς του όμως, ήταν

ακριβώς το ίδιο με την κανονική γη, λες και είναι ο ίδιος άνθρωπος. Θα έπρεπε να

υπάρχουν κάποιες λιγοστές διαφορές μεταξύ τους. Το ολόγραμμα του Περκόφσκι ανέτρεξε

στα αρχεία που είχε στο σκάφος, έκανε συγκρίσεις από τις φωτογραφίες και κατέληξε στο

συμπέρασμα ότι ο στρατηγός είναι από αυτήν την διάσταση και όχι από την δικιά τους γη.

Κάτι που τον καθιστούσε μοναδικό μεταξύ των δυο κόσμων. Κάτι που ήταν κοινό με τον

Χάρη. Προφανώς, αφότου βρουν τον Περκόφσκι, θα πρέπει να βρουν και τον στρατηγό,

ώστε να τους δώσει τις απαραίτητες εξηγήσεις. Ίσως και να ήταν η πιο δύσκολη αποστολή

που θα έπρεπε να αντιμετωπίσουν. Αλλά είχαν το πλεονέκτημα του αιφνιδιασμού. Κανείς

δεν ήξερε ότι βρίσκονταν εκεί. Προτεραιότητα ακόμα παρέμενε ο φίλος τους. Να βρουν σε

πιο σημείο θα βρίσκεται πάνω σε αυτήν τη γη. Τελικά βρήκαν ένα σημείο να

προσσεληνώσουν το σκάφος σε μια εγκαταλειμμένη βάση. Ο Εχετλαίος είχε μια ιδέα για το

Derek Robotis

τι έπρεπε να πράξουν, διότι είχε ξαναπάει στη σκοτεινή γη. Η βάση είχε να χρησιμοποιηθεί

για καιρό. Ωστόσο, ήταν σε καλή κατάσταση, σαν να τη διατηρούσε κάποιος. Μπαίνοντας

μέσα στη βάση, βρήκαν κάποιες καταπακτές ανοιχτές και ορισμένες αίθουσες με τους

υπολογιστές να λειτουργούν. Σαν να κάνουν κάποιες προγραμματισμένες τάξεις. Πρέπει να

ήταν κάποιος εκεί πρόσφατα. Αφού υπήρχαν και φώτα ανοιχτά. Εξερευνώντας τη βάση,

ανακάλυψαν και κοιτώνες που μάλλον θα έμεναν κάποτε στρατιώτες και στο κέντρο του

δωματίου, σε περίοπτη θέση, υπήρχε και μια μεγάλη φωτογραφία του παππού του Χάρη.

Ο σεβασμός που του είχαν ήταν ξεκάθαρος. Ο Χάρη ήταν περίεργος για τη ζωή που είχε ο

παππούς του σε αυτήν τη διάσταση. Ήξερε και ο ίδιος ότι δεν είναι μέρος αυτού του

κόσμου. Εν τούτοις, τον ενδιέφερε να μάθει όσα περισσότερα γίνονταν για αυτήν την

εκδοχή της γης. Ήταν περίεργος να μάθει την πραγματικότητα για τη ζωή του παππού του.

Ποια ήταν τα γεγονότα που τον οδήγησαν να αφήσει το πατρικό του και να αλλάξει

κόσμους; Εάν είχε οικογένεια και ποια να ήταν η κατάσταση της εδώ. Ο Ωρίων είχε και

αυτός την ίδια περιέργεια με τον Χάρη. Εάν ανέλυαν την ζωή του στρατηγού, θα

μπορούσαν μαζί να βρουν έναν τρόπο να τον αντιμετωπίσουν ή ακόμα και να τον

απειλήσουν, ώστε να φύγει από τον δικό τους κόσμο, δίχως να γίνει κάποια σύρραξη.

Συνδέθηκαν με τον κεντρικό υπολογιστή και άρχισαν να διαβάζουν το αρχείο για τη ζωή του

και τα επιτεύγματα που είχε καταφέρει .

Την ίδια ώρα, ο κ. Αντώνης μαζί με τον Εχετλαίο περιηγήθηκαν στην βάση, για να βρουν

και άλλα στοιχεία για το τι ακριβώς δραστηριότητες και πειράματα διεξήγαγαν. Πολλοί

διάδρομοι ήταν αδιέξοδοι, κάτι που δεν έβγαζε νόημα. Προφανώς είχαν κλειστεί από τον

κεντρικό υπολογιστή. Ζήτησαν από το πρόγραμμα του Περκόφσκι να βρει έναν τρόπο και

να ανοίξουν οι έξοδοι. Σα να βρίσκονταν σε κάποιο αρχαίο λαβύρινθο που είχε μόνο

μυστικά. Δεν χρειάστηκε πολύ για το ολόγραμμα του Περκόφσκι να βρει τη λύση. Σύντομα

άνοιξαν όλα τα αδιέξοδα και είχαν πρόσβαση στο μεγαλύτερο μέρος του σταθμού. Ο

μπαμπάς του Χάρη έβγαλε ένα όπλο που του είχαν δώσει οι κάτοικοι του Ωμέγα.

Παράλληλα, ο Κένταυρος φίλος του είχε ένα περίεργο ραβδί που στην άκρη του έβγαινε

φως. Αργότερα, τους εξήγησε ότι είχε τη δυνατότητα ακόμα να δημιουργεί ένα κβαντικό

κύμα που επηρέαζε τη μοριακή δομή των αντικειμένων γύρω του. Σχεδόν απάνθρωπο το

αποτέλεσμα αλλά άκρως αποτελεσματικό. Η εξήγηση που τους έδωσε ο Εχετλαίος ήταν ότι

τα πειράματα που τους έκαναν ήταν απάνθρωπα και για την προστασίας τους οι κάτοικοι

του Κενταύρου δημιούργησαν και αυτοί όπλα, που άλλοτε θα ήταν ασύλληπτα για τον νου.

Αλλά το μίσος μπορεί να εξωθήσει και τον πιο αγνό σε πράξεις τέτοιας βίας, που δεν

μπορούν να ειπωθούν. Είναι αποτρόπαιες και για αυτό δεν γράφτηκαν στα βιβλία της

ιστορίας. Σαν κακά παραμύθια υπάρχουν. Να φοβίζουν τα μικρά παιδάκια. Ο Εχετλαίος τα

ξέρει, διότι κάποια τα είχε διαπράξει και ίδιος στο απώτερο παρελθόν και ίσως να χρειαστεί

να κάνει και στο μέλλον.

Τριγυρνώντας μέσα στους ατελείωτους διαδρόμους του σταθμού, βρήκαν ένα ιατρικό

γενετικό εργαστήρι, που τους άφησε άναυδους με αυτά που είδαν. Ο πατέρας του Χάρη

Derek Robotis

τους κάλεσε όλους να πάνε προς το εργαστήρι. Εκεί συνάντησαν κλώνους και γενετικό

υλικό από ανθρώπους και άλλα όντα που ήταν από μακρινούς πλανήτες. Λες και ήταν το

εργαστήρι του Φρανκεστάιν. Σαν να ήταν ένα αμάλγαμα από όντα. Ποιος μπορούσε να

κάνει τέτοια πειράματα; Σίγουρα αναμειγμένος ήταν ο στρατηγός. Ωστόσο, δεν περίμεναν

να είναι και ο σωσίας του κ. Αντώνη. Οι δυο τους είχαν πάρει τελείως διαφορετικούς

δρόμους. Χρειαζόταν μελέτη. Ο σκοτεινός αυτός κόσμος δεν θα αλλάξει. Πρέπει να

εμποδίσουν πάση θυσία τον στρατηγό να επιβάλει τα ιδεώδη του στη γη τους. Απ’ ότι

φαινόταν από τα γεγονότα, ο παππούς του Χάρη ήταν μια εμβληματική φιγούρα, όπου και

εάν βρίσκονταν. Ο σωσίας του πατέρα του Χάρη και αυτός ήταν γνωστός, μια

προσωπικότητα που τον φοβόντουσαν όλοι στην επιστημονική κοινότητα. Τα πειράματα,

που ήταν τόσο αποτρόπαια, που έκαναν τους δικτάτορες της γης να μοιάζουν με

ερασιτέχνες. Τα εργαστήρια τους υπερσύγχρονα, με έναν εξοπλισμό που θα τον ζήλευε και

ο προηγμένος πολιτισμός. Μόνο πλάσματα της κλίμακας τρία μπορούσαν να τα

κατασκευάσουν. Αλλά δεν υπήρχαν ενδείξεις για κάποιο ον που να έχει περάσει σε αυτήν

τη διάσταση. Θα τον είχαν ανιχνεύσει, διότι η ενέργεια του σώματος του θα εξέπεμπε σε

άλλη συχνότητα. Αλλά είχαν σίγουρα βοήθεια από κάπου. Για αυτό ξεκίνησαν να κάνουν

μια εκτενή έρευνα στον σταθμό, για να βρουν τα απαραίτητα στοιχεία που θα μπορούσαν

να τους δώσουν μια κατεύθυνση. Βρήκαν το κεντρικό γραφείο του πατέρα τρελού

γενετιστή. Σίγουρα θα έβρισκαν τις απαντήσεις τους. Έτσι, όλοι επικεντρώθηκαν στην

κβαντική μνήμη του υπολογιστή. Άνοιγαν διάφορα αρχεία, μήπως και έβρισκαν αυτό που

έψαχναν. Όμως, η απάντηση στα ερωτηματικά τους δεν βρίσκονταν στον ψηφιακό κόσμο.

«Κοιτάξτε αυτήν την φωτογραφία» είπε με έμφαση ο Χάρη. Στην φωτογραφία υπήρχαν ο

στρατηγός, ο γιός του και δίπλα κάποιος που έμοιαζε με τον Περκόφσκι. Οι απαντήσεις

ήταν εμφανείς. Τους βοηθούσε ο Περκόφσκι ή ήταν ο σωσίας του από αυτήν την Γη; Την

απάντηση την έδωσε ο ολόγραμμα του.

«Ο Περκόφσκι είναι. Ωστόσο, η καταγωγή του δεν ανήκει σε καμία από τις δυο. Είναι από

αλλού. Είναι από τον ίδιο χωροχρόνο που ανήκει και το δέντρο».

Αναρωτήθηκαν πόσα λίγα ξέρουν για τον φίλο τους. Επιπλέον, η φωτογραφία ήταν σαν να

είχε τραβηχτεί πριν από πάρα πολλά χρόνια. Λες και ο χρόνος είχε ξεχάσει να επηρεάσει και

τον Περκόφσκι και τον στρατηγό. Σα να ήταν κομμάτι του αέναου ήλιου, που ατέρμονα

διέχεε το φως, που άλλοτε έκαιγε ό,τι ερχόταν πολύ κοντά και άλλοτε, ως φωτοβόλος Θεός,

έσπερνε τη ζωή διάχυτα. Ο Περκόφσκι και Στρατηγός. Οι δυο πλευρές του ίδιου

νομίσματος. Ο ένας φανερά είχε επιβληθεί μέσω του στρατού και ο άλλος κρυφά και μέσα

από αινίγματα κινούταν, για να σώσει ή να δημιουργήσει κάτι που κανείς δεν ξέρει και δεν

μπορεί να φανταστεί.

Μετά από μια εκτενή έρευνα, βρήκαν ότι τα περισσότερα αρχεία του ο στρατηγός τα είχε

στο πολιτικό του γραφείο πάνω στη δεύτερη γη. Ο πατέρας του Χάρη θα πήγαινε μαζί με

τον Ωρίωνα, για να βρουν τις πληροφορίες που χρειάζονταν. Θα έβρισκαν την κατάλληλη

ώρα να επισκεφτούν το γραφείο, μην τυχόν και αντιμετωπίσουν τον σωσία του. Ο Ωρίων

δεν θα είχε πρόβλημα. Απλά άλλαξε λίγο το χρώμα του προσώπου του. Οι κβαντικοί νάνοι,

που είχε μέσα του, του έδιναν αυτήν τη δυνατότητα. Σίγουρα θα μπορούσε να κάνει ακόμα

περισσότερα ωστόσο, για κάποιο λόγο ήταν διστακτικός. Σα να τον εμπόδισε ένα από τα

ένστικτα του. Ο φόβος για τις δυνατότητες του. Για κάποιον ανεξήγητο λόγο, από την

Derek Robotis

στιγμή που προσσεληνώθηκαν, ένιωθε πιο δυνατός. Παράλληλα, τον είχε καταβάλει και

ένας φόβος. Πριν ήξερε ότι είχε νοητικές δυνατότητες, αρκετά πάνω από το κοινό νου της

γης. Εδώ όμως, ένιωθε ότι μπορούσε να κάνει πολλά παραπάνω. Ένιωθε και σωματικά

ανώτερος από τους άλλους. Βασικό του στοιχείο ήταν η ταπεινοφροσύνη που του είχε

μεταλαμπαδεύσει ο δημιουργός του. Τώρα τα όσα νιώθει αντιβαίνουν τις βασικές του

αρχές. Σα να μαίνεται μια εσωτερική σύγκρουση που δεν μπορεί να την εξηγήσει. Σκέφτηκε

ότι δεν θα το ανέφερε στα μέλη της ομάδας του. Σκέφτηκε ότι θα περάσει με την πάροδο

του χρόνου. Σκέφτηκε να υιοθετήσει κάποιες από τις πρακτικές που έκαναν οι κάτοικοι του

Θιβέτ. Θα προσπαθούσε να βρει μια εσωτερική ηρεμία, για να καταφέρει να εστιάσει στον

πυρήνα του. Θα είχε τον χρόνο που χρειαζόταν, διότι ήταν ακόμα μέρα στο Βόριο

ημισφαίριο και έπρεπε να βραδιάσει, πριν κάνει την προσπάθεια να βρουν το γραφείο του

στρατηγού. Με αυτήν την αφορμή, όλοι είχαν την ευκαιρία να ξεκουραστούν και να

καταγράψουν τα μέχρι τώρα στοιχεία που είχαν στην διάθεση τους. Ο Χάρη με τον πατέρα

του πέρασαν λίγο ποιοτικό χρόνο μαζί. Είχε πολύ θετικά αποτελέσματα. Η οικογένεια είναι

σημαντικός παράγοντας και θα αποτελούσε σημαντικό σύμμαχο στο μέλλον. Πολλές

πράξεις των ανθρώπων είναι βασισμένες στα συναισθήματα και η οικογένεια μπορεί να

ωθήσει είτε σε θετικές είτε σε αρνητικές υπερβάσεις. Σε ιστορίες που συναντάμε γονείς

θυσιάζουν τα παιδία τους για έναν ούριο άνεμο. Αυτό πρέπει να το εκμεταλλευτούν προς

όφελος τους. Ίσως ο στρατηγός να έχει αδυναμία σε αυτόν τον κόσμο που άφησε πίσω.

Πρέπει να βρουν και τον λόγο που έφυγε. Έφυγε οικειοθελώς ή μήπως τον εξοστράκισαν

για τις αποτρόπαιες πράξεις του; Αυτό είναι ένα πολύ σημαντικό ερώτημα που πρέπει να

απαντηθεί γρήγορα, για να δουν και ποιες είναι οι προθέσεις του στρατηγού.

Ο Χάρη με τον πατέρα του προσπάθησαν να ανατρέξουν στις αναμνήσεις τους, για να

βρουν στοιχεία από τις συζητήσεις που είχαν κάνει με τον στρατηγό. Αυτό που θυμούνται

είναι να λέει ότι «ο κόσμος ήταν καλύτερος και πιο ασφαλής κάτω από το καθεστώς της

περιορισμένης ελευθερίας». Ο ίδιος μιλούσε με στόμφο και περηφάνια για τη νίκη που είχε

καταφέρει ο στρατός της καταστολής. Αυτή η αναδρομή τους έκανε να αναρωτηθούν εάν

πραγματικά ήταν συγγενής τους. Μήπως είχε σκοτώσει ή φυλακίσει τον σωσία του από την

γη; Μήπως, τελικά, δεν ήταν ο κανονικός παππούς του και αυτός ο άνθρωπος τους

κορόιδευε όλους για να πετύχει τον σκοπό του;

Ήταν ένα σωστό ερώτημα που σίγουρα χρειαζόταν και την απάντηση του. Ίσως να

έβρισκαν πληροφορίες στο γραφείο του. Εκεί ίσως και να υπάρχουν και τα πιο κρυφά του

μυστικά. Σε λίγες ώρες θα βράδιαζε και θα έβρισκαν τις απαντήσεις τους. Εν τω μεταξύ, ο

Εχετλαίος αποφάσισε να επισκεφτεί τον Ωρίωνα. Είχε καταλάβει ότι κάτι τον προβλημάτιζε

και θεώρησε ότι πρέπει να τον επισκεφτεί. Ως πολεμιστής, του ήταν έμφυτο το αίσθημα της

συναίσθησης. Η ψυχική υγεία των συντρόφων του ήταν πρωταρχικό του μέλημα και η

καθοδήγηση που θα έδινε στον Ωρίωνα θα τον βοηθούσε να επιβληθεί στα ίδια του τα

συναισθήματα.

Derek Robotis

«Θες να σου βάλω λίγο τσάι ή δεν πίνεις λόγω που σε φροντίζουν οι νάνοι σου;».

«Ναι, θα ήθελα να μου βάλεις λίγο τσάι. Χαίρομαι που ήρθες να με δεις. Ξέρεις έχουμε κάτι

κοινό οι δυο μας, Εχετλαίε».

«Και τι είναι αυτό, Ωρίωνα;» τον ρώτησε γελώντας.

«Βλέπεις, είμαστε και οι δυο μας αποτέλεσμα πειράματος. Είναι στην φύση μας να

διαφέρουμε από τον περίγυρο μας, που άλλοτε είναι για καλό και άλλοτε για να μας

απομονώνει από την ίδια μας την φύση».

«Καταλαβαίνω τη φύση σου και όλα όσα αισθάνεσαι. Πάντα ένας νέος εξερευνητής των

άστρων ψάχνει να βρει την θέση του στο σύμπαν. Δεν είναι κάτι πρωτόγνωρο. Το έχω δει

πολλές φορές. Καινούργιοι πολιτισμοί ανακαλύπτουν τις διαστημικές λεωφόρους και

αμέσως τρέχουν να ανακαλύψουν κάτι καινοτόμο. Το πρόβλημα είναι ότι ακόμα δεν έχουν

ανακαλύψει την ίδια τους την φύση. Βέβαια, δεν είναι όλα τα πλάσματα το ίδιο. Εδώ έχω

δει μεγάλες διαφορές μεταξύ σας. Εσύ προέρχεσαι από τον ίδιο τον Περκόφσκι και τον

πλανήτη του δέντρου και ο Χάρη με τον πατέρα του προέρχονται από έναν κόσμο που

τρώει τα σωθικά του και την ίδια του τη φύση. Ωστόσο, οι δύο τους είναι σαν να μην είναι

από εκεί. Λες και η ψυχή τους και το δαιμόνιο που τους διαφεντεύει να μην ανήκει σε

κάποιο γνωστό κόσμο που να έχω επισκεφτεί».

«Σε ακούω με προσοχή και μου φαίνεσαι ότι είσαι σοφός και οι γνώσεις σου για το

πολυσύμπαν. Σα να έχεις επισκεφτεί πολλούς κόσμους και έχεις μια μακρόχρονη εμπειρία

σε αυτά τα ζητήματα».

«Δεν έχεις άδικο, Ωρίωνα. Τα μάτια μου έχουν δει κόσμους να υπερβάλουν σε ό,τι κάνουν.

Με κεκτημένη ταχύτητα να πηγαίνουν προς τον όλεθρο. Από την άλλη, έχω επισκεφτεί και

κόσμους που ποτέ δεν βρήκαν τον δρόμο για τα άστρα και απλά παρέμειναν

ανθρωποειδείς. Χωρίς καμιά ουσία στην ύπαρξη τους. Να ασχολούνται με ανούσια

ζητήματα μιας τετριμμένης φύσης. Επίσης, έχεις και τους κάτοικους του Ωμέγα. Όντα που

έχουν διαπράξει εγκλήματα προς τον δρόμο της απόλυτης νόησης. Με το μεγαλύτερο

λάθος τους εμάς τους Κένταυρους. Ένα πείραμα που ευτυχώς διασώθηκε την τελευταία

στιγμή. Πλέον, εμείς κρατάμε την μοίρα μας. Περάσαμε πολλές μεταλλάξεις κατά την

διάρκεια της αφύπνισης. Καταφέραμε να ελέγξουμε το κτήνος που ήταν μέρος μας και από

άλογο μεταλλαχτήκαμε σε ένα ανώτερο έλλογο ον. Η έντονη τριχοφυΐα είναι ένα τελευταίο

στάδιο που θέλουμε να αφήσουμε πίσω μας ως λαός».

«Πολύ ενδιαφέροντα όσα μου περιέγραψες με τον ζοφερό σου λόγο. Πιστεύω όμως, δεν

πρέπει να απαλλαχτείτε τελείως από την αρχική σας φύσης. Όπως και εγώ, επειδή

μεταλλάσσομαι και γνωρίζω καινούργια πράγματα για εμένα. Τόσα που έχουν γίνει και

έχω μάθει! Ειδικά με τον Περκόφσκι και τον τόπο προέλευσης του. Είναι σημαντικό να τον

βρούμε και φέρουμε εις πέρας την αποστολή μας».

«Το ταξίδι προς την Ιθάκη θα είναι μακρύ, καλέ μου φίλε» του απάντησε ο Εχετλαίος.

«Πολλά έχουμε ακόμα να μάθουμε και πολλά θα είναι τα στάδια της εξέλιξης. Προσωπικά

αλλά και για όλους τους συνταξιδιώτες μας. Αυτούς που είναι στη δικιά μου διάσταση αλλά

και για αυτούς που βρίσκονται στην άλλη όχθη του ρήγματος. Οι επιπτώσεις και τα όσα

συμβούν θα έχουν αλυσιδωτή αντίδραση στο χωροχρονικό συνεχές και στο μέλλον αλλά

Derek Robotis

και στο παρελθόν. Θα πρέπει να ταξιδέψουμε όλοι μαζί και ο καθένας θα συμβάλει από

πεδίο εξειδίκευσης. Θα χρειαστούμε όλες μας τις δυνάμεις και όσους συμμάχους μπορούμε

να έχουμε κοντά μας. Ειδικά, εάν θέλετε να βρούμε τον Περκόφσκι, πιθανόν να

χρειαστούμε και έναν από τους κατοίκους του Ωμέγα. Είναι από τα λίγα έλλογα όντα που

έχουν τηλεπάθεια και έχουν τη δυνατότητα να δημιουργούν πλασματικές εικόνες. Εμείς

καταφέραμε να τους βάλουμε εμπόδια κατά την διάρκεια που ήμασταν ακόμα

πειραματόζωα τους. Δεν έχουν την δυνατότητα σε μια αρνητικά φορτισμένη ιονόσφαιρα.

Όμως, θα τους χρειαστούμε, για να περάσουμε σε ανώτερες διαστάσεις».

Ο Ωρίων είχε ξαφνιαστεί από τα λόγια το Εχετλαίου. Ήταν ξεκάθαρο ότι είχε μια μυστήρια

φύση και η σοφία του ήταν βαθιά. Σα να ήταν πάνω από εκατό χρονών. Λες και ο χρόνος

δεν τον επισκεπτόταν, αν μη τι άλλο, μάλλον το αντίθετο αποτέλεσμα είχε πάνω του. Λες

και δυνάμωνε με το πέρασμα του χρόνου. Σαν τα αγέρωχα βουνά που, όσο περνά ο χρόνος,

τόσο ψηλώνουν. Σα μια αέναη άνοιξη που συνεχώς ανθίζει παρέα με το θαλασσινό αγέρι,

που δροσίζει το περίγυρο του. Έτσι, στέκεται και ο Εχετλαίος. Ένιωθε περίεργα ο Ωρίων που

ένιωσε τη δυναμική φύση του καινούργιου του φίλου.

Μετά από τόση αναμονή ο ήλιος έδυσε στο βόριο ημισφαίριο και οι τέσσερις φίλοι

επιβιβάστηκαν στο σκάφος τους και ξεκίνησαν, αφότου είχαν κάνει τις απαραίτητες

αλλαγές στην εμφάνιση τους. Είχαν και τους κατάλληλους κωδικούς για να περάσουν από

κάποιον πιθανό έλεγχο, διότι το καθεστώς έτσι κατάφερε να επιβληθεί. Με τη συνεχή

καταστολή κάθε αντιρρησία και τότε γεννιέται η ελπίδα. Ξεπηδάει από τις στάχτες. Το

σκάφος το πιλοτάριζε ο πατέρας του Χάρη και ο Ωρίων, που αναγκάστηκε να φορέσει μια

στρατιωτική στολή και παράλληλα άλλαξε και το χρώμα του δέρματός του, που συνήθως

είναι πιο ερυθρόδερμο και, δυστυχώς, οι γηγενείς της Αμερικής δεν υπάρχουν σαν φυλή

πλέον. Ένα από τα πολλά θύματα του πολέμου τους. Εκεί είχε γίνει μια μαζική γενοκτονία.

Τα τρία τέταρτα του πλανήτη ήταν Καυκάσιοι. Πολλά και ακατανόμαστα ήταν τα εγκλήματα

που είχαν γίνει σε αυτόν τον κόσμο. Ήταν αδίστακτοι, για αυτό πρέπει να είναι καλά

προφυλαγμένοι σε ό,τι και εάν κάνουν. Κάθε τους πράξη πρέπει να είναι μελετημένη, όπως

και ήταν. Αν και ο πατέρας του Χάρη είχε μαζί του το βιβλίο που είχε γράψει η Ιουλία,

πολλές φορές οι εικόνες και οι ιστορίες άλλαζαν. Το καθετί που κάνουν ξαναγράφει το

μέλλον. Πρέπει να είναι προσεκτικοί. Το ερώτημα που είχε κατά νου ήταν αν το μέλλον

επηρεάζει το παρελθόν ή το παρελθόν το μέλλον. Ένιωθε ότι όλα ήταν σε μια ρευστή

κατάσταση και κατά κύριο λόγο φοβόταν για την ακεραιότητα της οικογένειας του. Είχαν

βάλει πλώρη πλέον και όποιους ενδοιασμούς έπρεπε να αφήσει. Μόνο με ούρια σκέψη

μπορεί να καταφέρουν να πλεύσουν ανάμεσα στα αστέρια και να βρουν τη θέση τους στο

σύμπαν.

Προσγειώθηκαν σε ένα κοσμοδρόμιο, όχι πολύ κοντά στο γραφείο, διότι δεν ήθελαν να

προκαλέσουν εντυπώσεις και να συναντήσουν φύλακες ή κάποιο περίπολο. Είχαν βέβαια

και τα ανάλογα έγγραφα. Δήθεν θα πήγαιναν τον Εχετλαίο για ανάκριση. Το κατηγορητήριο

Derek Robotis

ήταν αναστάτωση της δημοσίας τάξης και υποκίνηση επανάστασης. Ένα περίπολο που

βρήκαν, δεν τους ενόχλησε καθόλου. Τους έδειξαν τα έγγραφα που είχαν και όλα καλά.

Φτάνοντας στο γραφείο για να μπουν στο κτήριο, έπρεπε να περάσουν από τον σαρωτή

ίριδας και αυτό πιθανόν ήταν ένα πρόβλημα. Τα κτήρια, παρόλη την τεχνολογία που είχαν

αναπτύξει, ήταν λιτά, δεν είχαν τις υπερβολές μιας αυτοκρατορίας. Τα κτίρια από το

κλασικό τούβλο και απλά παράθυρα, σα να ήσουν σε γραφείο στις αρχές του εικοστού

αιώνα σε κάποιο προάστιο της Ορλεάνης. Ήταν γραφικό και σε παρέσερνε το τοπίο. Ακόμα

και τα δέντρα ήταν κλαδεμένα με τέχνη. Αντιπροσώπευαν κάποιες πολιτικές φιγούρες του

πολιτεύματος τους και σαφώς υπήρχαν προτομές του στρατηγού. Πρέπει να βρουν τον

λόγο που έφυγε από αυτήν τη γη. Τι να τον ώθησε να φύγει; Δύσκολα θα έβρισκαν την

απάντηση όσον αφορά τον στρατηγό. Ήταν ικανότατος στο να καλύπτει τα ίχνη του αλλά

και να αφήνει τους γύρω του να εικάζουν στο ποιες θα είναι οι επόμενες κινήσεις του. Λες

και έπαιζαν σκάκι και η κάθε κίνηση ήταν σημαντική.

Φτάνοντας στην εξωτερική είσοδο του κτηρίου, ο πατέρας του Χάρη έβαλε το μάτι του

στον σαρωτή της ίριδας και η είσοδος άνοιξε. Υπάρχουν αρκετά κοινά απ΄ ότι φαίνεται των

σωσιών. Θετικό για να μπορούν να κυκλοφορούν, ελεύθερα και να μην τους ρωτούν και να

τους ελέγχουν σε κάθε τους βήμα. Μέσα στο κτήριο υπήρχαν ηλεκτρονικοί φύλακες, οι

οποίοι έκαναν την δουλεία τους ήρεμα, χωρίς να τους ενοχλούν. Το γραφείο του στρατηγού

βρίσκονταν στο τελευταίο όροφο του κτηρίου. Παράξενο το γεγονός ότι το κτήριο δεν είχε

βαριά φύλαξη. Υπό άλλες συνθήκες θα έπρεπε να υπάρχουν και άνθρωποι. Τα ρομπότ που

ήταν παρόντα δεν μπορούν να κάνουν και πολλά. Ο πατέρας του Χάρη φόρεσε ένα καπέλο

που είχε μαζί του, για να μην προκαλέσει και τραβήξει την προσοχή. Ήταν ο γιος του

στρατηγού, ίσως και να τον ρωτούσαν τι έκανε εκεί. Ήξερε τι έπρεπε να κάνει. Ούτως ή

άλλως, τον είχε γαλουχήσει ο πιο πειθαρχημένος άνθρωπος του πλανήτη, ο στρατηγός.

Όπως διάβαιναν τους διαδρόμους, παρατήρησαν ένα γραφείο να έχει το όνομα Ιουλία

Πετρέλη. Το επίθετο τους. Το όνομα της κόρης του. Ή μάλλον το όνομα της κόρης του από

αυτήν τη γη. Ήταν όλοι τους περίεργοι να δουν τι έχει μέσα στο γραφείο. Πράγματι, ήταν η

κόρη του. Βρήκε πάνω στο ξύλινο γραφείο μια οικογενειακή φωτογραφία. Η κόρη του είναι

τουλάχιστον είκοσι χρονών. Πραγματική κούκλα. Όπως και όλη η οικογένεια είναι όμορφη.

Το μόνο λυπηρό γεγονός είναι ότι ο Χάρη λείπει από αυτήν. Ένα γεγονός που τους λύπησε

όλους. Στο πίσω μέρος ήταν γραμμένο ένα μήνυμα. «Στην όμορφη μου οικογένεια, που

είναι μόνη χωρίς τον μονάκριβο γιο και αδερφό». Σα να κύλησε ένα δάκρυ από το μάτια

του κ. Αντώνη. Τότε πήρε τον λόγο ο Ωρίων.

«Έτσι εξηγούνται όλα».

«Τι εννοείς;» ρώτησε ο Χάρη.

«Ο παππούς σου έχει μια εμμονή με σένα. Για κάποιο λόγο σε αυτόν τον κόσμο δεν τα

κατάφερες να μεγαλώσεις. Πρέπει να βρούμε και απάντηση για αυτό το ερώτημα».

«Ναι, έχεις δίκιο» συμπλήρωσε ο Εχετλαίος.

Derek Robotis

«Πρέπει να βρούμε πού κρύβει τα μυστικά του ο στρατηγός. Δεν θα είναι εύκολο. Νομίζω

ότι έχει προβλέψει όλες τις κινήσεις των αντιπάλων του. Ας γρηγορούμε, δεν θέλουμε να

μας βρουν, διότι θα έχουμε άσχημα ξεμπερδέματα και έχω ένα άσχημο προαίσθημα».

Έσβησαν τη μικρή ρετρό λάμπα και βγήκαν ήσυχα έξω από το δωμάτιο. Στο τέλος του

διαδρόμου υπήρχε ένα ασανσέρ και πιο δίπλα σκάλες που οδηγούσαν στους πάνω

ορόφους του κτηρίου και από εκεί διάλεξαν να πάνε. Ενδεχομένως να ήθελε κάποιο κωδικό

ή ακόμα χειρότερα θα μπορούσε να είναι και παγίδα. Ο παππούς του πάντα περπατούσε.

Πάντα έβρισκε έναν τρόπο να κάνει γυμναστική. Τον βοηθούσε να έχει καθαρή σκέψη.

Καθώς ανέβαιναν τα σκαλιά, ήταν ιδιαίτερα προσεκτικοί. Δεν ήθελαν να ενεργοποιήσουν

κάποιο συναγερμό. Ο Ωρίων είχε την ικανότητα να βλέπει ακόμα και υπεριώδεις

ακτινοβολίες και λέιζερ. Οπότε τους καθοδηγούσε στο κάθε τους βήμα. Με αργά και

σταθερά βήματα έφτασαν στον πάνω όροφο. Ο πατέρας του Χάρη πέρασε και πάλι την

ίριδα του ματιού και η πόρτα άνοιξε και πάλι. Το γραφείο ήταν τακτοποιημένο και

παράλληλα δεν υπήρχε ίχνος σκόνης. Προφανώς έρχονταν κάποιος και το πρόσεχε ή ακόμα

θα μπορούσε να έρχεται και ο ίδιος ο στρατηγός και να το προσέχει. Αλλά αυτό θα

συνιστούσε ότι έχει την ικανότητα να ταξιδεύει προς και από αυτόν τον κόσμο με κάποιο

τρόπο. Ακόμα και με την συμβατική κβαντική δεν είναι πιθανόν να το κάνει αυτό. Αλλά όλα

είναι πιθανά με τον παππού του Χάρη. Είναι πολυμήχανος και πάντα βρίσκει τρόπους, ώστε

να σκέφτεται τι θα γίνει στο μέλλον και να είναι προετοιμασμένος.

Καθώς αναζητούσαν τα αρχεία που είχε το γραφείο δεν βρήκαν καμία ενδιαφέρουσα

πληροφορία που θα τους βοηθούσε. Δυο φωτογραφίες υπήρχαν. Από την ίδια οικογένεια

αλλά με διαφορετικά άτομα. Στην μια υπήρχε ο Χάρη με τους γονείς του και στην άλλη ήταν

οι γονείς του με την Ιουλία, εμφανώς σε πιο μεγάλη ηλικία. Σα να αναζητούσε να βρει

τρόπο και να τις ενώσεις τις δυο οικογένειες. Αλλά δεν θα το επέτρεπαν να γίνει αυτό.

Ενδιαφέρον είχε η βιβλιοθήκη του γραφείου. Ήταν ξύλινη και κάλυπτε τις δύο άκρες του

γραφείου. Ήταν σε πάρα πολύ καλή κατάσταση και είχε βιβλία από διάφορους κόσμους και

από διάφορες εποχές. Πώς ήταν δυνατόν να έχει ταξιδέψει σε όλα αυτά τα μέρη σε μια και

μόνο ζωή; Σα να είχε ζήσει πολύ παραπάνω από τον μέσο άνθρωπο. Η περιέργεια του Χάρη

τους χρονοτριβούσε, έπρεπε γρήγορα να βρουν τις απαντήσεις τους. Το βλέμμα του Χάρη

έπεσε πάνω σε ένα βιβλίο που λέγονταν ‘’Οι ιστορίες τις Ιουλίας’’. Καθώς το τράβηξε, μια

καταπακτή άνοιξε που τους οδήγησε σε ένα κρυφό δωμάτιο, που εμφανώς θα έβρισκαν

κάτι σημαντικό. Είχε μέσα αρχεία από χαρτί και από υπολογιστές διάφορους. Άλλοι ήταν

συμβατικοί με αυτούς της γης και άλλοι πάλι ήταν δύσκολο να βρουν από ποια εποχή είχαν

έρθει ή και από ποιον κόσμο. Έπρεπε να περάσουν λίγο χρόνο εκεί. Θέμα ήταν εάν τον

είχαν στην διάθεση τους. Ο Χάρη γρήγορα συνέδεσε τον κβαντικό του υπολογιστή, για να

πάρει όσα αρχεία μπορούσε για να τα αναλύσουν. Ήταν προσεκτικοί, ώστε να μην

ενεργοποιήσουν κάποιο συναγερμό, με την βοήθεια του Ωρίωνα και τη δυνατότητά του να

βλέπει υπεριώδεις ακτινοβολίες. Κοιτάζοντας έναν πίνακα, παρατήρησε ότι αυτό που

έβλεπε ήταν μια αντανάκλαση. Πλησίασε κοντά, καλώντας και τους άλλους να έρθουν

κοντά του. Πήρε έναν μικρό βόλο που βρήκε σε ένα τραπέζι και τον πέταξε προς τον τοίχο

και ο βόλος πέρασε μέσα από τον τοίχο. Πράγματι απίθανο. Ο Χάρη πλησίασε και έβαλε το

χέρι του μέσα και ένιωσε κρύο. Αλλαγή της θερμοκρασίας. Τον προέτρεψαν να μην περάσει

από την άλλη πλευρά. Όσο διστακτικός και εάν ήταν, έπρεπε να μάθει που οδηγεί η πύλη

που είχαν μπροστά τους. Πύλη της ζωής ή μια Κερκόπορτα που μπορεί να τους

καταστρέψει; Ο Χάρη δέθηκε με ένα σκοινί που θα ήταν και ο σύνδεσμός του με όλον τον

Derek Robotis

κόσμο. Αγκάλιασε τον πατέρα του σα να ήταν η τελευταία του φορά. Πήρε μια βαθιά

ανάσα και πέρασε μέσα από την πόρτα. Πέρασε σε ένα κτήριο που σαφώς είχε γήινες

συνθήκες. Περιηγήθηκε λίγο και βρήκε ένα ξύλινο καφέ παράθυρο και έγνεψε απέξω για να

δει το τοπίο. Έξω ένα λιβάδι με ανθισμένες τουλίπες και μαργαρίτες. Σα να ήταν ένα

σεντόνι που κάλυπτε αυτό το εξωτικό μέρος. Οι ευωδίες διείσδυαν, μέχρι και το εσωτερικό

του σπιτιού. Πάνω στο ξύλινο τραπέζι υπήρχε και ένα αρωματικό τσάι. Κάποιος θα γυρίσει

στο δωμάτιο, σύντομα. Ξανακοίταξε έξω από το παράθυρο και είδε ότι ο πλανήτης που

βρισκόταν ήταν ένα δυαδικό σύστημα με δυο δορυφόρους. Παράξενος κόσμος. Πήρε τα

απαραίτητα στοιχεία που ήθελε και γύρισε πίσω από την πύλη, υπό τον φόβο να μην τον

ανακαλύψουν. Γυρνώντας, τους βρήκε όλους να περιμένουν με ανυπομονησία.

Συναντώντας την καινούργια του οικογένεια, τους αφηγήθηκε τι είχε δει και τις ομορφιές

του πλανήτη που μόλις είχε πάει. Αυτό που εντυπωσίασε τον πατέρα του Χάρη ήταν η

περιγραφή από το άρωμα του τσαγιού. Τσάι μέντας έπινε ο Περκόφσκι. Ίσως και να είχαν

βρει τον ίδιο ή ακόμα και τον κόσμο του.

Αποφάσισαν να αντιγράψουν την τεχνολογία και να φύγουν από το κτήριο, πριν

ξημερώσει και αντιμετωπίσουν το πρωινούς φύλακες. Είχαν στην κατοχή τους τα μυστικά

του στρατηγού, αλλά και την τεχνολογία της κβαντικής πύλης. Είναι καλά εφοδιασμένοι. Θα

μπορέσουν να βρουν τον φίλο τους και, παράλληλα, να ανακαλύψουν πολλούς ακόμα

κόσμους και μυστικά. Είχε έρθει η ώρα να γυρίσουν πίσω στις οικογένειες τους. Με

προσοχή βγήκαν από το κτίριο. Μόλις είχε αρχίσει να χαράζει ο ήλιος. Ήταν πιο ζεστός από

τον ήλιο της δικιάς τους Γης. Οι φύλακες-ρομπότ ήταν ακόμα απενεργοποιημένοι και δεν

τους ενοχλούσαν. Μόνο για κάποιο λόγο το περίπολο κάθονταν απέξω από το κτήριο και

κάπνιζαν. Παράξενο που δεν είχαν τη δεδομένη πειθαρχεία. Προφανώς, το σύστημα είχε

αρχίσει να καταρρέει. Ευκαιρία θα ήταν για αυτούς να βγουν ανενόχλητοι από την πίσω

είσοδο του κτιρίου. Ο πατέρας του Χάρη πήρε το ανάλογο στρατιωτικό ύφος και οι

υπόλοιποι τον ακολούθησαν με την ανάλογη πειθαρχεία που χρειάζονταν να επιδείξουν και

συνέχισαν να περπατούν προς το διαστημόπλοιο. Ένα ακόμα περίπολο που συνάντησαν

αναγνώρισε τον πατέρα του Χάρη.

«Καλημέρα, Αντιπρόεδρε» του απάντησε ένας από τους στρατιώτες. Στο ίδιο αυταρχικό και

στρατιωτικό ύφος του απάντησε ο δήθεν αντιπρόεδρος.

«Η ματιά σου να είναι χαμηλωμένη, όταν με συναντάς. Κατάλαβες, δόκιμε;».

«Μάλιστα» μένοντας ακίνητος σε στάση προσοχής.

«Όλοι γνωρίζουν ότι δεν είστε σαν τον πατέρας σας. Πριν πέντε λεπτά που σας ξαναείδα,

δεν ήσασταν τόσο σκληρός». Τον χαστούκισε και του είπε να μην του ξαναμιλήσει κατά

αυτόν τον τρόπο. Αναγκαίο κακό να είναι τόσο σκληρός. Ο στρατιώτης θα ήθελε να κάνουν

μικροκουβέντα. Δεν έπρεπε, διότι ο σωσίας του ήταν κοντά και αυτό είναι πιθανό

πρόβλημα. Δεν έπρεπε να τον συναντήσουν. Οι επιπλοκές θα ήταν τρομερές. Ίσως και να

τους συλλάβουν. Μετά δεν θα έβρισκαν τον δρόμο για το σπίτι τους. Παγιδευμένοι σε έναν

κόσμο που είναι ολότελα ίδιος με τον δικό τους. Αλλά και τόσο διαφορετικός. Σαν ένας

Derek Robotis

εχθρικός φίλος, που σου απλώνει το χέρι να σε βοηθήσει και στο άλλο χέρι κρατάει ένα

λουλούδι με άρωμα δηλητήριο.

Αφότου απομακρύνθηκαν από το περίπολο, συνάντησαν δύο νεαρές κοπέλες

στρατιωτικά ντυμένες. Τις χαιρέτησαν λιτά, χωρίς να θέλουν να προκαλέσουν. Αφότου

απομακρύνθηκαν, η μια κοπέλα είπε στον πατέρα του Χάρη. «Μπαμπά,» ο ίδιος μέσα του

συγκλονίστηκε συναισθηματικά. Ήταν η κόρη του, η Ιουλία. Προφανώς, περπατούσε προς

το γραφείο όπου βρίσκονταν προ ολίγου. Ο ίδιος δεν της αποκρίθηκε, παρόλο που ήθελε να

συναντήσει την κόρη του, έστω και από ένα άλλο σύμπαν. Ακόμα ένα ευτράπελο ,που το

κατάλαβε μόνο ο Χάρη, ήταν ότι πλάι της ήταν η Αγγελική σε λίγο μεγαλύτερη ηλικία.

Εκπληκτικό ότι μέχρι και σε αυτό το σύμπαν οι δυο οικογένειες, μοιράζονται τόσα κοινά.

Αλλά ο Χάρη είναι απών από αυτόν τον κόσμο. Ένιωθε χαρά και λύπη για το γεγονός ότι δεν

υπήρχε άλλος σαν και αυτόν. Στο ταξίδι που κάνουν σίγουρα θα νιώσει ακόμα πολλά

παράξενα συναισθήματα, που κατά καιρούς θα τον προβληματίσουν και ενδεχομένως να

τον κάνουν να αναθεωρήσει πολλά από τα πιστεύω του. Μόνο ο αμείλικτος ο χρόνος είναι

ο άρχων και αυτός που ξέρει τι θα συμβεί. Όμως, υπάρχει τρόπος για να τον ελέγξουν. Αυτό

ήταν ένα το επόμενο μεγάλο στοίχημα του Χάρη.

Derek Robotis

Η επιστροφή

Με γοργά βήματα κατευθύνθηκαν προς το διαστημόπλοιο τους. Οι πρώτες ηλιαχτίδες

άρχισαν σιγά σιγά να αχνοφαίνονται. Στον κόσμο του στρατηγού υπήρχε μια κρυμμένη

Derek Robotis

συμμετρία που δεν ήταν διάχυτη παντού στη γη. Τα σπίτια είναι από τούβλα χτισμένα,

χωρίς υπερβολές και ουρανοξύστες. Ήταν απλά, με τους κήπους τους και τα ομοιόμορφα

κλαδεμένα δέντρα. Ίσως και η γη να ήταν έτσι, εάν δεν είχε μεσολαβήσει ο πόλεμος. Ο

κόσμος εδώ έχει μεριμνήσει και έχει την ισορροπία που χρειάζεται ο άνθρωπος για να

βγάλει τον καλύτερο του εαυτό. Μήπως θα έπρεπε να αφήσουν τον στρατηγό να πράξει

αυτά που έχει κατά νου αναρωτιόνταν ο Χάρη και θέλησε να εκφράσει τη σκέψη του στον

Ωρίωνα.

«Μικρέ μου φίλε, στο σύμπαν ό,τι προσπαθείς να καταστείλεις, αυτό θα βρει τρόπο

έκφρασης. Η πορεία προς την ανακάλυψη του δέντρου έρχεται με τη συνεχή πορεία προς

το μέλλον. Το να επιτάσσεις τις ιδέες σου δεν σε κάνει καλύτερο άνθρωπο. Φυλακισμένος

είσαι και παγιδευμένος σε έναν ανεμοστρόβιλο που δεν θα έχει τέλος. Oπότε ό,τι

σκέφτεσαι για τον κόσμο του παππού σου, σίγουρα δεν είναι το ιδανικό και ούτε πρέπει να

εφαρμοστούν αυτές οι ιδέες στη γη ή οπουδήποτε αλλού».

Τα λόγια του Ωρίωνα, έβαλαν στη σωστή πορεία τη σκέψη του Χάρη. Ο Εχετλαίος τους είπε

να σωπάσουν, διότι έκαναν φασαρία και θα τραβούσαν την προσοχή. Έτσι, μέχρι να

φτάσουν στο διαστημόπλοιο δεν μίλησαν. Δυστυχώς για αυτούς, ένα από τα περίπολα το

είχε ανακαλύψει. Δεν θα ήταν εύκολο να επιβιβαστούν. Έπρεπε να βρουν μια καλή

δικαιολογία. Σκέφτηκαν να πάει ο πατέρας του Χάρη με τον Ωρίωνα, αφού και οι δύο τους

ήταν αρκετά ψηλοί και δεν θα είχαν πρόβλημα να πείσουν το περίπολο να πράξουν το

θέλημα του. Δεν θα έφερναν αντίρρηση σε κοτζάμ αντιπρόεδρο.

Φτάνοντας, το περίπολο δεν ήταν ευγενικό μαζί τους και τους έφερνε αντιρρήσεις. Ότι

δεν είχαν τηρήσει το πρωτόκολλο και άρχισε μια άνιση μάχη. Ο Ωρίων μπορούσε να τους

επιβληθεί με έναν βίαιο τρόπο, αλλά δεν ήθελε. Είχε καταστείλει αυτά τα συναισθήματα.

Όμως, ο Εχετλαίος ήταν διορατικός και, με τα γοργά του πόδια, έφτασε κοντά τους με το

ραβδί του που εξέπεμπε φως. Εξαφάνισε τους δυο στρατιώτες. Χρόνος δεν υπήρχε. Σίγουρα

θα είχαν καλέσει για ενισχύσεις και δεν θα κατάφερναν να φύγουν από τον πλανήτη.

Επιβιβάστηκαν στο διαστημόπλοιο και με το κλείσιμο ενός βλέφαρου, είχαν φύγει από την

ατμόσφαιρα του πλανήτη. Γρήγορα ήθελαν να επιστρέψουν ωστόσο, ήταν σοκαρισμένοι με

όσα είχαν γίνει.

«Δεν πρέπει να είστε έκπληκτοι με αυτό που έγινε. Οι άνθρωποι είναι ασφαλής, απλά

μεταφέρθηκαν για λίγο στην ζώνη του φανταστικού. Δεν κινδυνεύουν, δεν θα μπορούσα

τους σκοτώσω. Δεν πράττουμε έτσι πλέον ως φυλή». Τα λόγια του τους καθησύχασε.

Ωστόσο, ο Χάρη σκέφτηκε ότι αυτό θα έπρεπε να μάθει να το κάνει και ο ίδιος. Θα είχε

την ευκαιρία να τον ρωτήσει την κατάλληλη στιγμή για το πώς γίνεται αυτό. Τιμωρείς με

τέτοιο τρόπο τον εχθρό σου, που δεν ξέρει ούτε πώς μπορεί να φυλαχτεί ούτε και πώς να

δραπετεύσει. Το να είσαι έγκλειστος σε ένα τόσο αφιλόξενο περιβάλλον είναι η μεγαλύτερη

τιμωρία. Ο Χάρη σκέφτονταν να φυλακίσει εκεί τον παππού του. Σίγουρα όχι πολύ εύκολο

εγχείρημα. Βγαίνοντας από την ατμόσφαιρα δεν συνάντησαν κάποιο περίπολο. Παράξενο

σκέφτηκαν. Έβαλαν πλώρη ξανά για την σκοτεινή πλευρά του φεγγαριού. Από εκεί θα

έκαναν την υπερπτήση τους για τον Κένταυρο. Διότι η δυνατή του μαγνητόσφαιρα θα τους

έκανε να μην εντοπίζονται από τα σκάνερ της Γης. Η πτήση ήταν ομαλή. Είδαν ότι

Derek Robotis

επέστρεφε η αρμάδα του αντιπροέδρου από κάποια μάχη. Σίγουρα πήγαν να κατακτήσουν

κάποιο μικρό πλανήτη ή ακόμα μια αποικία που θέλησε να ξεφύγει από την αόρατη απειλή

Από το αόρατο χέρι που ήθελε να ελέγχει τα πάντα.

Έτσι κρύφτηκαν στη ζεστή σκιά της σελήνη. Τους προστατεύει από τον εχθρό. Δεν ήταν η

ώρα να τους προκαλέσουν. Η αρμάδα τους είναι τεράστια. Αυτοί δεν έχουν παρά μόνο

μερικά σκάφη στην καλύτερη των περιπτώσεων. Για αυτό χρειάζονταν ένα σχέδιο που θα

τους έφερνε σε θέση ισχύος. Ή να φαίνεται ότι είναι σε αυτήν την θέση. Όπως ένας πιο

αδύναμος πρέπει να αμυνθεί σε έναν εχθρό που υπερτερεί ποσοτικά, αλλά δεν έχει

τακτική. Όπως στην μάχη των Θερμοπυλών. Λίγοι, ωστόσο, ικανοί να τα βάλουν με τον

δράκο της ανατολής. Αν και προδομένοι, ποτέ ηττημένοι. Σαν την μεγάλη μάχη των ηρώων,

πριν τον μεγάλο πόλεμο. Στα στενά που συναντιέται το πνεύμα με τον κατακτητή του

πνεύματος. Σαν την ιδέα του Πλάτωνα που είναι κομμάτι του αιθερικού πεδίου, που

απλώνετε σε όλο το κβαντικό πολυσύμπαν. Ο Χάρη, εφόσον καταφέρει να ωριμάσει και δεν

ασπαστεί την πλευρά του παππού του, θα καταφέρει να βρει την δίοδο για την επόμενη

διάσταση και πραγματικά να φέρει την ειρήνη και την αλλαγή που ονειρεύτηκε μαζί με την

Αγγελική. Σαν τον μεγάλο Τάλω, που ενσωμάτωσε όλα τα όνειρα των απογόνων της

Παλλάδος. Η τελευταία στιγμή που είδαμε αυτούς τους κατοίκους, που ξαφνικά και χωρίς

λόγο εξαφανίστηκαν .

Αφού πέρασε η αρμάδα του σκότους, έβαλαν μπρος τους κβαντικούς κινητήρες και

πορεύτηκαν προς τον Κένταυρο Άλφα, για να αφήσουν τον φίλο τους, τον Εχετλαίο, και

ίσως να ξανασυναντήσουν και τους υπόλοιπους. Είχαν την περιέργεια, εάν ο Περκόφσκι

είχε ξαναπεράσει από εκεί. Ίσως να τους είχε αφήσει κάποιο μήνυμα, πριν αναχωρήσουν

για τη διάσταση τους και πάλι. Ο Εχετλαίος τους συμβούλεψε ότι πρέπει να ταξιδέψουν

μαζί. Έχει τη σοφία αιώνων. Δεν έλεγε πολλά προς το παρόν, διότι έπρεπε να μάθουν από

μόνοι τους πως είναι η ζωή στην παράλληλη Γη. Να βρουν τους σωσίες τους και να δουν τη

ζωή που είχε ο στρατηγός. Ένα βασικό ερώτημα, που προβλημάτιζε και τον ίδιο τον μαχητή,

ήταν ποιος να ήταν ο λόγος που αποχώρισε από τη γη ο στρατηγός. Μήπως τον είχε διώξει

ο γιος του ή ήταν και αυτός μέρος του σχεδίου;

Φτάνοντας στην πατρίδα του Κενταύρου, θέλησαν να πάρουν ορισμένες προμήθειες μαζί

τους. Πιο πολύ ήθελε και επέμενε να πάρει κάποια προσωπικά του αντικείμενα ο ντόπιος

φίλος τους.

«Ποιος είναι ο σκοπός σου και θες να πάρεις μαζί σου αυτά τα ακατανόητα αντικείμενα;»

ρώτησε ο Ωρίων.

« Ταξιδιώτη των άστρων, δεν χρειάζεται να ρωτάς τι τα χρειάζομαι όλα αυτά. Στην πορεία

μας ίσως να χρειαστεί να έχουμε και όπλα και συσκευές που δεν γνωρίζει για αυτές ούτε ο

Derek Robotis

στρατηγός ούτε και κανείς άλλος. Δεν θέλω να είμαι μάντης κακών, αλλά ελλοχεύει ο

κίνδυνος ο σωσίας του κύριου Αντώνη να θελήσει να κάνει πόλεμο και με την δικιά σας γη.

Πρέπει να είμαστε προετοιμασμένοι για να καλέσουμε βοήθεια. Με αυτά τα μικρά

εργαλεία θα τα καταφέρουμε, δεν θα έχουμε πρόβλημα. Βέβαια, δεν είναι κάτι που

επιθυμώ να κάνω. Τα μικρά αυτά όπλα μπορούν να φέρουν τον όλεθρο. Αντιστρέφουν την

ατομική πόλωση των μορίων και αυτόματα καταρρέουν οι ενώσεις που τις κρατούν

ενωμένες».

«Δεν ήξερα ότι είναι εφικτό. Δεν θα ρωτήσω γιατί τα φτιάξατε» αποκρίθηκε ο Ωρίων.

«Κάποτε ο λαός μου πίστευε ότι, για να νικήσεις το σκότος, πρέπει να το ασπαστείς και ,σαν

γίνει αυτό, να ξεπεράσεις τη σκέψη του εχθρού σου. Βέβαια, δεν είναι κάτι που το

πιστεύουμε πια. Αλλά ο γιος του στρατηγού δεν θα σας λυπηθεί. Είναι πιο σκοτεινός από

τον πατέρα του. Είδατε πως απέλαυνε με το διαστημόπλοιο του. Ένας πολεμόχαρης

νάρκισσος. Στη χειρότερη μορφή. Πιστέψτε με, όταν σας το λέω. Έχουν ακουστεί τρομερά

και απάνθρωπα γεγονότα που έχει πράξει ο συγκεκριμένος άνθρωπος».

«Εγώ σε πιστεύω, Εχετλαίε. Ξέρω και νιώθω τον παππού μου. Το είδα στα μάτια του, την

ώρα που κατάλαβε ότι αυτός που έψαχνε ήμουν εγώ. Ως γιος του, ο σωσίας του μπαμπά

μου, θα είναι χειρότερος από τον ίδιο τον δημιουργό του» σοφά τα λόγια του νεότερου της

παρέας.

Αμέσως, συγκέντρωσε τις προμήθειες που θεωρούσε απαραίτητες ο Κένταυρος φίλος τους.

Έκαναν μια τελευταία στάση στον Ωμέγα, για να συμβουλευτούν τους φίλους τους, αλλά

και να διαπιστώσουν, εάν είχε πάει ο Περκόφσκι. Αφότου έστειλαν τους κατάλληλους

κωδικούς και έγινε η διαπίστευση των στοιχείων τους, τους επιτράπηκε να προσγειωθούν

σε μια διαστημική αποβάθρα. Παράξενο ότι μαζί με έναν από τους ακόλουθους του είχε

φέρει και λεμονάδα για να τους δροσίσει. Ο Ωμέγα 1 τους εξήγησε ότι είχε μια παράξενη

ζέστη, πιο πολύ από το συνηθισμένο. Αν και ήταν ένας πολιτισμός δεύτερου επιπέδου, για

κάποιο ακατανόητο λόγο, το μητρικό τους άστρο ήταν πιο ενεργό απ΄ότι συνήθως. Τον

Ωμέγα 1 τον περίμενε ακόμα μια έκπληξη. «Μας πώς είναι δυνατόν;» ξεστόμισε με μια

εχθρότητα προς τον Εχετλαίο.

«Δεν χρειάζεται να φοβάσαι, δεν έχω έρθει να εκπληρώσω την προφητεία. Δεν είμαι ο

εχθρός πια».

Γρήγορα μαζεύτηκε η φρουρά του Ωμέγα 1 και περικύκλωσε τον Χάρη και τους φίλους του.

«Σκοτώστε τους όλους» διέταξε ο μακρολαίμης αρχηγός του πλανήτη. Χωρίς δισταγμό,

κίτρινες ακτίνες εκτοξεύτηκαν προς το μέρος τους. Ο θάνατος τους ήταν σίγουρος, εάν ο

Εχετλαίος δεν είχε το ραβδί του. Τους έσωσε. Με το ραβδί του τους κύκλωσε με μια

ενεργειακή ασπίδα και τους έσωσε.

«Πρέπει να ξέρεις στην απομόνωση μας, Ωμέγα 1, σας ξεπεράσαμε τεχνολογικά όπως και

νοητικά. Η τεχνολογία σας δεν αποτελεί απειλή για εμάς. Είμαι εδώ με τους κοινούς μας

φίλους. Έχουμε έρθει γιατί αναζητούμε τον μυθικό Περκόφσκι».

Ο Ωμέγα κατάλαβε ότι δεν αποτελούσαν κάποια απειλή και διέταξε τη φρουρά του να

κατεβάσουν τα όπλα τους.

Derek Robotis

«Κρίμα οι λεμονάδες. Πήγαν χαμένες» είπε ο Χάρη. Οι γήινοι γέλασαν. Οι υπόλοιποι δεν

κατάλαβαν το αστείο.

Ίσως και να μην έχουν αντίληψη τι είναι ένα αστείο. Σαν κοινωνία να μην έχουν τέτοιους

συλλογισμούς, που έχουν να κάνουν με τις διηγήσεις. Αν και στην βιβλιοθήκη τους είχαν

βιβλία από αρκετούς κόσμους, που ήταν καθημερινής φύσης. Είτε για το πώς ζούσαν οι

πρώτοι κάτοικοι σε κάθε πλανήτη είτε για την πορεία τους μέσα στον χρόνο. Ο Χάρη ήθελε

να βρει τον Σελέστιο. Ίσως να μην είχε μοιραστεί πολλά στην προηγούμενη συνάντηση

τους. Όμως, ήταν αρκετά για να είναι η αρχή μια δυνατής φιλίας που θα μπορούσε να

διαρκέσει πολλά χρόνια στο μέλλον. Έτσι, ζήτησε την άδεια από τον Ωμέγα 1, εάν θα

μπορούσε να τον δει. Του το επέτρεψε και πήγε να τον βρει στο πάρκο των καλλιτεχνών.

Εκεί περνούσε τις ελεύθερες ώρες του, ζωγραφίζοντας τις ιδέες του. Σαν ένα είδος

τρισδιάστατου εκτυπωτή που έδινε ζωή στην ιδέα. Τον παρατηρούσε από μακριά χωρίς να

το ενοχλεί, διότι η ώρα του καλλιτέχνη είναι η ώρα που η φαιά ουσία βρίσκει τον δρόμο

της. Ευτυχώς για τον Χάρη δεν άργησε να ολοκληρώσει το έργο του και θα είχαν την

ευκαιρία να αξιοποιήσουν τον χρόνο τους μαζί.

«Σου έφερα λίγη λεμονάδα. Είμαι σίγουρος ότι θα διψάς μετά από τόση ώρα που κάθεσαι

και ζωγραφίζεις. Από περιέργεια, τι έφτιαξες;».

«Τον πλανήτη σου, καλέ μου φίλε, όπως ήταν πριν τον πόλεμο» του απάντησε ο Σελέστιος

και τον αγκάλιασε σαν να ήταν παιδικοί φίλοι.

«Θέλω να μου πεις για την περιπέτεια σου. Τι βρήκατε στον κόσμο που επισκεφτήκατε; Εσύ

έχεις ταξιδέψει πιο πολύ από εμένα» του είπε λυπημένα.

«Δεν πρέπει να είσαι λυπημένος. Είμαι σίγουρος ότι θα μπορέσεις να πας και εσύ σε

κάποιον άλλο κόσμο».

«Θα το ήθελα πολύ αυτό αλλά, βλέπεις, δεν επιτρέπεται να φεύγουμε εμείς από εδώ. Δεν

πρέπει να μολύνουμε την καθαρότητα των Ωμέγα. Είναι βαθιά χαραγμένο στην κοινωνία

μας. Σχεδόν κανείς δεν έχει φύγει ούτε έχει έρθει στον πλανήτη μας και σε εσάς που

επιτράπηκε είναι λόγω που είστε σύντροφοι του Περκόφσκι. Αλλιώς θα σας είχαν

καταρρίψει από τον ουρανό την στιγμή που εμφανιστήκατε».

«Μα καλά, τι είχε κάνει ο Περκόφσκι και του δόθηκαν τέτοια δικαιώματα;».

«Δεν την ξέρω την ιστορία. Πάνε πολλά χρόνια από τότε που έγινε αυτό και, επιπλέον, είναι

κρατικό μυστικό και δεν μας το αποκαλύπτουν. Υποτίθεται ότι τα μοιραζόμαστε όλα. Δεν

υπάρχουν μυστικά μεταξύ μας. Άλλο ένα ψέμα της τέλειας και ομοιογενής κοινωνίας που

είμαστε μέλη της».

«Δεν περίμενα να ακούσω τέτοια λόγια από εσένα, φίλε μου. Και εγώ έτσι ξεκίνησα,

βρίσκοντας ένα μυστικό που ίσως να μην έπρεπε να είχα βρει. Ο παππούς μου ήταν και

είναι αυτός που ήθελε να με ελέγξει και να με κατευθύνει προς τα εκεί που νόμιζε σωστό

εκείνος. Βασική στέρηση των ονείρων και της βούλησης του ανθρώπου. Βέβαια, έχουν

αλλάξει πολλά από εκείνη την ημέρα. Σχεδόν τίποτα δεν έχει μείνει και, εάν θα γυρίσω ποτέ

στο σπίτι μου, μου είναι άγνωστο. Αλλά βρήκα την θέση μου στα αστέρια. Μια βαθιά

Derek Robotis

ικανοποίηση έχω ότι ξέφυγα από το σχολείο και τους δασκάλους που το μόνο που μας

μάθαιναν είναι αυτό που τους έλεγε το σύστημα» είπε με στόμφο ο Χάρη.

«Πάμε να φύγουμε από εδώ. Θέλω να σου δώσω κάτι». Ο Χάρη συμφώνησε και τον

ακολούθησε προς τον πύργο που βρίσκονταν και οι υπόλοιποι που συζητούσαν για τα

επόμενα βήματα τους. Ο Σελέστιος ένιωθε έναν πολύ δυνατό δεσμό με τον Χάρη. Είχαν τις

ίδιες απόψεις για το πως έπρεπε να είναι γύρω τους ο κόσμος.

Αφότου μπήκαν στο κτήριο, πήγαν σε μία αίθουσα που είχε τεχνολογικές συσκευές .

Μεγάλες και μικρές. Φαίνεται ότι ο σχεδιασμός έχει την υπογραφή του Περκόφσκι. Ο κάθε

επιστήμονας έχει και έναν ιδιαίτερο σχεδιασμό, όταν φτιάχνει τις εφευρέσεις του. Ο

Σελέστιος του έδωσε κάτι που φαίνονταν σαν walkie-talkie.

«Τι είναι αυτό ακριβώς; Μοιάζει με κάτι που έχουμε στην Γη για να μιλάμε σε μεγάλες

αποστάσεις».

«Αυτό έχει την ίδια δυνατότητα. Απλά μπορεί και περνάει σε άλλες διαστάσεις. Είναι λίγο

πιο προηγμένο από το δικό σας». Εκεί οι δύο φίλοι γελάσανε. Του προκάλεσε μεγάλη

έκπληξη που υπάρχει τέτοια συσκευή.

«Μπορεί και να μιλήσει και με άλλες διαστάσεις, εκτός από την δυο δικές μας;» τον ρώτησε

ο Χάρη.

«Ναι, νομίζω ότι μπορείς, απλά πρέπει να έχουν την ανάλογη κβαντική συχνότητα για να

ακούσουν και αυτοί».

Τον ευχαρίστησε για το δώρο και πήγαν στην αίθουσα τροφής, για να φάνε. Εκεί είδαν και

την υπόλοιπη ομάδα που επίσης έτρωγε. Τους είπαν ότι ο Περκόφσκι είχε μόλις

αναχωρήσει, λίγο πριν φτάσουν εκείνοι. Το παράξενο της υπόθεσης είναι ότι εκείνη τη

φορά δεν είχε έρθει με κάποιο διαστημόπλοιο και ούτε έφυγε με ένα. Ακόμα ένα μυστήριο

για το που βρίσκεται. Πάντα ένα βήμα μπροστά τους. Ίσως να πρέπει να σκεφτούν αλλιώς,

να μην προσπαθούν να τον ακολουθήσουν εκείνοι, αλλά να πάνε ένα βήμα μπροστά από

αυτόν. Να προσπαθήσουν να βρουν το δέντρο από μόνοι τους. Ίσως να μην χρειάζονταν τον

Περκόφσκι. Ίσως και να το έβρισκαν από μόνοι τους. Προτεραιότητα τους τώρα δεν ήταν

αυτή. Τώρα έπρεπε απλά να γυρίσουν στο δικό τους σύμπαν. Αν και έμαθαν πολλά και θα

γυρίσουν, όταν είναι η κατάλληλη ώρα, για να επιστρέψει σπίτι του και ο Εχετλαίος. Αν και

είχαν την υποψία ότι δεν βιάζονταν, σαν να ήθελε να είναι μακριά. Σαν να έψαχνε και

αυτός κάτι.

Derek Robotis

Ίσως και αυτός να έψαχνε κάτι και να μην το είχε βρει. Ίσως και αυτός να έψαχνε την

αλήθεια του. Ένα ταξίδι στο σύμπαν και σε διάφορους κόσμους, σίγουρα δεν αφήνει

κάποιον αδιάφορο. Όση αυτογνωσία να έχει κανείς, πάντα χρειάζεται να είναι σε

εγρήγορση. Η αλήθεια είναι ότι ο άνθρωπος θέλει να γνωρίζει την πηγή και την αρχή της

γνώσης. Ίσως και να είναι μια πηγαία ανάγκη του έλλογο όντος. Έτσι και ο Εχετλαίος, όσο

σοφός και εάν είναι, σίγουρα θα είναι περίεργος να δει από κοντά.

Οι κάτοικοι του Ωμέγα συμφώνησαν να κρατήσουν ανοιχτό το ρήγμα, όσο χρειαστεί, σε

περίπτωση που πρέπει να ξανά επιστρέψουν συντομότερα από ότι είχαν σχεδιάσει. Ο

Σελέστιος ασπάστηκε τον Χάρη και άφησε κάτι μέσα στην τσέπη του διακριτικά, ώστε να

μην το καταλάβει κανείς. Δεν μπορούσαν να φύγουν έτσι απλά. Οι κάτοικοι του Ωμέγα

είχαν μια παράδοση αποχώρησης. Μια τελετή με διακρίσεις και τιμές. Δεν ήταν κάτι το

συνηθισμένο. Το έκαναν μόνο σε επισκέπτες που δέχονταν μεγάλου σεβασμού. Ο Χάρη είχε

την διαίσθηση ότι τους συμπεριφέρονται κατά αυτόν τον τρόπο, γιατί είχε σχέση με τον

Περκόφσκι. Σαν να ήθελε να τους καθυστερήσει. Μήπως και τον πλησίαζαν αρκετά και

αυτός να μην ήθελε να τον βρουν προς το παρόν. Μήπως και ήταν εμπόδιο στα σχέδια

τους. Παράξενο είναι όλο το γεγονός. Σκέφτηκε να το πει στον πατέρα του. Αλλά δεν είχε

πολλά στοιχεία και δεν θα έπρεπε να βγάλει τόσο γρήγορα συμπεράσματα. Αποφάσισε να

συνεχίσει να απολαμβάνει τα τοπικά εδέσματα που τους πρόσφεραν. Μια υπέροχη γιορτή.

Με τοπικούς χορούς και τραγούδια στην γλώσσα τους. Σίγουρα θα ήταν παράξενο για έναν

γλωσσολόγο να καταφέρει να την ερμηνεύσει. Δεν έμοιαζε με καμία από αυτές της Γης. Για

αυτό ο Χάρη κρυφά και από περιέργεια ήθελε να την καταγράψει. Έτσι την ηχογράφησε.

Ίσως κατά την επιστροφή τους στο σταθμό, το ολόγραμμα του Περκόφσκι να μπορέσει να

την αποκωδικοποιήσει και να καταλάβουν τι έλεγαν το τραγούδια τους. Η αγάπη του για το

πολιτισμό ενός τόπου είναι ακόμα ζωντανή. Παρόλο που η επιστήμη τον είχε κερδίσει. Ένα

από τα κομμάτια του πάζλ.

Οι κάτοικοι του Ωμέγα, αρκετά περήφανοι για καλλιτεχνική τους φύση. Νιώθουν ότι αυτό

είναι που τους διακρίνει και τους προοδεύει ως είδος. Γιατί τεχνολογικά δεν δίνουν μεγάλη

έμφαση στην εξέλιξη. Μετά από πολλά αποτυχημένα πειράματα, κατάφεραν να

δημιουργήσουν ένα σύστημα από τεχνητή νοημοσύνη, που δεν θα υπερβεί τον εαυτό της.

Δεν θα καταλήξει να έχει τη γνώση της ύπαρξης της. Διότι μόνο προβλήματα θα είχαν. Δεν

κατάφεραν αυτό που είχε κάνει ο Περκόφσκι με τον Ωρίωνα. Δεν ήταν μοναδικός στον

σύμπαν, αλλά σίγουρα ήταν σπάνιος. Όχι επικίνδυνος, όπως νόμιζαν κάποτε στη γη. Ήταν

και ένας από τους λόγους που έκανε τον πόλεμο η κάστα των συντηρητικών και μετά οι

ίδιοι τα επανέφεραν στην κοινωνία, για να τον κερδίσουν. Με την πάροδο των χρόνων, τα

αυστηρά μέτρα που δεν άφηναν την ανάπτυξη, άφησαν τον Περκόφσκι να δημιουργήσει

τον Ωρίωνα.

Derek Robotis

Οι εκδηλώσεις ευχαριστίας έφτασαν στο τέλος τους. Οι φίλοι αποχαιρετίστηκαν και

υποσχέθηκαν στο να επιστρέψουν και πάλι σε σύντομο χρόνο και να ιδωθούν και πάλι. Δεν

ήξεραν πότε και πώς. Ωστόσο, όλοι είχαν το προαίσθημα ότι θα γίνει σε εύλογο χρόνο.

Ασπάστηκαν κατά τον παραδοσιακό τρόπο και των δυο κόσμων και πήγαν προς το σκάφος

τους. Οι κάτοικοι του Ωμέγα τους έδωσαν και κάποια κειμήλια για να έχουν και αποδείξεις

ότι πήγαν και σε άλλον πλανήτη. Διότι θα ερχόταν η ώρα που όλα όσα είχαν βρει θα έπρεπε

να τα παρουσιάσουν και στους κατοίκους της γης. Πάντα θα υπήρχαν οι δύσπιστοι που θα

χρειαζόντουσαν ακράδαντες αποδείξεις για την ύπαρξη άλλων κόσμων. Ανεβαίνοντας στο

σκάφος, ο Χάρη έπιασε το αντικείμενο που του είχε βάλει κρυφά ο Σελέστιος. Δεν το

έβγαλε από την τσέπη του, είχε ένα προαίσθημα ότι ίσως και να είναι κάτι από τον

Σελέστιο. Είχαν σαν αρχή να μην μοιράζονται όλες τους τις ανακαλύψεις, διότι στο

παρελθόν το είχαν πράξει και αυτό είχε τρομακτικές συνέπιες. Καταστράφηκε ένας

ολόκληρος πολιτισμός από αυτή την πράξη καλοσύνης. Είχαν ως αρχή ότι θα μοιράζονταν

την πολιτιστική τους εξέλιξη. Αυτή η πράξη καλοσύνης δεν θα επηρέαζε σε μεγάλο βαθμό

έναν πολιτισμό.

Σύντομα, έβλεπαν την πρωτεύουσα του Ωμέγα από τα σύννεφα. Ήταν όμορφη και σαφώς

το τοπίο είναι πολύ διαφορετικό από αυτό της Γης. Εκεί υπάρχουν ζώνες που είναι

κατεστραμμένες ακόμα από τον πόλεμο. Οι άρχοντες ήθελαν να υπάρχουν, για να τα

αντικρίζουν οι νέοι και να μαθαίνουν ότι η πολλή ελευθερία είναι υπεύθυνη για αυτά τα

αποτρόπαια γεγονότα. Μόνο με ψέματα κατάφεραν και έπεισαν τον κόσμο να τους

ακολουθήσει. Βέβαια, για να αλλάξει αυτό, η προσπάθεια πρέπει να είναι από όλους . Η

πλειονότητα θα πρέπει να θέλει να αλλάξει. Κάποιοι νοιάζονται και βολεύονται, έστω και

εάν δεν είναι ευτυχισμένοι. Κάποιος πρέπει να τους δείξει τον δρόμο. Τον δρόμο για ένα

καλύτερο αύριο. Αυτό είναι που ήθελε να πετύχει από μικρός ο Χάρη. Βέβαια, το ταξίδι που

ήθελε να κάνει δεν είχε σχέση με αυτό που γινόταν. Ό,τι συμβαίνει στη ζωή του είναι κάτι

που τον ξεπερνάει. Αγωνιούσε να τα εξιστορήσει όλα στην Αγγελική. Ένιωθε ότι την είχε

αφήσει πίσω. Σα να έπρεπε και αυτή να δει και μια άλλη διάσταση ή έναν άλλο πλανήτη.

Βέβαια, είχε την ευκαιρία να εξετάσει τον σταθμό και να βρει όλα τα μυστικά, που του

φαντάζονταν ότι ήταν πολλά και είχε την περιέργεια ποιες θα ήταν οι δυνατότητες του.

Από ποιον απόμακρο πολιτισμό να τον είχε πάρει το φάντασμα του Περκόφσκι; Πολλές

ήταν οι σκέψεις στο μυαλό του Χάρη. Ο πατέρας του είχε ένα χαμόγελο, καθώς περνούσαν

μέσα από την ρωγμή του χωροχρόνου. Για καλή τους τύχη, καθώς περνούσαν μέσα από την

ρωγμή, δεν ένιωσαν ότι είχαν νιώσει την προηγούμενη φορά. Τα συμπτώματα ήταν πολύ

πιο ήπια. Το όμορφό τοπίο, που έμοιαζε με ουράνιο τόξο, ήταν ακόμα εκεί. Ο θησαυρός

ήταν πραγματικός. Καλές φιλίες σχηματίστηκαν, που ξεπερνούν τα όρια αυτού του κόσμου.

Ίσως και τα όρια να είναι στο μυαλό. Το όρια άλλοτε πρέπει να υπάρχουν για να σεβόμαστε

τους άλλους και άλλοτε δεν είναι τίποτε άλλο από ένα σημείο, όπου λίγο πιο πέρα κρύβεται

μια ανακάλυψη που θα αλλάξει συθέμελα τον κόσμο. Για αυτό και πρέπει ο Χάρη να

επιμείνει στο να τελεσφορήσει το σχέδιο του. Μόνο τότε θα ανακαλύψει τις δυνατότητες

του και θα καταφέρει να βρει την μοίρα του. Βγαίνοντας από τη ρωγμή, βρέθηκαν σε ένα

περιβάλλον που τους ήταν οικείο. Ο αστρικός χάρτης ήταν αναγνωρίσιμος. Έτσι, χωρίς να

χρονοτριβούν, έβαλαν τις συντεταγμένες για τον σταθμό. Έστειλαν και ένα κβαντικό σήμα

ότι επέστρεφαν στη βάση τους. Δεν κινδύνευαν από τον στρατηγό προς το παρόν. Ακόμα

Derek Robotis

δεν είχε την τεχνολογία να μπορέσει να εντοπίσει το σήμα. Οι κβαντικές μηχανές σύντομα

θα τους πήγαιναν στις οικογένειες τους.

Όπως και έγινε. Οι αγκαλιές και τα φιλιά ήταν πολλά και θερμά. Γρήγορά ξεκίνησαν οι

αφηγήσεις για τα όσα είχαν γίνει. Οι πλανήτες , τα φεγγάρια και οι ομοιότητες με την άλλη

γη. Αυτό που εντυπωσίασε ήταν οι σωσίες. Η Αγγελική ήταν εντυπωσιασμένη ότι η φίλη της

ήταν η μικρή Ιουλία, αλλά εκεί ήταν έφηβη και όχι μωρό, όπως τώρα. Ο πατέρας του Χάρη

πήγε στην κεντρική αίθουσα, θέλοντας να μελετήσει το εικονογραφημένο βιβλίο που είχε

γράψει η κόρη του στο μέλλον. Για κάποιο περίεργο λόγο το βιβλίο είχε τις ιστορίες μέχρι

και εκείνη την στιγμή. Για κάποιο λόγο τα όσα είχαν γραφτεί, δεν ήταν εκεί πλέον. Σα να

είχαν αλλάξει τη ροή των γεγονότων. Όμως, πώς το είχαν πράξει αυτό; Αφού το βιβλίο ήταν

από τη σωσία της κόρης του. Τι άραγε να το προκάλεσε αυτό; Ίσως να ρωτούσε αργότερα

το ολόγραμμα του Περκόφσκι. Για την ώρα, θα περνούσε λίγο χρόνο με την Τζέσικα και την

μικρή του κόρη. Η περίοδος που είχαν λείψει, ήταν ένας μήνας. Ωστόσο, τους φάνηκε σαν

να ήταν ένας χρόνος. Μια περίοδος που κατάφεραν να μάθουν τόσα πολλά και να

αποκτήσουν έναν καινούργιο σύμμαχο. Τον Εχετλαίο, που έδειχνε να απολαμβάνει τα

γλυκίσματα αυτού του κόσμου. Για κάποιο λόγο στην κουζίνα τους δεν έχει τέτοιου είδους

γεύσεις.

«Εάν μείνεις μαζί μας καιρό, θα καταφέρουμε να επιστρέψουμε και ,αφότου καταφέρουμε

τον σκοπό μας, θα έχεις όλον τον καιρό να φας όσα γλυκά θες από διάφορους

πολιτισμούς» είπε ο Χάρη και του απάντησε ο Εχετλαίος:

«Θα είμαι κοντά σας όσο χρειαστεί και θα φάω όσα γλυκά χρειάζεται για να νιώσω

ικανοποιημένος».

Οι φίλοι γέλασαν και είναι εκείνες οι στιγμές που κάνουν τον άνθρωπο ευτυχισμένο. Να

γελάνε και να νιώθουν ότι έχουν να θυμούνται τις όμορφες στιγμές της ζωής τους. Αυτές

είναι που κάνουν τους ανθρώπους να γελάνε και να νιώθουν την ανάγκη να περνάνε καλά.

Σίγουρα, είναι πολλά αυτά που θα γίνουν στο μέλλον και δεν θα είναι χαρμόσυνα. Στις

μάχες, που ενδεχομένως να γίνουν, ίσως να υπάρχουν και απώλειες κατά την διάρκεια της

περιπέτειας που σίγουρα θα κοστίσουν σε όλους. Το ελιξίριο της αθανασίας δεν το έχουν

βρει ακόμα. Έτσι, οι μέρες θα περνούσαν με μία σχετική ηρεμία, δίχως να κάνει την

εμφάνιση του ούτε ο παππούς του Χάρη ούτε και ο Φαμπιάν. Βέβαια, είχαν κατά νου τους

να παρακολουθούν τη ζώνη των αστεροειδών. Γιατί σίγουρα ο στρατηγός θα επιστρέψει.

Ποτέ δεν άφησε κάποιον που τον πλήγωσε να μην πληρώσει με τον ίδιο ή ακόμη και με

χειρότερο τρόπο. Οπότε συνίσταται εγρήγορση.

Derek Robotis

Ο Πίνακας

Περίμεναν μερικές μέρες μήπως και τελικά εμφανιστεί ο Περκόφσκι και όλοι μαζί

αποφάσιζαν για το πώς θα έπρεπε να πράξουν, ώστε να καταφέρουν να ξεγελάσουν τον

στρατηγό και να αλλάξουν την κατάσταση στη γη. Ένα σχέδιο που δύσκολα θα υλοποιηθεί,

αλλά πρέπει να γίνει πάσα θυσία. Για να αποφύγει η γη αυτής της διάστασης να μην έχει τη

μοίρα της άλλης, που η ελευθερία και ελπίδα είχαν χαθεί από του κουτί της Πανδώρας. Εν

τω μεταξύ, ο Χάρη εξιστορούσε στην Αγγελική όσα είχε δει. Αυτό που την είχε

εντυπωσιάσει περισσότερο ήταν αυτό που της είπε για την πύλη που είχε βρει στο γραφείο

του παππού του. Αλλά και η ατμόσφαιρα που είχε ο πλανήτης. Έπρεπε να βρουν έναν

τρόπο να αντιγράψουν την τεχνολογία. Ένα δύσκολο έργο για τον οποιονδήποτε. Ο Χάρη

έβγαλε από την τσέπη τον κβαντικό φορητό δίσκο που είχε μαζί του. Ήταν περίεργος να δει

τι είχε φορτώσει μέσα του ο Σελέστιος. Παράλληλα, της έδειξε και το παράξενο walkie-

talkie. Καθώς ενεργοποίησε την συσκευή, μια ενέργεια τους περικύκλωσε και

μεταφέρθηκαν σε ένα δωμάτιο που ήταν γεμάτο παλέτες και διάφορα εργαλεία

ζωγραφικής. Σα να ήταν σε ένα εργαστήριο κάποιου καλλιτέχνη. Παράξενη η συσκευή αλλά

ακόμα και το μέρος που τους μετέφερε. Δεν ήξερε τι ακριβώς έπρεπε να κάνει. Πρώτα με

την Αγγελική κοίταξαν έξω από το παράθυρο και είδαν ανθρώπους. Καθησυχάστηκαν, διότι

ήξεραν ότι μπορούσαν να ανταποκριθούν σε όλες τις περιστάσεις. Στους δρόμους υπήρχαν

πλανόδιοι πωλητές και άμαξες με άλογα. Από αυτό κατάλαβαν τα δύο παιδιά ότι μάλλον

βρέθηκαν στην εποχή της αναγέννησης. Ξαφνικά, η συσκευή άρχισε να εκπέμπει έναν

παράξενο θόρυβο και ένα κίτρινο φως άρχισε να αναβοσβήνει έντονα. Ακούστηκε μια

φωνή ξαφνικά. «Χάρη , γεια σου. Τι κάνεις; Ο Σελέστιος είμαι».

«Μα καλά, η συσκευή που μου έδωσες τι ακριβώς είναι και πού μας έχεις στείλει;».

«Φίλε μου καλέ , είναι διαστατικός χωροχρονικός αναμεταδότης. Σε πάει όπου θες, όποτε

θες, αρκεί να έχεις τις σωστές αστρικές συντεταγμένες».

Σταμάτησε να μιλάει και χαχάνιζε σαν μικρό παιδί που έκανε μια σκανταλιά. Αφότου

κύλησαν λίγα δευτερόλεπτα, ο Σελέστιος ήταν κοντά τους.

«Μα καλά, πώς είναι δυνατόν να είσαι εδώ;» είπε ξαφνιασμένη η Αγγελική.

Derek Robotis

«Γεια σου, Αγγελική, είμαι ο Σελέστιος».

«Γεια σου Σελέστιε, εγώ είμαι η Αγγελική».

«Είσαι ακόμα πιο όμορφη από κοντά, όπως σε περιέγραψε ο Χάρη».

«Χαίρομαι που σε ικανοποιεί η εικόνα που βλέπεις» του απάντησε γελώντας χαμηλόφωνα.

Ο Σελέστιος είχε άλλο τρόπο έκφρασης από την τελευταία φορά που τον είδε ο Χάρη. Ήταν

πιο ζωηρός και γεμάτος ζωή. ‘Ήθελε να ανακαλύψει το άγνωστο. Να δει τι υπάρχει πέρα

από τη μουντή, φαινομενικά τέλεια κοινωνία που μεγάλωσε. Δεν είχε πραγματικά

ερεθίσματα. Αυτά τα αποκτάς μέσα από την εξερεύνηση και είχαν στη διάθεση τους

εργαλεία που μπορούσαν να τους πάνε παντού. Σε όποια διάσταση ήθελαν και όποιο

χρονικό σημείο επιθυμούσαν. Όχι με άναρχο τρόπο αλλά με συγκεκριμένο σκοπό για να

βρουν το δέντρο. Εκεί που η πρώτο-ύλη είναι ακόμα αμόλυντη και που όλες οι διαστάσεις

συνυπάρχουν μαζί. Το αιώνιο σταυροδρόμι, που μπορεί να γνωρίσει τα πάντα σε μια

στιγμή.

«Φίλε μου καλέ, τι ήρθαμε να κάνουμε εδώ; Γιατί μας έφερες;» τον ρώτησε ο Χάρη.

«Καλά δεν χρειάζεται να μου μιλάς σα να είμαι ο πατέρας σου. Φίλοι είμαστε».

Μέσα από όλα αυτά τα ταξίδια ίσως να είχε χάσει την παιδικότητα του ο Χάρη. Ο Σελέστιος

αρχικά φαίνονταν αφελής αλλά κάθε άλλο. Ήξερε καλά τι έκανε. Έφερε μια ζωντάνια και

έναν αυθορμητισμό που τον έχει χάσει και ο Χάρη αλλά και η Αγγελική. Ο κόσμος τους

μουντός και κοιμισμένος, σα να ήταν σε μια χειμερία νάρκη.

«Έτσι είναι και η άλλη γη που επισκεφτήκατε. Ο παππούς σου θέλει κάνει και το ίδιο

παντού, σε όλους τους κόσμους. Βέβαια, δεν θα τον αφήσουμε».

«Ωραία, συμφωνώ μαζί σου, Σελέστιε, αλλά πώς θα τον εμποδίσουμε να το κάνει αυτό και

γιατί μας έφερες όλους εδώ;».

«Εδώ θα δούμε τον πίνακα που μου έλεγες. Τον μελέτησα προσεκτικά από τα αρχεία που

έχουμε στον Ωμέγα. Πέρα από το δέντρο που υπάρχει στην ζωγραφιά, υπάρχει και ένας

αστερισμός στον ουρανό. Βέβαια, πρέπει να τον παρατηρήσεις με κβαντικούς φακούς και

δυστυχώς είναι ημιτελής. Πρέπει να τον βρούμε τώρα στην εποχή του Ντα Βίντσι, όπου δεν

θα έχει αλλοιωθεί».

«Τι έχει αυτός ο αστερισμός και πρέπει να τον βρούμε ;» ρώτησε ο Χάρη.

«Είναι μέρος ενός χάρτη που, όταν τον ενώσουμε, θα βρούμε και πού βρίσκεται το δέντρο

και ο Περκόφσκι. Θέλουμε να βρούμε τα κομμάτια πριν τον παππού σου. Γιατί εάν γίνει

αυτό θα περάσει τα πιστεύω του όπου θέλει και δεν θα τον εμποδίσει κανείς. Για αυτό το

έργο μας είναι πολύ σημαντικότερο από τη γη. Είναι για όλους τους κόσμους και για όλους

τους ζώντες οργανισμούς. Οφείλουμε να προστατεύσουμε όσους δεν μπορούν να

προστατευτούν».

Derek Robotis

«Έχεις δίκιο σε αυτό του σκέπτεσαι αλλά πρέπει να σκεφτούμε τι θα κάνουμε εδώ που

είμαστε και πώς θα βρούμε τον ζωγράφο και τον πίνακα του και πρέπει να στείλουμε ένα

μήνυμα στις οικογένειες μας. Πρέπει να ξέρουν ότι είμαστε ασφαλείς και δεν διατρέχουμε

κάποιο κίνδυνο». Μέσω του αναμεταδότη ειδοποίησαν τις οικογένειες τους ότι είχαν πάει

να βρουν πληροφορίες για τον πίνακα και τη θέση των άστρων. Αποφάσισαν ότι πρέπει να

βρουν ενδυμασίες που να ταιριάζουν στην εποχή που είναι. Περίμεναν να πέσει ο ήλιος για

να μπορέσουν να κυκλοφορήσουν, γιατί πιθανόν να κατέληγαν σε κάποια φυλακή ή ένα

μπουντρούμι και δεν έπρεπε να χωριστούν.

Αφότου το φως της μέρας ολοκλήρωσε το έργο, δίνοντας ζωή και ενέργεια στον πλανήτη,

δειλά άρχισε να γιομίζει το φεγγάρι. Ευτυχώς η πόλη της Φλωρεντίας εκείνη την εποχή είχε

και σοκάκια και καντούνια και κατάφεραν να ξεγλιστρήσουν από τα μάτια των περαστικών.

Η πόλη ήταν όμορφη, σαν ένα υπαίθριο μουσείο. Αγάλματα και σιντριβάνια γύρω στην

πόλη. Τελικά, μετά από μια μικρή περιήγηση, βρήκαν έναν ράπτη που είχε παιδικά ρούχα.

Μπήκαν μέσα παράνομα και βρήκαν τα κατάλληλα. Δεν προκάλεσαν καμιά ζημιά και

αποχώρισαν ήρεμα. Τώρα, έπρεπε να βρουν που ήταν το εργαστήριο του διάσημου

ζωγράφου. Δεν θα ήταν εύκολο να το πράξουν. Ο Λεονάρντο είχε παράξενες συνήθειες.

Καμιά φορά θα τον έβρισκες σε κάποιο εργαστήριο ή θα μπορούσε να είναι σε κάποιο

οινοποιείο και να δοκιμάζει την παραγωγή. Περιηγήθηκαν σε μερικές ταβέρνες και

ρωτούσαν μήπως και κάποιος έχει δει τον Ντα Βίντσι. Εκεί βρισκόταν ένας από τους

παλιούς του βοηθούς και τους είπε ότι κάθε πρωί κατέβαινε στο λιμάνι για να ψωνίσει από

την αγορά ψάρια και φρούτα, που έρχονταν από την ανατολή. Είχε μια εμμονή για αυτούς

τους μακρινούς τόπους. Δεν είχε πάει ποτέ εκεί. Αλλά αυτό το άγνωστο του άρεσε και

μπορούσε να το φανταστεί. Στο έργο του, που ποτέ δεν βγήκε προς την επιφάνεια. Για

κάποιο παράξενο λόγο έμεινε κρυφό από όλο τον κόσμο. Μπορεί να είχε μηνύματα που ο

κόσμος δεν ήταν έτοιμος να τα δεχτεί. Ένα γλυκό ψέμα μπορεί και να είναι πιο αποδεκτό

από τη βαρύτητα της αλήθειας. Όπως οι άνθρωποι στην εποχή του Χάρη, αν και έχουν την

τεχνογνωσία να ανακαλύψουν τι βρίσκεται πέρα από το ηλιακό τους σύστημα, δεν έχουν

προσπαθήσει να αλλάξουν την κραταιά κατάσταση. Βολεμένοι σε αυτά που τους

προσφέρει το σύστημα. Θα έμεναν για πάντα έτσι, εάν δεν είχαν προσπαθήσει να κάνουν

το βήμα της αλλαγής. Το βήμα προς τον ήλιο. Ένα βήμα προς ένα αύριο που δεν θα έχει τη

διδακτορία του στρατηγού. Το πνεύμα της ελευθερίας είναι σαν το άγριο θεριό που, όταν

ξυπνάει από την χειμερία του νάρκη, ψάχνει απεγνωσμένα να κατασπαράξει το πρώτο του

γεύμα. Η πεποίθηση της ελευθερίας είναι βαθιά χαραγμένη στην συνειδητή σκέψη του

ανθρώπου. Είναι επιβεβλημένη η απόφαση για τον δρόμο προς τα αστέρια. Η αυγή της

εξέλιξης. Ο Χάρη ένιωθε ότι ήταν ο φορέας αυτής της ιδέας και θα έκανε τα πάντα για

εκπληρώσει αυτό το όνειρο. Ένα όνειρο για το οποίο θα πρέπει να κάνει μια μεγάλη θυσία.

Έβαλε σε μια τάξη τις σκέψεις του, γιατί έπρεπε να βρουν ένα πανδοχείο για να κοιμηθούν.

Ο Σελέστιος ήταν λίγο πιο ψηλός και φαίνονταν σαν ενήλικας και έτσι τους συνόδευε. Όλοι

κοιμήθηκαν στο ίδιο δωμάτιο. Σίγουρα δεν ήταν αναπαυτικά αλλά, κάτω από αυτές τις

συνθήκες, δεν είχαν και πολλές επιλογές.

«Τέτοια άνεση δεν την έχω ξανανιώσει ποτέ στην ζωή μου. Νιώθω ότι είμαι σε κάποιο

παλάτι. Το πάτωμα είναι πολύ άνετο» ο Σελέστιος τους έκανε να γελάσουν. Διότι μεταξύ

γέλωτα ή κλαμάτων ήταν. Έτσι, θα είχαν να διηγηθούν και μια αλλόκοτη ιστορία στους

γονείς τους. Ήταν κουρασμένοι από την περιήγηση στην πόλη και τα ματόκλαδα τους δεν

Derek Robotis

έμειναν για πολύ ανοιχτά. O Μορφέας θα ήταν κοντά τους για τους προστατεύει από τυχόν

εφιάλτες. Έτσι, είχαν την ευκαιρία να ξεκουραστούν. Διότι την επομένη θα είχαν μια μέρα

γεμάτη περιπέτειες. Εάν κατάφερναν να γνωρίσουν τον ζωγράφο, θα ήταν μια ιδιαίτερη

στιγμή και για τον ίδιο τον αλλά πρωτίστως για τα παιδιά. Δεν εμφανίζεται συχνά η

ευκαιρία στους ανθρώπους να γνωρίσουν από κοντά μυημένους δημιουργούς. Που να

έχουν την δυνατότητα να τους διδάξουν ή και να τους δείξουν το δρόμο για αστέρια. Γιατί

ήταν σίγουρο ότι ο Ντα Βίντσι είχε μια μυστική σχέση με την κοσμική δύναμη, που ήταν και

η πηγή έμπνευσης του.

Το πρωινό έφτασε και ήταν πάντα στην ώρα του. Δεν είχε αργήσει ποτέ, ούτε μια φορά.

Έτσι, αφότου οι πρώτες ηλιαχτίδες μπήκαν στο δωμάτιο, τα παιδιά ξύπνησαν. Έπλυναν τα

πρόσωπα τους και κατέβηκαν προς την αγορά για βρουν τον ζωγράφο. Δεν θα ήταν εύκολο,

διότι ήθελε να μην τραβάει την προσοχή, οπότε έπρεπε να είναι προσεκτικοί. Πρώτα πήγαν

στους πάγκους με τα φρούτα. Ο παλιός βοηθός του τους είπε ότι πρώτα πήγαινε εκεί και

εκεί θα τον έβρισκαν. Όμως, η ώρα περνούσε και δεν εμφανίζονταν. Είχαν κάποια

ανησυχία, διότι δεν έπρεπε να χάσουν την ευκαιρία να τον βρουν. Αλλά ήταν τυχεροί. Ο

παλιός του βοηθός τους αναγνώρισε και είχε μιλήσει με τον ζωγράφο να τους πάει να τον

γνωρίσουν. Ήταν επιφυλακτικός γενικά με τις εξόδους του. Διότι κάποιος με παράξενη

περιβολή τον έψαχνε και δεν φαινόταν να έχει φιλικές προθέσεις. Ξαφνικά, ήταν και

κάποιος άλλος που τον έψαχνε. Ποιος θα μπορούσε να είναι; Μήπως κάποιος από την

εποχή τους ή ακόμα και από το απώτερο μέλλον; Τα ερωτήματα πάντα βρίσκουν τις

απαντήσεις τους, αργά ή γρήγορα. Όποια και είναι η επόμενη τους κίνηση, θα πρέπει να

είναι προσεκτική. Μπορεί να έχουν τεθεί σε εφαρμογή δυνάμεις που δεν γνωρίζουν από

που προέρχονται. Έτσι, συμφώνησαν να ακολουθήσουν τον παλιό βοηθό του ζωγράφου,

πάντα διακριτικά. Ο Σελέστιος ήταν εκείνος που είχε την μεγαλύτερη περιέργεια από

όλους. Το χρώμα του δέρματος το ήταν λίγο πιο χλωμό από των άλλων και θα ήταν πιο

εύκολο να τους σταματήσουν και να αρχίσουν να τους ρωτάνε διάφορες ερωτήσεις. Από

πού είναι και τι γυρεύουν στην πόλη. Τότε οι προκαταλήψεις ήταν ακόμα πιο ισχυρές από

την εποχή που ζούσαν τα παιδιά. Ίσως και να νόμιζαν ότι ήταν φορέας κάποιας αρρώστιας.

Με αυτό κατά νου, οι κινήσεις τους μέσα στην πόλη ήταν διακριτικές. Όμως, εκεί που

πήγαιναν δεν ήταν το συνηθισμένο μέρος όπου είχε το εργαστήριο του Ντα Βίντσι. Για

αρκετή ώρα περνούσαν, ανάμεσα αμπέλια, λες και ήθελαν να μην τους ακολουθήσει

κανείς. Μετά περπατούσαν μέσα από ένα κήπο που ήταν σαν λαβύρινθος από δέντρα.

Περίεργο που ήταν τόσο απομονωμένος από τον περίγυρο του. Κατέληξαν σε μία είσοδο

ενός πύργου. «Εδώ θα σας περιμένει ο κύριος μου, καθίστε λιγάκι. Αλλά μην αγγίξετε

τίποτα, σας παρακαλώ πολύ. Δεν του αρέσει να του αγγίζουν τα πράγματα». Αυτά τα λίγα

είπε ο βοηθός του και αποχώρισε. «Παράξενα τα όσα συμβαίνουν, να προσέχουμε» είπε η

Αγγελική χαμηλόφωνα. Συμφώνησαν και οι υπόλοιποι και παράλληλα τριγυρνούσαν

διακριτικά, με προσοχή να μην προκαλέσουν ζημιά στα έργα του ζωγράφου.

Ξαφνικά ακούστηκε μια βαθιά φωνή. «Καλώς τους χρόνο-ταξιδιώτες, ελπίζω να βρείτε αυτό

που ψάχνεται».

«Καλησπέρα σας, κ. Ντα Βίντσι. Ελπίζουμε να μην ερχόμαστε σε ακατάλληλη στιγμή.

Ξέρουμε ότι είστε πολυάσχολος και δεν έχετε πολύ χρόνο στην διάθεση σας» είπε ο Χάρη.

Derek Robotis

«Δεν ήρθατε σε ακατάλληλη στιγμή. Ίσως και να με βοηθήσετε, ανταλλάσσοντας γνώμες

και ιδέες για το μέλλον. Αφού από εκεί μας έρχεστε»

«Εσείς που το ξέρετε αυτό; Ποιος σας ενημέρωσε για τον ερχομό μας εδώ;» τον ρώτησε με

έντονο ύφος η Αγγελική.

«Καταλαβαίνω ότι είσαι ζωηρή, μικρή μου φίλη. Αλλά όλα θα απαντηθούν την κατάλληλη

στιγμή. Γιατί μαζί με εσάς είναι και κάποιος άλλος εδώ, που δεν ανήκει στο τούτο το

χρονικό σημείο και ίσως να κινδυνεύει η ζωή μου αλλά και το έργο μου, που είναι πολύ

σημαντικότερο από εσάς και από τον τόπο που προέρχεστε»

«Σας ζητώ συγνώμη για την συμπεριφορά μου, αλλά παρασύρομαι, διότι είμαστε πάντα

ένα βήμα πίσω από τα γεγονότα».

«Μην νιώθεις έτσι, μικρό μου κορίτσι. Το δέντρο σας καθοδηγεί για ένα ταξίδι που ακόμα

δεν ξέρεις που θα σε βγάλει. Εγώ ξεκίνησα μικρό παιδί στην ηλικία σας και έχω δει κόσμους

που δεν μπορείτε να τους φανταστείτε. Κόσμους περίεργους με δυο και τρεις ήλιους. Αυτοί

οι πίνακες είναι η παρακαταθήκη μου και το έργο όχι μιας ζωής αλλά πολλών, που ίσως και

εσείς να χρειαστείτε να ζήσετε. Ο χρόνος σας επηρεάζει διαφορετικά και ακόμα δεν το

έχετε συλλάβει. Όσο θα περνάνε τα χρόνια θα το αντιλαμβάνεστε ακόμα περισσότερο.

Είναι μια διαδικασία που δεν μπορείτε να την καταλάβετε και ούτε και εγώ ξέρω γιατί έχει

γίνει. Ο φίλος σας, ο Περκόφσκι, έχει την ευθύνη για αυτό. Με είχε επισκεφτεί πριν από

μερικά χρόνια και μου έδωσε την θαυμάσια ευκαιρία να ταξιδέψω σε όλα αυτά τα

φανταστικά μέρη, όπως σας είπα προηγουμένως. Τώρα πείτε μου, πώς μπορώ να σας

βοηθήσω;».

«Στον πίνακα σας που ζωγραφίζετε την πριγκίπισσα Μόνα Λίζα, έχει ένα δέντρο και έναν

δρόμο. Θα θέλαμε να ξέρουμε που οδηγεί αυτό το μονοπάτι» είπε ο Χάρη με σεβασμό προς

τον ζωγράφο.

«Είναι στην ζώνη του Ωρίωνα. Εκεί πρέπει να πάτε αλλά με προσοχή, διότι εκεί υπάρχουν

πλάσματα και πολιτισμοί που δεν έχετε ξαναδεί. Δεν θα είναι εύκολο το έργο σας. Πρέπει

να έχετε μαζί και έναν μαχητή. Οι απόγονοι του Ωρίωνα είναι τρομακτικοί κυνηγοί που

δύσκολα κάποιος ξεφεύγει από τα βέλη τους. Δεν πρέπει να είστε ούτε αφελείς ούτε και

διστακτικοί στο έργο σας για την αναζήτηση του δέντρου. Πρέπει να βρείτε έναν σοφό,

ώστε να σας καθοδηγήσει σωστά στο δρόμο σας. Εγώ ήμουν τυχερός που σε μικρή ηλικία

βρήκα τον Περκόφσκι και με καθοδήγησε σε αυτό το ταξίδι και μαζί επισκεφτήκαμε

κόσμους που δεν έχω τη δυνατότητα να σας περιγράψω εύκολα. Μπορώ να σας πω όμως,

είχα εντυπωσιαστεί από έναν πλανήτη που όλα τα κτήρια ήταν χρυσοποίκιλτα. Ένας

αμύθητος πλούτος, σα να βασίλευε ο Μίδας. Όμως είχαν ένα τραγικό τέλος, όπως όλοι

όσοι στην ιστορία θέλησαν να ξεπεράσουν τους Θεούς. Η ύβρις είναι ένα από τα

ελαττώματα που οι Μοίρες δεν το συγχωρούν. Για αυτό να έχετε τη δίψα, ώστε να

ανακαλύψετε το άγνωστο και την αλήθεια μέσα στο σύμπαν, αλλά μην είστε αλαζόνες. Η

καταστροφή σας θα είναι τέτοια που δεν θα υπάρχει ελπίδα σωτηρίας και μαζί σας θα

καταστραφεί και ό,τι αγαπάτε πιο πολύ. Το μονοπάτι δεν θα είναι εύκολο. Εγώ θα σας

δώσω ένα κομμάτι από έναν κρύσταλλο. Πρέπει να συλλέξετε όλα τα κομμάτια για να

μπορέσετε να βρείτε το δέντρο. Το ίδιο έκανα και εγώ πριν από χρόνια, όταν είχα

πρωτογνωρίσει τον Περκόφσκι. Τώρα είναι η σειρά σας. Εγώ αυτό που αναζητούσα το

βρήκα, με υπερκάλυψε η οντότητα του δέντρου».

Derek Robotis

Σοφά και γεμάτα μυστήριο τα λόγια του ζωγράφου σκεφτόταν ο Χάρη. Η άποψη του και

οι ιδέες του για το ταξίδι που θα κάνουν και όλα αυτά που έχουν δει προς το παρόν

συνάδουν με την συνολική τους εμπειρία. Το μόνο που τον προβληματίζει είναι το γεγονός

ότι ο παππούς του δεν εμπίπτει σε κάποια από τις ιστορίες τους. Έχει κάνει τόσο κακό και

ποιος ξέρει τι να τους περιμένει ακόμα. Οι πράξεις του είναι αποτρόπαιες, αλλά ακόμα οι

ερινύες δεν τον είχαν βρει ή ακόμα τιμωρήσει. Πώς το είχε καταφέρει; Ίσως και γνώριζε ο

Περκόφσκι, αφού στο παρελθόν ήταν συνεργάτες. Ο Χάρη είχε έναν φόβο ότι ίσως και να

συνεργάζονται ακόμα. Θα μπορούσε να είναι συνεργάτες ή ακόμα και με μαεστρία να

ελέγχουν την κάθε τους κίνηση. Δεν υπάρχει άλλη ερμηνεία. Αλλά είχε ένα σχέδιο ο Χάρη.

Καθώς ο ζωγράφος τους διηγούνταν την ιστορία του, κατάφερε να βγάλει μια ψηφιακή

φωτογραφία από ένα χάρτη με τους αστερισμούς που πιθανόν να είχαν επισκεφτεί ο

Περκόφσκι με τον ζωγράφο. Ίσως και να επισκεπτόταν έναν από αυτούς μόνος του, μια

απρόβλεπτη κίνηση, ίσως και παράτολμη. Σα να ήθελε να ζήσει μια περιπέτεια. Είχε την

περιέργεια να δει και να γνωρίσει έναν κόσμο από κοντά. Ή ακόμα να γνωρίσει μια ακόμα

γη από κοντά και πόσες είναι οι διαστάσεις. Εάν η θεωρία του πολυσύμπαντος είναι

έγκυρη, θα υπήρχαν αμέτρητες γαίες. Ίσως σε μερικές από αυτές να υπάρχουν ακόμα και

κάποιοι σωσίες του Χάρη. Οι πιθανότητες να είναι μοναδικός είναι απειροελάχιστες. Ο

κόσμος, με όλο του το μεγαλείο, εκπονεί ένα σχέδιο δημιουργίας αμέτρητων διαστάσεων

και η μοναδικότητα δεν αποτελεί προνόμιο κανενός. Μόνο το δέντρο, ίσως, να είναι

πολυδιάστατο και μοναδικό.

Ο ζωγράφος ήθελε να περάσουν ακόμα μαζί του. Ο βοηθός του τους ετοίμασε ένα γεύμα

να φάνε. Η σωστή διατροφή είναι απαραίτητη για τον άνθρωπο. Πόσο μάλλον για όντα

που είναι επηρεασμένα από την ενέργεια του χρόνου. Ακόμα δεν είχαν αντιληφθεί την

αλλαγή που είχε επέλθει στην ψυχοσύνθεση τους. Ο Σελέστιος παρατηρούσε την

αρχιτεκτονική του κάστρου και τους πίνακες του Ντα Βίντσι. Του άρεσε που βρίσκονταν

εκεί, αφού και ο ίδιος είχε τη φύση του καλλιτέχνη μέσα του. Αναρωτιόνταν πώς μπορούσε

ο ζωγράφος, με το πρωτόγονο πινέλο του, να έχει μεταφέρει σε έναν καμβά τόσα

περίπλοκα σχέδια. Στον Ωμέγα μόνο φαντασία χρειαζόταν, τα υπόλοιπα τα έκαναν οι

τρισδιάστατοι εκτυπωτές. Δεν είχαν κάποια τεχνική που να τους ορίζει πως να

αποτυπώνουν αυτά που φαντάζονταν. Για να μάθει και να τελειοποιήσει κάποιος την

τεχνική, θα χρειάζονταν αμέτρητες ώρες κοπιαστικής δουλειάς. Να είναι αφοσιωμένος

σώματι και ψυχή σε αυτό. Ήθελε πολύ να ρωτήσει τον ζωγράφο και να διδαχτεί από αυτόν

ορισμένες τεχνικές που θα μπορούσε να τις εφαρμόσει, όταν θα επέστρεφε στον πλανήτη

του. Τώρα ήταν η ώρα του φαγητού. Μια ώρα ιερή που δεν μιλούσαν και ο καθένας ήταν

αφοσιωμένος στο πιάτο του. Ο ζωγράφος δεν έτρωγε κρέας. Το γεύμα του αποτελούταν

από διάφορα φρούτα της εποχής και λαχανικά από τον κήπο του. Τα περισσότερα τα

αναγνώριζαν τα παιδιά. Εντύπωση τους έκαναν τα μωβ καρότα. Είχαν διαβάσει για αυτά

στην ιστορία της χλωρίδας, αλλά από κοντά φαίνονταν παράξενα. Ένα λαχανικό είχε μια

παράξενη γεύση αλλά και μυρωδιά. Κανείς δεν είχε ξαναφάει και δε τους θύμιζε κάτι.

Ωστόσο, η γεύση ήταν μοναδική. Σα να το είχε μαγειρέψει ο μάγειρας των Θεών.

Derek Robotis

«Μα, τι είναι αυτό που τρώμε; Είναι μοναδικό σε γεύση και υφή» είπε ο Σελέστιος, καθώς

μασούλαγε, κάνοντας ήχους ευχαρίστησης.

«Υποθέτω ότι σε όλους αρέσει αυτό το χορταρικό».

Όλοι έγνεψαν θετικά και συνέχισε να λέει.

«Αυτό που τρώτε λέγεται αμβροσία και έχει ευεργετικές ιδιότητες, που θα τις αντιληφθείτε

σύντομα»

Ο Χάρη ξαφνιάστηκε από την απάντηση του ζωγράφου. Μα θα μπορούσε να είναι αλήθεια;

Αφού ήταν μύθος η ύπαρξη της τροφής των θεών.

«Ξέρω ότι ίσως και να σας ξαφνιάζει η απάντηση μου όμως, όσο το ταξίδι σας θα διαρκεί,

θα γνωρίσετε ακόμα πιο παράξενα πράγματα και απόκοσμα. Ακόμα και μύθους που είναι

αληθινοί. Να σας δώσω ένα παράδειγμα. Είμαι σίγουρος ότι γνωρίζετε για τους

Κένταυρους. Ακόμα και αυτοί είναι από ένα περίεργο ηλιακό σύστημα» τους είπε με

θαυμασμό ο ζωγράφος.

«Αυτούς τους γνωρίσαμε από κοντά και έχουμε ως σύντροφο και προστάτη μας έναν από

αυτούς» είπε η Αγγελική και συνέχισε ο Σελέστιος.

«Πρέπει να ξέρεις, δάσκαλε , διότι εγώ έτσι σε αντιλαμβάνομαι, ότι η καταγωγή μου είναι

από τον Ωμέγα και, πριν από λίγο καιρό, ο Χάρη μαζί με τον πατέρα του, που μας

επισκέφτηκαν, γνώρισαν τον Εχετλαίο που είναι από τον Κένταυρο. Εμένα είναι το πρώτο

μου ταξίδι. Είμαι περίεργος να μας πεις και άλλες ιστορίες από τα μέρη που έχεις πάει και

είμαι σίγουρος ότι και οι υπόλοιποι θα ήθελαν να μάθουν».

«Εγώ θέλω να σας πω τα πάντα» του απάντησε. « Αλλά το ταξίδι είναι δικό σας πλέον. Εγώ

αποκόμισα αυτά που χρειαζόμουν για την τέχνη μου αλλά και για τον κόσμο μου».

«Ζωγράφε, εγώ θέλω να σε ρωτήσω μόνο για τον Περκόφσκι. Πώς είναι δυνατόν να είναι

ένα βήμα μπροστά μας;» τον ρώτησε με έντονο προβληματισμό ο Χάρη.

«Δεν έχω την δυνατότητα να γνωρίζω. Είναι μια απορία που την είχα και ο ίδιος. Πώς

αλλιώς μπορώ να σας βοηθήσω τώρα; Αν και είμαι σίγουρος ότι τα μονοπάτια μας θα

ξανασμίξουνε. Ο κοινός μας φίλος, ο Περκόφσκι, σίγουρα θα προσπαθήσει να μας φέρει

και πάλι μαζί. Διαφορετικά δε θα ξανασυναντιόμασταν».

«Ξανά μαζί;» του αποκρίθηκε η Αγγελική. «Μα, αυτή είναι η πρώτη φορά που σας

συναντάμε».

Είχαν μείνει με την απορία τι εννοούσε ο καλλιτέχνης. Αφού δεν είχαν ξαναϊδωθεί ποτέ στο

παρελθόν.

«Μην με ρωτήσετε πού και πότε, διότι δεν μπορώ να σας το αποκαλύψω. Θα επηρεάσει τα

κομβικά σημεία του χρόνου και θα αλλάξει όλη η συνέχεια του σχεδίου. Αποτέλεσμα

Derek Robotis

μπορεί να είναι να μην ανακαλύψετε τον σκοπό σας και οι συνέπιες μόνο καταστροφικές

θα είναι».

Συμφώνησαν να μην του κάνουν ερωτήσεις που θα θέσουν σε κίνδυνο το μέλλον τους αλλά

και την αποστολή τους.

«Πρέπει να ξεκουραστείτε τώρα. Δεν θα ήταν φρόνιμο να γυρίσετε στην εποχή σας κι αυτό

διότι φάγατε αμβροσία και ίσως να έχει παρενέργειες, ειδικά στα ταξίδια του χωροχρόνου.

Κουρνιάστε για λίγες ώρες και μετά με το καλό μπορείτε να επιστρέψετε στην εποχή σας».

Άκουσαν τα λόγια του καινούργιου τους μέντορα και ο βοηθός του Ντα Βίντσι τους

οδήγησε στον ξενώνα. Εκεί ξάπλωσαν τα παιδία και σύντομα κοιμήθηκαν. Το κάθε παιδί

έβλεπε στον ύπνο του τα παιδικά του χρόνια, σε διάφορες εκδοχές του. Λες και το δέντρο

άπλωνε τις ρίζες του στο πολυσύμπαν και τα παιδιά το βίωναν έντονα.

Σε μια ανύποπτη στιγμή, ο Χάρη ξύπνησε. Σηκώθηκε από το κρεβάτι και βγήκε στην κύρια

αίθουσα του κτηρίου. Αλλά τα παιδιά ήταν μόνα τους. Πουθενά ο ζωγράφος ούτε και ο

βοηθός του. Απλά ο Χάρη παρατήρησε ρούχα πεταμένα είτε στο πάτωμα είτε στις

καρέκλες. «Οι καλλιτέχνες είναι πραγματικά, τσαπατσούληδες» ψιθύρισε χασκογελώντας.

Ήταν μόνος του στην αίθουσα και ήθελε να δει ακόμα πιο πολλά έργα του ζωγράφου. Ήταν

πολλά και από διάφορους κόσμους και εποχές. Η εντύπωση που του δόθηκε ήταν ότι μόνο

θρησκευόμενος δεν ήταν ο ζωγράφος. Αποκρυφιστική ήταν η φύση του. Καλό ερώτημα

ήταν πού να βρίσκονταν όλα αυτά τα έργα του στο μέλλον. Ποιος να τα έκρυψε, ώστε να

μην τα βλέπει ο κόσμος. Γιατί μόνο οι μυημένοι να καταλάβουν τα μηνύματα του; Το έργο

του πρέπει να είναι για τους πολλούς και όχι για τους λίγους. Η αλήθεια που πρεσβεύει

πρέπει να αφυπνίσει όλη την κοινωνία. Ίσως και η αποκάλυψη της αλήθειας να έχει μεγάλο

τίμημα σκέφτηκε ο Χάρη. Η άλλη όψη του νομίσματος ίσως και να είναι τρομακτική. Η

αφύπνιση θα τρομάξει τον κόσμο. Παράξενες και αντιφατικές οι σκέψεις του. Σα να άκουγε

μια άλλη φωνή στο μυαλό του. Βέβαια, δεν υπήρχε θέμα αμφισβήτησης της αποστολής

του, που σχεδόν του έχει γίνει πεπρωμένο. Τα όσα είχε ζήσει και όσα έμελλε να ζήσει, που

προς το παρόν ακαθόριστα παραμένουν, θα τον αλλάξουν και οι νέες εμπειρίες θα

συνδράμουν στο μέλλον του. Ήθελε να βρει την αλήθεια για την πηγή. Εάν στο ταξίδι προς

την αλήθεια θα αφύπνιζε λίγους ή πολλούς είναι άλλο θέμα. Ο προορισμός και το ταξίδι

είναι άρρηκτα συνδεδεμένα μεταξύ τους. Έχουν κοινή φύση. Σαν το άνθος που περιμένει

τον σπόρο να ανθίσει. Η μέλισσα που έχει σαν σκοπό να παράξει το μέλι, την πηγή ζωής.

Με αυτά κατά νου, ο Χάρη βρήκε πάλι τον Μορφέα να τον συνοδέψει σε έναν κόσμο

διαφορετικό. Το αιθέριο του σώμα ταξίδεψε μέσα από μια κβαντική πύλη, γεμάτη

χρώματα, σαν την ουράνια γέφυρα που είχε ζωγραφίσει η μητέρα του. Το όνειρο που έγινε

ταξίδι αυτήν την φορά δεν τον έκανε να νιώσει όπως την προηγούμενη. Δεν είχε τις

αναταράξεις που ένιωσε στην πρώτη μεταφορά. Αντιθέτως, ήταν ήρεμος. Ξαφνικά, βγήκε

από το τούνελ που βρισκόταν και αντίκρισε τη ζώνη του Ωρίωνα και ο συνοδοιπόρος του, ο

Μορφέας, έφυγε. Υπήρχαν τρία αστέρια στη ζώνη. Ποιο θα έπρεπε να επισκεφτεί; Η

δυσκολία βρισκόταν στο ότι, σύμφωνα με τους αστροφυσικούς, σχεδόν κάθε ήλιος έχει

πλανήτες ακόμα και φεγγάρια που πιθανόν να έχουν ζωή. Οπότε που έπρεπε να πάει δεν το

γνώριζε. Και τα τρία αστέρια έχουν πλανήτες και θα έχανε πολύτιμο χρόνο, γιατί ίσως και

να ξυπνούσε και δεν θα κατάφερνε τον σκοπό του να βρει σε ποιον πλανήτη να πάει. Τότε

έπρεπε να βρει ένα στοιχείο να του δώσει ένδειξη τι να επιλέξει. Καθώς ένιωθε το αιθερικό

Derek Robotis

του σώμα να ίπταται, συγκέντρωσε την ενέργεια του και προσπάθησε να έρθει σε σχήμα

διαλογισμού. Προσπάθησε με μεγάλη δυσκολία να επικεντρωθεί στο υποσυνείδητο του και

να αντλήσει πληροφορίες για την αστρονομία. Ξαφνικά, θυμήθηκε τις πυραμίδες της

Αιγύπτου. Τρεις από αυτές σχηματίζουν τη ζώνη του Ωρίωνα, με πιο μεγάλη της Γκίζας. Το

αστέρι, που έχει την ίδια θέση, ήταν ο ήλιος Μιντάκα. Βρήκε που έπρεπε να πάνε όλοι μαζί.

Ήθελε να μείνει και άλλο, να παρατηρήσει το κενό του μεσοδιαστήματος, αλλά η πηγή δεν

τον άφησε να εξερευνήσει παραπάνω. Άντλησε τις πληροφορίες που χρειαζόταν και

ξύπνησε πάλι. Ήξερε ότι σύντομα θα έπρεπε να γυρίσουν στην εποχή τους αλλά και στον

σταθμό. Ξύπνησε από τον βαθύ του λήθαργο. Προς το παρόν δεν μοιράστηκε αυτά που είδε

στον ύπνο του με τους άλλους. Διότι θα έπρεπε να τα αποκρυπτογραφήσει. Ήταν πολλά

αυτά που είδε και δεν είχε την ευκαιρία να τα κατανοήσει όλα. Μπορεί να υπάρχουν και

μηνύματα ακόμα και στα πιο ασήμαντα αντικείμενα. Καθώς επιστρέφουν στον σταθμό

τους, θα πρέπει να κάνει μια αναδρομή στο όνειρο και να γράψει κάτω τις λεπτομέρειες

που, ενδεχομένως, να έχει παραλείψει.

Τώρα είχε έρθει η στιγμή να ευχαριστήσουν τον ζωγράφο για τη φιλοξενία του και τα όσα

τους είχε διδάξει και προσφέρει. Το μόνο που ήθελαν να του πουν και δεν το κατάφεραν ο

Χάρη και η Αγγελική ήταν ότι τα περισσότερα του έργα δεν θα υπήρχαν στον αιώνα τους,

καθώς καταστράφηκαν. Θα ήταν σκληρό για έναν καλλιτέχνη να του πεις ότι το πνευματικό

του έργο χάθηκε. Η καλοσύνη που έπρεπε να δείξουν ήταν ανώτερη της αλήθειας. Θα ήταν

αποτρεπτικό για τον ζωγράφο, εάν του έκαναν την αποκάλυψη. Έχει έρθει η ώρα του

αποχαιρετισμού. Με λύπη και χαρά ασπάστηκαν ο ένας τον άλλον. Ήταν ένα ωραίο ταξίδι

στην εποχή της αναγέννησης και πραγματικά θα ήθελαν να γνωρίσουν και άλλους

ζωγράφους ή γλύπτες της εποχής. Θα μπορούσαν να μάθουν τόσα πολλά. Στη Τζέσικα, τη

μητέρα του Χάρη, θα άρεσε να γνωρίσει από κοντά όλους αυτούς τους ζωγράφους. Αφού

αυτή ήταν η ειδική στην οικογένεια, όσον αφορά την τέχνη.

«Εύχομαι το σύμπαν να σας προστατεύει από τους εχθρούς σας που βουλεύονται να σας

κάνουν κακό. Τα όνειρα σας και οι οιωνοί να είναι οδηγοί στο ταξίδι σας. Πάντα με προσοχή

και ορθολογική σκέψη να ταξιδεύετε» είπε κλείνοντας τους το μάτι. Ένας χαιρετισμός από

μια εποχή πολύ μεταγενέστερη από αυτή του ζωγράφου κάτι που σήμαινε ότι έχει δει

αυτοπροσώπως τον αιώνα του χάους. Η Αγγελική ένιωσε μια ζεστασιά από τα λόγια του

ζωγράφου και ζωγραφίστηκε ένα χαμόγελο στο πρόσωπο της. Το είδε και το ένιωσε ο

Σελέστιος, που και αυτός χαμογέλασε. Ήταν ένα πρωτόγνωρο συναίσθημα για αυτόν. Στον

Ωμέγα δίνουν πιο πολύ έμφαση στην λογική. Οπότε, ως έφηβος κατακλύστηκε από το

συναίσθημα του. Ήθελε να το εκφράσει. Να μιλήσει για την εσωτερική του ανακάλυψη.

Αλλά θα έπρεπε να περιμένει για αυτό. Έτσι, με ένα χαμόγελο στο πρόσωπο τους

αναχώρησαν για την εποχή τους. Επιστροφή στο σημείο απ΄όπου ξεκίνησαν. Ο διαστημικός

σταθμός ήταν στο σημείο όπου τον άφησαν. Βέβαια, προς έκπληξη τους είχαν και έναν

καινούργιο φιλοξενούμενο. Ο Σελέστιος ήθελε να μείνει μαζί τους για ένα εύλογο χρονικό

διάστημα. Παρατήρησε ότι τα συναισθήματα που ανακάλυψε είναι αποδεκτά στην

κοινωνία των ανθρώπων. Στον Ωμέγα τα καταστέλλουν, δεν επιτρέπουν στους πολίτες να

νιώσουν την αγάπη, την οργή ή οτιδήποτε μπορεί να αναστατώσει τον εσωτερικό τους

κόσμο.

Derek Robotis

Οι γονείς των παιδιών ξαφνιάστηκαν που τους είδαν όλους μαζί στην ειδικά

διαμορφωμένη τραπεζαρία του σταθμού.

«Κανονικά θα έπρεπε να είστε στα κρεβάτια σας και να μην μυρίζετε σα να μην έχετε

πλυθεί για μέρες» είπε σε έντονο ύφος η μητέρα του Χάρη.

«Παιδιά, πώς βρέθηκε εδώ ο Σελέστιος, αφού τον αποχαιρετίσαμε χτες. Πώς είναι δυνατόν

να είστε όλοι μαζί τώρα;» ρώτησε ο κύριος Αντώνης.

«Έχουμε να σας διηγηθούμε μια πολύ ωραία ιστορία» τους είπε η Αγγελική με ένα

χαμόγελο στο πρόσωπο της.

«Είναι πολλά αυτά που πρέπει να σας πούμε. Λείπουμε τρεις μέρες από τον σταθμό.

Έχουμε έναν τρόπο που μπορούμε να ταξιδεύουμε στο χωρόχρονο, χωρίς να χρειαζόμαστε

κάποιο διαστημόπλοιο απαραίτητα. Ο Περκόφσκι είχε δώσει στο Σελέστιο κάποιες

συσκευές που επιτρέπουν αυτά τα ταξίδια. Μάλλον θα τις ανακάλυψε σε κάποιον

παράξενο κόσμο» είπε με ενθουσιασμό ο Χάρη.

Ο Εχετλαίος ήταν όρθιος και σκεπτικός με αυτά που άκουγε και συμπλήρωσε.

«Πρέπει να έχετε κάποιον που μπορεί να σας προστατεύει στα ταξίδια αυτά. Η αποστολή

σας είναι επικίνδυνη. Δεν ξέρετε τι κινδύνους θα αντιμετωπίσετε, ειδικά όταν πάτε στο

παρελθόν σας. Τα πλάσματα όταν είναι αδάμαστα συνήθως σκοτώνουν ό,τι δεν

κατανοούν. Εσείς είστε εξελιγμένα όντα και η περιέργεια σας είναι αυτή που σας οδηγεί».

Ο τρόπος του έδειχνε στους μικρούς εξερευνητές ότι χρειάζεται πειθαρχία και μελέτη στις

κινήσεις του. Ο Χάρη είναι ασυμβίβαστός και έτσι θα συνεχίσει να είναι. Αλλά δεν θα

θελήσει να θέσει σε κίνδυνο κανέναν. Θα κάνει ό,τι μπορεί για να μην συμβεί αυτό.

«Ποιος θα μας πει πού πήγατε και τι κάνατε;».

Την εξιστόρηση ήθελε να την κάνει η Αγγελική παρέα τον Σελέστιο, αφού είχαν

ενθουσιαστεί που είχαν γνωρίσει τον ζωγράφο. Μια εποχή της ανθρωπότητας τόσο

παράξενη και τόσο αγνή παράλληλα. Μια εποχή που δεν υπήρχαν διαπληκτισμοί και μάχες

που χάνονται τόσες ανθρώπινες ζωές. Ήταν η εποχή που ανέτειλε το πνεύμα. Ο μεσαίωνας

έδινε τη θέση του στη δημιουργία. Οι τέχνες και η ποίηση είχαν ούριο άνεμο και

κατάφεραν να σπείρουν τη γέννηση ενός ανέσπερου ήλιου, που το φως του απλωνόταν σε

όλο τον γνωστό κόσμο. Η στιγμή που θα ερχόταν η πολυπόθητη ισορροπία, διότι το σκότος

είχε επιβληθεί στο πνεύμα του ανθρώπου.

Πράγματι, τα παιδιά έκαναν εξιστόρηση των γεγονότων. Είχαν μια χαρά, όταν διηγούνταν

όσα έγιναν. Μεγαλύτερη ικανοποίηση είχε ο Σελέστιος. Για πρώτη φορά στη ζωή του

Derek Robotis

ένιωθε ζωντανός. Κατάφερε να νιώσει τη ζωή μέσα από τα μάτια του και όχι από την

τεχνολογία ή μέσα από βιβλία που είχαν συλλέξει οι επιστήμονες του Ωμέγα. Ο Σελέστιος

θα περνούσε ακόμα μερικές μέρες στο σταθμό και μετά θα αναχωρούσε για τον πλανήτη

του. Ο πατέρας του θα ανησυχούσε για την τύχη του. Σίγουρα θα έχουν την ευκαιρία να

σμίξουν ακόμα περισσότερο τις σχέσεις τους. Ίσως, στο μέλλον εγκαθιδρύσουν και μια

πρεσβεία στους δυο κόσμους. Αλλά αυτό θα αργήσει να γίνει. Ο στρατηγός είναι ακόμα

κυρίαρχος της γης και θα είναι πολύ δύσκολο να αλλάξει αυτό. Η κραταιά κατάσταση στη

γη είναι για δεκαετίες και ο άνθρωπος δύσκολα θα αλλάξει τα πιστεύω του. Ακόμα και εάν

είναι για το καλό του.

Derek Robotis

Μάχη ή πόλεμος

Περίπου μια βδομάδα είχε περάσει από τη στιγμή που είχαν επιστρέψει τα παιδιά.

Άλλοτε περνούσαν χρόνο παίζοντας, άλλοτε με τις οικογένειες τους. Προφανώς, ο σκοπός

τους να σμίξουν ακόμα περισσότερο είχε επιτευχθεί. Εν τω μεταξύ, είχαν ειδοποιήσει τον

πατέρα του Σελέστιου να μην ανησυχεί. Αρχικά, ήταν έξαλλος με αυτή την πράξη αλλά τον

πληροφόρησαν ότι ήταν κατά οδηγία του Περκόφσκι. Απορούσαν τι τους είχε κάνει δώρο

και του είχαν τόσο μεγάλο σεβασμό. Συμφώνησε να παραστεί και αυτός στον σταθμό. Ήταν

περίεργος να δει την κατασκευή του, συνάμα ήθελε να συναντήσει τον μονάκριβο γιο του.

Είχε κάποιες ανησυχίες, διότι η συμπεριφορά του παρέκκλινε από τα συνηθισμένα. Δεν το

συνήθιζε και ήθελε να μάθει το λόγο που δεν του εκμυστηρεύτηκε ότι ο Περκόφσκι του είχε

πει να πράξει κατά αυτόν τον τρόπο. Αποφάσισαν να τον υποδεχτούν με κάθε επισημότητα

στον σταθμό. Η ανταλλαγή γνώσης και έμψυχου δυναμικού είναι το μέλλον κάθε

πολιτισμού. Ο συντηρητισμός και η προγονολατρεία δεν ήταν ποτέ ωφέλιμα. Με την

ανταλλαγή γνώσης του σύμπαντος θα μπορούσαν να πείσουν τους κάτοικους της γης να

βρουν τον δρόμο προς τα άστρα. Να μη φοβούνται την αλλαγή της κοινωνίας. Τα έλλογα

όντα δεν είναι σαν την στρουθοκάμηλο που, όταν φοβάται, βάζει τον κεφάλι της στο χώμα.

Τα μάτια μας είναι εκεί για να μας οδηγούν στο μέλλον και, με την σωστή καθοδήγηση, να

φτάσει ο άνθρωπος σε σημεία του Γαλαξία που δεν τόλμησε κανείς να πάει. Να

ανακαλύψει μονοπάτια σε ουράνιους κόσμους και να βρει τον δρόμο προς τη γαλήνη. Να

βρει την ολότητα του σύμπαντος.

Την ώρα που γίνονταν οι ετοιμασίες, για να δεχτούν τον αρχηγό του Ωμέγα, ο Χάρη

σκέφτονταν το όνειρο που είχε δει για τον Μιντάκα. Έπρεπε να αναζητήσει καθοδήγηση.

Μόνο η μητέρα του θα μπορούσε να τον καταλάβει. Χάρη σε αυτήν και το όραμα της,

βρήκαν τον δρόμο για το ρήγμα που τους οδήγησε στην άλλη διάσταση και βρήκαν ποιος

ήταν πραγματικά ο παππούς του. Η κυρία Τζέσικα ήταν και πάλι στον κήπο και ζωγράφιζε.

Derek Robotis

Ο Χάρη δεν ήθελε να την διακόψει, αλλά είχε την ανάγκη ως παιδί ακόμα να της μιλήσει.

Να την αγκαλιάσει. Η θαλπωρή της μητέρας είναι θείο δώρο.

«Καλώς τον ταξιδιώτη μου» του είπε και τον αγκάλιασε. Σα να ήταν η πρώτη φορά. Ο Χάρη

ένιωσε την αγάπη της και κράτησε την στιγμή. Ένιωσε σα να ήταν μικρός και πάλι. Η

αγκαλιά της τον εξάγνισε.

«Εσένα, μικρέ μου, κάτι σε βασανίζει. Δεν ήσουν ποτέ παιδί που ζητούσε αγκαλιές».

Τον φίλησε ξανά, για να νιώσει την ζεστασιά της.

«Τώρα πες μου για τα ταξίδια σου και τι είναι αυτό που σου έμεινε;».

«Μαμά, φοβάμαι το μέλλον. Όλα αυτά που έχουν γίνει με κάνουν να νιώθω ότι έχω όλο το

βάρος του κόσμου πάνω μου. Ξέρω ότι πρέπει να γνωρίσω τον κόσμο και αυτή είναι η

επιθυμία μου. Απλά έχω την εντύπωση πως κάποια στιγμή θα χαθώ. Σα να έχω χάσει τον

προσανατολισμό μου» είπε χαμηλώνοντας τη φωνή του.

«Η οικογένεια σου θα είναι πάντα το φως στο σκοτάδι σου. Εμείς θα είμαστε πάντα εδώ για

σένα. Ό,τι και εάν γίνει. Σαν έναν φάρο, που θα σε καθοδηγεί στο σκοτάδι του σύμπαντος».

Ο Χάρη ακροαζόταν τη μητέρα του. Τα λόγια της σαν το καρνάγιο σε ένα θαλασσοδαρμένο

καράβι που ψάχνει μια ακτή να εναποθέσει το σπασμένο του κατάρτι. Πρέπει οι εσωτερικές

πληγές να επουλωθούν.

«Μαμά, σε ευχαριστώ πάρα πολύ. Ένιωθα σαν ναυαγός»

Την αγκάλιασε σφιχτά, σαν μικρό παιδί. Το είχε ανάγκη. Όπως κάθε άνθρωπος στη ζωή του.

Αφότου γέμισε με την θαλπωρή της μητέρας του, την ρώτησε τι ζωγράφισε και πάλι.

«Δεν ξέρω πού βρίσκεται αυτός πλανήτης. Αλλά έχω μια εικόνα στον μυαλό μου. Ένα

χαρακτηριστικό του είναι ότι έχει τρία φεγγάρια και δεν είναι πυκνά κατοικημένος.

Υπάρχουν λίγα σπίτια εκεί. Είναι ανθρώπινης κατασκευής. Μα πώς είναι δυνατόν να έχουν

φτάσει τόσο μακριά άνθρωποι; Αυτό που είναι ακόμα πιο περίεργο είναι ότι μου έρχονται

πολλά οράματα και θέλω να τα ζωγραφίσω. Για πολλά χρόνια η ανάγκη μου δεν είχε

εκδηλωθεί».

«Μαμά, νομίζω ότι το δέντρο σε έχει διαλέξει και εσένα να είσαι οδηγός μας στο χάρτη του

διαστήματος» της απάντησε με χαμόγελο ο Χάρη.

Ήθελε να της πει για το όνειρο αλλά μπήκε ο πατέρας του με τη μικρή Ιουλία στην αγκαλιά

του. Μια όμορφη στιγμή. Όλη η οικογένεια ενωμένη. Μόνο ο παππούς έλειπε. Αλλά

σίγουρα δεν έλειπε από κανέναν. Η παρουσία του, ακόμα και η ύπαρξη του, αποτελούσε

πρόβλημα. Ο εγγονός του κάποιες στιγμές σκεφτόταν να πάει και να βρει την στιγμή που

είχε γεννηθεί και να του στερούσε την ίδια του την ύπαρξη. Ωστόσο, αυτό θα είχε

δραματικές επιπτώσεις στα γεγονότα που είχαν διαδραματιστεί. Ο χρόνος και τα γεγονότα

Derek Robotis

είναι άρρηκτα συνδεδεμένα μεταξύ τους. Χωρίς το χάος δεν μπορεί να υπάρξει η

καταστροφή. Το βέλος του χρόνου ίσως να μην έχει μόνο μια κατεύθυνση. Ίσως να γυρίζει

πίσω. Ποιο θα ήταν το σημείο που θα έπρεπε να επέμβουν, ώστε να του θέσουν ένα

τροχοπέδη και να του αλλάξουν τη γνώμη; Το ερώτημα αυτό και η σκέψη θα έπρεπε να

απαντηθούν μια άλλη φορά. Έπρεπε συγκεντρωθούν όλοι μαζί. Οι μακρινοί ανιχνευτές του

σταθμού εντόπισαν ένα σκάφος να κατευθύνεται προς το μέρος τους. Έτσι,

συγκεντρώθηκαν στην κεντρική αίθουσα του σταθμού. Ο Χάρη κάλεσε τον Σελέστιο να

παρευρεθεί και αυτός. Έστειλε ένα μήνυμα ζητώντας να του επιβεβαιώσουν τα

συνθηματικά που είχαν και στον Ωμέγα. Μπορεί και κάποιος να έχει υποκλέψει είτε τις

συνομιλίες, είτε ακόμα και την θέση τους. Ίσως υπάρχουν και άλλα πολυδιάστατα όντα που

μπορεί και κρυφακούν ή ακόμα και να συνεργάζονται με τον στρατηγό. Ο Χάρη εντόπισε το

αδρανές διαστημόπλοιο που ήταν στην ίδια θέση που το είχαν αφήσει πριν από το ταξίδι

τους. Για ποιον λόγο παρέμενε εκεί είναι άξιο απορίας. Ίσως να το έχει βάλει εκεί ο

Περκόφσκι, ίσως και να είναι του παππού και να τους παρακολουθεί διακριτικά. Ό,τι και να

είναι ο Χάρη με τον Ωρίωνα θα το παρακολουθούν και, εάν κινηθεί εναντίον τους, θα το

κατέστρεφαν. Ο Ωρίων είχε ανακαλύψει ότι ο σταθμός είχε ανιχνευτές. Έτσι, έστειλε κοντά

το περίεργο σκάφος, για να το δουν . Ήταν περίτεχνο και όμορφο. Σα να θύμιζε έναν αετό

του διαστήματος. Μυθολογικά πλάσματα από μια άλλη εποχή. Ίσως, από μια εποχή που το

σύμπαν να έσφυζε από ζωή. Τα φτερά του είχαν πάνω τους κινητήρες σαφώς καλύτερους

από εκείνους που είχαν τα υπόλοιπα σκάφη στον Ωμέγα ή στη δεύτερη γη. Δεν κατάφεραν

να δουν μέσα από το πιλοτήριο. Θα έπρεπε να μπουν μέσα με κάποιο τρόπο. Κάπου θα

υπήρχε μια καταπακτή ως είσοδος. Στα πλάγια είχε χαραγμένο το όνομα «ο μπλε αετός».

Παράξενο που το είχαν ονομάσει έτσι. Σίγουρα δεν ήταν από την εποχή τους. Κανείς δεν

είχε την τεχνολογική δυνατότητα να δημιουργήσει ένα τόσο προχωρημένο διαστημόπλοιο.

Ωστόσο, είχε κάτι το οικείο προς τον Χάρη. Του θύμιζε τα σχέδια που έκανε μικρός. Όταν

ονειρεύονταν ότι θα πιλοτάρει διαστημόπλοιο και θα ανακαλύπτει νέους κόσμους. Όχι να

κάθεται και σπαταλάει τον χρόνο του για να κερδίζει μάχες. Το σχέδιο είναι σίγουρα δικό

του. Ένα ακόμα μυστήριο προέκυπτε. Προς το παρόν θα έπρεπε να μείνει αναπάντητο.

Διότι σε λίγη ώρα θα κατέφθανε ο πατέρας του Σελέστιου .

«Προς το παρόν, Ωρίωνα, μην αναφέρεις στους άλλους τα ευρήματα μας. Δεν έχουμε ώρα

να απαντάμε σε ερωτήματα που δεν ξέρουμε. Ας μείνει μεταξύ μας, καλέ μου φίλε».

Ο Ωρίων σκέφτηκε ότι η σκέψη του Χάρη ήταν σοφή. Έπρεπε να συγκεντρωθούν στο παρόν.

Ο χρόνος είναι μεταβλητός. Θα μπορέσουν να κάνουν την έρευνα τους την κατάλληλη

στιγμή. Τώρα, με την επικείμενη επίσκεψη του πατέρα του Σελέστιου δεν είχαν τον

κατάλληλο χρόνο. Είχε ένα προαίσθημα ποιος θα μπορούσε να είναι ο σκοπός του. Ωστόσο,

τα στοιχεία που είχε στην διάθεση του δεν ήταν επαρκή. Το σίγουρο ήταν ότι θα

επέστρεφαν ξανά σε αυτό το σημείο. Προς το παρόν, επικεντρώθηκαν στο άμεσο μέλλον,

διότι αυτό είναι που καθόριζε την εξέλιξη των πεπραγμένων. Το γεγονός ότι ο Ωμέγα 1

έρχονταν στον δικό τους κόσμο ήταν ένα θετικά απρόσμενο γεγονός, καθώς δεν είχαν

πολλούς συμμάχους στην πατρίδα τους, την γη. Οξύμωρο το γεγονός ότι μέχρι πρωτίστως

ξένοι είχαν απαλλαχτεί από την ξενοφοβία τους και οι γήινοι συντοπίτες τους ήταν οι

σθεναρά αντίπαλοι τους. Οι καινούργιοι σύμμαχοι θα ήταν και οι ευεργέτες της μεγάλης

ιδέας. Της αποκάλυψης της αλήθειας, που την είχε τόσο καλά κρυμμένη ο παππούς του. Το

σύμπαν βρίθει από ζωή και η ανθρωπότητα εγκλωβισμένη σε ένα ουτοπικό εγώ.

Derek Robotis

Ο Σελέστιος ήταν ενθουσιασμένος, διότι είχε καταφέρει να φύγει από τον κόσμο τους και

κατά έναν τρόπο έζησε το όνειρο του πατέρα του. Καθώς μεγάλωνε ο Σελέστιος, άκουγε για

τα όνειρα του πατέρα του. Οι διηγήσεις του για τους παλιούς κόσμους που είχαν πάει οι

πρόγονοι του. Για κόσμους όπου κυριαρχούσαν πλάσματα του υδάτινου κόσμου ή ακόμα

και ιπτάμενα όντα, που είχαν χτίσει τις κοινωνίες τους ψηλά στα σύννεφα. Πολλές είναι οι

ιστορίες και ενδέχεται, με την άφιξη του στον σταθμό, να έχει τον χρόνο να τους διηγηθεί

μια από αυτές. Προς το παρόν, οι αναπολήσεις του Σελέστιου έδωσαν τη θέση τους στην

αρμάδα που συνόδευε τον Ωμέγα 1. Η παρουσία του δεν θα περνούσε απαρατήρητη από

τα τηλεσκόπια της γης. Σίγουρα ο στρατηγός θα τα εντόπιζε και η αλαζονεία του θα τον

οδηγούσε κοντά του. Η στιγμή που θα έρχονταν η σύγκρουση ήταν αναπόφευκτη. Το

αποτέλεσμα ωστόσο, θα ήταν αμφίρροπο, για αυτό και οι ετοιμασίες τους θα ήταν άριστα

σχεδιασμένες. Ο Εχετλαίος είχε ένα σχέδιο που ήθελε να εκπονήσει. Ωστόσο, δεν ήθελε να

το μοιραστεί με κανέναν. Σύντομα θα το εφάρμοζε μαζί με τον Χάρη που του είχε απόλυτη

εμπιστοσύνη. Αλλά και αυτό θα έπρεπε να περιμένει την κατάλληλη ώρα για να

εφαρμοστεί.

Η αρμάδα που ερχόταν στον σταθμό δέσποζε ανάμεσα στους αστεροειδής που τους

περιέκλειαν. Πίσω, τα συνοδευτικά σκάφη κατά έναν τρόπο έμοιαζαν με κάποιο πτηνό από

τον Ωμέγα. Σαν ένα αρπακτικό, που η λεία του δεν είχε παραμικρή ελπίδα να γλυτώσει. Το

μητρικό σκάφος ακολούθησε μετά. Ήταν μεγαλοπρεπές, σαν να το είχε σφυρηλατήσει

κάποιος γίγαντας ή ακόμα και ο ίδιος ο Ήφαιστος. Παράξενο για έναν πολιτισμό που είχε

ως πρόσχημα την ειρήνη και την ευημερία των κατοίκων του. Ίσως η αλήθεια να είναι άλλη

εν τέλει. Όποιος και να ήταν ο λόγος τους, δεν ενοχλούσε ιδιαίτερα τον Χάρη. Τις στιγμές

που νιώθει κάποιος μόνος στο σύμπαν, το να έχει ισχυρούς φίλους είναι σαφώς ωφέλιμο

για τον Χάρη για να αποτρέψει τον στρατηγό, που σίγουρα θα είχε εντοπίσει την αρμάδα

που ερχόταν. Σίγουρα θα σχεδίαζε τις επόμενες κινήσεις του στη σκακιέρα. Ο πατέρας του

Χάρη ήξερε ότι πρέπει να προσέχει και συνάμα ειδοποίησε τον Ωμέγα 1 ότι ελλόχευε ο

κίνδυνος να έρθουν αντιμέτωποι με τον φημισμένο στρατηγό. Μα εκείνος δεν έδειχνε να

ενοχλείται ιδιαίτερα από την ενδεχόμενη απειλή. Λίγο πριν, ήθελε να μεταβιβάσει στον

Αντώνη ότι στο παρελθόν είχαν πολεμήσει τον στρατηγό με την τεχνολογία από την

σκοτεινή γη. Είχαν βγει νικητές από τη μάχη. Προς στιγμήν καθησυχάστηκε ωστόσο, για να

είναι σίγουρος και να μην βρεθεί προ εκπλήξεων, έστειλε τους ανιχνευτές που είχαν

κατασκευάσει στον σταθμό μαζί με τον πατέρα της Αγγελικής. Ο σταθμός είχε κβαντικές

μονάδες παραγωγής. Μπορούσαν με ευκολία να υλοποιήσουν όποιο σχέδιο και εάν τους

ανέθεταν. Αρκεί να είχαν τα κατάλληλα υλικά. Τα είχαν, διότι η ζώνη των αστεροειδών ήταν

πλούσια σε υλικά που βρίσκονταν στην διάθεση τους. Όσο καιρό βρίσκονταν σταθμό, είχαν

αναθέσει στους διαστημικούς συλλέκτες να εντοπίσουν υλικά που τυχόν ανήκαν σε άλλο

σύμπαν. Ίσως και περιέχουν τα ίδια ιζήματα ή ακόμα και να έχουν την ίδια μοριακή

σύσταση του σταθμού. Προς έκπληξη τους, είχαν εντοπίσει τα ίδια πετρώματα σε μικρές

πέτρες που βρίσκονταν στην περίμετρο του σταθμού. Ήταν ιδανικά , διότι τους έδιναν ένα

σημαντικό πλεονέκτημα. Δεν θα μπορούσε να τα εντοπίσει ο στόλος της Γης λόγω της

άγνωστης χημικής τους σύστασης. Σα να ήταν αόρατα στα ραντάρ τους και σαφώς τους

Derek Robotis

έδινε ένα δυνατό πλεονέκτημα. Ό,τι δεν εντοπίζεται δεν υπάρχει στα μάτια της κοινωνίας.

Σαν ένα αόρατο πέπλο που σκεπάζει τον ουρανό και κρατάει την ανθρωπότητα στο μαύρο

σκοτάδι. Ανίδεο για το τι συμβαίνει γύρω του. Ένα πέπλο που υπάρχει στη γη και πιθανόν

και σε άλλους πλανήτες του σύμπαντος. Αυτό το πέπλο έχει βάλει σα στόχο ζωής να βρει

και να βγάλει προς τα πάνω τα ψυχικά μάτια όλων έλλογων όντων. Η προσπάθεια θα

πρέπει να είναι συνεχής. Η επιμονή είναι το μεγαλύτερο όπλο που χρειάζεται να έχει όλη η

ομάδα. Χρειάζεται να διακινδυνέψουν ό,τι έχουν πιο πολύτιμο στη ζωή τους. Την ίδια τους

την ύπαρξη. Πιθανό και να διαγραφούν εντελώς από το χωροχρονικό συνεχές. Σα να μην

υπήρξαν ποτέ. Βέβαια, ο Περκόφσκι ήταν ειδικός στις κινήσεις του και συνάμα προσεκτικός

για το που τους κατευθύνει. Το πώς ενορχηστρώνει το σχέδιο του ήταν άξιο απορίας. Το

που βρισκόταν την κάθε στιγμή κανείς δεν ήταν σε θέση να γνωρίζει. Ο μόνος που τον είχε

δει ήταν ο Σελέστιος. Το πώς συναντήθηκαν δεν ήταν ξεκάθαρο στο μυαλό του ωστόσο, θα

μπορούσε να τον είχε κοιμίσει ή ακόμα και του το είχε εμφυτεύσει στο υποσυνείδητο με

κάποιον μηχανισμό που τους παραμένει άγνωστος. Αλλά με τον ερχομό του Ωμέγα 1 θα

λυθούν όλες τους οι απορίες. Πολύ σύντομα θα επιβιβαστούν στον σταθμό μαζί με όλους

τους συμβούλους και τους ακόλουθούς του. Με όλες τις επισημότητες. Ντυμένοι όλοι με τις

χρυσοκέντητες στολές τους, κρατώντας στα χέρια τους προσφορές από τον Ωμέγα. Μετά

από πολλά χρόνια αποφάσισαν να ανοιχτούν ξανά στο δρόμο για τα αστέρια. Το δεδομένα

πλέον είναι άλλα. Δεν είναι απομονωμένοι σε έναν κόσμο στείρο. Είναι μέρος ενός

κοσμικού ιστού που απλώνεται σε άπειρους γαλαξίες και διαστάσεις. Κατανόησαν ότι δεν

πρέπει να είναι έγκλειστοι και σε μια κοινωνία που επιπλέει σε νωχελικά νερά. Το μόνο που

θα καταφέρουν είναι να βαλτώσουν και κάποτε να βουλιάξουν στην άγνοια τους. Δίχως να

γνωρίζουν το γιατί. Είναι ό,τι χειρότερο να συμβεί σε έναν πολιτισμό. Να πάψει να υπάρχει.

Να μην παράγει καινοτόμες ιδέες. Η επανάληψη των ίδιων πρακτικών είναι η καταδίκη

ενός κόσμου. Εάν επέλθει η πνευματική συντέλεια, όλα τα άλλα μοιάζουν παρωχημένα και

ο άνεμος του βορρά θα τα αποκρυσταλλώσει. Με την πάροδο του χρόνου θα ξεχαστούν και

θα χαθούν στο έρεβος.

Αυτό θα το αποφύγουν και συνάμα θα το μεταλαμπαδεύσουν στη γη. Θα γίνουν οι

κοινωνοί μιας νέας ιδέας. Σα σκοπό θα έχουν να απλωθεί μέχρι εκεί που φωτίζει και ο

τελευταίος ήλιος. Στο σύνορο του φωτός και του σκότους. Όλοι οι παραβρισκόμενοι με τις

επίσημες φορεσιές τους. Η οικογένεια του Χάρη ήταν ντυμένοι με ενδυμασίες από την

Σκωτία, από όπου ήταν και οι καταβολές τους και η οικογένεια της Αγγελικής ντυμένοι με

κάτι πιο σύγχρονο, που αντιπροσώπευε τον αιώνα που ζούνε. Αυτό εντυπωσίασε τον Ωμέγα

1. Μια ποικιλομορφία που δεν τη συναντούσε στον δικό του πλανήτη. Ίσως, στο απώτερο

παρελθόν τους, να υπήρχε μια παρόμοια αντίληψη για την ενδυμασία τους, αλλά πλέον

είναι μόνο στα εικονογραφημένα βιβλία τους. Έχουν σχεδόν ξεχαστεί. Ο Εχετλαίος ήταν

ατάραχος στη θέση του. Δεν εντυπωσιάζονταν από όλα αυτά. Δεν ήταν ιδιαίτερα ένθερμος

υποστηρικτής φαντασμαγορικών συγκεντρώσεων. Η άποψη του ήταν ότι το σύμπαν δεν

ασχολείται με τέτοιου είδους εκδηλώσεις. Ο νους πρέπει να ασχολείται με πιο σημαντικά

θέματα. Να αναλύει και να σκέφτεται το αύριο με πάθος για γνώση. Δεν μπορούσε να

καταλάβει την λατρεία για την τόση λαμπρότητα. Ο λαός του δεν αρέσκεται να είναι μέρος

των κοσμικών. Μια εκδήλωση δίχως νόημα. Η σκέψη του καθαρά λακωνική όπως και η

ομιλία του. Τον ειρμό των σκέψεων του την διέκοψε ο πατέρας του Χάρη.

Derek Robotis

«Καλά, μην κάθεσαι εδώ σαν το κούτσουρο. Σε καταλαβαίνω. Είσαι πολεμιστής και είναι

στη φύση σου να είσαι πάντα σε εγρήγορση, αλλά πρέπει να αφήσεις και εσύ τα όπλα σου.

Να καταλαγιάσεις και εσύ λίγο».

«Κύριε Αντώνη, σας σέβομαι πραγματικά και εσάς και τα έθιμα σας» του είπε σε αυστηρό

ύφος. «Οι γιορτές και όλες οι εκδηλώσεις που οργανώνετε οι λαοί, εμείς οι Κένταυροι τα

βρίσκουμε περιττά. Η έμπρακτη εξέλιξη των γεγονότων είναι εκείνη που είναι σημαντική.

Αυτή είναι η γιορτή, όχι τα πανηγύρια». Ο κύριος συνομιλητής κατάλαβε ότι δεν θα του

άλλαζε τη γνώμη για αυτό του πήγε ένα ποτήρι κρασί. Δεν ήταν σαν αυτά της γης ωστόσο,

κάτι θα καταλάβαινε για την κουλτούρα τους. Οι γεύσεις και οι μυρωδιές που έχει ένας

κόσμος είναι από τα στοιχεία που τον κάνουν μοναδικό. Το γνώριζε καλά ο Εχετλαίος από

τα ταξίδια που είχε κάνει, παρόλο που δεν τα είχε κάνει και στις δυο διαστάσεις. Δεν το είχε

εκμυστηρευτεί σε κανέναν από τους ταξιδιώτες του. Προς το παρόν ήθελε μόνο να τους

προστατεύσει από ενδεχόμενο κίνδυνο. Κανείς τους δεν είχε πολεμική εμπειρία. Μόνο ο

πατέρας του Χάρη είχε τη στοιχειώδη εκπαίδευση λόγω του πατέρα του. Ίσως να του φανεί

χρήσιμη κάποια στιγμή. Το ταξίδι τους μόλις έχει ξεκινήσει. Ποτέ δεν γνωρίζεις που μπορεί

να σου φανεί χρήσιμη η αυτοάμυνα.

Οι ακόλουθοι του Ωμέγα είχαν ετοιμάσει μια εκδήλωση χορού των αστεριών, όπως την

ονόμαζαν. Με διάφορες κινήσεις και μια αστερόσκονη διαφαίνονταν όλοι οι αστερισμοί

από τον δικό τους νυχτερινό ουρανό. Σαφώς εντυπωσιακό το θέαμα. Με διάφορα χρώματα

που εμφανιζόντουσαν. Μια υπέρλαμπρη στιγμή. Σα να ήταν μια στιγμή της γένεσης του

σύμπαντος, που όλα τα χρώματα ήταν παρόντα. Εικόνες, σαν μικρά πυροτεχνήματα,

συμβόλιζαν τους δικούς τους αστερισμούς. Όσοι ήταν παρόντες, είχαν μαγευτεί από το

θέαμα. Η μικρή Ιουλία ήταν σαφώς η πιο εντυπωσιασμένη. Ως μικρό κοριτσάκι, έτρεχε

γύρω. Ο Χάρη ένιωσε μια ευχαρίστηση που έβλεπε τη μικρή του αδερφή να νιώθει αυτήν

την ευχαρίστηση. Ένα παιδί δεν πρέπει να ζει στερημένο από τις απλές χαρές της ζωής.

Διότι αυτά είναι που εν τέλει μένουν στη ζωή του ανθρώπου. Οι στιγμές με τους

αγαπημένους μας. Η Ιουλία πρέπει να ζήσει σωστά και να μην έχει τον παππού της να την

διατάζει. Οι επιβουλές του στρατηγού δεν πρέπει να επηρεάζουν ούτε αυτήν ούτε και την

οικογένεια τους. Μπορεί το αίμα να μη γίνεται νερό ωστόσο, η ελεύθερη βούληση είναι το

πιο σημαντικό δικαίωμα της νόησης. Αυτό ήταν το όνειρο του Χάρη. Να μπορούν όλοι να

ονειρεύονται τη ζωή τους και να καρποφορήσουν όλα τους τα όνειρα. Μέσω της νέας τους

φιλίας θα καταφέρουν βάλουν τα σωστά θεμέλια. Σαν ένα δέντρο που προσπαθεί να

ριζώσει στο έδαφος. Να απλώσει τις ρίζες του και να βρει νερό, που θα του εξασφαλίσει τη

μακροζωία.

Η ένωση με τους Ωμέγα είναι σημαντική. ‘’Πρέπει να έχεις ισχυρούς συμμάχους σε όλες

σου τις προσπάθειες’’ σκέφτονταν ο Χάρη. Η ανταλλαγή γνώσης και τεχνολογίας με τον λαό

του Σελέστιου θα ήταν καταλυτική για όλες τις πλευρές. Στις διαπραγματεύσεις ο Χάρη δεν

ήταν παρών. Ωστόσο, είχε συνεννοηθεί με τον Ωρίωνα να κοιτάει τις λεπτομέρειες της

Derek Robotis

συμφωνίας. Θα μπορούσε να υπάρχει και κάποιος κατάσκοπος. Πρέπει να είσαι

προφυλαγμένος στις συμφωνίες σου. Πάντα πρέπει να υπάρχει και ένας που βλέπει από

μακριά και επιβλέπει. Ο Εχετλαίος είχε την ικανότητα να βλέπει αυτά που δεν είναι εμφανή

στους άλλους. Η ματιά του πολεμιστή είναι πάντα σε εγρήγορση. Οι κάτοικοι του Ωμέγα

ήταν και οι δημιουργοί του. Αν όχι αυτός, ποιος άλλος ξέρει καλύτερα; Ούτως ή άλλως, ο

Εχετλαίος ήταν από τους πρώτους που είχαν πλαστεί από τους Ωμέγα. Στα χρόνια της

εξορίας του είχε ταξιδέψει σε κόσμους που δεν είχαν στους χάρτες τους οι δημιουργοί του,

κόσμοι παράξενοι και αλλοπρόσαλλοι και συνάμα επικίνδυνοι. Μετά από όλα αυτά τα

μακρινά ταξίδια, γύρισε στην πατρίδα του ως λυτρωτής και όχι ως προδότης που τον είχαν

κατηγορήσει αρχικά. Αυτό που είχε μάθει από τις περιπέτειες του ήταν ότι τίποτα δεν

χαρίζεται σε κανέναν. Για να κατακτήσεις τον θρόνο σου, πρώτα πρέπει να καταστήσεις τον

εαυτόν σου. Όλα τα άλλα θα έρθουν εν καιρώ. Για αυτό είχε τις αμφιβολίες του για την όλη

συμφωνία. Είχε επιτευχθεί πολύ εύκολα. Κάπου πρέπει να υπάρχει μια παγίδα. Για αυτό

και ήταν παρών στις διαπραγματεύσεις στις παραχωρήσεις που θα κάνει η κάθε πλευρά.

Ωστόσο, κατά την διάρκεια των συζητήσεων, δεν είδε κάτι ύποπτο. Ίσως και να είχαν την

εύνοια του κοσμικού πατέρα. Έτσι, αντιλαμβανόταν τον δημιουργό του κοσμικού ιστού που

δημιούργησε την πλάση και κατά τη διάρκεια της εξορίας του τον αναζήτησε. Οι

διαπραγματεύσεις δεν διήρκησαν πολύ. Τις λεπτομέρειες των κειμένων τις διάβαζε ο

Ωρίων. Είχε την ικανότητα να διαβάζει γρηγορότερα από τους άλλους και να τους αναφέρει

και που είχε τις ενδεχόμενες ενστάσεις του. Δεν είχε βρει κάτι που να ευνοούσε πιο πολύ

το λαό του Ωμέγα. Ήταν μια ισορροπημένη συμφωνία, που στο βάθος του χρόνου θα

αποκόμιζαν και οι δυο πλευρές αυτό που χρειάζονταν παραπάνω από όλα. Μια καινούργια,

σωστή φιλία. Μια ένωση των λαών που οι διαφορές τους θα τους κάνουν πιο δυνατούς. Θα

επισφραγίσουν μια ένωση πνευματική αλλά και υλική. Η οικογένεια της Αγγελικής θα ήταν

οι πρεσβευτές της γης στον Ωμέγα. Θα είχαν την ευκαιρία να γνωρίσουν ένα καταπληκτικό

κόσμο, δίχως διχόνοιες και πολέμους. Το ποιος θα εκπροσωπούσε τον Ωμέγα μελλοντικά

στην γη δε είχε αποφασιστεί ακόμα. Ίσως ο Σελέστιος να είναι ο κατάλληλος για μία τόσο

εξέχουσα θέση. Ήταν ο μόνος που είχε την εμπειρία να συνδιαλλαχτεί μαζί τους. Αλλά αυτό

θα αποφασιζόταν σε άλλη στιγμή. Τώρα έπρεπε να ξεκουραστούν και να κάτσουν να βρουν

ένα αποκούμπι για την ψυχή τους. Όπως ο ναυτικός ακουμπά στην πρύμνη του καραβιού

και ρεμβάζει τον ορίζοντα, σκεπτόμενος την αγκαλιά της ακροθαλασσιάς. Το επόμενο ταξίδι

τους θα τους οδηγούσε στη ζώνη του Ωρίωνα. Ο Χάρη ακόμα δεν τους είχε εκμυστηρευτεί

το νοερό ταξίδι που είχε κάνει. Ήθελε να ενημερώσει και τους υπόλοιπους αλλά δεν είχε

την ευκαιρία, διότι είχαν να ετοιμάσουν πολλά. Η επερχόμενη παρουσία του Ωμέγα 1 τους

είχε όλους βγάλει εκτός ισορροπίας. Λες και η παρουσία του Ωμέγα κυρίευσε όλες τις

υπόλοιπες υποχρεώσεις τους. Ακόμα δεν είχαν βρει από πιο σύμπαν είχε προέλθει ο

σταθμός. Ίσως η απάντηση να μην ήταν τεχνολογική αλλά να βρισκόταν κάπου αλλού στον

σταθμό. Ενημέρωσε και τα άλλα παιδιά, αφού όλοι οι άλλοι είχαν πάει να αναπαυτούν

λόγω της κούρασης και το περασμένο της ώρας.

«Πάμε να δούμε τον νυχτερινό ουρανό μέσα από τον θόλο. Θα είναι σίγουρα πιο ωραίο το

θέαμα. Αν κλείσουμε και τα φώτα σίγουρα θα νιώσουμε καλύτερα. Είμαι περίεργος να

κάτσω κάτω από δέντρα, όπου και η μητέρα μου περνάει τον χρόνο της ζωγραφίζοντας»

τους είπε ο Χάρη με μια ηρεμία που την είχαν όλοι ανάγκη.

«Ανακάλυψα μερικά δέντρα. Κάποτε υπήρχαν στη γη και έχουν εξαφανιστεί από την εποχή

που οι άνθρωποι άρχισαν να έχουν την τεχνολογική επανάσταση. Τότε που ξεκίνησε η

καταστροφή του πλανήτη μας» είπε με μια δυσαρέσκεια η Αγγελική.

Derek Robotis

«Μα, γιατί δεν σταματήσατε την καταστροφή του πλανήτη σας και συνεχίσατε κατά αυτόν

τον τρόπο;» ρώτησε γεμάτος από απορία ο Σελέστιος.

«Φίλε μας καλέ, αυτή είναι η ερώτηση του ενός εκατομμύριου. Στη γη γνωρίζουμε τι πρέπει

να κάνουμε αιώνες τώρα. Ωστόσο, το μόνο που καταφέραμε είναι να περιορίσουμε την

ελευθερία μας και να δώσουμε την τύχη ενός πλανήτη στον παππού μου. Ενός αδίστακτου

ανθρώπου που δεν νοιάζεται για το κοινό καλό».

Η ιστορία της γης ήταν γεμάτη από λάθη και σίγουρα δεν είχαν την δυνατότητα να του τη

εξιστορήσουν σε λίγες ώρες. Για αυτό αναπαύτηκαν κάτω από τα ψηλά δέντρα, πάνω σε

κάποιες αιώρες που ήταν εκεί. Προφανώς, ο Περκόφσκι θα περνούσε τον χρόνο του εκεί

μαζί με άλλους. Τα φώτα των αστεριών ήταν σαν τις πυγολαμπίδες μιας ανοιξιάτικης

βραδιάς. Το φως τους αχνό. Όμως, ένα από τα φώτα γινόταν όλο και πιο λαμπρό. Ξαφνικά,

εκεί που επικρατούσε μια άτολμη και άχρωμη ησυχία, οι ανιχνευτές άρχισαν να κάνουν

έναν παράξενο θόρυβο που προϊδέαζαν ότι υπήρχε κάποιο πρόβλημα. Ξαφνικά,

ενεργοποιήθηκε η ψηφιακή μορφή του Περκόφσκι λέγοντας τους ότι υπάρχει μια αρμάδα

που ερχόταν απειλητικά προς το σταθμό. Ήταν φυσιολογικό να επικρατήσει ένας μικρός

πανικός. Όσοι ήταν μέσα στον σταθμό ήθελαν να βρουν ένα καταφύγιο για να

προστατευθούν. Δεν είχαν αναλύσει τις αμυντικές δυνατότητες του σταθμού. Ο Περκόφσκι

τους οδήγησε στην κεντρική αίθουσα του κτηρίου, όπου είχε αρχίσει να αλλάζει μορφή και

να γίνεται αίθουσα πολέμου. Κάτι το ασυνήθιστο. Λες και το είχε προβλέψει ο Φαμπιάν. Οι

υπολογιστές εμφάνισαν νέα προγράμματα που μπορούσαν να αναλύσουν τη μοριακή δομή

όλων των αντικειμένων που βρίσκονταν σε ακτίνα δέκα χιλιομέτρων. Πλησίαζε ο στόλος της

γης. Ο στρατηγός, κατά ένα περίεργο τρόπο, τους είχε εντοπίσει. Μαζί του έφερνε και

παράξενες ενισχύσεις, σα να έχει την βοήθεια από κάπου. Σα να είχε ένα μυστικό που δεν

το γνώριζε και ο άλλοτε στενός του συνεργάτης, ο Ωρίων. Εκείνη την στιγμή, όλοι γύρισαν

και τον κοιτούσαν επίμονα περιμένοντας να τους δώσει ένα στοιχείο για τον πώς έφτιαξε

μια τόσο μεγάλη αρμάδα σε τόσο μικρό χρονικό διάστημα. Ο Ωρίων ποτέ δεν είχε

ξανανιώσει κατά αυτό τον τρόπο. Ένιωσε μια ντροπή που δεν ήξερε την απάντηση σε ένα

τόσο σημαντικό ερώτημα. Οι συνάψεις του πρώτη φορά έρχονταν αντιμέτωπες με μια

τέτοια πραγματικότητα. Ένα πρόβλημα που τον κατέβαλε συναισθηματικά και δεν ήξερε

πώς να ανταποκριθεί. Στο παρελθόν είχε προσπαθήσει να καταλάβει αυτά που είχε νιώσει.

Ωστόσο, δεν μπορούσε εύκολα να τα αφουγκραστεί, διότι ήταν σχεδόν εφήμερα και δεν

είχαν τέτοια ένταση μέσα του.

«Ωρίωνα, ξέρω πως είσαι προβληματισμένος αλλά τα όσα νιώθεις δεν είναι τίποτε άλλο

από ανθρώπινα συναισθήματα που προκαλούν μια σύγχυση. Πρέπει να το περιμένεις να

γίνει αυτό. Γνωρίζω ότι ακόμα και ο στρατηγός δεν ξέρει πώς ακριβώς λειτουργείς. Μόνο ο

Περκόφσκι είναι αυτός που μπορεί να σε βοηθήσει» του είπε ο πατέρας του Χάρη με μια

συμπάθεια προς το μέρος του.

«Μη σας απασχολεί ότι έρχεται ο πατέρας σου με τα διαστημόπλοια του. Δεν υπάρχει

κάποιο πρόβλημα. Τώρα που μιλάμε. Τούτη την στιγμή οι Κένταυροι θα είναι σύντομα

κοντά μας. Είχε προβλέψει ότι ίσως να υπάρχει μια τέτοια έκβαση γεγονότων. Δεν θα είστε

ποτέ μόνοι. Ίσως να μας έχουν περικυκλώσει. Αλλά και εμείς έχουμε το σθένος και την

δύναμη να τους αντισταθούμε. Θα τους κατατροπώσουμε. Είναι η ώρα του πολέμου. Η

ειρήνη και οι διαπραγματεύσεις δεν θα μας ωφελήσουν σε τίποτα. Πρέπει να ενωθούμε για

να κερδίσουμε την μάχη και τον πόλεμο» είπε με πάθος ο Εχετλαίος.

Derek Robotis

«Σας παρακαλώ, μην είστε αφελείς . Ο λεγόμενος στρατηγός δεν μπορεί να μας κάνει κακό.

Η ανωτερότητα της τεχνολογίας μας είναι εμφανής, δεν μπορεί να μας προκαλέσει»

αντέδρασε με μια αδιάλλακτη υπεροψία ο Ωμέγα 1, κουνώντας το χέρι προς τους άλλους,

δείχνοντας μια έπαρση στις κινήσεις του.

«Αυτό είναι και το μειονέκτημα σας. Νομίζετε ότι είστε ανώτεροι από άλλους.» Γέλασε

δυνατά ο πολεμιστής τους ο Κένταυρος.

«Αλλά το μάθημα σας θα το πάρετε κάποια στιγμή, όχι από εμάς, αλλά από την μοίρα, που

εσείς οι ίδιοι αποφασίσατε να αγνοήσετε». Εκεί σταμάτησε την τοποθέτηση του. Δεν ήταν

ώρα για αψιμαχίες. Ο εχθρός ήταν προ των πυλών. Το σχέδιο τελικά ήταν να κρατήσουν τον

σταθμό και όλους όσοι ήταν μέσα σώους και οι υπόλοιποι θα έπαιρναν θέσεις μάχης. Τα

παιδιά δεν ήταν φοβισμένα, αλλά δεν προσδοκούσαν και την ημέρα που θα έβλεπαν την

μάχη. Τα διαστημόπλοια του Ωμέγα είχαν περικυκλώσει τον σταθμό και όλοι περίμεναν να

ακούσουν τι τους ζητούσε ο στρατηγός. Η αναμονή δεν θα ήταν μεγάλη. Σύντομα θα τους

το ανακοίνωνε με όλο το μεγαλείο που τον ακολουθούσε πάντα. Σαν την μεγαλομανία που

είχαν όλοι οι δικτάτορες σε όλες τις εποχές της γης. Ακόμα και στα δημοκρατικά χρόνια, η

ανάγκη να επιδείξουν τι είχαν καταφέρει ήταν χαραγμένη. Ο στρατηγός έλεγε ότι η

σπαρτιατική νοοτροπία είναι εκείνη που ταιριάζει στα έλλογα όντα. Η επιδειξιμανία και οι

φαμφάρες δεν ήταν αποδεκτές στην κοινωνία που ονειρεύονταν. Ωστόσο, ο ίδιος είχε

ασπαστεί αυτό που μισούσε. Επέλαυνε προς τα άστρα, σαν ένας σύγχρονος Καίσαρας, που

είχε σαν όραμα του να παραμείνει στην εξουσία. Όμως, το πνεύμα πρέπει να αντιστέκεται

σε αυτές τις περιπτώσεις. Αυτοί που γνωρίζουν πρέπει να αφυπνίζουν τον κόσμο και να

δείχνουν το δρόμο προς την ελευθερία. Αυτό είναι το τίμημα της γνώσης. Ακόμα και να τα

βάλεις με την οικογένεια σου. Το τίμημα της ελευθερίας. Οι σκέψεις του Χάρη διακόπηκαν

από την έπαρση του παππού του.

«Αγαπητά μου παιδία, αυτή η ανοησία πρέπει να σταματήσει. Δεν χρειάζεται να υπάρξει η

οποιαδήποτε πολεμική σύναξη. Είμαι άνθρωπος της ειρήνης και το μόνο που θέλω είναι να

ζούνε όλοι ειρηνικά, χωρίς τις φιλοσοφίες και τις φαιδρότητες της ουτοπικής ελεύθερης

βούλησης».

Το ύφος και ο τόνος της φωνής του αντιπροσώπευε το θέλγητρο που είχε για την εξουσία.

Σχεδόν μια ερωτική σχέση μεταξύ εξουσιαστή και εξουσιαζόμενου. Το ερώτημα που

προέκυπτε ήταν, ποιος εντέλει εξουσιάζει ποιον. Συνέχισε να λέει ο στρατηγός.

«Μην έχετε την ουτοπία ότι οι κάτοικοι του Ωμέγα μπορούν να σας βοηθήσουν. Τα όπλα

τους είναι ανεπτυγμένα ωστόσο, δεν έχουν την δικιά μου εμπειρία στη μάχη. Δεν έχουν

πολεμήσει για δεκαετίες, συν ότι έχουν και έναν προδότη στις τάξεις τους. Πώς νομίζετε ότι

σας βρήκαμε».

Άρχισε να γελάει ειρωνικά και το πλήρωμα του σκάφους ζητωκραύγαζε για τα σοφά λόγια

του στρατηγού. Ο υποταγμένος πάντα συμφωνεί με τον δυνάστη του. Όπως πάντα, υπάρχει

το ίδιο μοτίβο. Ο άνθρωπος φοβούμενος μην κριθεί από τους οικείους τους ή ακόμα και

από την κοινωνία, δεν εκφράζει τις βαθιές του πεποιθήσεις και είναι αναγκασμένος να

ακολουθεί την μάζα. Η διαφορετικότητα είναι στοιχείο της εξέλιξης. Η επανάληψη είναι

δείγμα κορεσμού και αφαίρεσης της ταυτότητας του ατόμου. Το σύνολο είναι σαν ένα

κομμάτι ενός πάζλ. Όλα τα κομμάτια είναι μοναδικά. Το καθένα με το δικό σκοπό και

σημασία. Για τον Χάρη είχε έρθει η ώρα να ορθώσει το ανάστημα του στον παππού του.

Derek Robotis

Ένιωθε ότι είχε γαλουχηθεί για αυτήν την στιγμή. Λες και όλες του οι εμπειρίες να τον

οδήγησαν στη στιγμή που έπρεπε να ορθώσει το ανάστημα του. Η στιγμή του Χάρη.

«Κύριε στρατηγέ. Πρέπει να ξέρετε ότι δεν πρόκειται να παραδοθούμε ποτέ. Μαζί μας

κουβαλάμε τις ελπίδες ενός ολόκληρου κόσμου που εδώ και δεκαετίες καταδυναστεύετε.

Έχουμε τα όνειρα και τις ελπίδες τους ως σύμμαχο. Που είναι το πιο δυνατό κίνητρο. Οπότε

σου δίνω το δικαίωμα να επιστρέψεις στον σκοτεινό κόσμο, απ΄όπου ήρθες, και να αφήσεις

τη γη να βρει το δρόμο της προς τα αστέρια και να μη στερείς στον κόσμο να διεκδικεί τα

όνειρα του».

«Μου θυμίζεις τον αδερφό μου, το θείο σου, που αναγκάστηκα να του αφαιρέσω την ζωή.

Το μετανιώνω ακόμα που έπραξα έτσι. Αλλά οι απόψεις σας είναι το ίδιο εριστικές. Μόνο

διαμέσου της πειθαρχίας θα μπορέσουμε να κρατήσουμε το σύνολο ασφαλές από τα

φαιδρά όνειρα για μία ζωή στο διάστημα».

Τα λόγια του στρατηγού προκαλούν ανατριχίλα. Όσοι τον άκουγαν να δικαιολογεί την

αποτρόπαιη αυτή πράξη, δεν μπορούσαν να πιστέψουν ότι χρησιμοποιούσε ως εξιλαστήριο

θύμα τον αδερφό του. Αυτός ο άνθρωπος θα μπορούσε να πράξει το οτιδήποτε, ώστε να

κατακτήσει τον σκοπό του. Θα θυσίαζε τα πάντα στο βωμό της επιτυχίας. Τον λόγο τον πήρε

ο κ. Αντώνης.

«Στρατηγέ, θα θέλαμε να ξέρουμε. Από τη γη που προέρχεσαι δεν τα κατάφερες να

περάσεις και να εφαρμόσεις τις ιδέες σου. Γιατί νομίζεις ότι θα τα καταφέρεις εδώ; Ποια

είναι η διαφορά; Τα ίδια λάθη έκανες και θα χάσεις, πατέρα. Κανείς δεν πρόκειται να σου

υποκύψει εδώ».

«Ακούστε γελοίοι, όλοι σας. Θα σας χαρίσω τη ζωή. Δεν μου είστε χρήσιμοι σε κάτι. Το μόνο

που θέλω, για να υποχωρήσω, είναι τον Χάρη. Θα κάνω τα πάντα για να τον αποκτήσω. Να

μου τον δώσετε και μετά ας χαθείτε στα αστέρια και στα απατηλά σας όνειρα να αλλάξετε

τον κόσμο. Η προδοσία σας να είναι για πάντα γραμμένη στα βιβλία της ιστορίας. Να ξέρετε

ότι ξέρω που βρίσκεται η Κερκόπορτα σας. Μην με αναγκάσετε να κάνω επίδειξη της

δύναμης μου. Δεν θα είναι ωραίο θέαμα. Μικρά ανθρωπάκια. Εγώ έχω γυρίσει τόσους

κόσμους και ελέγχω έναν ολόκληρο κόσμο, που υποκλίνεται στην κάθε μου πράξη.

Νομίζετε εσείς, ένα τσούρμο από ερασιτέχνες, ότι μπορείτε να τα βάλετε με τον πολέμαρχο

της σκοτεινής γης; Κάνετε όλοι σας λάθος. Είμαι ανίκητος. Έμαθα από τα λάθη του

Ναπολέοντα και από όλους τους κατακτητές σας. Τα λάθη τους, μαθήματα για εμένα.

Γεννηθήκατε να είστε υποταγμένοι και πρέπει να παραμείνετε έτσι. Δούλοι του ενός. Έχετε

ένα λεπτό να παραδοθείτε».

«Πριν αρχίσεις να μετράς και να μας λες ότι υπάρχει κάποιος που μας πρόδωσε. Να ξέρεις

ότι δεν μπορείς να μας διχάσεις. Το διαιρεί και βασίλευε δε μπορείς να το εφαρμόσεις εδώ.

Καλύτερα θα ήταν να δεις τα κβαντικά σου σόναρ, μήπως και εσύ είσαι περικυκλωμένος

από σκάφη τα οποία δεν βλέπεις».

«Κανείς δεν απειλεί τον στρατηγό. Δεν έχω χάσει μάχη για δεκαετίες. Ποιος είσαι και

τολμάς να μου μιλάς δίχως ένδειξη σεβασμού;».

«Δεν με γνωρίζεις αλλά θα σου αναφέρω την φυλή μου. Είμαι ένας Κένταυρος. Τη φυλή

μου δεν γνωρίζεις και το άγνωστο είναι εκείνο που σε φοβίζει».

Derek Robotis

«Δεν με φοβίζει κανείς και τίποτα. Πρέπει να το ξέρεις αυτό. Κάποτε είχα το όνομα σφαγέας

των κόσμων. Ήμουν αμείλικτος σε ό,τι και να έκανα. Το αίμα με ελκύει. Φανερώσου ή άσε

τις ψεύτικες απειλές».

Η αρμάδα των Κενταύρων υπερτερούσε σε ό,τι άλλο που είχαν δει. Εμφανίστηκαν χωρίς να

γνωρίζανε ότι ήταν εκεί. Το μέγεθος τους ήταν τεράστιο. Διαστημόπλοια που ξεπερνούσαν

το όποιο μέγεθος. Ο σταθμός ήταν μεγάλος, σαν αστεροειδής. Το σκάφος του Εχετλαίου

ήταν κολοσσιαίο. Δεν υπήρχε μέτρο σύγκρισης. Μόνο τρόμο και δέος ένιωθες αντικρίζοντας

αυτά τα διαστημόπλοια. Ο στρατηγός δεν πτοήθηκε από την συνάντηση αυτή. Δίχως να

περιμένει, έδωσε εντολή να ξεκινήσει ο πόλεμος εναντίον του άγνωστου εχθρού. Το

παράξενο γεγονός που πρωτοσυναντούσε ο στρατηγός ήταν ότι τα προηγμένα σκάφη του

δεν προξενούσαν κάποια ζημιά. Είχαν προηγμένες ασπίδες, κάτι που εξέπληξε τον πατέρα

του Σελέστιου ακόμα περισσότερο από όλους που βρίσκονταν εκεί.

«Δεν ήθελα να φτάσουν τα πράγματα σε αυτό το σημείο. Αλλά ο πόλεμος είναι

αναπόφευκτος και η συντριβή του στρατηγού πρέπει να θεωρείται δεδομένη. Με τόσα

εγκλήματα που έχει κάνει δεν του αξίζει να μείνει ζωντανός. Ένας γρήγορος θάνατος μόνο

του αξίζει. Ωστόσο, δεν θα αποφασίσω πως θα τελειώσει η μοίρα του».

«Δυστυχώς, δεν μπορούσε να τον σκοτώσουμε. Μόνο μάρτυρα θα τον κάνουμε και θα

φυτρώσουν άλλοι τρεις σαν και αυτόν. Είναι σαν το κεφάλι του δράκου. Κόβεις έναν και

φυτρώνουν άλλοι δυο. Πρέπει για αρχή να τον φοβίσουμε, αλλά αυτό είναι δύσκολο. Πώς

μπορείς να φοβίσεις τον διάολο;» είπε με έντονο προβληματισμό ο πατέρας του Χάρη.

«Τον χτυπάς στην κόλαση. Δεν θα το περιμένει» ψιθύρισε ο Χάρη, γελώντας χαμηλόφωνα.

Η μόνη που τον άκουσε ήταν η Αγγελική, που έδειχνε μια μικρή ανησυχία στο πρόσωπο της,

διότι δεν είχε ξανακούσει τον παιδικό της φίλο να μιλάει κατά αυτόν τον τρόπο. Η μάχη

κατά ένα περίεργο τρόπο πλησίαζε τον σταθμό όπου βρίσκονταν όλοι. Ο πατέρας του δεν

ήθελε να σκοτώσει τους πιλότους από την γη. Αυτοί το μόνο που έκαναν ήταν να

ακολουθούν τις εντολές του στρατηγού. Έτσι, οι Κένταυροι δεν έπαιρναν μέρος στην μάχη.

Η μάχη ήταν μεταξύ των Ωμέγα που πάλευαν με άνεση και δεν ήθελαν να σκοτώσουν

κάποιον από τους πιλότους. Το κακό ,όμως, έγινε. Τα πρώτα θύματα υπήρξαν από την

πλευρά του στρατηγού. Η σιωπή του διαστήματος δεν μπορούσε να ακούσει τον

αναστεναγμό του Χάρη. Ήταν βαθιά λυπημένος και εξοργισμένος με τον παππού του. Δεν

υπολόγιζε τις ανθρώπινες απώλειες. Το μόνο που τον ένοιαζε ήταν να κερδίσει τον πόλεμο

και αυτό θα έκανε. Δίχως δεύτερη σκέψη, έστρεψε όλα του τα σκάφη σε πορεία

σύγκρουσης με τον σταθμό. Όπως έκαναν οι καμικάζι στον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο. Θα

ήταν το τέλος τους. Οι άμυνες του σταθμού και τα διαστημόπλοια των συμμάχων γρήγορα

επέστρεψαν από τη γραμμή σύγκρουσης. Ήταν τεταμένη η ατμόσφαιρα και η απώλεια

τόσων πολλών ψυχών θα γίνονταν για τον εγωισμό ενός πολέμαρχου. Η άμυνα του

σταθμού ήταν ενεργοποιημένη αυτόματα. Άνθρωπος δεν μπορούσε να την παρακάμψει. Τα

κανόνια των λέιζερ ήταν έτοιμα να πετάξουν στα Τάρταρα τον στρατηγό και τους πιστούς

του. Είχαν φτάσει μερικές εκατοντάδες μέτρα πριν το ολικό τους τέλος. Ξαφνικά, ο Χάρη

ξεστόμισε.

«Φτάνει πια, παλιό δυνάστη».

Τότε, δίχως ξεκάθαρο λόγο, ο στόλος και τα αστρόπλοια του στρατηγού τάχθηκαν προς

τακτική υποχώρηση.

Derek Robotis

«Μα, τι έγινε;» ξεφώνισε ο πατέρας του Χάρη.

«Δεν μπορούσα να το επιτρέψω να γίνει αυτό. Έβαλα ένα πρόωρο τέλος στα σχέδια του»

είπε η μικρή διάνοια.

«Είχα ένα σχέδιο από την αρχή, σε περίπτωση που θελήσει να μας επιτεθεί ο στρατηγός.

Έβαλα μια κβαντική χειροβομβίδα στο αρχηγείο του, τη σκοτεινή γη. Ελπίζω να μην

υπήρξαν απώλειες. Αλλά δεν γίνονταν να συνεχιστεί αυτό. Τόσοι άνθρωποι να πέθαιναν

εξαιτίας του. Δεν μπορούσα να το επιτρέψω αυτό. Η μάχη κερδήθηκε αλλά όχι και ο

πόλεμος. Σίγουρα θα επιστρέψει και πρέπει να είμαστε έτοιμοι. To να μην είμαστε έτοιμοι,

μπορεί να αποβεί μοιραίο για όλους. Πρέπει και πάλι να είμαστε δυο βήματα μπροστά, σα

να εξαρτάται η ζωή μας από αυτό. Η αλήθεια είναι ακόμα πιο μεγάλη. Ωστόσο, η συζήτηση

αυτή, μπαμπά, πρέπει να γίνει κάποια άλλη στιγμή».

Τις επόμενες μέρες, έπρεπε να είναι σε μια εγρήγορση και χρειαζόταν να θωρακίσουν την

περίμετρο τους. Σε αυτό θα τους βοηθούσε ο Εχετλαίος. Είχε σχέδια για να τοποθετήσουν

δορυφόρους με τη δυνατότητα να στέλνουν βαρυτικά κύματα και να εξολοθρεύουν ό,τι

πλησιάζει ή απειλεί τον σταθμό. Ο στρατηγός ποτέ δεν θα μπορέσει να ξεπεράσει την

τεχνογνωσία των Κενταύρων. Μεγάλη έκπληξη αποτελούσε για τον Ωμέγα 1 ότι τα

δημιουργήματα τους κατάφεραν να τους ξεπεράσουν. Κάποτε κυριαρχούσαν στο ηλιακό

τους σύστημα και τώρα απλά παραμένουν θεατές των εξελίξεων. Αυτό έπρεπε να αλλάξει

σύντομα. Την ανωτερότητα που νόμιζαν ότι είχαν την παρέσυρε ο ηλιακός άνεμος. Η

συμμαχία με τους κάτοικους της γης ήταν αναγκαία. Έπρεπε αυτοί να ηγούνται των

εξελίξεων και όχι να τις βλέπουν να τους προσπερνούν, διότι κάποτε ο στρατηγός θα

προελαύνει στον Ωμέγα και ο κατακτητής θα γίνει κατεκτημένος. Ο αφέντης θα γίνει

σκλάβος. Όλες αυτές οι σκέψεις θόλωναν το μυαλό Ωμέγα 1. Ήθελε να ξεσπάσει και να

εκφραστεί με έναν χυδαίο τρόπο, αλλά δεν το έκανε. Κάποτε η καλοσύνη και ο

καθωσπρεπισμός δεν θα έχουν θέση την συμπεριφορά των έλλογων ζώων. Η μάχη μπορεί

να κερδήθηκε. Το αποτέλεσμα όμως παραμένει το ίδιο. Ο σατράπης είναι ελεύθερος και η

γη με τους κατοίκους της είναι υπό την εξουσία του. Ακόμα έχουν πολλά που πρέπει να

κάνουν για να τελεσφορήσει το σχέδιο τους. Τα κομμάτια του κρυστάλλου είναι πολλά και

πρέπει να τα συλλέξουν. Το που θα τους οδηγήσει το μονοπάτι που πρέπει να διαβούν

είναι άγνωστο. Μόνο ο Χάρη ξέρει το τι πρέπει να πράξουν και αυτό σε έναν βαθμό. Πολλές

είναι οι άγνωστες πτυχές στα μονοπάτια των άστρων. Ίσως σε κάποιο άγνωστο φεγγάρι,

που στη σκοτεινή του πλευρά να κρύβει τα μυστήρια. Ή ακόμα και στο ίδιο σου το σπίτι να

υπάρχουν πτυχές που ακόμα δεν γνωρίζεις. Το μόνο που παραμένει σίγουρο είναι ότι το

ταξίδι θα είναι μακρύ. Η επιστροφή στην πατρίδα είναι χρονικά άγνωστη, η ακτή που

πρωτοαντίκρισε το ηλιοβασίλεμα είναι μακριά. Οι ηλιαχτίδες της γης κάποια στιγμή θα

ακουμπήσουν και πάλι τα πρόσωπα τους για να νιώσουν την θαλπωρή του ήλιου. Προς το

παρόν, η νύχτα θα τους έβρισκε αγκαλιά παρέα με τα άστρα και τα μηνύματα του Μορφέα.

Derek Robotis

Ταξίδι στον Μιντάκα

Το ξημέρωμα που ακολούθησε ήταν από τα πιο ήρεμα που είχαν νιώσει για αρκετό

διάστημα. Την ένταση της μάχης ακολούθησε περίοδος ησυχίας, δίχως να υπάρχουν

μεγάλες αλλαγές στην καθημερινότητα τους. Ο Ωμέγα 1 αναχώρησε με την ακολουθία του

για τον δικό τους κόσμο, σκεπτόμενος ότι πρέπει να αναθεωρήσει την άποψη του για

πολλές από τις σκέψεις του. Για την πολιτική κατάσταση στον κόσμο αλλά και τις σχέσεις

με τους Κενταύρους γείτονες του, που σαφώς τους είχαν ξεπεράσει κατά έναν περίεργο

τρόπο. Το γνωστό ρητό λέει ότι το δημιούργημα ξεπερνάει τον δημιουργό του. Το ερώτημα

που τον ταλάνιζε ήταν πώς κατάφερε ο λαός του Εχετλαίου να τους ξεπεράσει και κυρίως

δίχως να το αντιληφθούν, παρότι το φεγγάρι είναι δορυφόρος του Ωμέγα. Τα ερωτήματα

τόσο βαθιά. Δεν απαντώνται σε μια στιγμή. Το γνώθι σαυτόν είναι ένα ταξίδι που διαρκεί

μια ζωή. Ίσως, κάποιος να είναι ήρεμος και βρίσκεται σε ένα γαλήνιο περιβάλλον αλλά

παράλληλα να έχει πλήρη γνώση τι συμβαίνει γύρω του. Μπορεί και να εφαρμόσει να βρει

τις πιο βαθιές του πεποιθήσεις από το πρώιμο σύμπαν που κρύβεται μέσα του. Αυτή η

αρχέγονη προσέγγιση θέλει εκατοντάδες χρόνια για μια οντότητα να την χαλιναγωγήσει.

Πώς κατάφεραν οι γείτονες των Ωμέγα να τους ξεπεράσουν τόσο πνευματικά όσο και

τεχνολογικά; Το ερώτημα αυτό έπρεπε να απαντηθεί. Ο Ωμέγα 1 κατάλαβε ότι η

απομόνωση του λαού του μόνο άγνοια τους έφερε και δεν ευδοκιμήσαν καθόλου από αυτή

τη στάση ζωής. Έπρεπε να αλλάξουν και θα το έκαναν. Κάποιος πρέπει να κοιτάει το δρόμο

προς τα αστέρια και όχι να βρει μια πέτρα και να κρυφτεί από κάτω. Ο Σελέστιος έμεινε

στον σταθμό ως πρέσβης της νέας συμμαχίας που είχαν καταφέρει να φτιάξουν. Για να

πετύχει το σχέδιο που είχε στον νου του, ο Χάρη σίγουρα θα έπρεπε να βρει και άλλους

συμμάχους και στην πορεία θα το κατάφερνε. Αλλά το ταξίδι για το δέντρο θα διαρκούσε

πολύ. Εν τω μεταξύ, ο Εχετλαίος κατάφερε να πείσει τον λαό του ότι έπρεπε να παραμείνει

Derek Robotis

ένα από τα διαστημόπλοια του Κενταύρου για προστατέψουν τον σταθμό. Ο ίδιος ένιωθε

υπόχρεος στον Χάρη, αλλά δεν εξηγούσε ποτέ γιατί το έκανε αυτό. Λες και του είχε σώσει

τη ζωή. Αλλά δεν ήταν εύκολο για τον ίδιο να μιλήσει. Από την αρχή πίστευε ότι το

αποτέλεσμα είναι εκείνο που μετράει και όχι τα λόγια που, στο τέλος, θα οδηγήσουν σε μια

κατάσταση μη θεμιτή. Η επιβολή των όπλων είναι σαφώς πιο σφοδρή, δίχως να

διαπραγματεύονται ατελέσφορα για αιώνες. Ο ίδιος θυμάται την εποχή του, όταν ήταν

ένας απλός μαχητής. Κανείς δεν νοιάζεται για το κοινό καλό. Όσοι έχουν τα ηνία της

εξουσίας επιβουλεύονται εις βάρος όλων όσων εκπροσωπούν. Συλλογίζεται τις πρώτες

μάχες που γίνονταν στον πλανήτη του. Ένας αιματηρός εμφύλιος, που του άφησε ανεξίτηλα

σημάδια στη ψυχή του. Δεν θα το επέτρεπε να γίνει αυτό στον κόσμο του Χάρη. Θα τον

προστάτευε με την ίδια του την ζωή. Είχε έναν δεσμό που κάποτε θα τον αποκαλύψει στους

συντρόφους του. Για τον λόγο αυτόν, θα έμενε όσο χρειάζονταν μαζί τους, ίσως και για

πάντα. Ούτως ή άλλως, η ζωή στο διάστημα του άρεσε. Είχε περάσει πολλά από τα χρόνια

του εκεί. Είναι σα να γεννήθηκε εκεί, σα να ακούει την ηχώ του σύμπαντος. Ένα κοσμικό

φαινόμενο που ο άνθρωπος χρειάζεται μηχανήματα για να το εντοπίσει. Έτσι, έχει βρει ο

ίδιος το δέντρο και βρήκε τον σκοπό του. Το δέντρο αποκαλύπτεται στον καθένα

διαφορετικά. Τώρα θα βοηθήσει τον Χάρη και τους καινούργιους του φίλους να το βρουν

και θα είναι δίπλα στον καθέναν, όποτε το χρειάζονταν. Σε όποια αποστολή και εάν έπρεπε

να πάνε.

Ένα από τα πρωινά που ακολούθησαν, το ολόγραμμα του Περκόφσκι ήθελε να κάνει

κάποιους απαραίτητους ελέγχους, για να επιβεβαιώσει ότι όλα τα συστήματα δούλευαν

σωστά. Ο Χάρη είχε κάτι να τους ανακοινώσει.

«Ξέρω ότι πολλά έχουν συμβεί τον τελευταίο καιρό και για πολλά από αυτά ευθύνομαι

εγώ. Νιώθω ότι εξαιτίας της περιέργεια μου οδήγησα την οικογένεια μου μακριά από τον

σπίτι της και το ίδιο έγινε και για την Αγγελική».

Τον διέκοψε ο πατέρας του.

«Μικρό μου παιδί, δεν πρέπει να νιώθεις ότι έχεις ευθύνη για τα όσα έχουν συμβεί. Όλοι

είμαστε κομμάτι αυτού του σχεδίου που έχεις κατά νου. Δεν φέρεις ευθύνη για όσα έχουν

συμβεί. Οι ζωές όλων μας έχουν ανατραπεί και, παράλληλα, θα συμβούν γεγονότα που θα

καθορίσουν το μέλλον της ανθρωπότητας. Είτε θα ζήσουμε κάτω από τον φόβο είτε θα

πορευτούμε σε ένα σύμπαν που πολιτισμοί θα ανταλλάσσουν ιδέες και τεχνολογία, που θα

βελτιώσουν τις ζωές όλων».

Τα λόγια του πατέρα του Χάρη σαφώς βοηθούν στην εμβάθυνση των σχέσεων μεταξύ της

ομάδας και των νέων φίλων. Ο Ωρίων ήθελε να μιλήσει και αυτός.

«Εγώ είμαι αυτός που σε βρήκα και σε προκάλεσα να βρεις το μονοπάτι σου, μην

κατηγορείς τον εαυτό σου. Ήσουν ένα παιδί που έψαχνε τη θέση του στο σύμπαν. Ο κόσμος

στον οποίο κατοικούμε είναι σύνθετος, ίσως και πολύπλοκος. Καμία φορά αναρωτιέμαι και

εγώ για την ύπαρξη μου και προσπαθώ να βρω την θέση μου στα αστέρια. Όταν απέκτησα

μέρος της συνείδησης μου, κατάλαβα ότι είμαι διαφορετικό ον σε σχέση μ’ αυτά που με

Derek Robotis

περιτριγυρίζουν και προσπάθησα να βρω που ανήκω. Όταν ο Περκόφσκι συνελήφθη,

αρχικά έχασα τον προσανατολισμό μου και δεν ήξερα σε ποιόν έπρεπε να απευθυνθώ.

Όταν σε βρήκα Χάρη, ένιωσα ότι είσαι μοναδικός ως άνθρωπος. Ξεχώριζες και ακόμα

ξεχωρίζεις από τους άλλους ανθρώπους και αυτό είναι ένα μυστήριο για εμένα. Σε

καταλαβαίνω, όταν νιώθεις αδικημένος ή όταν θυμώνεις, γιατί δεν μπορείς να ταυτιστείς

με τους συνομήλικους σου».

Τα λόγια του Ωρίωνα πραγματικά συγκίνησαν όσους ήταν εκεί . Ήταν από την καρδία του.

Ήταν η στιγμή που έφτασε όσο πιο κοντά να γίνει άνθρωπος. Όλοι κατάλαβαν την θέση του,

μα πιο πολύ από όλους τον κατανοούσε ο Χάρη. Μαζί είχαν όλη την αλληλογραφία που τον

οδήγησε να βρει την εικόνα του δέντρου. Ήταν μια σχέση που δύσκολα θα μπορούσε να

ξεχάσει κανείς τους.

«Θέλω να σας εκμυστηρευτώ ακόμα ένα γεγονός που έγινε καθ’ όλη την διάρκεια που

ήμασταν με τον θρυλικό ζωγράφο. Είδα ένα όνειρο, ίσως πείτε το αστρική προβολή. Το

αιθερικό μου σώμα ταξίδεψε στη ζώνη του Ωρίωνα, στο αστέρι που είναι γνωστό ως

Μιντάκα. Εκεί πρέπει να πάμε για να βρούμε το επόμενο κομμάτι του κρυστάλλου και έχω

μια υποψία ότι εκεί βρίσκεται και ο κόσμος απ’ όπου έχεις έρθει. Θα έρθεις μαζί μας σε

αυτό το ταξίδι. Θα είναι μια άλλη εμπειρία και, πριν με ρωτήσετε όλοι πώς είναι δυνατόν

να το γνωρίζω, έχω ήδη επισκεφτεί τον πλανήτη. Ο ζωγράφος μας τάισε κάτι που λέγεται

αμβροσία και, από αυτά που κατάλαβα, ενεργοποιεί σημεία του εγκεφάλου που είναι

ανενεργά. Σα να αυξάνει τις δυνατότητες του ανθρώπου. Οπότε θα έρθει μαζί μας ο Ωρίων.

Ίσως και να βρει την πατρίδα του. Την οικογένεια του».

«Είναι σαν να ακούω ένα από τα παιχνίδια του Περκόφσκι, σαν να μας στέλνει ένα σήμα

από το χάος και εμείς όλοι πρέπει να το ακολουθήσουμε πιστά, δίχως να το αμφισβητούμε

εάν είναι καλή απόφαση ή όχι. Όταν τον συναντήσουμε, θα πρέπει να λογοδοτήσει για

όπου μας στέλνει» είπε ο πατέρας του Χάρη με μια δόση σαρκασμού.

Σε αυτό το άγνωστο μέρος θα πήγαινε ο Χάρη, ο Ωρίων, Ο Εχετλαίος και η Αγγελική. Ο

Σελέστιος θα έμενε στον σταθμό, για να διδαχθεί τον πολιτισμό και την τεχνολογία της γης.

Ήταν αγωνιστής το παιδί από τον Ωμέγα, αλλά παράλληλα ήταν και λάτρης της ιστορίας.

Πιο πολύ τον ενδιέφερε το τι έχει γίνει παρά το μέλλον. Έχει την άποψη ότι το παρελθόν

είναι εκείνο που ορίζει που θα πας. Χάρη σε αυτά που έχεις μάθει. Όλες σου οι εμπειρίες

είναι εκείνες που σφυρηλάτησαν την ιδιοσυγκρασία σου και για αυτό δύσκολα αλλάζει.

Αυτή ήταν και η διαφορά του με τον Χάρη. Ο τελευταίος θέλει να ξέρει τι έχει προϋπάρξει

αλλά το μέλλον και η ανακάλυψη του αγνώστου είναι η κινητήριος δύναμη στο έλλογο ον.

Θέλει να αλλάξει το μέλλον του μέχρι ο ίδιος να γίνει πιλότος στα αστέρια, όχι σαν απλός

παρατηρητής που βλέπει το κουκλοθέατρο που άλλοι ενορχηστρώνουν για αυτόν. Θέλει να

βρει την αλήθεια, σαν εκείνον που έσπασε τα δεσμά του και πήγε να βρει την αλήθεια που

βρίσκονταν έξω από την σπηλιά. Το φως ίσως να τον τύφλωνε στην αρχή ωστόσο, μετά

προσαρμόστηκε και κατάφερε να δει την αλήθεια που του πρόσφερε ο περίλαμπρος ήλιος.

Εκείνος που προσφέρει αλήθεια και φώτιση του νου. Σαν το δέντρο, που του πρόσφερε το

ταξίδι προς τα αστέρια. Κομμάτι αυτού του ταξιδιού ήταν και το διαστημόπλοιο που ήταν

κοντά στο σταθμό που, κατά τη διάρκεια της μάχης με τον στρατηγό, έμεινε ακίνητο και

Derek Robotis

αλώβητο από την μάχη. Ο Χάρη έπεισε τους συντρόφους του διαστήματος να

προσπαθήσουν να επιβιβαστούν σε αυτό το προηγμένο διαστημόπλοιο, μήπως και

μπορέσουν να το πιλοτάρουν μέχρι τον Μιντάκα. Παράλληλα, θα δοκιμάσουν και τις

δυνατότητες του και ίσως να βρουν από πού προέρχεται. Όλοι συμφώνησαν και, αφότου

έκαναν τις απαραίτητες ετοιμασίες, έφυγαν προς το άγνωστο διαστημόπλοιο. Κατά έναν

περίεργο λόγο, αυτό ξεκίνησε να έρχεται προς τον σταθμό από μόνο του. Υπήρχε μια

ανησυχία για το πώς έκανε αυτό, αφού δεν υπήρχε κάποιος να το πιλοτάρει. Ο Χάρη

σκέφτηκε να ανάψουν τα φώτα στο πιλοτήριο και η σκέψη του επηρέασε τη λειτουργία του

σκάφους. Ήταν σαν να το έλεγχε με την σκέψη του. Λες και το σκάφος μπορούσε να

ακούσει την σκέψη του. Δεν ήταν σε επιφυλακή, αφού το σκάφος δεν έδειξε εχθρικές

προθέσεις. Απλά έπρεπε να βρούνε έναν τρόπο, για να καταφέρουν να ανοίξουν την είσοδο

και να μπουν στο διαστημόπλοιο. Άνοιξαν την πύλη του σταθμού και όσοι βρίσκονταν εκεί

πήγαν στον θάλαμο προσγειώσεως, για να δουν το παράξενο σκάφος. Το θέαμα ήταν

εξωπραγματικό. Το σκάφος, μόλις το ακουμπούσε κάποιος, έδινε την αίσθηση ότι έκανε

μια δόνηση. Σαν να είχε αίσθηση το ίδιο το σκάφος. Σαν οργανική ύλη. Αλλά αυτό ήταν

αδύνατον. Η κατανόηση και η εφαρμογή αυτής της τεχνολογίας είναι έτη φωτός μακριά.

Πλησίασαν το σκάφος, για να νοιώσουν την αφή του. Το μεταλλικό κράμα, από το οποίο

ήταν κατασκευασμένο, δεν ήταν από την εποχή τους. Η μοριακή σύσταση του ήταν όμως.

Το κράμα ήταν τόσο λείο που έδινε την αίσθηση ότι ακουμπούσες ένα βελούδινο ύφασμα

από κάποια ανατολίτικη αγορά. Λες και κάποιος πλανόδιος πωλητής με τα μαγικά του να

έπλεξε ένα ύφασμα, που δεν υπάρχει άλλο σαν και αυτό. Ο Χάρη ήταν διστακτικός στο να

το ακουμπήσει. Ένιωθε σα να ήταν ένα κομμάτι του εαυτού του. Οι φίλοι του και οι γονείς

του τον παρότρυναν να το ακουμπήσει για να νιώσει την αγαλλίαση που ένιωθαν οι ίδιοι.

Φερόντουσαν αρκετά περίεργα, σα να τους είχε μαγνητίσει το σκάφος. Σα να ήταν σε μια

ζάλη, σε μια μέθη και δεν ήξεραν τι έπρατταν. Τελικά, πείστηκε να βάλει το χέρι του στην

επιφάνεια του. Αυτός δεν ένιωθε καμία μέθη από το σκάφος. Αντιθέτως, αυτός με το

σκάφος άρχισε να διαμορφώνει μια σύνδεση και ο Χάρη ξεκίνησε ένα καινούργιο ταξίδι

προς τη γνώση. Το σκάφος του μετέδωσε όλες τις πληροφορίες που είχε μέχρι και εκείνη

τη στιγμή. Από την υπερβολική, όμως, ροή των πληροφοριών που του έρχονταν ως

αναμνήσεις, ο Χάρη έχασε τις αισθήσεις του. Αρχικά, ανησύχησαν για ότι του συνέβη αλλά

τα ζωτικά του στοιχεία ήταν σταθερά. Δεν υπήρχε κάποιος λόγος ανησυχίας. Ο Χάρη

κοιμόνταν για αρκετή ώρα. Ο σταθμός είχε μέσα ένα ιατρείο. Είχε όλα τα εργαλεία που

κάποια τα κατανοούσαν και άλλα όχι. Ίσως κάποτε να τους χρειαστούν ή ακόμα και να

καταλάβουν ποια είναι η χρήση τους. Όσο κοιμόνταν ο Χάρη, η Αγγελική με τον Σελέστιο

προσπαθούσαν για αρκετή ώρα να βρουν μια είσοδο να μπουν στο σκάφος.

«Μην προσπαθείτε, το σκάφος ακολουθεί τις διαταγές του φίλου σας μόνο. Στο παρελθόν

είχα ακούσει για αυτά τα σκάφη. Τα αποκαλούσαμε στον Κένταυρο ‘’ φαντάσματα’’. Έχουν

τη δυνατότητα να εμφανίζονται και να εξαφανίζονται στη στιγμή. Σα να μην υπάγονται

στους φυσικούς νόμους αυτού του κόσμου και πάνω απ’ όλα δεν ξέρουμε από που

προέρχονται. Ίσως να μας λυθούν οι απορίες σύντομα, αφού πρώτα ξυπνήσει ο Χάρη».

Πόση ώρα θα κοιμόταν ο Χάρη, κανείς δεν ήξερε. Το πότε θα ξυπνήσει παραμένει άγνωστο.

Ίσως η ένωση με το σκάφος να τον κατέβαλε. Ο Ωρίων είχε μια ιδέα για το τι έπρεπε να

κάνει. Επισκέφτηκε τον κήπο του σταθμού και έψαχνε μερικά άνθη και κάποια φύλλα. Τα

έκοψε και ξεκίνησε να τα αλέθει, σα να έφτιαχνε κάποιο αρχαίο μαγικό φίλτρο που θα τον

έκανε καλά. Δεν ήταν η πρώτη φορά που, για κάποιον άγνωστο λόγο, γνώσεις που δεν είχε

στο παρελθόν αναδύθηκαν σε ώρα ανάγκης. Ακόμα μια από τις άγνωστες πτυχές του. Τα

ανέμιξε καλά, ώστε το μείγμα να γινόταν ένα. Το έριξε μέσα σε ένα ποτήρι νερό και άρχισε

να απαγγέλει λόγια που δεν είχαν κανένα απολύτως νόημα. Σε μια παράξενη διάλεκτο που

δεν θύμιζε πολλά και δεν έβγαζε κανένα απολύτως νόημα. Αφού άνοιξε το στόμα του

μικρού του φίλου, τον έκανε να το πιεί.

Derek Robotis

«Μην ανησυχείτε, το φίλτρο που του έδωσα θα τον ηρεμήσει και παράλληλα θα τον

ξυπνήσει ομαλά σε δέκα λεπτά περίπου και θα μπορέσει να μας πει τι έγινε όταν

ακούμπησε το σκάφος». Άκουσαν με προσοχή τον Ωρίωνα, λες και ήταν κάποιος γιατρός. Η

σιγουριά του τους έδωσε την εμπιστοσύνη που χρειάζονταν εκείνη την στιγμή.

Με την πάροδο των δέκα λεπτών, πράγματι ο Χάρη ξαναβρήκε τις αισθήσεις του. Έδειχνε

ότι ήταν υγιής και πατούσε στα πόδια του γερά, που ήταν και το κύριο μέλημα τους.

«Όλοι είναι στην θέση τους και ασφαλείς. Έχουν την δυνατότητα να πάνε και να αλλάξουν

την πορεία το χρόνου, αλλά σε συγκεκριμένα γεγονότα και καταστάσεις. Είναι κάποια

κομβικά σημεία στον χωρόχρονο, που δεν μπορούμε να τα αποτρέψουμε να γίνουν».

Ο μικρός φίλος τους έπρεπε να φάει κάτι, για να βρει ξανά τις δυνάμεις του. Αυτά που τους

έλεγε δεν έβγαζαν νόημα. Έτσι, πήγαν να γευματίσουν όλοι μαζί. Εν τω μεταξύ, ο Εχετλαίος

ρώτησε τον Ωρίωνα τι ήταν τα λόγια που απήγγειλε και η απάντηση που έλαβε ήταν

αρνητική.

«Παράξενε φίλε μου, θα σου πω εγώ τι ήταν αυτά που έλεγες. Ήταν ένα ξόρκι από την

εποχή των Πρώτων» του είπε ο Κένταυρος. Αν και θολωμένος ο Χάρη, πήρε τον λόγο.

«Καλά, ποιοι είναι οι Πρώτοι για τους οποίους μιλάς με τόσο θαυμασμό;».

Αυτά που θα σας πω ίσως έχουν και ψήγματα αλήθειας, ίσως να έχουν και ψήγματα από

ψέματα. Δεν είμαι εγώ αυτός που θα το κρίνει».

«Άντε λοιπόν, πες μας» φώναξαν όλοι λες και ήταν συνεννοημένοι. Μαζεύτηκαν γύρω του

και τον άκουγαν με προσοχή.

«Λοιπόν, στο αρχέγονο σύμπαν η ύλη βρισκόταν σε μια μεταβλητή κατάσταση.

Συγκρούσεις μεταξύ ήλιων και διάφορων νεφελωμάτων ήταν ένα συχνό φαινόμενο.

Μαύρες τρύπες κατάπιναν ακόμα και τριπλά αστικά συστήματα. Αλλά κάπου σε έναν από

τους πρώτους γαλαξίες, οι συνθήκες για την ζωή ήταν ευνοϊκές και η άμορφη ύλη γρήγορα

έγινε ζωή. Τα νοήμονα όντα, που πλάστηκαν από το πρώιμο σύμπαν, ήταν ήδη εξελιγμένα

και η παρουσία τους σε αυτήν τη σφαίρα της ζωής ήταν σύντομη και ήθελαν και είχαν την

δυνατότητα να περάσουν στις ανώτερες διαστάσεις που δεν μπορούμε να κατανοήσουμε

εμείς. Όμως, άφησαν μια παρακαταθήκη για το ποιοι ήταν και του που πήγαν. Μια

δυσνόητη γλώσσα, ακόμα και ένας τρόπος σκέψης που μας ξεπερνάει όλους. Το ερώτημα

που προκύπτει είναι πώς γνωρίζει τη γλώσσα και τις πρακτικές τους ο Ωρίων; Ξέρω ότι

ίσως και ο ίδιος να μη γνωρίζει. Για αυτό πρέπει να βρούμε τον τόπο προέλευσης του».

Παράξενα τα λόγια του πολεμιστή και τροφή για σκέψη. Η ανάγκη να βρουν τον πλανήτη

του έγινε πιο επιτακτική από ποτέ. Η κρυμμένη γνώση που έχει κάπου μέσα στο μυαλό του

ο Ωρίων ίσως και να είναι πιο σημαντική και από το ίδιο το δέντρο. Ίσως και να είναι κατά

κάποιο τρόπο συνδεδεμένα. Το δέντρο ίσως είναι η πηγή γνώσης που άφησαν οι Πρώτοι.

Σαν έναν φάρο που θα οδηγήσει το νεαρό σύμπαν στο σημείο όπου βρίσκονται και οι ίδιοι.

Derek Robotis

Μια νομοτέλεια της εξέλιξης, που είναι αποτυπωμένη στα περισσότερα νοήμονα όντα. Με

όλα αυτά τα νέα δεδομένα, ίσως και να έπρεπε να αναθεωρήσουν τις προτεραιότητες τους,

ώστε να έχουν ένα σχέδιο που έπρεπε να ακολουθήσουν. Ωστόσο, είναι πολλές οι

διακλαδώσεις πλέον. Οι αποφάσεις μάλλον θα παρθούν, όταν θα επέστρεφαν από τον

Μιντάκα. Ένα ταξίδι που δεν ήξεραν πόσο διάστημα θα διαρκούσε και υπήρχε μια

ανησυχία . Ο κύριος Αντώνης μαζί με τον Κένταυρο και τον Σελέστιο θα ήταν σε επιφυλακή,

σε περίπτωση που θα χρειάζονταν να πάνε και αυτοί, ώστε να βοηθήσουν. Η φυγή του

Ωρίωνα από τον κόσμο του έγινε κάτω από αδιευκρίνιστες συνθήκες, για αυτό τον λόγο

έπρεπε να είναι διερευνητικοί για αυτήν την αποστολή. Να μην βιαστούν να πάρουν την

όποια απόφαση, διότι δεν γνώριζαν τα ήθη από έναν λαό, όπως του Ωρίωνα και ένας λάθος

χαιρετισμός θα μπορούσε να προβεί μοιραίος για όλους. Γύρισαν στις κλίνες τους, ώστε να

κάνουν τις πρώτες ετοιμασίες, για να φύγουν από για τον πλανήτη του Ωρίωνα. Ο ίδιος

ένιωθε μια αμηχανία για το γεγονός ότι ίσως και να έβλεπε το σπίτι του μετά από τόσο

καιρό. Ένα σπίτι που του ήταν άγνωστο, αλλά αυτό το άγνωστό κομμάτι στη ζωή του. Ήταν

το μέρος από όπου ξεκίνησε. Μια άγνωστη μήτρα που τον γέννησε. Μια οικογένεια που

ενδεχομένως να τον περιμένει. Μια άγνωστη ζωή που πρέπει να ανακαλύψει. Προφανώς,

ο Περκόφσκι του είχε περιορίσει τη μνήμη του ή ο στρατηγός. Ποιο ήταν όφελος να μη

θυμάται το ποιος ήταν και από που προέρχεται. Ωφελημένοι θα ήταν όλοι, εάν ήξερε όλη

την αλήθεια για το παρελθόν του και τις πραγματικές του δυνατότητες ως ένα κομμάτι του

σύμπαντος.

Οι γονείς της Αγγελικής θα ξεκινούσαν κάποιες διερευνητικές επαφές με ανθρώπους στη

γη, που μοιράζονταν τις ίδιες ιδέες με εκείνους. Απλοί άνθρωποι, που δεν ήταν

ευχαριστημένοι με το status quo στη γη και ήθελαν αλλαγή. Παράλληλα, έπρεπε να μάθουν

ποιες θα ήταν οι κινήσεις του στρατηγού και σε τι κατάσταση βρίσκονται τα διαστημόπλοια

του μετά τη μάχη. Μια μάχη που πιο πολύ στοίχησε στον εγωισμό του. Να εντοπίσουν

ανθρώπους που να έχουν τις ίδιες ιδέες μαζί τους. Δεν θα ήταν μια εύκολη πράξη. Κυρίως

διότι ήταν μακριά. Μέσω μηνυμάτων και προβολές από ολογράμματα, δεν θα μπορούσαν

να μεταπείσουν έναν τόσο μεγάλο όχλο να δει την αλήθεια. Ένας που καταπιέζεται,

δύσκολα βρίσκει το σθένος να υψώσει το ανάστημα του. Ο φόβος πρέπει να

αντικατασταθεί με το θάρρος και την ελπίδα για ένα καλύτερο αύριο. Για να γίνει η

υπέρβαση του εαυτού του. Πρέπει να γίνει με ρηξικέλευθο τρόπο. Πρέπει να τους

παρουσιαστούν και άλλες μορφές ζωής. Η βιοποικιλότητα που υπάρχει στο σύμπαν είναι ο

μεγαλύτερος σύμμαχος τους. Το σύμπαν βρίθει από ζωή και αυτό πρέπει να διαδώσουν

παντού στη γη. Μόνο έτσι θα αποφύγουν να έρθουν και πάλι σε σύγκρουση με τον

στρατηγό. Η πολεμική σύγκρουση πρέπει να αποφευχθεί. Κάθε ανθρώπινη ζωή είναι

πολύτιμη και πρέπει να διατηρηθεί, όπως το πρώτο άνθος της άνοιξης, που ανθίζει και

προσκαλεί την μέλισσα να την ευωδιάσει. Να τη ξεγελάσει, για να μεταφέρει τον σπόρο

της. Κάθε μορφή ζωής έχει αξία που δεν μπορείς να τη ζυγίσεις ούτε και να τη συγκρίνεις με

κάποια άλλη. Η πνοή της ζωής είναι διάχυτη παντού. Ακόμα και στα πιο σκοτεινά σημεία

του σύμπαντος. Σε παράλληλες διαστάσεις που η σκοτεινή ενέργεια είναι κυρίαρχη και

δύσκολα εντοπίζεται η ζωή. Ακόμα και ηφαιστειακούς πλανήτες, που λάβα κατακαίει ότι

βρίσκει στο διάβα της, η ζωή θριαμβεύει και εξελίσσεται από κάτι άμορφο σε ένα λιβάδι

ζωής και δίνεται η ευκαιρία στη μικρή μέλισσα να γονιμοποιήσει τη ζωή στο άνθος. Έτσι

και από τη γη, που είναι ένας ζωντανός οργανισμός και όλα είναι αλληλένδετα, πρέπει να

Derek Robotis

διώξουν τον στρατηγό, ώστε να μπορέσει να εξελιχθεί φυσιολογικά, χωρίς να

παρεμβαίνουν στην πορεία της.

Οι δύο ομάδες είχαν το σκοπό τους, ένα δύσκολο έργο που έπρεπε να φέρουν εις πέρας.

Η ομάδα που θα πάει στο σύστημα του Μιντάκα είχε ετοιμαστεί και τις προμήθειες που

ίσως και να χρειάζονταν. Η Αγγελική είχε έναν ενθουσιασμό για το ταξίδι αλλά και για αυτό

το παράξενο σκάφος που είχαν στην κατοχή τους.

«Τι ωραία θα είναι που θα επισκεφτούμε έναν ακόμα κόσμο. Οι γνώσεις που θα

αποκτήσουμε, όλα τα ωραία τοπία που θα συναντήσουμε!» είπε με έναν ενθουσιασμό το

κορίτσι της παρέας και συνέχισε να λέει «Στους αστρικούς μας χάρτες το σύστημα του

Μιντάκα είναι ένα πενταπλό αστρικό σύστημα. Ωστόσο, μέχρι στιγμής δεν είχε ανακαλύψει

κάποιον πλανήτη γύρω από τα άστρα του και σίγουρα το ηλιοβασίλεμα εκεί θα είναι

μοναδικό. Κανείς δεν έχει δει ένα τέτοιο θέαμα, θα είναι σαν έναν μελλοντικό

φουτουριστικό πίνακα από την εποχή της δεύτερης αναγέννησης. Την εποχή λίγο πριν τον

μεγάλο πόλεμο. Μια άκρως ενδιαφέρουσα εποχή στον πλανήτη μας».

Η Αγγελική είχε δίκιο. Ήταν η εποχή που το πνεύμα του καλλιτέχνη βρήκε μια δεσπόζουσα

θέση στην ανθρώπινη κοινωνία. Ήταν μια εποχή που οι παλιές ιδέες είχαν ξεπεραστεί. Οι

εκθέσεις υπήρχαν παντού σε όλα τα άκρα του κόσμου. Το παλιό σύστημα δεν το άντεξε και

έτσι ξεκίνησε ο πόλεμος, με βασικό προστάτη του τον συντηρητισμό και τον στρατηγό.

«Καλή μου φίλη, ξέρω ότι αναπολείς την εποχή για την οποία μιλάς, συμφωνώ και εγώ μαζί

σου ότι η τέχνη είναι αναπόσπαστο μέρος του ανθρώπινου πολιτισμού. Πρέπει να

ελευθερώσουμε τη σκέψη και μαζί θα ελευθερωθεί και το πνεύμα της δημιουργίας» είπε

και χαμογέλασε στην Αγγελική με το γλυκό του χαμόγελο. Του ανταπέδωσε και εκείνη με

μια γλυκιά αγκαλιά.

«Καταλαβαίνω ότι είναι μια ωραία στιγμή, όταν οι σκέψεις συναντιούνται, αλλά τα

γεγονότα μας ξεπερνούν αυτήν τη στιγμή. Κρατήστε σφιχτά την αγκαλιά σας και να την

θυμάστε για πολλά χρόνια. Διότι η πορεία μας θα μας οδηγήσει σε μονοπάτια δύσβατα. Οι

μορφές ζωής δεν θα είναι και τόσο φιλικές προς εμάς» αναστέναξε ο Εχετλαίος, διότι είχε

ένα προαίσθημα ότι η πορεία του προς τα άστρα δεν θα ήταν και τόσο ρόδινη.

«Ωρίωνα, πώς και είσαι τόσο σιωπηλός; Τι συμβαίνει;» είπε γεμάτη απορία η Αγγελική.

«Αγγελικούλα μου, έχω παράξενα συναισθήματα. Πρώτη μου φορά νιώθω την ανάγκη να

επιστρέψω στην πατρίδα μου. Σε μια πατρίδα που δεν γνωρίζω τι με περιμένει εκεί. Το

άγνωστο πατρικό μου δεν ξέρω εάν με καλεί ή θέλει να μείνω μακριά του».

«Ξέρω, έχεις απορίες, όπως και όλοι μας, για την πατρίδα σου και τον σκοπό που έχεις στη

ζωή σου. Μέχρι τώρα στάθηκες ως μεγαλύτερος αδερφός για εμένα και τον Χάρη. Πόσα

φεγγάρια είμαστε μαζί; Πόσες είναι οι φορές που νιώθουμε την ανάγκη σου και, ως

Derek Robotis

καθοδηγητής μας, μας κατεύθυνες στα αστέρια» του είπε η Αγγελική και τον αγκάλιασε

σφιχτά.

Ο Χάρη, σηκώνοντας τα πράγματα του, για να μπει μέσα στο διαστημόπλοιο, του είπε

χαριτολογώντας.

«Βλέπω ότι θα έχουμε και μια ποιήτρια μαζί μας.»

Γέλασαν όλοι με τον τρόπο που το είπε ο Χάρη. Τους έφτιαξε το κέφι, πριν την αναχώρηση

για το μακρινό σύστημα του Μιντάκα. Ο Χάρη ακούμπησε με προσοχή το διαστημόπλοιο

και άνοιξε μια είσοδο που δεν ήταν εμφανής πριν. Όλοι είχαν ερωτηματικά για το ποιες

είναι οι δυνατότητες του σκάφους. Μπαίνοντας μέσα ήταν σαν να είχε έρθει το μακρινό

μέλλον να τους συναντήσει. Δεξιά της εισόδου ήταν τέσσερα δωμάτια, που μάλλον θα ήταν

κοιτώνες για να μένουν όσοι ήταν στο διαστημόπλοιο. Για έναν παράξενο λόγο, δεν υπήρχε

καθόλου το μηχανοστάσιο, ούτε και κάποια ένδειξη για το που βρίσκονται οι μηχανές του.

Αριστερά ήταν το πιλοτήριο, όπου πάλι υπήρχαν τέσσερα καθίσματα. Όταν ακουμπούσες

το εσωτερικό, οι τοίχοι του σκάφους ήταν σαν να ήταν από βελούδο. Λες και κάποιος

ράπτης από την Ινδία να το είχε φιλοτεχνήσει. Παράξενο το σκάφος. Οι τέσσερις τους

διάλεξαν ένα δωμάτιο για να αφήσουν τα πράγματα τους. Είχαν και τις κατάλληλες

προμήθειες. Φαγητά, νερά και φρούτα για να έχουν και βιταμίνες. Ο σταθμός είχε και τον

κήπο του και, όλο το διάστημα που ήταν εκεί, είχαν φυτέψει και δέντρα και ζαρζαβατικά.

Να έχουν και τη σωστή διατροφή που ήταν από τα πιο σημαντικά πράγματα που πρέπει να

λάβουν υπόψη, όταν πρόκειται για αποστολές στο βαθύ διάστημα. Βέβαια, δεν τα

χρειάζονταν όλα αυτά τα υλικά. Το σκάφος είχε εκτυπωτές φαγητού, όπως και ο σταθμός.

Καλού- κακού, δεν ήταν πρόβλημα που τα είχαν μαζί τους. Δεν γνωρίζουν τι θα τους

περιμένει σε αυτό το καινούργιο τους ταξίδι. Ένα ακόμα παράξενο ήταν ότι στο πιλοτήριο

δεν υπήρχε κάποιο πηδάλιο για να μπορέσουν να απογειώσουν το σκάφος. Ο Ωρίων

δοκίμασε να βάλει τα χέρια του στην οθόνη που υπήρχε. Αλλά δεν υπήρχε καμία

ανταπόκριση. Τότε δοκίμασε ο Χάρη να βάλει το χέρι του και όλο το διαστημόπλοιο

ζωντάνεψε. Η οθόνη άνοιξε και ακούστηκε μια φωνή. «Καλησπέρα Χάρη». Στο σκάφος ήταν

ενσωματωμένο και ένα πρόγραμμα τεχνητής νοημοσύνης, που κατά ένα περίεργο λόγο η

φωνή του ακούγονταν οικεία στον Χάρη. Ωστόσο, δεν μπορούσε να το εξηγήσει πως

μπορούσε να γνωρίζει μια φωνή που δεν έχει ξανακούσει.

«Καλησπέρα», της απάντησε.

«Είμαι η Θάλλω και θα είμαι η οδηγός σου στα ταξίδια σου».

«Χάρηκα που θα έχουμε όλοι μας έναν οδηγό στα ταξίδια μας. Ποιος σε έστειλε να μας

οδηγήσεις σε αυτό το ταξίδι;»

«Είσαι αρκετά έξυπνος. Γνωρίζεις ότι δεν μπορώ να σου αποκριθώ στο ερώτημα. Και μην

προσπαθήσεις να ανοίξεις την κονσόλα, για να βρεις τις απαντήσεις σου. Εάν το

επιχειρήσεις, θα σβηστούν όλα τα αρχεία στο σκάφος και θα αυτοκαταστραφώ. Δεν το

θέλεις να γίνει αυτό» του απάντησε με μια μικρή ειρωνεία, σαν να τον γνώριζε προσωπικά

το πρόγραμμα. Το παράξενο ήταν ότι είχε έντονη προσωπικότητα και έπρεπε όλα τα μέλη

του πληρώματος να της συμπεριφέρονται σαν να ήταν μέλος του. Δεν θα ήταν εύκολο να

γίνει αυτό, ειδικά για τον Κένταυρο φίλο τους, που δύσκολα θα δέχονταν να τους

Derek Robotis

κατευθύνει μια φωνή από ένα μηχάνημα. Προς το παρόν θα έπρατταν όπως έπρεπε για να

ανακαλύψουν και τις δυνατότητες που είχε το σκάφος.

«Πρέπει να γνωρίζετε όλοι όσοι είστε παρόντες ότι εντολές δέχομαι από τον Χάρη και τις

ακολουθώ, εφόσον δεν πάνε ενάντια στον προγραμματισμό μου».

«Σε παρακαλώ, να είσαι λίγο πιο ευγενική κατά τη διάρκεια του ταξιδιού και, αφού

παίρνεις εντολές από εμένα, θα το εφαρμόσεις στον προγραμματισμό σου» της είπε ο

Χάρη. Το έκανε δίχως να είναι επικριτική μαζί του.

«Θάλλω, έχεις τους αστρικούς χάρτες του συστήματος του Μιντάκα, διότι εκεί είναι ο

προορισμός μας;». Απάντησε θετικά στον Χάρη και παράλληλα του είπε «Έχω χάρτες από

αυτή τη χωροχρονική στιγμή, αλλά και από άλλες διαστάσεις που θα επισκεφτούμε στο

μέλλον». Παράξενα ήταν τα λόγια της, διότι έκανε αναφορές προς το μέλλον. Πώς ήξερε το

που θα πάνε οι σύντροφοι; Τα ερωτήματα ταλανίζουν μόνο τον άνθρωπο. Τα προγράμματα,

εάν κάνουν μια διατύπωση ή ακόμα και μια πράξη, δεν λαμβάνουν υπόψη τους τον

ανθρώπινο παράγοντα. Σημασία, όμως, έχει να κάνουν πράξη τα όσα πρέπει να γίνουν για

βρουν την αλήθεια πίσω από τις πράξεις του παππού του, αλλά στο τέλος να βρουν και το

δέντρο. Ο τελικός προορισμός έχει πάντα σημασία. Είναι η επισφράγιση του ταξιδιού.

Κάθισαν στο πιλοτήριο και ήταν έτοιμοι να αναχωρήσουν για το σύστημα του Μιντάκα. Αν

και έχει κάποιες επιφυλάξεις ο Ωρίων για το αν ήταν πραγματικά ο κόσμος από τον οποίο

προέρχεται. Καθώς έβαλε τα χέρια του στην οθόνη, εμφανίστηκε ο τοπικός αστρικός χάρτης

που έχει ενδείξεις από συστήματα που δεν είχαν ξαναδεί. Κατά έναν παράδοξο λόγο,

εμφανίστηκαν και πολλοί καφέ νάνοι που δεν τους είχαν εντοπίσει και ούτε και υπήρχαν

στους χάρτες της γης. Περίεργο, διότι είχαν κάνει αναλυτική χαρτογράφηση του τοπικού

σύμπαντος από τα πιο προηγμένα συστήματα.

«Μα καλά, πώς εμφανίστηκαν ξαφνικά όλα αυτά τα ουράνια συστήματα; Δεν είναι

δυνατόν!» είπε με ένα γρύλισμα στη φωνή του ο πολεμιστής της παρέας.

«Πρέπει να γνωρίζετε ότι οι καφέ νάνοι είναι παντού στο σύμπαν, όπως και οι μαύροι

νάνοι, που είναι η καλύτερη πηγή ενέργειας. Τα καλύτερα καύσιμα για τους συμπαντικούς

κινητήρες. Ευθύς αμέσως θα πάμε σε έναν από τους σταθμούς που είναι σε τροχιά γύρω

από έναν μαύρο νάνο. Γιατί πρέπει να γνωρίζετε εν καιρώ τους πολιτισμούς και τα διάφορα

πλάσματα που υπάρχουν στο σύμπαν. Διότι δεν έχετε ιδέα για το τι συμβαίνει γύρω σας»

είπε με έναν κυνισμό η Θάλλω.

«Ηλίθιο μηχάνημα» απάντησε αγριεμένα ο Εχετλαίος. Οι υπόλοιποι χασκογέλασαν, χωρίς

να θέλουν να προσβάλουν τον φίλο τους, που ακόμα είχε τις επιφυλάξεις του προς την

τεχνολογία.

«Θα πάρω τον έλεγχο του σκάφους, εάν κάποια στιγμή νιώσω ότι κινδυνεύουμε από τις

δικές σου ενέργειες ή τον πλανήτη που θα μας πας» είπε με μια αυστηρότητα ο Χάρη.

«Μάλιστα, Χάρη» του απάντησε με μια ηρεμία αυτή η οικεία του φωνή.

Derek Robotis

100

Το ταξίδι μόλις ξεκίνησε. Οι συμπαντικοί κινητήρες ενεργοποιήθηκαν και υπήρξε μια μικρή

δόνηση. Σε λίγα δευτερόλεπτα είχαν μπει σε τροχιά γύρω από ένα μαύρο νάνο. Ήταν

αδιανόητο ότι υπήρχαν ουράνια σώματα με αυτές τις ιδιότητες. Για να ολοκληρωθεί η

διαδικασία που ένας καφέ νάνος με την πάροδο του χρόνου εξελίσσεται σε μαύρο νάνο,

κανονικά θα έπρεπε να έχουν περάσει τρισεκατομμύρια χρόνια. Από τις συμβατικές

γνώσεις που είχαν στην διάθεση τους, το σύμπαν δεν είχε αυτήν την ηλικία. Δεν θα

μπορούσαν να έχουν κάνει τόσο μεγάλο λάθος. Ακόμα και στα αρχεία που είχαν ανταλλάξει

με τους Ωμέγα και τους Κενταύρους δεν υπήρχε αναφορά στην πραγματική ύπαρξη αυτών

των ουράνιων σωμάτων. Είχαν μια εύλογη απορία. Ο Χάρη είχε μια σκέψη που ήθελε να

την μοιραστεί με τους συντρόφους του.

«Αν και είναι μια μη συμβατική σκέψη, θα την μοιραστώ μαζί σας. Αν υποθέσουμε ότι το

σύμπαν προήρθε από την Μεγάλη Έκρηξη, ίσως αυτά τα ουράνια σώματα να είναι ότι

έχουν απομείνει από ένα παλαιότερο σύμπαν με το οποίο το δικό μας συγκρούστηκε.

Προφανώς υπάρχουν και άλλα σώματα που είναι από εκείνη την εποχή».

«Αν πάρουμε κάποιο πέτρωμα από τον μαύρο νάνο με την κβαντική χρονολόγηση, θα

βρούμε ακριβώς την ηλικία του και θα μας λυθούν οι απορίες που όλοι έχουμε» είπε με μια

σιγουριά στην φωνή της η Αγγελική. Η αγάπη της για τα καινούργια πετρώματα, που

ενδεχομένως να βρουν, την εξίταρε.

« Στα πετρώματα κρύβονται τα μυστικά του σύμπαντος. Τα ορυκτά είναι εκείνα που θα μας

πουν την αλήθεια. Στα έγκατα του κόσμου βρίσκονται οι απαντήσεις στα ερωτήματα μας.

Ίσως να υπάρχει κάποιος μηχανισμός σε αυτό το σκάφος, ώστε να μπορέσουμε να

συλλέξουμε ένα δείγμα από πετρώματα. Η Θάλλω θα μπορέσει να μας πει».

Ωστόσο, όσο και εάν ανέτρεξε στα αρχεία της, δεν βρήκε κάτι. Η Αγγελική με την πάροδο

του χρόνου είχε αποκτήσει μια αυτοπεποίθηση και συγχρόνως ωρίμαζε ως κοπέλα. Οι

ευκαιρίες που της είχαν δοθεί στα ταξίδια τους την είχαν βοηθήσει να αφήσει πίσω έναν

ρεαλισμό που την διακατείχε από το σχολείο και τον περίγυρο της. Κατάφερε να βρει μια

θέση στο μονοπάτι για τα αστέρια και, να φανταστεί κανείς, ότι μόλις είχαν ξεκινήσει το

ταξίδι τους.

Ακόμα πιο περίεργο ήταν και ο σταθμός που ήταν σε κοντινή τους απόσταση. Ίσως εκεί να

έβρισκαν τις απαντήσεις που αναζητούσαν. Σύντομα δέχτηκαν έναν χαιρετισμό από τον

Γκάλιμωρ, τον ξεχασμένο καπετάνιο του σταθμού.

«Μα καλά, πώς βρέθηκε εδώ ο Γκάλιμωρ; Νόμιζα ότι είχε χαθεί στη μάχη του Όμνηρους.

Μια σφοδρή σύγκρουση δυο πολιτισμών που, ως αποτέλεσμα, είχε την καταστροφή ενός

ηλιακού συστήματος» είπε με έκπληξη ο Εχετλαίος.

«Σε πόσες μάχες έχεις λάβει μέρος στη ζωή σου;» ρώτησε με έκπληξη αλλά και με

θαυμασμό η Αγγελική.

Derek Robotis

101

«Δεν τις έχω αριθμήσει, νεαρή φίλη μου, αλλά είναι σίγουρα πολλές οι φορές που έχω

συμμετάσχει σε μάχες και πολέμους και δεν ήταν το πιο ευχάριστο για εμένα. Απλά είχα

δεχτεί ότι είναι κομμάτι της φύσης μου και της φυλής μου. Ένα από τα πιο δυσάρεστα». Σε

αυτό το σημείο έκανε μια παύση, σαν να θυμήθηκε ένα γεγονός που τον συντάραξε.

«Βλέπεις φίλους ή ακόμα και μέλη της φυλής σου να καταστρέφονται. Μου προκαλεί

έκπληξη που ο καπετάνιος έζησε από μια τόσο σφοδρή μάχη. Ήμουν μπροστά στην

καταστροφή του σκάφους του. Έχω δει πολιτισμούς να φτάνουν στο απόγειο της δύναμης

τους, αλλά εκεί που έπρεπε να κάνουν την υπέρβαση, αφήνοντας το εγώ τους, έπεσαν

θύματα της αλαζονείας τους και αυτοκαταστράφηκαν. Είναι κοινό χαρακτηριστικό σχεδόν

όλων των πολιτισμών. Και στη δική σας διάσταση αλλά και στη δικιά μου. Καλύτερα θα

ήταν να του μιλούσα εγώ. Δε θα το περιμένει και με εμπιστεύεται. Θα μας είναι πιο εύκολο

και θα μπορέσουμε να παρακάμψουμε όποιο πρωτόκολλο και εάν έχουν».

Τον άκουσαν και ο Γκάλιμωρ τους άφησε να επιβιβαστούν στον σταθμό αμέσως. Ο σταθμός

δεν ήταν και στην καλύτερη κατάσταση, αλλά σίγουρα θα μπορούσαν να προμηθευτούν

όσα ήθελε η Θάλλω για το σκάφος.

«Χα, χα, χα. Βλέπω ότι πλέον δεν είσαι με τις σακαράκες από τον Κένταυρο. Έχεις

αναβαθμιστεί σε αυτήν την διάσταση» είπε ο νέος τους οικοδεσπότης.

«Χα, χα, χα, έχεις δίκιο. Πλέον σαλπάρω σε όποιο σύμπαν θέλω με το νέο μου σκάφος.

Είμαι βασιλιάς των ουρανών» κλείνοντας το μάτι στον Χάρη, που έγνεψε συμφωνώντας

μαζί του.

«Τώρα απλά πες μου, τι σε φέρνει σε αυτό το σκοτεινό μέρος του Γαλαξία; Τι αναζητάς

πάλι;» τον ρώτησε ο φίλος καπετάνιος.

«Θέλω να προμηθευτώ κάποιο πέτρωμα από τον πλανήτη που είναι από κάτω. Είμαι

σίγουρος ότι θα έχεις καταφύγει σε αυτό το μέρος, διότι έχεις κάποιο κέρδος. Αλλιώς δεν

θα άφηνες το σύμπαν σου. Αναρωτιέμαι, βέβαια, πώς έμαθες για αυτό το μέρος; Είμαι

σίγουρος ότι θα έχεις μια ενδιαφέρουσα απάντηση».

«Βέβαια και έχω, καλέ μου φίλε, αλλά δεν είναι η ώρα να το συζητήσουμε αυτό. Καλύτερα

θα ήταν να ξαποστάσετε για λίγο. Θα πάρει λίγη ώρα, μέχρι να έρθουν οι συλλέκτες και να

μπορέσουν να φορτώσουν τους μαύρους κρυστάλλους που θα τοποθετήσουν στις μηχανές

του σκάφους σας. Για την ώρα, γιατί δεν μένετε σε ένα από τα καταλύματα μας;».

«Ναι, ναι» είπε ο Ωρίων. Ήταν περίεργος για την προέλευση του σταθμού αλλά και για την

παλαιότητα του. Κυρίως από ποιον είχε φτιαχτεί. Πώς λειτουργούσε με ένα πλήρωμα δυο

ατόμων; Ο Γκάλιμωρ και ένας άνθρωπος. Ο καπετάνιος ήταν κίτρινος στο χρώμα και

εμφανέστατα δεν ήταν από τη γη. Ωστόσο, ο άλλος κύριος ήταν άνθρωπος και μάλιστα από

την εποχή τους, σύγχρονος. Πώς βρέθηκε εκεί; Είχαν έρθει κάποτε άλλες φυλές από το

σύμπαν και είχαν απαγάγει ανθρώπους και τους διασκόρπισαν σε όλες τις γωνιές του

γαλαξία. Δεν εξηγείται αλλιώς. Μάλλον υπήρχαν και ανθρώπινες κοινωνίες και σε άλλα

ηλιακά συστήματα. Αυτά σκεφτόταν ο Ωρίων και του ταλάνιζαν το μυαλό.

Derek Robotis

102

«Παλιόγερε, πάρε τα πράγματα των επισκεπτών μας και πήγαινε τα στους κοιτώνες του

σταθμού» του είπε άξεστα ο καπετάνιος του σταθμού.

«Κοίταξε φίλε, δεν ξέρω ποιος νομίζεις ότι είσαι, αλλά όσο είμαστε εδώ εμείς να του μιλάς

πιο ευγενικά του ανθρώπου. Να τον σέβεσαι» του είπε ο Χάρη με έμφαση και δείχνοντας

ότι ενοχλήθηκε από την στάση του Γκάλιμωρ.

«Εσύ θα σέβεσαι, μικρό ανθρωπάκι». Παράλληλα, έστριψε το χέρι του για να πάει να

χτυπήσει τον Χάρη. Βέβαια, δεν πρόλαβε. Η αντίδραση του Εχετλαίου ήταν αστραπιαία. Τον

έπιασε από το λαιμό τον κόλλησε στον τοίχο. Ταυτόχρονα, τα μάτια του άλλαξαν χρώμα. Σα

να άσπρισαν. Ακόμα, ο χώρος γύρω του σείστηκε ελαφρώς από την ενέργεια που είχε μέσα

του ο προστάτης τους. Τον άφησε στο έδαφος τον παλιό του φίλο, μην θέλοντας να του

κάνει κακό.

«Δεν θα ακουμπήσεις ξανά κανέναν κατά αυτόν τον τρόπο. Εδώ είναι άλλο το σύμπαν. Θα

σε σκοτώσω, εάν το ξανακάνεις. Ακόμα και αυτόν τον γέροντα θα του συμπεριφέρεσαι

καλύτερα».

Ο Γκάλιμωρ άρχισε να βήχει και να πιάνει τον λαιμό, να δει εάν όλα ήταν καλά. Δεν του

αντιμίλησε. Ούτε καν τον κοίταξε στα μάτια. Μα τι παράξενο πλάσμα είναι το Εχετλαίος,

σκέφτηκαν οι υπόλοιποι. Αλλά δεν έχει και ιδιαίτερη σημασία. Το μόνο που χρειάζεται

είναι να νιώθουν όλοι ασφαλείς που είναι κοντά τους. Διότι οι κίνδυνοι είναι πολλοί στο

ανεξερεύνητο σύμπαν. Η Θάλλω είχε δίκιο, όταν τους είπε ότι ακόμα δεν γνωρίζουν πολλά

για τον κόσμο που τους περιβάλλει και η άγνοια τους θα μεγαλώνει, όσο κυλάει ο χρόνος.

Νέοι κόσμοι και νέες εμπειρίες θα διευρύνουν τους ορίζοντες και τις δυνατότητες τους. Σαν

τον τροχό, που βρίσκεται σε συνεχή κίνηση και, κάθε στιγμή που εφάπτεται με το έδαφος,

αντιμετωπίζει καινούργια εμπόδια.

Ο γέροντας που είχε ως βοηθό ο Γκάλιμωρ είχε πέσει σε μια έκσταση και μονολογούσε

μόνος του.

«Μακριά, μακριά πλάσματα του σκότους. Αφήστε τον ανδριάντα ήσυχο. Δεν πρόκειται να

σας αποκαλύψει την αλήθεια». Παράξενα και δίχως νόημα ήταν τα λόγια του γέροντα. Ο

Ωρίων και η Αγγελική τον πλησίασαν, για να δουν εάν χρειαζόταν βοήθεια. Η νεαρή κοπέλα

έβαλε το χέρι της στο κούτελο του να δει εάν είχε πυρετό.

«Πρέπει να του δώσουμε αντιβιοτικά, να τον βοηθήσουμε να γίνει καλά. Πρέπει να

θεραπευτεί». Ο Ωρίων έψαξε εάν είχε ιατρείο ο σταθμός, για να βρει τα φάρμακα που του

ζήτησε η Αγγελική. Ευτυχώς τα βρήκε γρήγορα και τα έδωσε στον γέρο βοηθό. Του τα

έδωσαν και η κατάσταση του άρχισε να ομαλοποιείται. Βέβαια, δεν μπορούσε να θυμηθεί

τα λόγια που ξεστόμιζε όσο βρίσκονταν σε έκσταση.

Derek Robotis

103

«Σας ευχαριστώ που με βοηθήσατε, δεν ξέρω εάν θα τα είχα καταφέρει να ζήσω. Βλέπετε,

αυτός ο καπετάνιος της αποτυχίας δεν ακούσει κανέναν. Θέλει να πράξει το δικό του, λες

και γνωρίζει το τι γίνεται σε αυτόν τον κόσμο».

Τη στιγμή εκείνη τον πλησίασε ο Χάρη ρωτώντας τον πώς βρέθηκε στο σταθμό. Η απάντηση

του ήταν αποστομωτική.

«Εγώ είμαι από τον Σείριο. Είμαι από μια μικρή αποικία που υπάρχει εκεί. Μια από τις

πολλές που υπάρχουν στην περιοχή».

Μόνο έκπληξη τους προκάλεσε αυτό που τους είπε.

«Πώς βρέθηκαν εκεί άνθρωποι; Πώς είναι δυνατόν να φτάσατε εκεί δίχως διαστημόπλοια;»

Ρώτησε ο Χάρη, περίεργος καθώς ήταν. Αλλά εξέφραζε και την περιέργεια και των άλλων

που ήταν παρόντες. Σε μια στιγμή έκρηξης, εμφανώς έχοντας χάσει την λογική του, φώναζε.

«Από εμένα τι θέλετε; Όλοι ζητάνε και κανείς δεν θέλει να δώσει στον Ζίνκ αυτό που ζητάει.

Φύγετε από κοντά και αφήστε με. Φύγετε. Φύγετε» συνέχιζε να φωνάζει σε έναν

παροξυσμό και μια έκσταση που δεν μπορούσε να εξηγηθεί. Σα να είχε χάσει τα λογικά

του. Του χορήγησαν ένα ηρεμιστικό, για να κοιμηθεί και να ηρεμήσει, καθώς έπρεπε να

συνεχίσουν με την αποστολή τους για τον Μιντάκα. Σαφώς δεν θα ήταν εύκολη σε ένα

πενταπλό ηλιακό σύστημα και με άγνωστο πόσοι πλανήτες υπήρχαν.

«Αυτός ο Ζίνκ πώς βρέθηκε στον σταθμό σου, Γκάλιμωρ;» ρώτησε ο Ωρίων.

«Είχε βρεθεί σε τροχιά πριν από λίγο καιρό. Το σκάφος του ήταν σε άθλια κατάσταση.

Πραγματικά απορούσα πώς δεν είχε καταστραφεί, δεν θα έπρεπε να λειτουργούσε. Τέλος

πάντων, τον έσωσα και, για να με ευχαριστήσει, πρόσφερε τις υπηρεσίες του στον σταθμό.

Εντάξει τώρα, δεν θέλω να σπαταλάω τον χρόνο μου με έναν τρελό. Άστον να κοιμηθεί και,

όταν συνέλθει, θα τον διώξω».

«Παράξενα συμπεριφέρονται τόσο ο καπετάνιος όσο και ο γέροντας Ζίνκ. Ίσως το ότι είναι

από μια άλλη διάσταση να μην αρμόζει με την δικιά μας ιδιοσυγκρασία» σκέφτονταν ο

Χάρη και μοιράστηκε τη σκέψη του με την Αγγελική και εκείνη του απάντησε.

«Ίσως να είναι διαφορετικά εκεί έξω. Τόσοι κόσμοι υπάρχουν και καθένας τους είναι

σίγουρα τόσο ιδιαίτερος και με μοναδικά χαρακτηριστικά» του απάντησε με μια σιγουριά.

Σα να προφήτευε τα γεγονότα που θα συμβούν. Καθώς γίνονταν οι ετοιμασίες για να

φορτώσουν τα καύσιμα από τον μαύρο νάνο, ένιωσαν να τραντάζεται ένα επίπεδο πιο

κάτω. Όλοι έτρεξαν να δουν τι συμβαίνει, μήπως και δέχονταν κάποια επίθεση ή ακόμα

χειρότερο, να έκαναν κάποια επιβίβαση στον σταθμό παράνομα. Φτάνοντας στην

πλατφόρμα προσγείωσης, είδαν ότι το σκάφος του Ζίνκ έλειπε. Ο γέρος είχε φύγει και έτσι

ο Γκάλιμωρ θα έμενε μόνος του. Για πιο λόγο να έφυγε έτσι ξαφνικά, χωρίς να δώσει

εξηγήσεις το γιατί φέρονταν αλλόφρονα. Θα έμεναν με την απορία. Για την ώρα, δεν θα

είχαν άλλα πιο σημαντικά ζητήματα να ασχοληθούν.

Derek Robotis

104

Τα καύσιμα δεν ήθελαν πολύ ώρα ακόμα να φορτωθούν στο σκάφος. Χαιρέτησαν τον

παλιό καπετάνιο, παρόλο που είχε απειλήσει τον Χάρη. Σύντομα θα ξεκινούσαν το ταξίδι

τους για την πατρίδα του Ωρίωνα. Το πενταπλό σύστημα του της πατρίδας του δεν θα ήταν

εύκολο να το βρουν. Θα χρειαζόντουσαν κάποιο στοιχείο σχετικά με τον ήλιο που

βρισκόταν ο πλανήτης του συντρόφου τους. Ένα τέτοιο σύστημα σίγουρα θα είχε

αναρίθμητα φεγγάρια, ακόμα και πολλά ουράνια σώματα δυνητικά φιλόξενα για ζωή. Κατά

τη διάρκεια της παραμονής τους στον σταθμό, ο Εχετλαίος ταλανιζόταν από μια ερώτηση

που του είχε κάνει η Αγγελική. Αφού και ο ίδιος, όπως και ο Γκάλιμωρ, είχαν έρθει από ένα

άλλο σύμπαν, πόσοι ακόμα είχαν ταξιδέψει από τον ένα κόσμο προς τον άλλον; Ερωτήματα

που τον έκαναν να σκέφτεται ακόμα πιο βαθιά και προβληματιζόταν και έτσι ρώτησε τον

ξεχασμένο καπετάνιο.

«Αφού έληξε η μάχη» ρώτησε ο Εχετλαίος «πόσοι ακόμα ήρθαν σε αυτό το σύμπαν;».

«Δεν σου έχω ξεκάθαρη απάντηση» του είπε ο Γκάλιμωρ. «Ωστόσο, κάποιοι ήρθαν σε αυτό

το νεαρό σύμπαν, αναζητώντας νέους πόρους και άλλοι πάλι ήθελαν να δουν κόσμους

παλαιότερους που ίσως και να κρύβονται οι Πρώτοι. Αυτοί που δημιούργησαν τα πάντα.

Νομίζουν ότι θα βρουν αμύθητους θησαυρούς και πλούτη που θα ξεπερνούν ότι υπάρχει

γύρω τους. Για ένα περίεργο λόγο, άνοιξαν σκουληκότρυπες προς πολλά χωροχρονικά

σημεία και οι επιζώντες της μάχης διασκορπίστηκαν παντού. Σαν τυμβωρύχοι στα πέρατα

της δημιουργίας, αναζητώντας μια καινοτομία, για να ξεφύγουν από τους συμμάχους του

στρατηγού. Μην απορείτε. Είναι ακόμα δυνατός και έχει συμμάχους και στα δύο σύμπαντα.

Η ανατίναξη που κάνατε στο αρχηγείο του τον έκανε να ξανασκεφτεί το πώς θα κινηθεί. Η

φήμη του σχεδόν εξανεμίστηκε και ίσως αυτό να είναι το μεγαλύτερο κακό που του

προξενήσατε . Κόσμοι που είχε κάτω από την εξουσία του επαναστατούν και χάνει μεγάλο

μέρος των πόρων του. Ωστόσο, παραμένει ένας εχθρός που θα ξαναχτυπήσει και οφείλετε

να είστε σε εγρήγορση».

Τα λόγια του παλιού καπετάνιου έκρυβαν σίγουρα μια αλήθεια. Το γεγονός όμως, ότι η

επανάσταση είχε ξεκινήσει, έδινε βάσιμες ελπίδες ότι θα μπορούσε να γίνει και στη γη με

τον σωστό συντονισμό.

Αφού ευχαρίστησαν τον Γκάλιμωρ για τις σημαντικές του πληροφορίες, έβαλαν μπρος τις

μηχανές τους για τον Μιντάκα. Καθώς οι μηχανές δούλευαν στο μέγιστο, ο Χάρη έδωσε

εντολή στην Θάλλω να τους πάει στον κόσμο του Ωρίωνα, για να βρουν την πατρίδα του. Η

θέαση του πενταπλού συστήματος ήταν μια εικόνα βγαλμένη από κάποιο κβαντικό πίνακα.

Η αλήθεια ήταν ότι τους είχε πάρει καιρό να φτάσουν σε αυτό το σημείο του διαστήματος,

παρόλο που είχαν στη διάθεση τους εξοπλισμό που ξεπερνούσε ότι είχαν στη διάθεση τους

όλοι οι άλλοι. Πρωτίστως το διαστημόπλοιο, που ανταποκρινόταν στις εντολές του

σκέφτονταν ο Χάρη. Παράλληλα, είχε και μια έντονη προσωπικότητα η Θάλλω. Ήταν λες και

κάποιος είχε ενσωματώσει την προσωπικότητα ενός ανθρώπου στον υπολογιστή και

ανταποκρίνονταν ως πραγματικό μέλος της κοινωνίας μας. Τώρα είχε έρθει η δύσκολη

στιγμή να εντοπίσουν το σπίτι του Ωρίωνα. Δεν θα ήταν πολύ δύσκολο να το πράξουν. Ο

Derek Robotis

105

τρίτος ήλιος στη σειρά είχε δυο πλανήτες κλάσης Μ, κάτι που σήμαινε ότι και οι δύο

πλανήτες ενδεχομένως να φιλοξενούσαν ζωή. Τα σύγχρονα ραντάρ εντόπισαν αέρια από

βιομηχανική παραγωγή. Μεθάνιο, ήλιο και άλλα πολλά που έδειχναν ότι είχαν ξεπεράσει το

σημείο ένα στην κλίμακα του Kardashev.

Οπότε η επικοινωνία μαζί τους δεν θα ήταν δύσκολη, αλλά ούτε και επικίνδυνη. Ωστόσο,

για να εξασφαλίσουν ότι δεν πρόκειται να τους επιτεθούν, σκέφτηκαν ότι ο Ωρίων θα ήταν

προτιμότερο να τους χαιρετήσει όπως και έκαναν.

«Καλησπέρα, σε όποιον με ακούει. Ωρίωνας καλεί όποιον ακούει από το ασύρματο».

Ο χρόνος κυλούσε και δεν είχαν λάβει κάποια απάντηση. Πιθανόν να μην τους είχαν

ακούσει ή να μην είχαν την ίδια συχνότητα με αυτήν της γης. Σκέφτονταν ότι η μοίρα ίσως

να τους έφερε μέχρι εδώ δίχως λόγο. Το αστρικό ταξίδι του Χάρη θα μπορούσε να είναι μια

οφθαλμαπάτη. Οι ανησυχίες τους δεν είχαν κάποια βάση. Ήρθε σήμα από τον πρώτο

πλανήτη κοντά στον ήλιο που είχε και δυο φεγγάρια στην τροχιά του. Το ένα από τα

φεγγάρια είχε και βλάστηση. Πιθανόν να το είχαν αλλάξει, ώστε να το κάνουν βιώσιμο, κάτι

που σήμαινε ότι και η τεχνολογία αλλά και το επίπεδο πολιτισμού τους επέτρεπε να

διαμορφώνουν το περιβάλλον στο οποίο κατοικούν.

Καθώς κατέβαιναν προς την επιφάνεια του πλανήτη, ήταν σα να γυρνούσαν στη γη. Αλλά

μια άλλη γη, που δεν είχε καταστραφεί από πολέμους και από την αχαλίνωτη πεποίθηση

του ανθρώπου για καταστροφή. Υπήρχε μια ισορροπία με το γύρω τοπίο και παράλληλα τα

κτήρια ήταν εναρμονισμένα με το περιβάλλον. Τα περισσότερα κτίσματα ήταν από ξύλο και

ο σχεδιασμός των πόλεων με άπλα και πολλά δέντρα. Καθώς πήγαιναν προς την

προσγείωση, ένα σκάφος του έγνεψε να το ακολουθήσουν. Δεν έδειξε το παραμικρό δείγμα

από εχθρότητα. Έτσι, αποφάσισαν να το ακολουθήσουν.

«Πολλή ηρεμία διακρίνω σε τούτο τον πλανήτη και δεν μου αρέσει» είπε ο πολεμιστής.

«Μην ψάχνεις να βρεις παντού εχθρούς, Εχετλαίε. Υπάρχουν και φιλήσυχα πλάσματα στο

σύμπαν που μένουμε» του αποκρίθηκε με μια σιγουριά στον λόγο της το κορίτσι της

παρέας. «Έχει και ένα δίκιο» σκέφτηκε ο Κένταυρος.

«Αλλά θα παραμείνω σε εγρήγορση» είπε. «Τα μάτια μου έχουν δει πολλά σε όλα τα

χρόνια. Τίποτα δεν μπορεί να είναι τόσο ρόδινο. Θα έχω τον νου μου σε περίπτωση που θα

συμβεί κάτι παράξενο».

Έτσι, με μια μειλίχια έκφραση προσπάθησε να απαλλαχτεί από την πολεμική του φύση.

Έπρεπε να δείχνει ευχάριστος στο πρόσωπο του. Σύντομα είχαν φτάσει στον προορισμό

τους και ο Εχετλαίος επανήλθε μέσα από τη βαθιά του περισυλλογή. Το θέαμα που

αντίκρισαν ήταν σχεδόν απερίγραπτο. Ο τόπος ήταν σίγουρα το μέρος που προέρχονταν ο

Ωρίων, διότι είχε ένα παράξενο βλέμμα, έδειχνε ότι κάτι του θύμιζε αλλά δεν μπορούσε να

το ξεχωρίσει ακόμα. Μια κοπέλα είχε τα ίδια χαρακτηριστικά με τον Ωρίωνα. Ειδικά το

Derek Robotis

106

χρώμα του δέρματος. Είχε αυτήν την κίτρινη απόχρωση. Σα να ήταν η οικογένεια του.

Ωστόσο, παρόντες υπήρχαν και κάποιοι άνθρωποι, κάτι που περιέπλεκε τα γεγονότα ακόμα

περισσότερο.

Το σκάφος το προσγείωσαν σε ένα ήσυχο μέρος, που φαίνονταν να είναι μέρος μιας

φάρμας, που προσέδιδε ότι όλα τα μέλη που βγήκαν από το ξύλινο σπίτι αποτελούν , μια

οικογένεια.

«Καλώς πίσω τον μεγαλύτερο αδερφό της κοινότητας. Έχουν περάσει πολλά φεγγάρια από

τότε που έφυγες από κοντά μας» είπε ο Μάλεβ, καθώς αντάμωσε τον Ωρίωνα. Ο ίδιος

ένιωθε μια οικειότητα για το μέρος, αλλά δεν θυμόταν και πολλά. Η νεαρή κοπέλα τον

αγκάλιασε και τον έσφιξε δυνατά στην αγκαλιά της.

«Χαίρομαι που σας συναντώ και πάλι, αλλά κάποιος ή κάτι μου έχει καταστείλει τις μνήμες

μου από αυτό του μέρος και ό,τι και εάν έχω περάσει εδώ. Πιστεύω ότι εν καιρώ θα

θυμηθώ. Μέχρι πρόσφατα νόμιζα ότι ήμουν μόνος μου στο σύμπαν» είπε με συγκίνηση ο

Ωρίων.

«Θα ανακαλύψεις και πάλι τη φύση σου και όλα όσα σου έχουν αποκρυφτεί. Οι μνήμες σου

είναι εδώ καταγεγραμμένες, στην κεντρική στοά. Εκεί που υπάρχουν οι μνήμες όλων μας.

Ακόμα και των ανθρώπων. Τίποτα και καμιά πληροφορία δεν πάει χαμένη. Ό,τι έχεις μάθει

καινούργιο θα καταγραφεί εκεί και όλοι θα ξέρουμε τι εμπειρίες είχες όλο το διάστημα που

έλειπες» είπε ο Μάλεβ.

«Ερώτηση θα ήθελα να κάνω» είπε ο Χάρη. «Πόσα χρόνια συνυπάρχετε ως κοινωνία;»

«Περίπου στα διακόσια χρόνια άνθρωποι και εμείς ζούμε ειρηνικά μεταξύ μας. Φαντάζομαι

ότι θα σας είναι παράξενο ότι έχουμε αποποιηθεί τη βία και όλα τα κακά που την

συνοδεύουν».

Όλοι κοίταζαν με απορία και σκέφτονταν ότι η δομή μιας τέτοιας κοινωνίας θα ήταν

παράξενη, αλλά άκρως ενδιαφέρουσα, για να δουν πως θα προχωρήσουν και οι ίδιοι μέσα

στο πέρασμα του χρόνου. Το βασικό ερώτημα που ταλάνιζε τον Χάρη ήταν ποιος την

θεμελίωσε . Ωστόσο, δεν ήταν η ώρα να θέσει το ερώτημα. ‘’Πολλές φορές οι απαντήσεις

έρχονται και μας βρίσκουν’’ σκέφτονταν ο Χάρη. Πάντα η αλήθεια στα μεγάλα ερωτήματα

των ανθρώπων απαντάται και η απάντηση σε αυτό το ερώτημα θα ήταν άκρως

ενδιαφέρουσα.

«Παρατηρήσαμε ότι το σύστημα σας υπάρχει ακόμα ένας πλανήτης που είναι

κατοικήσιμος» είπε με απορία Αγγελική, λες και ήταν εκπρόσωπος της παρέας.

«Είναι ο αδερφός πλανήτης που κάνουμε όλη μας την παραγωγή. Δεν θέλουμε να

καταστρέψουμε το περιβάλλον στο οποίο ζούμε. Πρέπει να υπάρχει αρμονία γύρω μας,

ώστε να συνεχίσουμε να εξελισσόμαστε ως κοινωνία. Ο Δάσκαλος είναι εκείνος που μας

Derek Robotis

107

προέτρεψε να ακολουθήσουμε αυτόν τον σχεδιασμό ως κοινωνία» απάντησε ο Μάλεβ με

έναν θαυμασμό, όταν επικαλέστηκε το όνομα του Δασκάλου.

«Δάσκαλος; Περίεργο που επικαλείστε μια προσωπικότητα που έχε πεθάνει προ πολλού»

είπε ο Εχετλαίος με ένα μικρό χλευασμό.

«Ανάμεσα στους πρεσβύτερους υπάρχει μια προφητεία που πάει από γενιά σε γενιά.

Κάποια στιγμή θα έρθει, για να βρει και πάλι την θέση του ανάμεσα στον λαό του» είπε η

νεαρή κοπέλα. Ίσως και να είναι μια ιστορία που λέγανε στα μικρά παιδιά, ώστε να

ονειρεύονται, έχοντας μια ελπίδα και να έχουν όνειρα που θα τους διαρκέσουν μια ζωή.

Διότι αυτά είναι που θα κρατήσουν τον άνθρωπο σε εγρήγορση. Τα παραμύθια σε οδηγούν

στο ουράνιο τόξο στον οποίο πιθανόν να βρίσκεται ένας μικρός θησαυρός. Ο θησαυρός

ίσως να είναι και οι απαντήσεις που τόσο ποθεί ο καθένας μας να βρει όλη του την ζωή,

ανεξαιρέτως ηλικίας» συνέχισε να λέει η Σάλεκ.

«Για νεαρή κοπέλα δείχνεις να έχεις μια σοφία μέσα σου. Θα ήθελα να σου απολογηθώ για

τον τρόπο που σου μίλησα».

Για πρώτη φορά είχαν ακούσει τον πολεμιστή, φίλο τους να ζητάει συγνώμη. Ίσως κάπου να

έμαθε να χαλιναγωγεί την έπαρση του. Ένα στοιχείο που θα το χρειάζονταν όλοι για τα

επόμενα στάδια των ταξιδιών τους. Όπως φάνηκε και στον σταθμό με τον Γκάλιμωρ, η

υπομονή σε κάνει να έχεις καθαρή σκέψη και παράλληλα να ενεργεί κάποιος με την

σωφροσύνη και όχι με τα ένστικτά που μας καταβάλλουν και ενεργούμε πολλές φορές

χωρίς να λαμβάνουμε υπόψιν τις επιπτώσεις.

Ο Χάρη τα σκεφτόταν αυτά, διότι δεν θα ήταν πάντα εύκολο να έχουν επαφή με άλλους

πολιτισμούς στο σύμπαν. Δεν έχουν όλοι την ίδια άποψη για την ανταλλαγή ιδεών και

άλλων πολιτιστικών στοιχείων. Από αυτά που θα ανακαλύψουν στην πορεία είναι ότι τα

όντα δεν έχουν όλα τα ίδια ιδιοσυγκρασία, για την εξέλιξη και πορεία προς την νόηση.

«Πιστεύω ότι πρέπει να βρούμε την οικογένεια σου και το μέρος που έμενες, πριν έρθεις

στη γη» είπε η Αγγελική και συνέχισε «Είναι καλύτερο, διότι θα δεις και τα κενά σου και θα

βρούμε ποιος είναι ο λόγος που σε πήραν από εδώ και τι έγινε στο μεταξύ των δυο

κόσμων».

Όλοι έδειχναν να συμφωνούν με τη σκέψη της και έτσι συμφώνησαν να πάνε στο σημείο

όπου είναι φυλαγμένες οι παλιές αναμνήσεις του Ωρίωνα. Ο ίδιος δεν είχε τις επιφυλάξεις

του, διότι δεν ήξερε εάν θα είχε κάποια αλλαγή στην συμπεριφορά του και πως θα

επηρεάζονταν απ’ όλη την κατάσταση. Οι πιο βαθιές του ανησυχίες αφορούν τις πράξεις

που είχε κάνει με τον στρατηγό και με τον Περκόφσκι. Παράλληλα, έκαναν και μια

ξενάγηση στην πόλη, μήπως και του ερχόταν κάποια ανάμνηση από τα μέρη που είχε

μεγαλώσει. Η πόλη ήταν όπως η γη την εποχή του αποικισμού. Μικρά κτήρια από ξύλο.

Ακόμα, είχαν και πλεκτά που τα ύφαιναν στον αργαλειό. Μικρά παντοπωλεία, που

πουλούσαν τα βασικά τους είδη ή ακόμα και πέτρες από άλλους κόσμους. Αυτό που

Derek Robotis

108

εντυπωσίασε τον Χάρη και τους άλλους ήταν το τοπικό σαλούν που πρόσφερε ποτά και

εδέσματα της εποχής. Ήταν σα να είχαν πάει πίσω στον χρόνο και παρακολουθούσαν

κάποια ταινία του προηγούμενου αιώνα. Ακόμα και οι διπλές πόρτες ανοιγόκλειναν κατά

τον ίδιο τρόπο και, προς έκπληξη όλων, από μέσα βγήκε ένας πολίτης του Μιντάκα αρκετά

διαφορετικός από τους άλλους. Φορούσε ένα καπέλο, όπως και οι υπόλοιποι ωστόσο, το

χρώμα του δέρματος του ήταν μπλε.

«Από ποιον κόσμο προέρχεται ο κύριος που βγήκε από το σαλούν;» ρώτησε με εμφανή την

περιέργεια όλων στα πρόσωπα τους. Προς έκπληξη όλων, απάντησε ο Ωρίων.

«Είναι από τον υδάτινο κόσμο, γύρω από το αστέρι που ονομάζεται Προκύων. Δεν έχουν

στείλει ακόμα σκάφος οι άνθρωποι, αν και θα έπρεπε, διότι είναι ένας όμορφος κόσμος, με

πλάσματα πολύ περίεργα και ποικιλόμορφα πλάσματα».

Χαμογέλασε, διότι σιγά σιγά του έρχονταν οι μνήμες από το παρελθόν του. Η Σάλεκ τον

αγκάλιασε, σα να έβρισκε ένα κομμάτι του χαμένου της εαυτού της. Πιθανόν η σχέση της

να ήταν πιο σημαντική απ’ ό,τι ήθελε να παραδεχτεί η ίδια. Είναι σα να θέλουν ο χαμένος

τους φίλος να βρει μόνος του το κομμάτι που του λείπει. Καθώς προχωρούσαν προς το

κέντρο της μικρής πόλης, συνάντησαν μια νεαρή κοπέλα που έκανε μια ξενάγηση σε

μικρούς μαθητές της πόλης, δείχνοντας τους την προτομή του ιδρυτή της πόλης.

«Σα να είναι γνωστή η φυσιογνωμία» είπε η Αγγελική.

«Πάλι ο κύριος Περκόφσκι. Πάντα ένα βήμα μπροστά».

Πράγματι, φαίνεται σαν είναι ο σχεδιαστής των γεγονότων. Κανείς δεν μπορεί να

προβλέψει που θα τον συναντήσει.

Η ξεναγός, με δάκρυα στα μάτια, είπε «Εδώ βλέπουμε τον ιδρυτή της πόλης και τον παππού

μου». Για τους ανθρώπους και για του υβριδικούς κατοίκους αυτού του πλανήτη, ο

Περκόφσκι ήταν ένας ήρωας που αδιαμφισβήτητα τους έδωσε ζωή και κατάφερε να

συνδυάσει δυο διαφορετικούς πολιτισμούς και να ζουν ειρηνικά εδώ και διακόσια χρόνια.

Ακόμα και επαφή με άλλους πολιτισμούς από άλλα συστήματα όπως αυτό του Προκύωνα.

Που θα είναι ένας κόσμος βγαλμένος από τα παραμύθια που έγραφαν οι πρώτοι

παραμυθάδες του διαστήματος. Ίσως και ο Περκόφσκι να είναι ένας ονειροπόλος που έχει

ως σκοπό να γράψει το δικό του μυθιστόρημα στην πραγματικότητα. Ο Χάρη σκέφτονταν

ότι ίσως να τον έχουν παρεξηγήσει και αντί να ψάχνουν να τον βρουν, ας έρθει αυτός

κοντά τους. Αφού μπορεί και επηρεάζει την καθημερινότητα τους δίχως να το

αντιλαμβάνονται. Η επίσκεψη στην πατρίδα του Ωρίωνα τους είχε εξάψει τη φαντασία.

Πρώτον, πώς κατάφερε ο Περκόφσκι να μεταφέρει όλους αυτούς του ανθρώπους από την

γη και, δεύτερον, πώς έφτιαξε τόσους πολλούς Ύβριδες, σαν τον Ωρίωνα. Ίσως, μόλις

ανακτήσει τις αναμνήσεις του, ο Ωρίων να είναι πρόθυμος να μας τα εξηγήσει, σκέφτηκε ο

Χάρη. Το παρελθόν του θα συναντήσει το παρόν του και σίγουρα θα έρθει κάποια αλλαγή.

Απλά, όλοι ευελπιστούσαν να μην είναι αρνητική. Ο Εχετλαίος έκατσε στο σαλούν της

πόλης, για να γευτεί τα τοπικά εδέσματα και τα ποτά που είχαν να προσφέρουν. Ο τοπικός

μπάρμαν ήταν περίεργος για τις καταβολές του Κένταυρου φίλου τους. Έτσι, βρήκε την

αφορμή να του κάνει μερικές ερωτήσεις.

Derek Robotis

109

«Πρόσεξε μην πιείς πολύ, φίλε μου. Το ουίσκι μας είναι πολύ δυνατό και νιώθω ότι ίσως να

μην μπορείς να το αντέξεις. Βλέπεις, δεν έχουμε δει πολλούς από το δικό σου το είδος» του

είπε με μια περιέργεια. Χωρίς να θέλει να τον προσβάλει. Τα λόγια του μπάρμαν

παραξένεψαν τον Εχετλαίο.

«Τι θέλεις να πεις ότι δεν έχεις δει πολλούς από το είδος μου εδώ; Μήπως είδες και

κάποιον άλλον πρόσφατα»;

«Βασικά, είχε κάτσει εδώ με την ίδια αμφίεση και τα ήταν χαρακτηρίστηκα. Άπλα, είχε

μούσια και αυτή είναι η βασική σας διαφορά και, αντίθετα με εσένα που δεν μιλάς , αυτός

έκανε συνέχεια ερωτήσεις» του απάντησε ο μπάρμαν, καθώς καθάριζε τα ποτήρια και

έχοντας στο στόμα του μια οδοντογλυφίδα, σαν τους παλιούς μπάρμαν στη μακρινή δύση.

«Τι σε ρωτούσε; Μπορείς να μου πεις;» ρώτησε ο πολεμιστής. Ξεροβήχοντας του είπε.

«Με ρωτούσε, εάν έχω δει άλλους του είδος του ή, ακόμα, που θα μπορούσε να βρει ένα

μέρος που θα έβρισκε κάποια μάχη. Λες και ζούσε για το αίμα. Παράξενα όντα είναι η φυλή

σου».

Ο Εχετλαίος σκέφτονταν βαθιά, σχεδόν ξεχνώντας γιατί είχε πάει εκεί. Σαν ένα εσωτερικό

πυρ να τον κατεύθυνε προς την εξερεύνηση του μυστήριου. Αλλά δεν έπρεπε να μπει σε

περιπέτειες, καθώς έχουν πολλά ακόμα να κάνουν.

Όσο ο πολεμιστής φίλος σκέφτονταν να βρει έναν τρόπο, για να εντοπίσει τον

συμπατριώτη του, οι υπόλοιποι έφτασαν στο σημείο να βάλουν τον Ωρίωνα σε ένα ειδικό

δωμάτιο όπου υπήρχε το σημείο regression, ώστε να έβρισκε και πάλι τις χαμένες του

αναμνήσεις. Για κάποιους ήταν μια επίμονη διαδικασία, η οποία διαρκούσε από μερικά

λεπτά μέχρι και μερικές ώρες. Η συσκευή είχε κάποια καλώδια, σα να έκανε ένα

εγκεφαλογράφημα. Η μοναδική διαφορά ήταν ότι με την αυτήν την συσκευή μπορούσε να

γίνει χαρτογράφηση του υποσυνείδητου. Πραγματικά, όποιος το έκανε, είχε την

δυνατότητα γνωρίσει τον εαυτό του ακόμα καλύτερα. Στα άγνωστα μονοπάτια της ψυχής,

όπου ίσως να υπάρχουν και λεπτομέρειες που είναι άγνωστες στον καθένα μας. Έτσι,

μπορούσε να βρει τις άγνωστες πτυχές στο ταξίδι της ζωής. Η Σάλεκ ένιωθε ότι υπήρχαν και

προηγούμενες ζωές, παρόλο που ήταν και η ίδια Ύβριδα και τους είναι άγνωστο το πως

δημιουργηθήκαν. Ίσως, η αναδρομή που θα κάνει ο Ωρίων να ξεκλείδωνε αυτές τις

πληροφορίες που τους είναι απόκρυφες. Πριν αρχίσει η διαδικασία, ήθελε να κάτσει και να

διαλογιστεί, ώστε να είναι όσο πιο χαλαρός γινόταν, για να αποκομίσει όσα περισσότερα

γίνονταν. Τα φώτα στην αίθουσα χαμήλωσαν και άναψαν μερικά κεριά και αιθέρια έλαια

που έκαναν ιδανικό το περιβάλλον για όλους. Εν τω μεταξύ, ο Ωρίων είχε χαλαρώσει. Οι

αναπνοές του ήταν χαλαρές και ήταν έτοιμος να ξεκινήσει. Το υποσυνείδητο είναι το

μυστικό για να ξεκλειδώσουν όλα τα μυστήρια που περιτριγυρίζουν τον Ωρίωνα αλλά και

όλα τα έλλογα όντα. Όλοι ήταν παρόντες εκτός από τον Εχετλαίο, που είχε αρχίσει

περιτριγυρίζει στο χωρίο, ψάχνοντας τον συμπατριώτη του. Μετά από λίγη ώρα,

ακούστηκαν από μακριά οι μηχανές ενός σκάφους που τις ήξερε καλά. Ο συμπατριώτης του

ανυψωνόταν στο μπλε του ουρανού. Δεν τον πρόλαβε, αλλά σίγουρα θα έβρισκε τον τρόπο

Derek Robotis

110

να τον εντοπίσει και να βρει που θα πάει. Κατά την διάρκεια του πολέμου με τους Ωμέγα,

στις πρώτες του αποστολές ήταν και ανιχνευτής. Δεν θα του ήταν δύσκολο να τον εντοπίσει.

Με γρήγορες κινήσεις, έβγαλε απ’ την τσέπη του έναν μικρό ανιχνευτή που προσκολλήθηκε

στο σκάφος, καθώς αυτό απογειώνονταν και όπου να πήγαινε θα τον έβρισκε. Έτσι,

καθησυχάστηκε και πήγε να βρει τους υπόλοιπους που βρίσκονταν μέσα στην αίθουσα.

Φτάνοντας στη αίθουσα, είδε ότι όλοι είχαν μαζευτεί γύρω από τον Ωρίωνα έχοντας ενώσει

τα χέρια τους, σα να ήταν σε μία αρχαία τελετουργία. Με τη μεγάλη του εμπειρία είχε

ξαναδεί κάτι παρόμοιο σε έναν πλανήτη στη δικιά του διάσταση. Ήταν ένας κόσμος των

τρελών, σε ένα απομακρυσμένο κομμάτι του γαλαξία, όπου ήταν σαν ένα κρησφύγετο για

αυτούς, που δεν μπορούσαν να έχουν ένα έντιμο βίο και ζούσαν στην παρανομία. Είχε

συναντήσει κάτι ανάλογο με τις μάγισσες και τους αλχημιστές, μόνο που εκείνες είχαν

καταφέρει στην απομόνωση τους να έρθουν σε επαφή με το υπερπέραν. Μια ανάλογη

ενεργειακή πράξη γίνονταν και τώρα. Ο Ωρίων θα αναδυόταν σε μια καινούργια οντότητα

και σίγουρα θα είχε πολλά να τους πει. Αφότου τελείωσε η διαδικασία, αρχικά, φαινόταν

να είναι μπερδεμένος. Έπρεπε να ξεκουραστεί για να ανακτήσει τις δυνάμεις του.

Η βραδιά της μάχης

Αν και είχε περάσει ένα βράδυ από την στιγμή που είχε ανακτήσει τις μνήμες του, ο

Ωρίων ακόμα δεν είχε ξεκάθαρη εικόνα τι είχε γίνει στο απώτερο παρελθόν του. Η μόνη

ανάμνηση που έχει ξεκάθαρη στη μνήμη του είναι το πρόσωπο του στρατηγού και του

Περκόφσκι να τον συνδέουν με ένα μηχάνημα και να μη θυμάται κάτι άλλο πριν αυτό. Η

γνώμη του για τον επιστήμονα τη συγκεκριμένη στιγμή δεν ήταν και η καλύτερη, αλλά

παράλληλα ήταν και αυτός που εγκαθίδρυσε την αποικία και αυτό δεν μπορούσε να το

αλλάξει κανείς. Ήταν ο πατέρας τους αλλά η πράξη αυτή που έκανε στον Ωρίωνα δεν παύει

να τον πληγώνει και να προκαλεί ένα σχίσμα μέσα του. Όσον αφορά το πώς αισθάνεται για

τον ιδρυτή του, συναισθήματα ανάμεικτα, αλλά θα πρέπει να το ξεπεράσει, διότι εκείνος

θα είναι ο οδηγός τους. Όλοι ήταν προβληματισμένοι για τη συμπεριφορά του Φαμπιάν,

αλλά σίγουρα θα είχε έναν σοβαρό λόγο για ό,τι είχε πράξει. Ένα ακόμη στοιχείο που είχαν

απορία ήταν πώς κατάφερε να μεταφέρει ο Περκόφσκι όλους τους ανθρώπους αλλά και σε

ποια εποχή ανήκαν. Ίσως η αρχαιολόγος να ήξερε, η οποία έλεγε ότι ήταν και απόγονος του

ιδιότροπου εφευρέτη. Ίσως και να έχει κάποιο γραπτό κείμενο ως κειμήλιο που να έχει τις

αναφορές που χρειάζονταν. Θα ήταν ενδιαφέρον να το βρίσκανε, εάν υπήρχε και δεν

μπορούσαν να την ρωτήσουν ξεκάθαρα που βρίσκεται κάποιο κείμενο τέτοιας μορφής.

Derek Robotis

111

Ίσως και να μπορούσε να τους πει ο Ωρίων, σε περίπτωση που του είχαν επιστρέψει

κάποιες αναμνήσεις. Τη σκέψη την είχε στο μυαλό του ο Χάρη ωστόσο, δεν βιάζονταν. Ίσως

και να τον ρωτήσει, μόλις νιώσει καλύτερα και έχει ανακτήσει τις δυνάμεις του.

Ο φίλος τους είχε ξαναβρεί τις δυνάμεις του και θυμόταν πλέον ποιος ήταν και πως

κατέληξε στη γη να υπηρετεί κατά κάποιο τρόπο τον ιδρυτή της πατρίδας του. Αν και ήταν

απόγευμα, ο Χάρη κάθονταν στο μικρό μπαλκόνι που έχει το ξύλινο σπίτι του Ωρίωνα.

Κοίταζε τον ουρανό με τους πέντε ήλιους, βαθιά μέσα του ήθελε να αποτυπώσει όσο

περισσότερες εικόνες γινόταν, για να μπορεί να τις διηγηθεί στους φίλους του. Την ίδια

ώρα, η Αγγελική μάζευε κάποια γεωλογικά δείγματα, διότι είχε την επιθυμία να τα πάρει

μαζί της στον σταθμό.

«Χάρη, είναι εντυπωσιακό το θέαμα» του είπε ο Ωρίων και συνέχισε «δεν ξέρω από πού να

αρχίσω και πού να συνεχίσω την ιστορία μας. Έχω αρχίσει και θυμάμαι πολλά από τις

πρώτες μνήμες μου. Ρώτα με ό,τι θέλεις».

«Από πού να αρχίσω δεν ξέρω, καλέ μου φίλε. Πώς κατάφερε ο Περκόφσκι και μετέφερε

τόσο πολύ κόσμο από την Γη εδώ; Με κάποιο διαστημόπλοιο το έκανε; Θα υπήρχε, ωστόσο,

κάποιο στοιχείο καταγεγραμμένο στη γη. Δεν υπάρχουν αναφορές από την εξαφάνιση

τόσων πολλών ανθρώπων».

Ο Ωρίων δεν είχε σαφή απάντηση στο ερώτημα του.

«Αυτό που θυμάμαι και μπορώ να σου το διαβεβαιώσω είναι ότι, όταν φτιάχτηκε για πρώτη

φορά η αποικία, οι άνθρωποι προϋπήρχαν από εμάς τους Ύβριδες. Ο Περκόφσκι δεν μου

εξήγησε ποτέ τι έχει κατά νου. Το σχέδιο του πάντα μας παρέμενε άγνωστο. Έκατσε μαζί

μας μερικά χρόνια και μετά εξαφανίστηκε, μέχρι τη στιγμή που γύρισε εδώ με τον παππού

σου και με πήραν. Η προφητεία, που υπήρχε ότι θα επέστρεφε, πραγματοποιήθηκε.

«Πρέπει να ήσασταν χαρούμενοι με το γεγονός ότι επέστρεψε ο δημιουργός σας» είπε με

μεγάλη απορία στο πρόσωπο του ο Χάρη.

«Ναι, αρχικά, δεν το πιστεύαμε ότι είχε επιστρέψει. Ήταν μια μεγάλη έκπληξη για όλους

μας. Αλλά δεν έμειναν για πολύ. Για κάποιο λόγο, με το που με είδε, θέλησε να μου μιλήσει

προσωπικά. Ο παππούς σου, όσο ήταν εδώ, δεν μίλαγε και πολύ, λες και δεν πίστευε το

πως είχε εξελιχθεί η κοινωνία. Δεν πίστευε στην αρμονία που υπήρχε εδώ. Να ξέρεις, του

είναι άγνωστη η λέξη αρμονία. Σε τέτοια κοινωνία δεν έχει λόγο ύπαρξης ο παππούς σου».

«Εμένα μου λες; «Δεν ξέρεις πως ήταν να μεγαλώνεις και να τον έχεις και να σου λέει

συνεχώς το τι πρέπει να κάνεις και πως» του είπε ο Χάρη με μια ανακούφιση, διότι δεν

ήταν πλέον μέρος του περίγυρου του και τον αγκάλιασε, σαν να ήταν ο μεγάλος του

αδερφός.

«Παρεμπιπτόντως, που βρίσκεται ο Εχετλαίος;» ρώτησε εύλογα η Αγγελική που γυρνούσε

με μια μεγάλη τσάντα από πετρώματα. Έπρεπε να τον βρουν. Είναι παράξενο το γεγονός ότι

δεν έχει εμφανιστεί τόση ώρα. Εκείνη την ώρα ερχόταν ένας από τους χωρικούς προς το

σπίτι του Ωρίωνα κρατώντας στα χέρια του ένα ψάθινο κοφίνι που μέσα είχε διάφορα

σπαρτά του χωριού. Ήταν ένας από τους πολλούς μικροπωλητές που περνούσαν από το

χωριό κάθε μέρα. Ένα από ζαρζαβατικά θύμιζε στον Χάρη το περίεργο χορταρικό που τους

Derek Robotis

112

είχε δώσει ο ζωγράφος. Μια περίεργη σύμπτωση ωστόσο, δεν θέλησε να αναφέρει κάτι,

διότι δεν είχε τις αποδείξεις για να τις δείξει. Και τι να έλεγε; Ότι είναι το ίδιο το χορταρικό

που του έδωσε ο Ντα Βίντσι πριν από πεντακόσια χρόνια; Σκέφτηκε, βέβαια, πως ίσως να

έψαχνε να έβρισκε εάν ποτέ είχε περάσει από τον πλανήτη ο ζωγράφος, διότι ισχυρίστηκε

ότι είχε κάνει πολλά ταξίδια στο να βρει το δέντρο και ο ίδιος. Ίσως θα έπρεπε να πάει να

τον βρει και πάλι με την συσκευή του Σελέστιου.

«Μήπως έχεις δει τον σύντροφο μας που ήταν πριν στο σαλούν σας;» ρώτησε ο Χάρη τον

μικροπωλητή.

«Ναι» απάντησε. «Τον είδα να τριγυρνάει μέσα στην πόλη, ρωτώντας για έναν που ήταν

από την πατρίδα του. Τελικά τον βρήκε, αλλά δεν κατάφερε να του μιλήσει, γιατί είχε ήδη

φύγει από το χωρίο. Αλλά μην με απασχολείτε με τις υποθέσεις άλλων. Εγώ είμαι εδώ να

πουλήσω την πραμάτεια μου. Δεν με απασχολούν τι κάνουν οι άλλοι. Θέλω να θρέψω την

οικογένεια μου». Παράξενο το ύφος του κατοίκου. Ο Ωρίων δεν θυμόταν να τον έχει

ξαναδεί. Ίσως και να ήταν από το χωριό που βρίσκονται στο βόρειο τμήμα της χερσονήσου.

Το μικρό χωριό ήταν στη μέση του κάμπου. Πίσω ήταν το μεγάλο βουνό που ονομάζονταν

Τοξότης. Μια παράξενη ονομασία, που χρωστούσε το όνομα του σε ένα άγαλμα που είχε

βρεθεί κατά τον ερχομό των πρώτων αποίκων. Το θυμήθηκε ο Ωρίων σε ένα μάθημα της

ιστορίας που είχαν κάνει όταν ήταν μικρός. Είχε αρχίσει και θυμόταν τη ζωή του και τα όσα

είχε μάθει, όταν ήταν μικρός. Λες και οι μνήμες του αναδιπλώνονταν, σαν τις σελίδες ενός

βιβλίου που σε κάθε νέα γραμμή που θα διάβαζε θα μάθαινε και καινούργια πράγματα για

τη ζωή του. Ο Ωρίων ήθελε να πάει να δει το βουνό, διότι πλησίαζε η πενταπλή δύση και

ήταν το ομορφότερο σημείο για κάποιον να το δει από το χωρίο. Έτσι, συμφώνησαν να

πάνε όλοι μαζί. Ακόμα και η Μάλεβ, όπως και η περίεργη εγγονή του Περκόφσκι που, ως

ξεναγός, είχε την πεποίθηση ότι τα γνώριζε όλα. Ακόμα και τη μακρά ιστορία της γης.

Το μονοπάτι προς το βουνό ήταν πολύ ωραίο. Τα χρώματα που είχαν τα φυτά έδιναν την

ιδέα ότι όλοι βρίσκονται σε ένα μικρό κήπο πανδαισίας. Παράξενα φυτά με αρώματα που

ήταν σχεδόν πρωτόγνωρα, αλλά και τόσο οικεία. Παράξενα δέντρα που είχαν καρπούς, που

δεν είχαν ξαναδεί οι περισσότεροι. Μόνο ο Χάρη κατάλαβε ότι πολλά από τα δέντρα

υπήρχαν στον κήπο του σταθμού, διότι πήγαινε και έβλεπε την μητέρα του που τον

ζωγράφιζε. Πώς κατάφερε ο Περκόφσκι να συλλέξει όλα αυτά τα φυτά και να τα βάλει στον

σταθμό. Ακόμα και στην κηπουρική ήταν ένα βήμα μπροστά. Τελικά, οι ευωδίες

αγαλλίασαν την ψυχή τους. Για πολύ καιρό δεν είχαν νιώσει αυτό το συναίσθημα. Απλά να

υπάρχουν, χωρίς να χρειάζεται να παλεύουν με θεούς και δαίμονες. Μια απλή στιγμή στον

χρόνο, σα να έχουν παγώσει όλα και να απολαμβάνουν το απαλό αγέρι στο πολύχρωμο

δάσος. Μια ανεπανάληπτη ευφορία… Σα να είχαν εισπνεύσει κάτι που ενίσχυε αυτό το

συναίσθημα.

«Μα καλά, τι συμβαίνει και νιώθουμε όλοι τόσο χαλαροί» είπε η Αγγελική με ένα μεγάλο

χαμόγελο στο πρόσωπο της.

«Το έδαφος είναι πλούσιο σε διάφορα ορυκτά» απάντησε ο Ωρίων «βλέπετε τα ορυκτά

είναι κάτω από την βάση ενός ηφαιστείου, το οποίο τα λιώνει και προκαλεί τα αέρια που

Derek Robotis

113

σας κάνουν και νιώθετε έτσι. Ίσως και να έχετε κάποια μεταφυσική εμπειρία και να δείτε

πράγματα που δεν έχετε ξαναδεί».

Το έλεγε ο ίδιος, λες και το είχε βιώσει στο παρελθόν. Πιθανόν να το είχαν και ανάγκη να

νιώσουν αυτήν την μειλίχια στιγμή, που θα τους επέτρεπε να βουτήξουν στο υποσυνείδητο

τους και να ανακαλύψουν τα μυστικά της ψυχής τους. Πραγματικά, ήταν σα να βρίσκονταν

σε κάποιο όνειρο. Λες και τους είχαν μεταφέρει σε ένα μέρος όπου το σώμα δεν υπάγονταν

πλέον στους νόμους της βαρύτητας. Λες και ήταν στους υπερδιογκωμένους πλανήτες, που

δεν βγάζει κανένα νόημα η ύπαρξη τους. Όλοι νόμιζαν ότι ήταν μια ιδέα τρελή. Μόνο ένας

αλλοπρόσαλλος θα σκέφτονταν ότι η ύπαρξη ενός τέτοιου μέρους υπάρχει πραγματικά.

Αλλά αυτό ήταν ένα όνειρο, μια μικρή παράσταση του μυαλού που έπρεπε να τους

χαλαρώσει. Για κάποιο περίεργο λόγο, ο Χάρη είχε έναν καλύτερο έλεγχο της κατάστασης

της οποίας βρίσκονταν. Ήταν μια παρόμοια εμπειρία με αυτό που είχε κάνει, όταν ο

ζωγράφος του είχε δώσει την αμβροσία. Ίσως το βουνό να είχε το χορταρικό που τους

έκανε όλους να ταξιδέψουν όλους. Λες και το σύμπαν διακατέχονταν από μια

συλλογικότητα συνείδησης. Τα χρώματα ήταν λίγο περίεργα και στο βάθος διακρίνονταν

μια πύλη, όπου στην άλλη μεριά υπήρχε ένας άλλος κόσμος. Σα να δούλευε ως μια πύλη σε

έναν άλλον κόσμο. Παράξενο το ταξίδι. Η Αγγελική έβλεπε μια ενδεχόμενη πλευρά της ζωής

της. Λες και είχε μεταφερθεί στο μέλλον. Λες και οι διαστάσεις του πολυσύμπαντος

τέμνονταν εκεί. Τα όσα θα μπορούσαν να είχαν γίνει και δεν έγιναν, όλα σε ένα σημείο. Ο

Ωρίων, που ξαναζούσε το παρελθόν ξανά και ξανά, κατάφερε να εξαγνιστεί στο σημείο που

δεν ένιωθε πια το μίσος, το μένος που του είχε γεννηθεί για τον δημιουργό του. Θα

προσπαθούσε σίγουρα να έβρισκε την πηγή της δύναμης του στρατηγού. Πρέπει να δοθεί

ένα τέλος στην εξουσία του και ήξερε ότι πρέπει να το κάνει μόνος του. Πολλές φορές, όταν

κάποιος ξεκινήσει αυτό το ταξίδι σε αυτή τη σφαίρα της νόησης, του έρχονται μηνύματα και

αυτό ακριβώς είχε γίνει και στον Ωρίωνα. Έπρεπε να αποχωριστεί για λίγο τους συντρόφους

του. Να κάνει το δικό του το ταξίδι και να ανακαλύψει πάλι τον εαυτό του. Αυτό που

κατάλαβε ήταν ότι το αίσθημα της συλλογικότητας είχε εξαφανιστεί. Ό,τι είχε τα τελευταία

χρόνια απέκτησε την δικιά του ταυτότητα και τώρα, σα να ήταν έφηβος, έπρεπε να βρει την

θέση του στο σύμπαν. Έπρεπε να το κάνει μόνος του. Στο ταξίδι αυτό της ζωής θα βρει και

θα γνωρίσει όντα ακόμα πιο παράξενα από αυτόν. Θα νιώσει και θα βρει αξίες που δεν

είναι οικίες στα δικά του τα μέτρα. Αλλά θα μάθει. Και θα μάθει από τους πιο σοφούς. Από

κόσμους παράξενους, δυσπρόσιτους, σε μέρη όπου δεν θα έπρεπε να υπάρχει ζωή. Του

φανερώθηκε το μονοπάτι του για τα αστέρια. Ένα μονοπάτι που θα του αποκαλύψει το

πεπρωμένο της ζωής του αλλά και της καινούργιας του οικογένειας. Στο όραμα που

αποκαλύφτηκε, είδε ότι θα έπρεπε να επισκεφτεί μέρη που δεν είχε ξαναδεί. Στις παρυφές

της ύπαρξης, λίγο πριν το μεσοδιάστημα των γαλαξιών, εκεί που βρίσκονται ό,τι πιο

αλλοπρόσαλλο έχει ο γαλαξίας μας. Αυτό το παράξενο συνονθύλευμα της δημιουργίας που

κανείς δεν έχει πάει και κανείς δεν έχει επιστρέψει. Ακόμα πιο παράξενο είναι ότι αυτό

βουνό αποκάλυψε στον καθένα και κάτι διαφορετικό. Σα να τους οδήγησε στο κέντρο του

υποσυνειδήτου τους, εκεί που είναι η ψυχή. Το πέπλο της ύπαρξης συνδέεται με το πνεύμα

μας και μπορούμε να βρούμε την αιώνια αλήθεια που ανάγεται στην εποχή της πρώτης

δημιουργίας. Όποιος είναι τυχερός και καταφέρει να περάσει από το βουνό της αλήθειας,

θα μπορέσει να βρει αυτό που τόσο θέλει. Στον καθένα η αλήθεια αποκαλύπτεται σε άλλη

στιγμή του ταξιδιού. Ο Χάρη και ο Ωρίων είναι από τους πρώτους που είχαν μια τέτοια

αποκάλυψη. Ίσως και στους υπόλοιπους αποκαλυφτούν κατά την διάρκεια του ταξιδιού

τους.

Derek Robotis

114

Μετά από λίγη ώρα όλοι άρχισαν να συνέρχονται από το νοητικό τους ταξίδι και άκουσαν

κάποιον να έρχεται με γοργά βήματα προς το μέρος τους. Αυτός ήταν ο Εχετλαίος που ήρθε

να τους ενημερώσει για τις εξελίξεις γύρω από τον συμπατριώτη του, που μόλις είχε

αναχωρήσει από τον Μιντάκα και σίγουρα είχε νέα να τους πει.

«Χάρη, πρέπει να συνέλθετε όλοι σας από αυτήν κατάσταση που είστε. Πρέπει να βρούμε

όλοι μας τον άλλο Κένταυρο που έχει έρθει εδώ και μου φαίνεται ότι θα προκαλέσει

προβλήματα».

Σαφώς και τα λόγια του και τόνος της φωνής του τους επανάφερε στην πραγματικότητα. Σα

να είχε την δυνατότητα να τους επηρεάσει στη ζωή. Σα να είχε μια κρυφή δύναμη να πείθει

αυτούς που βρίσκονταν στον περίγυρο του. Αφότου απέκτησαν και πάλι τις δυνάμεις τους,

άκουσαν προσεκτικά τα όσα είχε να τους πει ο πολεμιστής και πλέον καλός τους φίλος.

«Πρέπει να αποχωρίσουμε όσο πιο γρήγορα γίνεται από εδώ» τους είπε με στόμφο. «Δεν

έχω καλό προαίσθημα για το τι θα γίνει».

«Ίσως να μην έχει κακές προθέσεις ο συμπατριώτης σου. Ίσως απλά να θέλει να

εξερευνήσει αυτό το σύστημα που είναι εντελώς διαφορετικό απ’ ό,τι έχουμε δει» είπε με

μια αθωότητα η Αγγελική.

«Η φυλή μου δεν είναι και τόσο αθώα. Έχουμε πράξει εγκλήματα, διότι διψάμε για πόλεμο

και καμιά φορά για αίμα. Το να τον βρούμε πρέπει να γίνει η προτεραιότητα μας. Αγγελική,

θα μείνεις εδώ. Δεν θέλω να σε βάλω σε κίνδυνο. Θα κάτσεις εδώ και θα μάθεις όσα πιο

πολλά μπορείς για τους ανθρώπους εδώ. Είναι καλοί άνθρωποι και θα προστατέψουν. Είναι

στη φύση σου να ψάχνεις και να λύνεις μυστήρια. Ο καθένας μας είναι εδώ για να δίνει τις

δικές του μάχες και πρέπει να μας εμπιστευτείς».

Τα λόγια του Εχετλαίου ήταν λόγια ενός αρχηγού και όλοι συμφώνησαν μαζί του. Κάποιες

φορές έπαιρνε τα ηνία ο ίδιος, αφού η εμπειρία του ήταν σαφώς μεγαλύτερη από των

άλλων και θα ερχόταν η στιγμή, για να το δείξει και το ένιωθε και ο ίδιος. Απλά δεν ήθελε

να το δείξει και στους συντρόφους του.

Προς το παρόν θα έφευγε μαζί με τον Χάρη, διότι ήταν το μόνο σκάφος που είχαν στην

διάθεση τους, που ήταν εφάμιλλο ή ακόμα και πιο προηγμένο από του Κένταυρου. Ο Ωρίων

θα έμενε στην πατρίδα του, για να βοηθήσει την Αγγελική να κάνει τη συλλογή από τα

μεταλλεύματα και τη γεωλογία του εδάφους του. Ίσως να έβρισκε κάποιο στοιχείο που θα

τους βοηθούσε στο έργο τους και ίσως μπορούσε να ιχνηλατήσει τα βήματα του

Περκόφσκι. Οι ετοιμασίες της αναχώρησης έγιναν με γοργά και, αφότου ασπάστηκαν ο

ένας τον άλλον, ο Χάρη και ο Εχετλαίος επιβιβάστηκαν στο σκάφος. Εκεί τους περίμενε η

Θάλλω που ήταν ενήμερη για την όλη κατάσταση.

Derek Robotis

115

«Μην χρονοτριβείτε, σε λίγο θα έχει φύγει από το ηλιακό σύστημα και δεν θα μπορέσουμε

να το εντοπίσουμε» τους είπε η Θάλλω με μια φυσικότητα «και μην με ρωτήσετε πώς το

ξέρω, γιατί δεν έχουμε χρόνο για τέτοια». Πάλι με τον απότομο τρόπο της τους έκανε να

απογειωθούν γρήγορα, χωρίς να χρονοτριβούν σε περιττές κουβέντες και ατέρμονες

συζητήσεις που αφορούν το μέλλον και τι πρόκειται ίσως να συμβεί. Ο Χάρη πήγε στη θέση

στο πιλοτήριο και δίπλα του έκατσε και πολεμιστής. Με σχεδόν σβηστές τις κβαντικές

μηχανές απογειώθηκαν και βγήκαν από την ατμόσφαιρα του πλανήτη. Η θέαση του

πενταπλού συστήματος ποτέ δεν κούραζε τον θεατή, που θα ένιωθε ότι βρίσκεται σε έναν

παλιό κινηματογράφο και θα έβλεπε μια σκηνή από έναν υπολογιστή του εικοστού αιώνα.

Τότε που είχαν την δυνατότητα να σκέφτονται ελεύθερα, τότε που η παλιά Αμερική ήταν το

προπύργιο του ελεύθερου πνεύματος και όχι ο δυνάστης του πολιτισμού.

«Κρύβεται για κάποιο λόγο πίσω από ένα τα φεγγάρια του τέταρτου πλανήτη που απ’ ότι

φαίνεται υπάρχει μια βάση. Ίσως και να υπάρχει και κάποιο άλλος εκεί. Ετοιμαστείτε για

μάχη» είπε με στόμφο ο Εχετλαίος, που κρυφά χαμογέλασε και είχε και μια ικανοποίηση.

Ακόμα η φύση του δεν είχε καταλαγιάσει, αντιθέτως έμοιαζε ότι την είχε ασπαστεί και

ακόμα και το χρώμα του προσώπου του ήταν διαφορετικό. Λες και το αίμα του έβραζε σαν

το πυρωμένο σίδερο, που έβρισκε μια νέα μορφή και είναι έτοιμο να πάει για μάχη. Το

ένιωθε ότι ίσως και να πάρει μια ζωή και ήξερε ότι αυτή είναι η φύση του. Στο φεγγάρι

έφτασαν γρήγορα, χωρίς να τους αντιληφθεί όποιος βρίσκονταν στον μικρό σταθμό του

φεγγαριού. Ο σταθμός έμοιαζε αρκετά με εκείνον από τη δεύτερη γη. Σα να είχε τον ίδιο

αρχιτέκτονα. Ακόμα μια από τις πολλές συμπτώσεις, αλλά δεν έδωσαν ιδιαίτερη βαρύτητα,

διότι ήξεραν ότι δεν θα έβρισκαν τις απαντήσεις τη στιγμή που ήθελαν. Όλα έρχονται χωρίς

να τα περιμένεις. Το ταξίδι του είχε ξεκινήσει απροσδόκητα και έτσι θα συνεχίζονταν για

όλη τη διαδρομή, μέχρι να φτάσουν στο δέντρο. Μια διαδρομή, που ακόμα δεν φαινόταν

να τελειώνει σύντομα. Το σκάφος το προσγείωσαν κοντά στο σταθμό, όπου μπορούσαν να

μπουν. Οι πόρτες του σκάφους άνοιξαν και η ατμόσφαιρα ήταν κατάλληλη για να μπουν,

λες και η βιόσφαιρα ήταν προσαρμοσμένη για αυτούς αλλά και για τον περίεργο πατριώτη

του Εχετλαίου, που κανονικά δεν θα έπρεπε να είναι εκεί. Ήταν ένα μυστήριο που έπρεπε

να το λύσουν και το συναίσθημα αυτό τον έκανε να νιώθει άβολα γιατί, έπρεπε να λύσουν

ένα ακόμα μυστήριο και ο χρόνος τους ήταν πολύτιμος από κάθε άποψη. Δεν μπορούσαν

να ακολουθούν το κάθε στοιχείο ή μυστήριο που θα έβρισκαν μπροστά τους και εδώ

αντιμετώπιζαν ένα ακόμα. Ο σχεδιασμός του σταθμού είχε ομοιότητες καθαρά μ΄αυτόν που

είχαν κρυφτεί, όταν πήγαν προς τη σκοτεινή γη. Λες και ήταν ένα αντίγραφο του. Λες και

όποιος τα σχεδίασε ήταν παντού και στις δύο διαστάσεις και έχει τοποθετήσει τους

σταθμούς γύρω από κατοικήσιμους πλανήτες αλλά και σε άλλα κομβικά σημεία του

κόσμου. Αφού μπήκαν στον σταθμό, έδειχνε να μην είναι και στην καλύτερη δυνατή του

κατάσταση. Κάποιες πόρτες έγερναν και αλλού τα φώτα τρεμοέπαιζαν. Αλλά για έναν

περίεργο λόγο ήταν σε λειτουργία. Προχωρώντας, έβρισκαν κάποια δωμάτια που ήταν

παλιοί κοιτώνες από μαχητές και άλλες αίθουσες που ίσως ήταν το κέντρο ελέγχου. Αλλά

ποια θα μπορούσε να είναι η φύση του σταθμού κοντά σε μια φιλήσυχη κοινωνία; Κοντά

άκουγαν μια περίεργη φωνή να τραγουδά σε μια ακαταλαβίστικη γλώσσα. Από μακριά

είδαν ένα πλάσμα να καπνίζει κάτι που θα μπορούσε να χαρακτηριστεί και ως πούρο. Από

τη φωνή διακρινόταν ότι ήταν μάλλον αντρικού γένους με αρκετά παραπανήσια κιλά. Το

χρώμα του δέρματος του ήταν του γκρι και είχε και τέσσερα χέρια. Το θέαμα ήταν

παράξενο για τον Χάρη, παρόλο που περίμενε ότι θα συναντούσε και πλάσματα που είχε

ίσως μόνο φανταστεί ή ακόμα δει σε κόμικς των δυο προηγούμενων αιώνων. Ο Εχετλαίος

είχε ξαναδεί αυτό το είδος πριν από πολλά χρόνια. Ήταν από ένα σύστημα όχι πολύ μακριά

από το Άλφα του Κενταύρου. Αλλά στη δική του τη διάσταση δεν ήταν ένας ανεπτυγμένος

πολιτισμός και δεν ενοχλούσαν τους γειτονικούς κόσμους. Δεν είχαν βλέψεις προς το

διάστημα. Είχαν καταλήξει ότι έπρεπε να είναι σε αρμονία στη μεταξύ τους κοινωνία. Το

Derek Robotis

116

διάστημα ήταν γεμάτο από πολιτισμούς που είχαν τις βλέψεις προς αυτό και είχε πολλούς

διεκδικητές. Ήθελαν να μένουν μόνοι τους μακριά από τις ανακαλύψεις του σύμπαντος,

διότι παλαιότερα είχαν κάνει την απόπειρα να έρθουν σε επαφή με άλλους πολιτισμούς.

Αλλά η ξενοφοβία τους κατέβαλε και στην παράδοση τους ενέταξαν τον Θεό του ξένου.

Όποτε συναντούν κάποιον που δεν είναι ντόπιος, τον παραδίδουν στις αρχές. Αυτός που

συλλαμβάνουν δεν βλέπει πάλι το φως των ήλιων. Πώς τώρα ξαφνικά έφυγε από το

σύστημα του Λουρίων, ένα σύστημα που δεν υπάρχει στο σύμπαν που ανήκουν οι ίδιοι;

Ένα ακόμα από τα χαρακτηριστικά τους είναι η όσφρηση τους. Έχουν τη δυνατότητα αυτή

να μυρίζουν όποιον τους πλησιάζει.

«Βαλτ νες, μιτ ζα μεν ριουέν;»

Κανείς δεν ανταποκρίθηκε στην κουβέντα του καθαριστή. Ο ίδιος επανέλαβε την κουβέντα

του σε πιο έντονο ύφος « Βαλτ νες, μιτ ζα μεν ριουέν!». Ο Χάρη νόμιζε ότι θα ήταν

καλύτερα να μιλήσει αυτός. Η σκέψη του μπορεί να ήταν μιας ιδιοφυΐας, αλλά η φωνή του

παρέμενε εφηβική και δεν ακούγονταν εχθρική.

«Μπαρές, μιάχ σλα μεν ριουέν» απάντησε χωρίς να το σκεφτεί ο Χάρη. Άφησε κάτω την

σφουγγαρίστρα του και τους υποδέχτηκε με ένα πλατύ χαμόγελο. Αντιλήφθηκαν ότι δεν

διέτρεχαν κάποιο κίνδυνο. Τα γουρλωτά μάτια του πολεμιστή φανέρωναν ξεκάθαρα την

απορία που είχε το πρόσωπο του.

«Καλώς ήρθατε στον σταθμό μου. Πώς θα μπορούσα να σας εξυπηρετήσω;» είπε με

ευγένεια ο Σούτωρ, που κατάλαβε ότι δεν ήταν από την δικιά του διάσταση και τους μίλησε

στην καθομιλουμένη.

«Πώς θα μπορούσα να σας βοηθήσω»;

«Πριν από λίγο προσσεληνώθηκε ακόμα ένα σκάφος, που επέβαινε ακόμα ένας Κένταυρος.

Θα ήθελα να μου πεις πού είναι και προς τα πού κατευθύνεται;» είπε με έμφαση ο

Εχετλαίος. «Πρέπει να τον εμποδίσουμε να φτάσει στον προορισμό του. Κάποιοι από τον

κόσμο μου δεν έχουν ακόμα τιθασεύσει την πρωταρχική μας φύση και απέφυγαν να

κάνουν την περίφημη λοβοτομή του Κενταύρου, που είχε ως σκοπό να μας εξευγενίσει ως

φυλή. Κάποιοι δεν μπορούσαν να εναρμονιστούν με αυτήν την απόφαση και αποφάσισαν

να φύγουν από τον κόσμο μας».

«Καλέ μου Κένταυρε, αυτό που πρέπει να ξέρεις είναι ότι, μετά την μάχη του Όμνηρους,

πολλοί ήρθαν σε αυτό το σύμπαν, θέλοντας να αλλάξουν τη ζωή τους κάνοντας μια

καινούργια αρχή. Είμαι σίγουρος ότι ήσουν στη μάχη των μαχών. Εκεί που τα περισσότερα

συστήματα έδωσαν το παρόν, για να αποφύγουν από τον δυνάστη τους».

«Για ποιον δυνάστη μιλάτε, εάν επιτρέπετε»; ρώτησε γεμάτος απορία ο Χάρη.

«Είναι κάποιος που κάποτε συνεργάστηκε με τον παππού σου και ήταν ένας πραγματικός

σατράπης που δεν νοιαζόταν καθόλου για τη ζωή. Το μόνο που τον ένοιαζε ήταν να

διατηρήσει την εξουσία του σε όλη την δυτική περιοχή. Ο παππούς σου ήταν ανθρωπιστής

εν συγκρίσει με αυτόν. Ο Ντάριων είχε αφανίσει κόσμους ολόκληρους».

Derek Robotis

117

«Είναι δυνατόν να είναι αλήθεια αυτό που μου λες;» είπε με έκπληξη ο Χάρη «χειρότερος

από τον παππού μου δεν είναι εύκολο να το φανταστώ. Ελπίζω να μην είναι μαζί μας αυτήν

την στιγμή ο Ντάριων».

Τον λόγο τον πήρε ο Σούτωρ. «Ευτυχώς, δεν είναι πια μαζί μας. Για αυτό πρέπει να

ευχαριστούμε τον Μεγάλο Εχετλαίο που πέρασε το ξίφος μέσα από την καρδιά του,

δίνοντας ένα τέλος στο σκότος. Ο θάνατος του η ζωή για όλους μας. Κανείς δεν

στενοχωρήθηκε για το τέλος της ζωής του. Η παγωνιά του αιώνιου χειμώνα τελείωσε. Η

άνοιξη ήρθε και την ασπαζόμαστε, όπως η φύση αναζητά τις πρώτες ηλιαχτίδες του

πρωινού, που δίνουν νόημα στη ζωή. Έτσι, στο δικό μας τεταρτημόριο του γαλαξία ήρθε μια

ειρήνη που χρόνια προσπαθούσαν όλοι να επιτύχουν. Τώρα, αφού εδραιώθηκαν οι νέες

φατρίες στα περισσότερα συστήματα, πολλοί θέλησαν να βγουν και να ψάξουν τι υπάρχει

πέρα από τον ορίζοντα του γαλαξία μας˙ εκεί βρήκαν τη δίοδο.

Ο Εχετλαίος δεν μιλούσε για την ώρα και, θέλοντας να αποφύγει να έρθει σε αμήχανη

θέση, πήρε τον λόγο.

«Σούτωρ, δεν έχουμε πολύ χρόνο στη διάθεση μας. Θα μπορούσες να μας πεις προς τα πού

κινήθηκε ο άλλος που είναι ο συμπατριώτης του φίλου μου;».

«Βέβαια και μπορώ να σας δείξω προς τα που πήγε» και τους οδήγησε σε έναν

τρισδιάστατο χάρτη που απεικόνιζε όλα τα άστρα που ήταν κοντά τους. Τους έδειξε ένα

σημείο που ήταν κενό.

«Λοιπόν, προς τα εδώ θα κινηθείτε».

«Το σημείο που μας δείχνεις δεν έχει κάτι. Μόνο ένα κενό σημείο» του είπε ο Εχετλαίος,

δείχνοντας τον εκνευρισμό του.

«Εδώ υπάρχει ένα σημείο σαν δίοδος, αλλά επιτρέπει στον ταξιδιώτη να πάει και σε άλλα

σημεία τον χρόνου. Ίσως να ψάχνει να πάει σε ένα σημείο να αλλάξει την συνοχή του. Ίσως

να θέλει να αλλάξει ένα γεγονός που θα επηρεάσει τη ζωή του ή ακόμα και όσων είναι εδώ.

Φάνηκε λίγο περίεργος με τον τρόπο του. Θα ήταν συνετό να τον ακολουθήσετε, εάν είναι

στην ευχέρεια σας».

«Φεύγουμε κατευθείαν, για να πάμε να τον εμποδίσουμε. Δεν πρέπει να ανακυκλώνει

κανείς τα γεγονότα του χρόνου. Οι επιπτώσεις μπορεί να είναι καταστροφικές για όλους».

Τα λόγια του πολεμιστή ήταν και τα τελευταία που θα έλεγε προς τον Σούτωρ. Φεύγοντας,

χαιρετίστηκαν και έφυγαν από το φεγγάρι. Λίγο πριν επιβιβαστούν στο διαστημόπλοιο

τους, ο Σούτωρ είδε ένα σχέδιο που ήταν εγχάρακτο στο σπαθί του φίλου του Χάρη. Τα

πόδια του Κένταυρου. Το σήμα αυτό το είχε μόνο το σπαθί που σκότωσε τον Νταριών. Ο

επιστάτης του σταθμού είπε λίγο πριν κλείσουν οι πόρτες του διαστημόπλοιου «Χαίρε,

μεγάλε Σωτήρα». Σίγουρα τις πράξεις του δεν θα τις ξεχνούσαν για πολύ καιρό. Τραγούδια

θα γράφονταν για τις ηρωικές του πράξεις. Όλοι θα τον θυμόντουσαν για πολλούς αιώνες

που έρχονταν.

«Είναι πολλά αυτά που δεν μας έχεις πει για τη ζωή και τα κατορθώματα σου, καλέ μου

φίλε» είπε με θαυμασμό ο Χάρη. Ο ίδιος ο ήρωας δεν ήθελε να πει για τη ζωή του.

Derek Robotis

118

«Μόνο οι πράξεις είναι αυτές που μετράνε. Όλα τα υπόλοιπα είναι για τους ιστορικούς.

Εμένα δεν με ενδιαφέρουν αυτά. Μόνο οι δυνάστες της ελεύθερης σκέψης πρέπει να

πάψουν να υπάρχουν. Αυτή είναι εμένα η βαθιά μου πεποίθηση. Πάμε τώρα να βρούμε τον

άλλον Κένταυρο και να δούμε που θα μας οδηγήσει αυτήν τη φορά» είπε, καθώς άφηναν

πίσω τους το σκηνικό του φεγγαριού. Πράγματι, παράξενο αυτό το σύστημα με τα

φεγγάρια και τους πέντε ήλιους του, αλλά ακόμα πιο παράξενο είναι το σχόλιο του Σούτωρ

που αποκάλεσε τον πολεμιστή Μεγάλο Σωτήρα. Ο Χάρη γνώριζε ότι είχε σημεία για τη ζωή

του που ήθελε να κρατήσει κρυφά από τους άλλους. Ωστόσο, ήταν μια πράξη που έπρεπε

να την γνωρίζουν και όχι να μένει κρυφή από τους υπόλοιπους. Μια τέτοια τόσο γενναία

στιγμή έπρεπε να υπάρχει στα ιστορικά βιβλία του κόσμου του και όχι να παραμένει κρυφή

από τους γύρω του.

«Ξέρω ότι θα ήθελα να πεις τι ακριβώς έχει γίνει στην μάχη, αλλά δεν είναι η κατάλληλη

ώρα. Όμως, θα ήθελα μου πεις πώς ακριβώς συνδέεται ο στρατηγός με όλη την υπόθεση.

Είναι σημαντικό να ξέρω τι έχει κάνει, γιατί ίσως να θέλει να μιμηθεί τον Ντάριων».

«Σίγουρα είναι μια ιστορία που θέλεις να μάθεις και τη δικαιούσαι. Πρέπει να ξέρεις

ακριβώς το έχει πράξει ο παππούς σου, αλλά δεν είναι η κατάλληλη στιγμή για να γίνει

αυτό. Πρέπει να βρούμε αυτόν το καταραμένο που έφτασε από τον κόσμο μου. Δεν ξέρω

ποιες είναι οι προθέσεις του, αλλά όποιες και να είναι δεν πρέπει να τον αφήσουμε να

κάνει αυτό που έχει κατά νου».

Έτσι, ο Χάρη συμφώνησε με τον φίλο του και πήγαν προς το σημείο της σκουληκότρυπας.

Εκεί σύντομα θα έβρισκαν τις απαντήσεις τους.

Φτάνοντας κοντά στην δίοδο, η Θάλλω τους είπε ότι έχει κάνει τους υπολογισμούς της και

ξέρει για το που βρίσκεται ο άλλος Κένταυρος.

«Δεν θα σας αρέσει το που έχει πάει ο συμπατριώτης σου. Στη σύγχρονη της γης υπάρχουν

στιγμές που φυλές από το διάστημα θέλησαν να επέμβουν και να αλλοιώσουν το

αποτέλεσμα κάποιων πράξεων. Συνήθως αυτό γίνεται σε μεγάλες στιγμές της ιστορίας. Το

σκάφος κατευθύνεται στη δικιά σου χωρική διάσταση, Εχετλαίε, αλλά σε άλλο χρονικό

ορίζοντα. Θα είναι ένα επικίνδυνο ταξίδι στην ιστορία. Πρέπει να είστε προσεκτικοί με ό,τι

κάνετε και όποιους συναντάτε». Δεν έφεραν αντιρρήσεις προς την Θάλλω και σύντομα

βρίσκονταν σε άλλο μέρος του σύμπαντος. Το θέαμα το γνώριζαν καλά. Είχαν επιστρέψει

στη γη, αλλά χιλιάδες χρόνια πριν αναπτυχτεί ο σύγχρονος άνθρωπος. Σε μια εποχή που

υπήρχαν γίγαντες και μυθικά τέρατα, που μόνο στη φαντασία του παραμυθά υπήρχαν. Το

πρώιμο σύμπαν είχε δημιουργήσει άλλα πλάσματα που δεν είχαν την λογική ως κύριο

φρόνημα τους. Αλλά είχαν την ορμή και αίσθηση της μάχης. Μια δίψα για αίμα που για

πολλούς αιώνες δεν έβρισκε σταματημό. Όλοι ήθελαν να επιβάλλουν την βούληση τους και

ταξίδευαν σε κόσμους μακρινούς, για να βρουν μισθοφόρους. Τους πιο αιμοχαρείς και τα

πιο παράξενα πλάσματα που είχαν ποτέ γεννηθεί από στην δεύτερη εποχή της γέννησης

του σύμπαντος.

Derek Robotis

119

«Δεν περίμενα να ξαναέρθω σε τούτη τη μάχη. Είναι ξεκάθαρο το σχέδιο του άλλου

Κένταυρου που είχε έρθει εδώ. Θέλει να με σκοτώσει. Ό,τι και να γίνει σήμερα, καλέ μου

Χάρη, να ξέρεις ότι δεν θα μπορέσω να σου διηγηθώ τα γεγονότα που θα γίνουν. Όλα όσα

θα γίνουν μας αφορούν όλους μας».

Ο Χάρη ήταν απορημένος με τα λόγια του φίλου του. Ωστόσο, θα σεβόταν την επιθυμία του

και δεν θα ρωτούσε πολλά για τη στιγμή που ήταν μαζί.

«Σε ποια μάχη έχουμε έρθει, πολεμιστή;»

«Μια μάχη που άλλαξε τη μοίρα τη δικιά μου αλλά και όλου του αστρικού τομέα όπου είναι

ο κόσμος μου» του είπε με έναν μικρό θαυμασμό. «Σε αυτήν τη μάχη άλλαξα και έγινα ο

πολεμιστής που έπρεπε να είχα γίνει όταν ήμουν μικρός. Βλέπεις, ήμουν επιρρεπής σε

μικρή ηλικία. Νόμιζα ότι λόγω της φύσης μου ήμουν ανώτερος πολεμιστής από τους

άλλους. Βέβαια, αυτό δεν είναι αλήθεια. Μόνο από τη σκληρή δουλεία μπορεί κάποιος να

γίνει καλύτερος και καταφέρει να υπερβεί τον εαυτόν του. Εδώ ήταν η παλιά γη, πριν από

την εποχή τη δικιά μου ή ακόμα του παππού σου. Η εποχή που κατοικούσαν τα τέρατα και

άλλα μυθολογικά πλάσματα.

«Και πώς βρήκες τη γη και θέλησες να έρθεις; Τι είναι αυτό που σε κέντρισε περισσότερο

να έρθεις και να κάνεις αυτό το ταξίδι;» είπε με απορία ο Χάρη.

«Πάμε να βρούμε τι θέλει ο συμπατριώτης μου και στην πορεία θα καταλάβεις τι είναι αυτό

που με ώθησε να έρθω εδώ» είπε καταφατικά ο Εχετλαίος, δίχως να επεκταθεί

περισσότερο στη μάχη και τι τον οδήγησε να φτάσει εκεί.

Πράγματι, η μάχη που πρόκειται να γίνει ήταν εξωπραγματική. Κάποιοι ήρωες ήταν

πελώριοι. Άλλοι μισθοφόροι ξεπερνούσαν τα δύο μέτρα με πανοπλίες περίεργες. Οι

ασπίδες τους έδειχναν από πιο μέρος του Γαλαξία ήταν. Κάποιες είχαν δυο ήλιους πάνω

τους. Άλλες είχαν την πατρίδα τους στη γη. Τότε που δεν υπήρχαν και πολλοί άνθρωποι

πάνω στον κόσμο. Βέβαια, η ιστορία σε αυτήν τη διάσταση έχει μια ενδεχομένως άλλη

τροπή. Ποτέ δεν είναι ίδια η ιστορία. Ίσως τα γεγονότα να είναι διαφορετικά ή ακόμα και η

έκβαση της μάχης να είναι άλλη. Όποιο και να είναι το αποτέλεσμα πρέπει να μείνουν,

όπως διαδραματίστηκαν πριν από τόσους αιώνες. Το σκάφος το προσγείωσαν σε ένα

σημείο όπου δεν θα το εντόπιζαν οι αντίπαλοι.

«Προς τα πού θα κινηθούμε τώρα, Εχετλαίε;» είπε με ανυπομονησία ο Χάρη. Είχε έναν

ενθουσιασμό για τη μάχη και για τα όσα θα γνωρίσει. Μια μάχη για την οποία δεν είχε

ξανακούσει, αλλά την έβλεπε από μακριά. Τα όντα, τα πλάσματα που είναι εδώ θυμίζουν

κάποιο μυθιστόρημα τρόμου. Παρατηρούσε τα πάντα γύρω του, λες και θα έγραφε κάποια

ιστορία και θα την μοιραζόταν με τους φίλους του. Η ίδια μάχη είναι γνωστή στους

κατοίκους αυτής της διάστασης και ίσως θα έπρεπε να την κάνει και γνωστή και στον δικό

του κόσμο με τις λεπτομέρειες που έγιναν τα γεγονότα, το πώς έζησαν τις νίκες τους. Τις

νίκες τους και ποιοι χάθηκαν στο έρεβος και ποιοι βρήκαν τη θέση στο πάνθεο των νικητών.

Λεπτομέρειες που σίγουρα θα ενδιέφεραν τον κάθε αναγνώστη. Ο Χάρη ένιωθε ότι έπρεπε

να είναι παρατηρητής για όλη τη διάρκεια που ήταν εκεί. Δεν είχε την ανάγκη που είχε

συνήθως να είναι στην πρώτη γραμμή των γεγονότων. Είχε το ένστικτό ότι θα μάθαινε

περισσότερα, γιατί είναι ακόμα μικρός σε ηλικία. Επίσης, η εμπειρία αποκτιέται με την

πάροδο των ετών και δεν είναι κάτι το οποίο έχει κάποιος από γεννησιμιού του.

Derek Robotis

120

«Πρέπει, τώρα, να μεταμφιεστούμε, να βάλουμε τα κατάλληλα ρούχα, για να μην

ξεχωρίζουμε πολύ από τους άλλους. Βέβαια, στον πόλεμο δεν υπάρχουν και πολλές

ενδυματολογικές προτάσεις και προπάντων δεν πρέπει να με καταλάβουν, διότι αυτό θα

επηρεάσει την έκβαση της μάχης. Πάμε τώρα να βρούμε τον άλλο Κένταυρο. Έχω μια ιδέα

για το που μπορεί να βρίσκεται και ποιος μπορεί να είναι ο σκοπός του».

Ο Χάρη δεν έφερε αντιρρήσεις και ακολούθησε τον πολεμιστή που κινούνταν στον χώρο,

λες και ήταν στο σπίτι του. Ο χώρος ήταν γεμάτος από σκηνές που είχε η κάθε φυλή αλλά

όπου έκαναν και τη γυμναστική τους. Ο Χάρη απορούσε, αφού υπήρχε τόση προηγμένη

τεχνολογία, γιατί ήταν μια μάχη σώμα με σώμα, γιατί τα πλάσματα αρέσκονται στη φύση

της βίας; Ήταν μια ερώτηση που φυσικά είχε την απάντηση ο Εχετλαίος.

«Το βλέμμα που συναντάς στα πρόσωπα τους την ώρα που ακονίζουν το σπαθί τους είναι

το αίσθημα που είχαν όλα τα όντα της πρώιμης εποχής. Όλοι για αυτήν τη μάχη ζούνε.

Κοίτα στα πρόσωπα τους την αλήθεια. Μια αλήθεια ότι οι μισοί δεν θα ξαναγυρίσουν

ζωντανοί από αυτό το σημείο. Εδώ θα χτιστούν κάποτε μνημεία για τους πεσόντες του

πολέμου» έλεγε χαρακτηριστικά ο πολέμαρχος φίλος του, σα να τα είχε ζήσει όλα αυτά. Σα

να είχε μια προσωπική εμπειρία. Ο Χάρη άκουγε με έμφαση τα λόγια του φίλου του και

παράλληλα και οι δύο τους έψαχναν για τον συμπατριώτη του.

«Μα, πού να έχει κρυφτεί;» σκέφτονταν με ο Χάρη. «Το στρατόπεδο είναι τεράστιο. Κανείς

δεν θα μπορέσεις να βρει ένα άτομο». Οι σκέψεις του διακόπηκαν από τα κελεύσματα των

πολεμιστών. Οι σάλπιγγες ήχησαν πολύ γρήγορά και η μάχη είχε ξεκινήσει. Ο Χάρη και

Εχετλαίος έπρεπε να μείνουν κοντά ο ένας με τον άλλον. Διότι, εάν χανόντουσαν, δεν θα

είχαν την ευκαιρία να βρεθούν σε ένα πολεμικό τοπίο που δεν το γνώριζαν καθόλου. Ήταν

επικίνδυνο για όλους και ίσως να μην είχαν μια δεύτερη ευκαιρία να καταφέρουν το σχέδιο

τους.

Η μάχη είχε ξεκινήσει για τα καλά. Ακούγονταν οι πρώτες συγκρούσεις. Ήταν κάπως

απόκοσμη για τον Χάρη όλη η διαδικασία. Η μάχη σώμα με σώμα είναι ακόμα και στην

ανθρώπινη ιστορία κάτι το ξένο. Η τελευταία σύγκρουση που είχε γίνει ήταν οικονομικής

φύσης, η οποία έγινε από έναν πρωτοπόρο κάτοικο της γης, που είχε κάνει καινοτόμες

συνεισφορές στην ανάπτυξη της τεχνητής νοημοσύνης. Ό Χάρη, ως νεαρός, δεν είχε στη

φύση του την πολεμική σύγκρουση. Καθώς προχωρούσαν στις πίσω γραμμές της μάχης, ο

Εχετλαίος έψαχνε να βρει στοιχεία που θα μαρτυρούσαν την παρουσία άλλου Κένταυρου.

Προς καλή τους τύχη, βρήκαν πατημασιές που άνηκαν στη φυλή του πολεμιστή και έτσι την

ακολούθησαν. Τα ίχνη τους οδήγησαν στην ανατολική πλευρά της μάχης εκεί όπου ήταν το

αρχηγείο του Ντάριων. Έπρεπε να το αποφύγουν το αρχηγείο, διότι ο πολεμιστής δεν θα

συγκρατούσε τον εαυτό. Είχε μένος για τον αρχηγό τους και θα έμπαινε σε δίλλημα να τον

σκοτώσει και πάλι και ίσως να δημιουργούταν ένα παράδοξο του χρόνου.

«Ας περιμένουμε να φύγει από το αρχηγείο, για να δούμε που θα πάει και θα τον

ακολουθήσουμε για να βρούμε τον σκοπό του» ψιθύρισε ο Εχετλαίος. Ωστόσο, τον άκουσε

πιο πολύ μέσα στο μυαλό του παρά με τα αυτιά του. Ο Χάρη συμφώνησε με τον φίλο του

και παράλληλα είχε και μια ιδέα. Μαζί του είχε μια συσκευή που μπορούσε να την ρυθμίσει

Derek Robotis

121

και να εντοπίσει τον άλλο κάτοικο από το μέλλον. Το κατάφερε. Έδειχνε ότι ήταν ακόμα

μέσα στο αρχηγείο, οπότε θα έπρεπε να τον περιμένουν να βγει και να τον ακολουθήσουν.

Ίσως και να έπαιρνε ώρα και για αυτό αποφάσισαν ότι θα μείνουν μακριά από την κοινή

θέα. Κοντά στην ανατολική άκρη της μάχης υπήρχε ένας λόφος που τους έδινε την

δυνατότητα να έχουν σωστή θέαση της μάχης αλλά και όσων συμβαίνουν γύρω.

Επίσης, είχαν τη δυνατότητα να βλέπουν και το σημείο που βρισκόταν ο εχθρός τους, οπότε

έκατσαν και περίμεναν εκεί. Η μάχη ήταν σφοδρή και το αποτέλεσμα ήταν αμφίρροπο. Η

μάχη ήταν σα να παρακολουθούσες κάποια παλιά ταινία του εικοστού αιώνα. Λες και αυτοί

που έγραφαν για τις επικές μάχες του παρελθόντος να τις είχαν σκιαγραφήσει οι ίδιοι. Λες

και θυμόντουσαν τα γεγονότα, όπως αυτά είχαν συμβεί. Από την ανατολική πλευρά που

βρίσκονταν οι ίδιοι η μάχη έγερνε προς την πλευρά των Ντάριων και από την άλλη αυτοί

που υπερασπίζονταν την Ατλαντίδα νικούσαν. Η κυριότερη αιματοχυσία γινόταν στο κέντρο

της μάχης και απ΄ότι φαίνονταν εκεί θα κρίνονταν η μάχη. Όμως, ξαφνικά στους πρόποδες

του λόφου οι στρατιώτες του Νταριών άρχισαν να πέφτουν γρήγορα από μια λάμψη. Ο

Χάρη έστρεψε προς εκείνο το μέρος τον σαρωτή του και εντόπισε ακόμα έναν Κένταυρο.

Κάτι που ήταν παράλογο. Γρήγορα γύρισε και κοίταξε τον Εχετλαίο.

«Τώρα θα δεις, γιατί ήρθαμε εδώ σε αυτήν τη μάχη. Είναι η ώρα της Αλήθειας».

Ακούγοντας τη λέξη, ένιωσε έναν ενθουσιασμό. Η έννοια της αλήθειας είναι εκείνη που τον

οδηγεί στη ζωή του από μικρό παιδί και είναι ο σκοπός του ταξιδιού του μέχρι το σημείο

εκείνο. Στη διάρκεια του πολέμου δεν υπήρχε η πολυτέλεια της ανάλυσης και του

συλλογισμού, όσο αφορά την εξέλιξη των γεγονότων και ακολούθησε γρήγορα στους

πρόποδες του λόφου. Από μια μικρή απόσταση είδε τον άλλο Κένταυρο να περπατάει σιγά

σιγά πίσω από τους πολεμιστές, ψάχνοντας προφανώς τον στόχο του. Με γρήγορες

κινήσεις σήκωσε το τόξο του και άφησε το βέλος να χτυπήσει τον άλλο συμπατριώτη του.

«Μα καλά, θα κάτσουμε εδώ άπραγοι και θα τον αφήσουμε να πεθάνει από έναν

προδότη;» φώναζε γεμάτος οργή ο Χάρη.

«Περίμενε, μην βιάζεσαι» του είπε ο φίλος του «κοίτα τι θα γίνει τώρα» συνέχισε να λέει ο

Εχετλαίος.

Ξαφνικά, στον ουρανό εμφανίζεται ένα γνώριμο σκάφος το οποίο άρχισε να σημαδεύει τον

προδότη με τα πυρά του και τραυματίζοντας τον θανάσιμα. Ο προδότης πήρε αυτό που

άξιζε. Δεν του άρεσε να έχει τέτοια συναισθήματα εκδίκησης. Αλλά σε μια κοινωνία αξιών

τέτοιες συμπεριφορές δεν είναι ανεκτικές.

Το σκάφος γρήγορα προσγειώθηκε και από μέσα βγήκε ένας νέος γύρω στα τριάντα, ο

οποίος πήγε κοντά στον Κένταυρο που ήταν λαβωμένος και του φρόντιζε την πληγή. Την

ίδια πληγή είχε στο πόδι και ο Εχετλαίος. «Μα καλά, πώς είναι δυνατόν να γίνεται αυτό;»

σκέφτηκε ο Χάρη.

«Αυτός που σε φροντίζει ποιος είναι;»

Derek Robotis

122

«Το μισό μυστήριο το έλυσες. Σκέψου λίγο καλύτερα. Ποιος θα μπορούσε να είναι, που έχει

και το ίδιο σκάφος στην κατοχή του; Εσύ είσαι αλλά από το μέλλον και ήρθες να με σώσεις.

Χωρίς εσένα δεν θα μπορούσα να είχα ζήσει για να σκοτώσω τον Ντάριων και ούτε θα

είχαμε γνωριστεί ποτέ».

«Ο άλλος Κένταυρος από ποιον είχε προσληφθεί για να έρθει να σε σκοτώσει;»

«Προφανώς από ακόλουθους του Νταριών που ήθελαν να με σκοτώσουν, ώστε να έχουν

την ευκαιρία να με εμποδίσουν στο ταξίδι της ζωής μου».

Ο μεγαλύτερος σε ηλικία Χάρη επούλωνε την πληγή του φίλου του, ενώ ο μικρότερος ήταν

γεμάτος απορίες, μην γνωρίζοντας τι θα συμβεί στο μέλλον και των δυο. Αυτό που του

έκανε την μεγαλύτερη έκπληξη ήταν πως ο μελλοντικός του εαυτός θα κάνει μια τόσο

αποτρόπαια πράξη. Να σκοτώσει κάποιον που κάλλιστα δεν γνωρίζει και είχε γνώση της

μάχης που έγινε πολλά χρόνια πριν από την δικιά του εποχή.

Ο Χάρη από το απόμακρο μέλλον έβγαλε μέσα από τον σάκο του μια μικρή συσκευή που

έκπεμπε φως. Την τοποθέτησε πάνω από την πληγή του παλιού του φίλου και άρχισε να

επουλώνει την πληγή.

«Παράξενη η συσκευή που έχει στα χέρια του ο μεγαλύτερος εαυτός μου. Θα ήταν

ενδιαφέρον να την δω από κοντά. Πιστεύω ότι θα την δω σε ακαθόριστο σημείο στο

μέλλον. Το ερώτημα μου, πως είναι δυνατόν να συμβαίνει αυτό αφού δεν έχω καμία

γνώση του μέλλοντος»;

«Μικρέ μου φίλε, αυτή πράξη έχει συμβεί για εμένα, όχι για εσένα. Είναι από τα παράδοξα

του χωροχρόνου». Του απάντησε ο Εχετλαίος ήρεμα, σαν να ήταν ένας στοργικός του φίλος

και που με την πάροδο του χρόνου θα γίνει. Μόνο ο χωροχρόνος ο ίδιος ξέρει για τι θα

αντιμετωπίσουν στις επερχόμενες περιπέτειες. Από μακριά κοιτούσαν το νεαρότερο

Εχετλαίο που ανάρρωνε γρήγορα από το τραύμα του και ξαναχύθηκε στην μάχη ενάντια

του εχθρού του. Δεν έδωσε ιδιαίτερη βαρύτητα στο γεγονός ότι τον είχαν σώσει. Αλλά

αργότερα θα έψαχνε να βρει ποιος τον είχε σώσει, αλλά μάταια. Θα έπρεπε να περιμένει

αρκετά χρόνια για να γίνει πράξη αυτό. Ο Χάρη που ήταν πλέον άντρας, πήγε κοντά στον

Κένταυρο που έχει χάσει τις αισθήσεις του και σιγουρεύτηκε ότι δεν θα τον ξαναενοχλούσε.

Με μια ριπή ανέμου, που βγήκε από ένα μυστήριο όπλο, τον ισοπέδωσε και έβαλε ένα

πρώιμο τέλος στη ζωή του εχθρού του.

Στην αντρική του μορφή ο Χάρη έδειχνε ότι ήταν αδίστακτος με τους εχθρούς του. Δεν

συμβιβαζόταν με την ιδέα της ειρήνης και των διαπραγματεύσεων. Έκανε αυτό που έπρεπε,

πήγε στο διαστημόπλοιο του και έφυγε από την μάχη. Τελικά αυτή θα είναι η κατάληξη του;

Έτσι θα γαλουχηθεί να γίνει ένας μαχητής; Ή θα μπορέσει να αλλάξει τη μοίρα του προς το

καλύτερο. Απορίες που μόνο ο ταξιδιώτης χρόνος γνωρίζει και ίσως να μην συγχωρεί αυτόν

που γνωρίζει την αλήθεια. Γιατί η αλήθεια μπορεί να είναι πιο σημαντική και από την ζωή

την ίδια. Θυσιάζει κάποιος τις αρχές του. Ακόμα και το πρόσωπο του θανάτου

Derek Robotis

123

αντιμετωπίζει, για να βρει την αλήθεια. Αυτό που απεύχεται με όλη του την ψυχή είναι να

έχει βρει το δέντρο που τόσο καιρό ψάχνει και να μην χρειαστεί να περάσουν χρόνια μέχρι

να ολοκληρώσει τον σκοπό που έχει βάλει εδώ και σχεδόν έναν χρόνο. Ένας χρόνος που

τόσα άλλαξαν. Το σχολιαρόπαιδο που ήταν μέσα σε λίγο καιρό έγινε αργοναύτης των

αστεριών. Ωστόσο, δεν μετανιώνει που αποφάσισε να μην συμβιβαστεί με το σχέδιο του

παππού του και συνάντησε πολλούς που θέλουν να μιλήσουν και να του αντιταχθούν. Απλά

δεν τολμούσε κανείς. Τώρα, βέβαια, έπρεπε να αφήσει τις σκέψεις του στην άκρη και

έπρεπε να επιστρέψει μαζί με τον πολεμιστή πίσω στον Μιντάκα και να λύσουν το

μυστήριο της αποικίας που είχε φτιάξει ο Περκόφσκι και σίγουρα δεν θα ήταν εύκολο να το

πετύχει. Όμως, όλη η εμπειρία ήταν μια ευκαιρία για να δει και κάτι το τόσο απόκοσμο. Δεν

ήταν μια οποιαδήποτε μάχη που θα μπορούσε να δει κανείς από κοντά. Όλα τα πλάσματα

της πρώιμης περιόδου εξαφανίστηκαν για κάποιο περίεργο λόγο, χωρίς να υπάρχει κάποιο

ίχνος τους. Ήταν ένα ακόμα μυστήριο σε όλο το παζλ που έχουν συναντήσει. Τόσες είναι οι

απορίες που σίγουρα στο ταξίδι του θα έχει ακόμα πολλά ερωτήματα αναπάντητα. Τώρα

είχε έρθει η ώρα της επιστροφής. Η μάχη είχε πάρει την εξέλιξη που έπρεπε και οι δυνάμεις

του Ντάριων οπισθοχωρούσαν και θα αποδέχονταν το αποτέλεσμα. Βέβαια, δεν του άρεσε

και θα περνούσαν πολλά χρόνια μέχρι να καταφέρει να συγκεντρώσει και πάλι τις δυνάμεις

του, ώστε να καταφέρει να κυριαρχήσει σε αυτό το κομμάτι του γαλαξία. Στη μάταιη τούτη

προσπάθεια θα έβρισκε και πάλι μπροστά του τον Εχετλαίο που θα ήταν και το τελευταίο

πρόσωπο που θα έβλεπε στη ζωή του.

«Θα ήθελα να σε ρωτήσω, γιατί δεν μου είπες κάτι νωρίτερα σήμερα για τα γεγονότα που

ακολουθούσαν;»

«Το πώς θα εξελίσσονταν δεν είχα ακριβώς ιδέα. Δεν θα μπορούσα να γνωρίζω ότι ένας

πατριώτης μου θα έφτανε στο σημείο να με σκοτώσει. Ούτως ή άλλως, δεν πρέπει να

επεμβαίνουμε στο πώς θα εξελιχθούν τα γεγονότα. Ειδικά σε μία τέτοια μάχη όπου είχε ως

αποτέλεσμα μια τόσο μεγάλη ειρήνη. Περάσανε πολλά χρόνια, μέχρι την τελική μάχη που

τον σκότωσα και μετά τη θέση του την πήρε ο παππούς σου. Για να επιλέξεις να έρθεις να

με σώσεις σε αυτήν την χρονική στιγμή, κάτι θα ξέρεις που δεν γνωρίζουμε τώρα που θα

είναι κομβικό το μέλλον των δυο μας».

Κατάλαβε ότι είχε δίκιο και δεν ήθελε να του κάνει και πολλές ερωτήσεις. Κατάλαβε ότι ήδη

ένιωθε άβολα και συνέχισαν την πορεία τους προς το διαστημόπλοιο. Προς έκπληξη τους

συνάντησαν κάποιον που έμοιαζε με τους κατοίκους του Μιντάκα. Πώς έγινε και έφτασε

εκεί; Ίσως να μπορέσει να απαντήσει ο Ωρίων ή κάποιος άλλος από τους κατοίκους του

πλανήτη. Σίγουρα θα ξέρουν ποιος πάει και έρχεται από την κοινωνία τους. Δεν είναι και

τόσα πολλά τα μέλη τους. Έχουν μια οργάνωση, ώστε να μην χρειαστεί να κάνουν

κατάχρηση του περιβάλλοντος τους ούτε και των φυσικών πόρων τους. Μια ισορροπία που,

ενδεχομένως, να λείπει από τη γη αλλά και από άλλα σημεία του σύμπαντος. Βέβαια,

κριτής όλων αυτών των σκέψεων και των πράξεων θα είναι ο χρόνος που εντέλει εξαλείφει

ότι δεν χρειάζεται μια και καλή.

Φτάνοντας στο διαστημόπλοιο, στο πρόσωπο του πολεμιστή διαφαίνονταν η

ευχαρίστηση. Διότι όλα είχαν κυλήσει βάσει σχεδίου και τα γεγονότα και τα όσα θα γίνουν

Derek Robotis

124

και τα όσα είχαν γίνει δεν είχαν διαταραχθεί. Το βέλος του χρόνου κινούταν και πάλι προς

τη σωστή κατεύθυνση αδιατάραχτο. Αφότου φτάσουν στον Μιντάκα, θα πρέπει να

επιστρέψουν και στον σταθμό, για να ασπαστεί και πάλι την οικογένεια του. Πλέον ο

σύνδεσμος του με τον Εχετλαίο είναι τόσο ισχυρός που και αυτός είναι της οικογένειας του.

Επιβιβάστηκαν στο σκάφος τους και ξεκίνησαν και πάλι προς τη ρωγμή του χωροχρόνου

που τους οδηγούσε στην εποχή τους. Αυτό που ήλπιζαν ήταν όλα να είναι όπως τα είχαν

αφήσει και να μην είχε αλλοιώθει το συνεχές του χρόνου. Ο Χάρη ένιωθε την προσμονή του

χρόνου, ώστε να γυρίσει στο ηλιακό σύστημα που είχε γεννηθεί. Ένιωθε αποξενωμένος σε

εκείνο το χρονικό σημείο, παρόλο που είχε δει από μακριά τον μελλοντικό του εαυτό, που

ήταν τόσο αποφασισμένος στην κάθε του κίνηση και αδίστακτος στο να πράξει μια

αποτρόπαιη πράξη. Να αφαιρέσει τη ζωή ενός έλλογου πλάσματος που δεν έχει γνωρίσει

ποτέ του. Αυτό που αναρωτιόνταν ήταν ποιος θα τον εκπαιδεύσει και θα γίνει τόσο

λεπτοφυής στις κινήσεις του ως εκτελεστής. Γνωρίζει ότι όλα αυτά θα βρουν τον δρόμο

τους. Τώρα, γιατί ο Εχετλαίος του έχει τόση ευγνωμοσύνη και ήθελε να είναι κοντά του την

κάθε στιγμή για να τον προστατεύει; Δεν υπάρχει ο ένας χωρίς τον άλλον. Η ύπαρξη τους

πλέον αλληλεξαρτώμενη. Μια αμφίδρομη σχέση που θα διαρκέσει στο μακρινό μέλλον και

κανείς τους δεν ξέρει που θα καταλήξουν. Το ίδιο αισθανόταν και ο πολεμιστής, απλά από

την κατασκευή του δεν του ήταν εύκολο να εκφράσει αυτό που ένιωθε. Εν τούτοις

προσπαθούσε να πει αυτά που ένιωθε με τα λιτά του λόγια και τις ηχηρές του πράξεις θα

τον κρατήσει ασφαλή και δυνατό.

Η Προτομή

Γυρίζοντας στην εποχή τους, δεν αντιμετώπισαν κάποιο εμπόδιο. Όλα διαφαίνονταν

όπως τα είχαν αφήσει, σαν να μην είχε αλλάξει κάτι. Ο Χάρη έδωσε εντολή στην Θάλλω να

στείλει σήμα στον Μιντάκα και στην Αγγελική ότι θα αντάμωναν σύντομα. Εφόσον φτάσουν

στον πλανήτη, θα πρέπει να εξιχνιάσουν το μυστήριο για το πως εγκαθίδρυσαν την αποικία

και εάν είχαν στοιχεία για άλλες ίδιες αποικίες κάπου κοντά ή εάν υπάρχουν στοιχεία για το

που μπορεί να βρίσκεται ο Περκόφσκι. Όσο το συντομότερο τον βρούνε, ενδεχομένως να

καταφέρουν να διώξουν και τον παππού του από την εξουσία και να φέρουν την

πολυπόθητη ειρήνη στη γη και να ζήσουν όλοι τη ζωή που τους αξίζει. Μια ζωή με ίσες

ευκαιρίες που όλοι θα μπορέσουν ακολουθήσουν την πορεία που θέλουν και η γη να βρει

τη θέση προς τα αστέρια. Όλοι οι πολιτισμοί πρέπει να έχουν την ευκαιρία να εξελιχθούν

και να αποικίσουν και να φτιάξουν βάσεις σε φεγγάρια και άλλα ουράνια σώματα. Την

Derek Robotis

125

ανακάλυψη νέων πολιτισμών και την ενδόμυχη ανταλλαγή ιδεών που θα ωφελήσει όλη την

ανθρωπότητα και όχι μόνο λίγους που κρατάνε τα μυστικά για τους ίδιους και μια μικρή

ομάδα κάποιων ελίτ που δεν μοιράζονται ποτέ ό,τι καινούργιο είχαν βρει. Ευτυχώς για τον

άνθρωπο, το κατάλαβε ο Περκόφσκι και βρήκε και άλλους με τα ίδια πιστεύω και η ελπίδα

της αλλαγής ήταν πλέον υπαρκτή.

Σύντομα θα προσγειώνονταν στον Μιντάκα και ο Εχετλαίος ζήτησε από τον Χάρη να μην

αποκαλύψει σε κανέναν τα όσα είχαν ζήσει τις τελευταίες μέρες. Ο Χάρη του είπε ότι ήταν

εχέμυθος και η συζήτηση δεν χρειάστηκε να συνεχιστεί. Ως δυο καλοί φίλοι μοιράζονταν

ένα μυστικό που ελάχιστοι θα το γνωρίζουν στο μέλλον. Αφού μπήκαν και πάλι στην

ατμόσφαιρα του πλανήτη, Χάρη κοίταζε έξω από το παράθυρο το σημείο που ενωνόταν το

διάστημα με τον αέρα που περιβάλλει έναν πλανήτη. Δεν τον κούραζε ποτέ αυτή η εικόνα.

Πάντα ήθελε να την έχει χαραγμένη στις αναμνήσεις του. Η Θάλλω το σχολίασε «Και στο

μέλλον έχεις ακόμα τη συνήθεια να κοιτάς έξω από το παράθυρο».

«Ίσως και να μην το αποβάλλω ποτέ. Μέσα από τη σκοτεινή ενέργεια που μας περιβάλλει

αναδύονται χιλιάδες κόσμοι που σίγουρα η ζωή και η νοημοσύνη αναβλύζει, σαν τους

σπόρους της φύσης που μέσω της πεταλούδας φυτεύει τον σπόρο σε ένα μικρό άνθος. Μια

διαρκή επανάληψη στον κόσμο, στο σύμπαν και όπου αλλού μπορεί να αναδυθεί η ζωή»

είπε ο Χάρη σα να διάβαζε ένα ποιητικό ένθετο από τους περασμένους αιώνες της γης.

«Χαίρομαι που είσαι ευδιάθετος μετά από μια τόσο έντονη εμπειρία. Οι εικόνες και η

εμπειρία μετά από μια τόσο σφοδρή μάχη δεν ξεπερνιούνται εύκολα. Ακόμα και έναν απλό

παρατηρητή» του είπε ο φίλος του, αφότου τον αγκάλιασε. Μια κίνηση που δεν ήταν

συνηθισμένος να την κάνει. Πλέον θα μαλακώσει ως χαρακτήρας, ειδικά προς τον Χάρη.

Το σκάφος το προσγειώσανε στο σημείο όπου είχαν πρωτοπάει. Από το πιλοτήριο

φαινόταν η ομορφιά του Μιντάκα και η αρμονία που είχαν οι οικογένειες μεταξύ τους.

Κάποιες οικογένειες έτρωγαν μεταξύ τους σε ξύλινα τραπέζια δίπλα από τα σπίτια τους. Η

Αγγελική πλησίαζε το σημείο που θα προσγειωνόταν το αεροπλάνο. Η χαρά στο πρόσωπο

της ήταν εμφανής που θα αντάμωνε και πάλι τον Χάρη. Αλλά και αυτός ήταν χαρούμενος. Η

Αγγελική ήταν ο συνδετικός του κρίκος με όλη την ιστορία και την περιπέτεια τους. Σαν μια

άγκυρα που στην φουρτούνα δεν σε αφήνει να χαθείς στην οργή του Θεού της θάλασσας,

που άλλοτε θα σου στείλει τον θυμό του και άλλοτε θα σου στείλει ούριο άνεμο και θα

πλεύσεις προς τα αστέρια, δίχως να συναντήσεις ανυπέρβλητα εμπόδια, που δεν θα

μπορέσεις να ξεπεράσει ποτέ. Ο Χάρη ευχόταν το ταξίδι τους να είναι σύντομο αλλά είχε το

προαίσθημα ότι θα ίσως χαθεί στον χωροχρόνο, βλέποντας τον μεγαλύτερο εαυτό του να

μην έχει κατασταλάξει μετά από τόσο κόπο και θυσίες. Ήξερε ότι δεν έπρεπε να

κατακλύζεται από αρνητικές σκέψεις και να δώσει έμφαση στο τώρα που το μοιραζόταν με

δικούς του ανθρώπους και σύντομα θα συναντούσε την καλή του φίλη αλλά και την

οικογένεια του, που και αυτοί είναι ένα αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής του. Έβλεπε ότι η

Μάλεβ με την οικογένεια της ήταν ένα και κάθονταν και απολάμβαναν τις απλές χαρές της

ζωής. Ένα γεύμα μαζί ως μια ενωμένη οικογένεια ήταν ότι πιο σημαντικό στον άνθρωπο.

Την ένωση που είναι το δυνατότερο στοιχείο της κοινωνίας, που δεν μπορεί να διαιρεθεί

από εξωγενείς παράγοντες. Στην προκειμένη περίπτωση είναι ο παππούς του, που τους

θέλει όλους να είναι υποχείριο του. Αυτός είναι ο λόγος που πρέπει να παλέψει με θεούς

και δαίμονες. Να μην επιτρέψει στον στρατηγό να καταδυναστεύει έναν ολόκληρο

Derek Robotis

126

πλανήτη. Η θέληση του αναθερμάνθηκε, αφού μετά από όλες τις σκέψεις του κατέληξε ότι

πρέπει να συνεχίσει την προσπάθεια του αδιάλειπτα. Συνεπώς, άδραξε τη στιγμή και,

αφότου προσγειωθούν, θα ασπαστεί τη μοίρα του, χωρίς να σκέφτεται τι πρέπει να κάνει

και ούτε να αμφισβητεί τις πράξεις του και την πορεία του μέχρι τώρα.

«Χρόνια και ζαμάνια κάναμε να σας δούμε» είπε η Αγγελική, αφού προσγειώθηκαν. «Σαν

να κύλησαν χρόνια από την τελευταία στιγμή που σας είδα και τους δυο» τους είπε

γελώντας .

«Πράγματι, είναι σαν έχουν περάσει μήνες, αλλά πλέον είμαστε εδώ και πρέπει να

ολοκληρώσουμε σύντομα την επίσκεψη μας. Να βρούμε πώς και γιατί ο Περκόφσκι έφτιαξε

την αποικία».

«Μην ανησυχείς για αυτό. Έχω κάνει μια μικρή έρευνα όσο λείπατε και έχω βγάλει μερικά

συμπεράσματα. Τα πετρώματα και τα διάφορα ιζήματα που υπάρχουν στον πλανήτη είναι

παρόμοια με αυτά που υπάρχουν στον σταθμό. Λες και ο σταθμός φτιάχτηκε εδώ. Αλλά το

ερώτημα είναι από ποιους».

«Έχεις απόλυτο δίκιο» είπε ο Εχετλαίος και συνέχισε να λέει «αυτοί που είναι εδώ σίγουρα

δεν το έφτιαξαν. Ίσως να είναι από μια άλλη εποχή. Ο Περκόφσκι είναι πανούργος και ίσως

να αναζήτησε ανθρώπους που συνυπάρχουν ειρηνικά και να κατάφερε να το κάνει με τους

κατοίκους του Μιντάκα».

Ίσως και να έχει δίκιο σκέφτηκε ο Χάρη. Έπρεπε να αφήσουν την Αγγελική να τους

καθοδηγήσει όσο θα έμεναν εκεί. Είχε μοιραστεί με τους κατοίκους του πλανήτη

περισσότερα και είχε την ικανότητα να την συμπαθούν εύκολα, δίχως να γίνεται

κουραστική.

«Άκουσα πολλά εδώ στην πατρίδα του Ωρίωνα. Μύθοι και αλήθειες καμιά φορά είναι

αλληλένδετα. Πέρα από την έρευνα μου στα πετρώματα, που λένε την αλήθεια για την

καταγωγή του πλανήτη, η Μάλεβ μου μιλούσε για τις ιστορίες τις κοινωνίας της και τις

παραδόσεις που είχαν. Αυτό που μου έκανε ιδιαίτερη εντύπωση ήταν ένα ρητό που

υπάρχει ‘’Στο πρόσωπο μου θα βρεις στην αλήθεια που ψάχνεις. Κοιτά στα μάτια μου και

θα την βρεις’’. Προσπάθησα πολύ να το ερμηνεύσω αλλά δεν κατάφερα» τους είπε με μία

απογοήτευση στο πρόσωπο της.

Δεν έπρεπε να νιώθει έτσι. Έχουν μια αφετηρία από όπου μπορούν να ξεκινήσουν. Δεν

είναι αίολοι στο σύμπαν. Τώρα απλά πρέπει να βρουν την απάντηση στο μήνυμα του

μύθου και αυτό θα το καταφέρουν μόνο συλλογικά. Για αυτό κάθισαν όλοι μαζί να

συζητήσουν παίρνοντας και ένα πρωινό, διότι και για παράξενο λόγο ο Χάρη και ο

Εχετλαίος δεν είχαν φάει για όσο έλειπαν στη μάχη που παρακολούθησαν. Περίεργο το

γεγονός, τουλάχιστον για τον Χάρη που είναι ακόμα ένα παιδί που είναι στην ανάπτυξη του

και αυτός ήταν ο λόγος που, όταν αντίκρισε το πλούσιο πρωινό γεύμα που είχε ετοιμάσει η

οικογένεια του Ωρίων, κάπως ξέχασε τους τρόπους του και έπεσε με τα μούτρα, όπως

έλεγαν και οι παλιοί. Φάνηκε ότι το ευχαριστήθηκε, γιατί έτρωγε μετά μανίας για αρκετή

ώρα. Τώρα ήθελε να το χωνέψει και όσο το έκανε θα ξεκινούσε η συζήτηση για την

αποκωδικοποίηση του ρητού που είχαν στην διάθεση τους.

«Άμα ήταν εδώ ο Ωρίων θα ήξερε από πού να αρχίσουμε και προς τα πού να

κατευθυνθούμε» είπε ο Χάρη «είναι ο συνδετικός κρίκος μεταξύ των δύο κόσμων μας και

Derek Robotis

127

παράλληλα είναι ο τελευταίος που είχε δει τον Περκόφσκι και γνωρίζει πως σκέφτεται ο

επιστήμονας και μπορεί να δει σχέδιο του».

Τώρα δεν μπορούσε να τους βοηθήσει, είχε μόλις φύγει μακριά, για να πάει να ψάξει τα

χαμένα κομμάτια του εαυτού του. Από την στιγμή που άρχισε να θυμάται το ποιος είναι και

το τι έχει κάνει σε όλη τη διάρκεια της ζωής του, αρνήθηκε να κάτσει στην γενέτειρα του.

Είχε έναν σκοπό που δεν τον αποκάλυψε ολοκληρωτικά στους οικείους του. Οπότε τώρα

δεν μπορούσαν να βασιστούν στη βοήθεια του. Είχαν πέσει σε βαθιά περισυλλογή, για να

βρουν την άκρη του νήματος. Ίσως η ξεναγός να έχει κάποια ιδέα για το τοπικό ρητό και θα

μπορέσει να μας βοηθήσει. Έτσι, την κάλεσαν να έρθει κοντά τους και να σκεφτεί και αυτήν

τι μπορεί να λέει.

«Το απόφθεγμα που συζητάτε είναι γνωστό σε όλους μας εδώ και πάρα πολλούς αιώνες

αλλά είναι αλληγορικό. Δεν έχει καμία υπόσταση. Πολλοί έψαξαν όλα αυτά τα χρόνια και

δεν κατάφεραν κάτι. Μακάρι να μπορούσα να σας βοηθήσω. Ο παππούς είχε μια εμμονή

με αυτό αλλά όλα τα χρόνια που έψαχνε ποτέ δεν βρήκε όλη την αλήθεια. Μόνο ψήγματα

από ένα παλιό βιβλίο που υποτίθεται ότι άνηκε στον κτήτορα της αποικίας. Αλλά και αυτό

το αμφισβητώ. Δουλειά μου είναι να ανακαλύπτω και να καταγράφω ιστορικά στοιχεία, όχι

μύθους και ιστορίες την Χαλιμάς.

«Πίσω από έναν μύθο κρύβεται μια αλήθεια που δεν δέχεσαι να δεις. Εγώ και η Αγγελική

βρισκόμαστε εδώ, τόσο μακριά από το σπίτι μας, γιατί πιστέψαμε σε ένα όνειρο και μια

αλήθεια που ένας δυνάστης μας κρύβει εδώ και πολλά χρόνια. Δεν δέχομαι να μου λες ότι

μόνο ότι βλέπουν τα μάτια σου είναι πραγματικά» είπε κατηγορηματικά ο Χάρη.

Η Αγγελική του έγνεψε συμφωνώντας μαζί του και προέτρεψε την Σάλι να τους δείξει το

βιβλίο που άνηκε στον παππού της. Εκείνη συμφώνησε και τους πήγε στο σπίτι της που

ήταν σαν ένα μικρό μουσείο. Μέσα έχει πράγματα από την γη και από άλλους πλανήτες.

Λες και η ίδια είχε ταξιδέψει αρκετά και είχε συγκεντρώσει διάφορά κειμήλια από κόσμους

μακρινούς και από εποχές που δεν συμβαδίζουν με την τεχνολογία που έχουν στη διάθεση

τους. Κάτι από το μακρινό μέλλον. Σα να ήταν το μουσείο του μέλλοντος. Αλλά πώς μπορεί

κάτι να είναι σε μουσείο, αφού δεν έχει υπάρξει ακόμα; Καλό το ερώτημα σκέφτηκε ο

Χάρη. Θα είναι ένας κλάδος της φυσικής που ακόμα δεν έχει ανακαλυφτεί στην εποχή τους.

Αλλά ίσως στο μέλλον να έχουν βρει τις απαντήσεις στα δυσκολότερα προβλήματα του

χρόνου και πως όλες οι διαστάσεις μεταξύ τους ενώνονται.

«Αυτά τα κειμήλια που έχεις εδώ από ποια εποχή της γης είναι; Δεν μπορώ να τα

αναγνωρίσω. Μήπως ξέρεις να μου πεις, Σάλι;» είπε με μια πρωτόγνωρη περιέργεια η

Αγγελική.

«Ρωτούσα τον παππού μου από πότε χρονολογούνται αυτά τα αντικείμενα και δεν ήθελε

να μου πει. Δεν πειράζει πόσο παλιά ή καινούργια είναι, αυτό που έχει σημασία είναι το τι

συμβολίζουν για τον πολιτισμό μας. Αυτές ήταν ο κουβέντες του παππού μου. Λίγο με

μυστήριο, λίγο ασυνάρτητα αυτά που μας έλεγε. Αλλά σαν ένα παραμύθι ήταν. Α, να και το

βιβλίο που σας έλεγα ότι είχε και έγραφε τις σκέψεις του. Να, Χάρη, διάβασε και μια

ιστορία που είχε γράψει».

Ο Χάρη πήρε το σημειωματάριο και άρχισε να διαβάζει.

Derek Robotis

128

«25/4 /2488

Πάλι πλανεύτηκα από τη γοητεία και έχω κολλήσει σε αυτό το φεγγάρι μάταια,

περιμένοντας να μου πει το τι νιώθει για εμένα. Μια επαγγελματίας δεν πρέπει να έχει

συναισθήματα με για τους πελάτες της. Αλλά εγώ ξέρω ότι η Μαίρη είναι διαφορετική.

Είναι κάπως προσωπικό το ημερολόγιο του παππού σου. Δε θα ήθελα να διαβάζω δυνατά

τις εμπειρίες του. Αλλά αυτό που με παραξένεψε ήταν η ημερομηνία. Αυτό το έτος έχετε

εδώ στον Μιντάκα; Στη γη είναι ο εικοστός τρίτος αιώνας. Είναι λες και μας χωρίζουν

διακόσια χρόνια. Δεν είναι δυνατόν να γίνεται αυτό».

«Μα, τι ασυναρτησίες λες τώρα, Χάρη. Έχουμε την ίδια ημερομηνία με αυτή της γης. Θέλεις

να μου πεις ότι είστε από το παρελθόν και έχετε έρθει να μας δείτε;» τον ρώτησε η Σάλι

γεμάτη απορία.

«Μάλλον ο Περκόφσκι είναι αυτός που σας έφερε από το μέλλον πίσω στην εποχή μας. Το

ερώτημα είναι το γιατί; Πάλι ένα από τα πειράματα του θα είστε, όπως όλοι μας. Μας

χαλιναγωγεί όπως εκείνος το επιθυμεί. Πάλι μας βρίσκει απροετοίμαστους, χωρίς να

ξέρουμε που μας οδηγεί το μονοπάτι του. Χάρη, ψάξε να βρεις κάτι για τον μύθο για να

βρούμε τα στοιχεία που μας χρειάζονται, μήπως και λύσουμε και αυτό το μυστήριο. Πρέπει

να γυρίσουμε στον σταθμό. Λείπουμε αρκετό καιρό από τις οικογένειες μας» είπε

επιτακτικά η Αγγελική.

Ο Χάρη ξεφύλλιζε αρκετή ώρα το σημειωματάριο, χωρίς να έχει βρει τις απαντήσεις που

αναζητούσε. Ώσπου βρήκε μια υποσημείωση που ανέφερε ‘’Εκεί που στέκομαι για αιώνες

θα βρεις τις απαντήσεις σου. Εκεί που τα μάτια μου θα βλέπουν για πάντα τον ουρανό’’.

Δεν χρειαζόταν να το σκεφτεί πολύ για το που βρίσκεται η απάντηση στο ερώτημα τους.

Όλοι μαζί γρήγορα κινήθηκαν προς την προτομή του εθνάρχη τους. Οι απαντήσεις

βρίσκονται σε κοινή θέα. Απλά, πρέπει να γνωρίζεις πως να αντιλαμβάνεσαι την οπτική του

δημιουργού. Στην περίπτωση τους, ενός ιδιότροπου εφευρέτη. Φτάνοντας στην προτομή,

ένιωσαν σα να είχαν ξετυλίξει ένα μυστήριο αιώνων. Η Σάλι δεν μπορούσε να αντιληφθεί

ούτε και να κατανοήσει ότι τόσα χρόνια δεν ζούσαν στην ίδια εποχή με την γη, αλλά ότι

είχαν μια δικιά τους χρονική ιδιομορφία. Παράλληλα, πότε και πώς τους μετέφερε όλους

εκεί Περκόφσκι; Τι μέσον είχε χρησιμοποιήσει για να μεταφέρει τόσο κόσμο από μια άλλη

εποχή; Απαντήσεις που ήθελε να έχει την στιγμή εκείνη, αλλά δεν ήταν προτεραιότητα

τους. Εν καιρώ θα απαντηθούν τα ερωτήματα της, όπως και όλων των άλλων που είναι

τόσα πολλά. Πιθανόν και να χρειαστεί μια ολόκληρη ζωή, ώστε να καταφέρουν να βρουν τις

απαντήσεις τους. Ήταν όλοι τους σίγουροι ότι ο εφευρέτης δεν θα απαντούσε σε αυτά που

είχαν να το πουν. Εν τω μεταξύ, ο Χάρη αφότου έφτασαν στην προτομή, την

περιεργάζονταν μήπως και βρει κάποιο στοιχείο.

«Κοιτάζω την προτομή τόση ώρα και δεν μπορώ να βρω κάτι στα μάτια της προτομής. Ξέρω

ότι πρέπει να έχω υπομονή για όλα όσα κάνω αλλά συνέχεια πρέπει να αναλύω και να

ξεδιαλύνω μυστήρια, που δεν ξέρω τελικά που αποσκοπούν» είπε ο Χάρη, σαν να έψαχνε

να βρει μια απάντηση από τα μάτια των συντρόφων του.

«Το λάθος που κάνετε» είπε η Σάλι «είναι ότι ψάχνεται να βρείτε τις απαντήσεις σας

βασισμένοι στην προσωπική σας λογική. Αυτό που πρέπει να κάνετε είναι να δείτε τον

κόσμο από την δική του ματιά. Ο Περκόφσκι, όπως τον λέτε εσείς, είναι οραματιστής .Οι

Derek Robotis

129

ιδέες του είναι πολυδιάστατες. Δεν εφάπτονται στην δικιά σας αντίληψη και κοσμοθεωρία.

Πρέπει εσείς να πλησιάσετε την ιδιοσυγκρασία του. Μην προσπαθείτε να ανακαλύψετε με

την πυξίδα την θέση σας στον ορίζοντα. Χρειάζεται κάτι πιο δραστικό. Να δείτε πέρα από

τον ορίζοντα, εκεί που πλέει η αλήθεια. Να δείτε τη μεγάλη εικόνα του σύμπαντος με τη

δικιά του ματιά». Σοφά τα λόγια της Σάλι και όλοι άρχισαν να σκέφτονται την επόμενη τους

κίνηση με άλλη οπτική.

Σε μια ανύποπτη στιγμή η Αγγελική πλησίασε την προτομή και πήγε στο κεφάλι της. Εκεί

ανακάλυψε μια μικρή σχισμή και έβαλε τα μάτια της. Τότε μπόρεσε και είδε με τα μάτια

του Περκόφσκι. Μέσα στην προτομή βρισκόταν ένα μικρό αλλά ισχυρό τηλεσκόπιο που σαν

οπτική είχε δυο από τους ερυθρούς νάνους που περιτριγυρίζονταν ο ένας γύρω από τον

άλλον. Εκεί υπήρχε και ένας ακόμα πλανήτης Μ, που για κάποιο ανεξήγητο λόγο ήταν

ακατοίκητος. Απ΄ότι διακρινόταν, ήταν φιλόξενος για ζωή, αφού είχε αρκετό οξυγόνο και

αρκετή χλωρίδα. Είχαν βρει που έπρεπε να πάνε. Έτσι, χωρίς πολλές χρονοτριβές,

επιβιβάστηκαν στο σκάφος τους και πήγαν να δουν τι τους περιμένει. Μαζί τους πήγε και η

Σάλι. Ήταν περίεργη να δει τι θα ανακάλυπταν σε έναν κόσμο που αγνοούσε ότι υπήρχε.

Δεν είχαν κάποια αντίρρηση. Ούτως ή άλλως τους είχε βοηθήσει να βρουν τα στοιχεία που

τους έλειπαν. Η συμβουλή της ήταν καταλυτική στο ανακαλύψουν τις προθέσεις του

Περκόφσκι. Ο πλανήτης ήταν καταπράσινος και γεμάτος ζωή. Με το σκάφος του, όπως ήταν

σε τροχιά γύρω από τον πλανήτη, προσπαθούσαν να βρουν κάποια πόλη ή ακόμα έναν

οικισμό που δήλωνε νοήμων παρουσία στον πλανήτη, αλλά μάταια. Όμως, οι ανιχνευτές

του εντόπισαν μια μικρή εστία ενέργειας. Υπήρχε ένα σπίτι που είχε ρεύμα ή κάποια άλλη

μορφή ενέργειας και αποφάσισαν να προσγειωθούν κοντά στο οίκημα.

Πράγματι ήταν ένα σπίτι από μια παλαιότερη εποχή της γης. Του Χάρη του φαινόταν

κάπως οικείο το σημείο αλλά δεν μπορούσε να το θυμηθεί. Με προσοχή μπήκαν μέσα στο

σπίτι. Μέσα δεν ήταν κανείς. Τα χρώματα και η διακόσμηση ήταν εναρμονισμένα μεταξύ

τους. Λες και αυτός που τα διακόσμησε ήταν ειδικός. Αλλά δεν είχαν πολύ χρόνο για να

σταθούν και να παρατηρήσουν όλα τα έπιπλα. Το χρώμα του ξύλου ήταν κυρίαρχο μέσα

στο σπίτι, όπως και οι σκούροι δερμάτινοι καναπέδες. Λες και ήταν σε κάποιο σπίτι του

αιώνα των μεγάλων πολέμων. Μέσα στο σαλόνι υπήρχαν και τρεις βιβλιοθήκες με αρκετά

βιβλία είτε από τη γη της εποχής τους είτε από άλλους κόσμους. Το αντιλήφθηκαν αυτό,

διότι κάποια απ’ τα βιβλία είχαν μια άγνωστη γραφή που προφανώς θα άνηκε σε κάποιον

άλλο κόσμο. Θα έπρεπε να κοιτάξουν και να διαβάσουν τα βιβλία, εάν είχαν τον κατάλληλο

χρόνο. Σίγουρα θα μάθαιναν καινούργια πράγματα, από τους από αυτούς μακρινούς

κόσμους.

Ο Χάρη μύρισε ζεστή σοκολάτα να έρχεται από ένα δωμάτιο του σπιτιού και πήγε προς τα

εκεί. Μέσα είδε πέντε ποτήρια από ζεστή σοκολάτα και ένα σημείωμα. Ο Χάρη θυμήθηκε

το δωμάτιο. Είναι το σπίτι που είχε δει, όταν είχε περάσει από την πύλη στη σκοτεινή γη.

Ήταν στο γραφείο του Περκόφσκι. Σε ένα δερμάτινο, ωραίο φιλοτεχνημένο κουτί βρισκόταν

Derek Robotis

130

ένα ακόμα κομμάτι του κρυστάλλου που έπρεπε να συναρμολογήσουν. Πάντα δύο βήματα

μπροστά ο εφευρέτης. Το μήνυμα τους καλωσόριζε προτείνοντας τους να πιούν τη ζεστή

σοκολάτα. Στην καρέκλα, που ήταν μπροστά στο γραφείο, υπήρχε και πάλι η κούπα με τον

καφέ που υπήρχε πριν από τόσο καιρό. Σα να γυρνούσε κάθε τόσο σε αυτό το σημείο για να

τον πιεί. Σα να τον περίμενε κάποιος μέσα στο σπίτι. Κατά έναν περίεργο τρόπο τους

καθοδηγεί και καταλήγουν στην ολοκλήρωση της αποστολή τους. Ο Χάρη παρατήρησε,

καθώς έμπαιναν στο σπίτι, ότι υπήρχε ένα ζευγάρι παπούτσια. Ίσως να ήταν κάποιος μέσα

την ίδια ώρα που ήταν και αυτοί. Για αυτό θα απολάμβανε τη ζεστή του σοκολάτα σε λίγο.

Οι υπόλοιποι στρογγυλοκάθισαν στις πολυθρόνες και απολάμβαναν το ρόφημα τους. Στο

γραφείο μέσα είχε αντίγραφα από διάσημους πίνακες από όλες τις εποχές της τέχνης.

Μάλλον είχε και πίνακες από το μέλλον της γης. Διότι ο Χάρη δεν μπόρεσε να τους

αναγνωρίσει και είχε τις κατάλληλες γνώσεις που του είχε μεταλαμπαδεύσει η μητέρα του.

Η Σάλι αναγνώρισε κάποιους από αυτούς, διότι από αυτά που ήξερε ήταν χαμένοι από την

εποχή που έφυγαν οι άνθρωποι από την γη για να έρθουν στο καινούργιο τους το σπίτι. Ο

Χάρη βγήκε έξω από το σπίτι και είδε ότι τα παπούτσια που ήταν εκεί πριν πλέον δεν ήταν.

Σα να κρύβονταν ο φίλος τους ο Περκόφσκι. Αλλά δεν θα προσπαθούσε να βρει που είναι ο

άγνωστος φίλος τους. Όταν θα ήταν η κατάλληλη στιγμή να τον γνωρίσουν, θα γίνονταν

αυτό. Γυρνώντας πίσω στο γραφείο που ήταν και οι υπόλοιποι, παρατήρησε ότι πάνω από

το γραφείο ήταν η μοναδική Μόνα Λίζα. Πιστό αντίγραφο ήταν. Κάνεις δεν μπορούσε να

καταλάβει τη διαφορά εάν ήταν το γνήσιο ή το αντίγραφο. Αφού ήπιαν τη ζεστή σοκολάτα

τους, αναχώρησαν για τον Μιντάκα αλλά και για τον σταθμό. Ήταν και πάλι η ώρα της

αντάμωσης με την οικογένεια και τους φίλους τους.

Οι τελευταίες λέξεις του μηνύματος έκαναν σκεπτικό τον Χάρη. Ο Περκόφσκι έλεγε στο

γραπτό του μήνυμα ‘’Προσοχή στον δεύτερο μήνα του καλοκαιριού’’. Ακόμα ένα αίνιγμα

που θα έπρεπε να αποκωδικοποιήσουν. Ωστόσο, δεν θα το έκανα εκεί. Ο Χάρη ήξερε ότι θα

γυρνούσε και πάλι σε αυτό το σημείο κάποια στιγμή. Είναι γραφτό της μοίρας του να

συναντήσει τον Φαμπιάν. Ο ένας είναι η αρχή του νήματος και ο άλλος είναι στην άλλη

μεριά. Είναι μοιραίο να ανταμώσουν.

Derek Robotis

131

Το δίλημμα της ύπαρξης

Η επιστροφή στον σταθμό ήταν σα να γυρνούσαν στη γη. Η αντάμωση με τα οικεία τους

πρόσωπα ήταν πιο δυνατή από κάθε φορά. Η Αγγελική, όπως και ο Χάρη, ένιωσαν τη

θαλπωρή που όλοι είχαν ανάγκη να νιώσουν. Μια οικογένεια και πάλι. Ήταν πολλά αυτά

που ήθελε ο Χάρη να μοιραστεί με τους γονείς του, αλλά με τον Εχετλαίο είχαν

συμφωνήσει να μη μπουν σε λεπτομέρειες για τη μάχη που είχαν βρεθεί. Η Αγγελική ήταν

ενθουσιασμένη που είχε δει την οικογένεια της αλλά και τον Σελέστιο, που πλέον ήταν πιο

εξοικειωμένος με τις παραδόσεις και τη ρουτίνα των ανθρώπων. Οι τρεις φίλοι ήταν και

πάλι μαζί, με τον Σελέστιο να τους λέει για τις γεύσεις από τα παγωτά που είχε καταφέρει

να γευτεί όλο το διάστημα που έλειπαν στον Μιντάκα. Το ερώτημα που έθεσε ο πατέρας

του Χάρη ήταν που βρίσκεται ο Ωρίων, που ήταν ένα από τα βασικά στελέχη της όλης

προσπάθειας.

«Μπαμπά, ξέρω ότι θα ήθελες να είναι κοντά μας, αλλά ήταν αδύνατο να γίνει αυτό» είπε ο

Χάρη στον πατέρα του. Τον λόγο τον πήρε η Αγγελική

«Αφού θυμήθηκε τις αναμνήσεις του, δεν είχε την επιθυμία να μείνει στον πλανήτη του.

Είχε την ανάγκη να πάει ο ίδιος και να βρει τον Περκόφσκι και ένιωθε ότι θα το έκανε

καλύτερα μακριά μας. Σα να ήθελε να ξαναβρεί τον εαυτό του σε αυτό το καινούργιο ταξίδι.

Να ξαναβρεί τον εαυτό του…»

«Είχε ένα θυμό μέσα του για αυτό που του έκαναν ο στρατηγός και ο φίλος σας ο

Περκόφσκι και το βρίσκω σωστό αυτό που θέλει να κάνει. Να βρει που ανήκει. Εάν δεν

ξέρεις ποιος είσαι, τότε δεν μπορείς να είσαι σωστός απέναντι σε όλη την προσπάθεια.

Ίσως και να έχει μια εναλλακτική λύση που δεν μπορούμε να την δούμε εμείς».

Ο πολεμιστής σκεφτόταν ότι ίσως και να έφτανε στο σημείο να βρει τον Περκόφσκι

γρηγορότερα από εκείνους. Προφανώς, στην πορεία του θα θυμόταν ακόμα περισσότερα

από όσα είχε θυμηθεί μέχρι τη στιγμή που αναχώρησε προς το άγνωστο. Ο Ωρίων θα

έβρισκε ακόμα κάτι που δε θα μπορούσαν να το βρουν οι άλλοι, διότι τώρα πλέον θυμάται

πράγματα και ανθρώπους από την προηγούμενη πορεία του. Εάν έβρισκε κάτι, σίγουρα θα

πήγαινε στο σταθμό και τους το έλεγε αυτοπροσώπως. Εάν γινόταν κάτι τέτοιο, δεν θα ήταν

σύντομα. Όποτε έπρεπε να σκεφτούν ποια θα ήταν η επόμενη κίνηση τους ή θα έπαιρναν

πρωτοβουλία για το τι έπρεπε να πράξουν ή θα έπρεπε να αποκωδικοποιήσουν το

τελευταίο μήνυμα που τους είχε γράψει ο Περκόφσκι. Δεν θα ήταν εύκολο να το

καταφέρουν αυτό. Θα συμβεί σε μια ανύποπτη στιγμή που κανείς δεν θα το περιμένει,

όπως τόσα. Ο Χάρη θέλησε να πάει να δει την μητέρα του που ήταν στον κήπο του

σταθμού και μάλλον θα ζωγράφιζε κάτι καινούργιο. Ο Χάρη ήθελε να της δείξει κάποιες

εικόνες που είχε αποθανατίσει από το ηλιοβασίλεμα του Μιντάκα. Μια εικόνα

απαράμιλλου κάλλους, που σίγουρα θα τη βοηθούσε να ζωγραφίσει ακόμα κάτι πιο

όμορφο από όσα έχει δει πάνω στον καμβά της φαντασίας της. Δεν έκανε λάθος. Εκεί ήταν

μαζί και με τη μικρή Ιουλία και τη μητέρα της Αγγελικής. Η μητέρα του είχε ζωγραφίσει το

πατρικό τους σπίτι, όπου είχε μεγαλώσει τόσες γενιές από παιδία. Η αλήθεια ήταν ότι είχε

επιθυμήσει το σπίτι του, αλλά για να το επιτύχει έπρεπε να φύγει από τη μέση ο παππούς

Derek Robotis

132

του. Ο δυνάστης τόσων κόσμων. Η ζωγραφιά της μητέρας του έδειχνε μικρά παιδιά να

παίζουν πάνω στο γρασίδι ένα καλοκαιρινό απόγευμα.

«Μητέρα πολύ ωραία η εικόνα σου. Μου θυμίζει μια πιο απλή ζωή, που όμως ήταν γεμάτη

από ωραίες στιγμές».

«Όμορφε γιε μου, είναι τα όμορφα απογεύματα του Ιουλίου. Έτσι λέγεται ο πίνακας» του

είπε η μητέρα του και τον αγκάλιασε, σα να ήταν μικρό παιδί και πάλι.

Χαιρόταν και πάλι που ήταν με την οικογένεια του, όπως θα χαίρονταν κάθε παιδί που είχε

να δει τους γονείς του τόσο καιρό. Αλλά και μετά από τόσες εμπειρίες που είχε ζήσει σε

αυτούς τους μακρινούς κόσμους. Σκέφτηκε ότι ίσως κάποτε να κάτσε και να γράψει τα όσα

έχουν συμβεί στη ζωή του. Ωστόσο, η ματιά του έπεσε και πάλι στον πίνακα που ζωγράφιζε

η μητέρα του και τότε κατάλαβε τα λόγια του Περκόφσκι. Έπρεπε και πάλι να γυρίσουν στη

γη. Η Ιουλία από τη σκοτεινή γη ήταν εκεί για να βοηθήσει τον παππού της. Μάλλον θα είχε

μείνει μόνη της και θα αναζητούσε τη θαλπωρή του αλλά και τη βοήθεια του, για να βρει

ποιος είχε ανατινάξει τα κεντρικά γραφεία του παππού της. Ο Χάρη είχε ένα προαίσθημα

ότι ίσως κάτι κακό να είχε συμβεί κατά την διάρκεια της μάχης και τώρα έπρεπε να

αντιμετωπίσουν τις συνέπιες των πράξεων τους.

Ο Χάρη έπρεπε να ενημερώσει τους γονείς του και τον Εχετλαίο που πάντα ήταν έτοιμος

για μάχη. Το μόνο σίγουρο ήταν ότι θα του άρεσε να επισκεφτεί τη γη, για να τη δει από

κοντά. Έχει ακούσει τόσα για αυτήν. Αυτό που επείγει είναι να καταστρώσουν ένα σχέδιο

για το που θα πάνε και πότε. Έπρεπε να βρουν ένα ασφαλές σημείο. Υπήρχαν φήμες ότι

είχε δημιουργηθεί μια μικρή αντίσταση για την οποία σίγουρα χρειάζεται βοήθεια και

έπρεπε να επιστρατεύσουν όλες τις δυνάμεις και συμμάχους. Όποιοι και εάν ήταν αυτοί, θα

πρέπει να τους βρούνε, για να είναι όσοι περισσότεροι γίνεται.

Έτσι, όλες του τις σκέψεις έπρεπε να τις μοιραστεί και με τους υπόλοιπους.

«Δεν θέλω να είμαι αυτός που θα σας φέρει τις καλές ή τις κακές ειδήσεις, αλλά όπως

ξέρετε ο φίλος σας ο Περκόφσκι, διαλέγει να εκφράζεται με παράξενους τρόπους θέλοντας

να μας δείξει προς τα πού πρέπει να πάμε».

«Χάρη, άσε τις φιλοσοφίες και πες μας τι έχεις κατά νου» είπε ο πατέρας του μεταξύ

σοβαρού και αστείου.

«Στην γλυκιά μας την πατρίδα, μάλλον είναι η Ιουλία από την από την άλλη γη. Ίσως να

ψάχνει να βρει ποιος είναι ο υπεύθυνος για την ανατίναξη του αρχηγείου του παππού της.

Αυτό θα δώσει αφορμή στον στρατηγό να μας χαρακτηρίσει μέχρι και τρομοκράτες και

εχθρούς ολόκληρης της ανθρωπότητας. Μαζί οι δύο τους θα προσπαθήσουν να

αμαυρώσουν τη φήμη μας και αυτό δεν πρέπει να συμβεί. Ο κόσμος πρέπει να καταλάβει

ότι εμείς θα είμαστε αυτοί που θα φέρουμε την αλλαγή. Αλλά οι κινήσεις μας πρέπει να

είναι διακριτικές και να μην προκαλέσουμε την υποψία κανενός, διότι είμαι σίγουρος ότι

θα καλέσουν τις αρχές, ακόμα και οι δήθεν γνωστοί και φίλοι».

Derek Robotis

133

Δεν χρειάστηκε να γίνει εκτενής συζήτηση για το θέμα. Στη γη να επέστρεφε ο Χάρη, ο

πατέρας του και φυσικά ο πολεμιστής που θα είναι και η τρανή του απόδειξη ότι υπάρχει

ζωή και σε άλλους πλανήτες και πέρα από τη γη. Ένα κοινό μυστικό που είναι καλά

κρυμμένο από την κοινή γνώμη. Τα μυστικά των κυβερνήσεων είναι πολλά και είναι

πιθανόν να είχαν επισκεφτεί τη γη και άλλοι πολιτισμοί σε παλαιότερους χρόνους και πάλι

οι κυβερνήσεις να το είχαν κρύψει από τον κόσμο. Ο Χάρη είχε διαβάσει για τον Guy

Fawkes που πήγε να κάνει την αλλαγή τοποθετώντας εκρηκτικά κάτω από τη βουλή των

λόρδων στο Λονδίνο. Έτσι θέλει να τον θυμάται η ιστορία τον Χάρη. Σαν αυτόν που

κατάφερε να δώσει ένα τέλος στην τυραννία του κόσμου.

Με παρέα τις σκέψεις του για την αλλαγή, πήρε μαζί του κάποια αντικείμενα που ήθελε και

επιβιβάστηκαν στο διαστημόπλοιο με προορισμό την γη. Η πρώτη στάση τους θα ήταν στην

σκοτεινή πλευρά της σελήνης. Είχε φτιάξει εκεί μια μικρή βάση ο Περκόφσκι. Εκεί θα

σταματούσαν, για να μπορέσουν να ακούσουν από κοντά τις συχνότητες της γης και τι

ακριβώς γίνεται. Οι κινήσεις τους πρέπει να είναι διακριτικές. Γατί ο στρατηγός σίγουρα θα

παρακολουθούσε τις κινήσεις όλων όσων έφταναν στη σελήνη. Ίσως και να γνώριζε την

μυστική βάση που είχε φτιάξει ο Περκόφσκι. Πιθανόν να είχε βρει αρχεία από το γραφείο

του και να είχε βάλει κάμερες, σε περίπτωση που κάποιος το επισκεπτόταν. Έτσι, αφού

έκαναν τις κατάλληλες προετοιμασίες αναχώρησαν με το διαστημόπλοιο του Χάρη που

εμφανώς είχε σταλεί από το μέλλον. Απ’ τον ίδιο του τον εαυτό και ήταν σημαντικό το

γεγονός ότι υπήρχε αυτή η βοήθεια, διότι μόνο ο εαυτός μας ξέρει τις ανάγκες που έχουμε

τώρα ή στο μέλλον. Ακόμα και η παρουσία της Θαλλούς είναι σημαντική. Ξέρει πολλά και

ίσως μπορεί να τους καθοδηγήσει σε όλο το παράξενο εγχείρημα τους. Κανείς δεν ξέρει

που θα καταλήξουν. Ίσως το μέλλον τους να είναι ήδη γραμμένο, ίσως και να είναι

μεταβλητό. Ίσως και τα γεγονότα να μιλάνε και από μόνα τους και είναι οφθαλμοφανές ότι

ο Περκόφσκι τους συμπεριφέρεται σα να είναι τα πειραματόζωα τους. Ωστόσο,

ενδεχομένως και οι προθέσεις να τους είναι πραγματικές αλλά εμφανώς δεν υπόκεινται

στην κοινή λογική, που πρέπει να διαφεντεύει κάθε έλλογο ον να πράττει το καλό. Αλλά σε

αυτό το σύμπαν και ακόμα στη γη, που κατοικεί ο Χάρη και οι υπόλοιποι, δεν υπάρχει η

κατάλληλη ισορροπία να μπορέσει να ευδοκιμήσει μια τέτοια κοινωνία.

Βέβαια, υπάρχει και το παράδειγμα της πατρίδας του στρατηγού. Ένα σκοτεινό περιβάλλον

που ο νόμος της εξουσίας εκτελείται από τον στρατό και όχι από εκλεγμένους

αντιπρόσωπους. Οι δύο κόσμοι σίγουρα δεν είναι το ιδανικό και ίσως να πρέπει να κάτσουν

να εντοπίσουν μια άλλη διάσταση, ακόμα και σε αυτόν το γαλαξία που βρίσκονται. Ίσως

πρέπει να ψάξουν ακόμα πιο μακριά να βρουν το ιδανικό κόσμο όπως ο Μιντάκα, που είναι

ένα αμάλγαμα κοινωνίας στα πρώιμα στάδια του. Μόνο σε βάθος χρόνου θα μπορέσουν να

βγάλουν συμπέρασμα, εάν πραγματικά πρέπει να ακολουθήσουν το παράδειγμα τους.

Ακόμα και ένα ταξίδι στο μέλλον τους, ίσως να πρέπει να γίνει. Ίσως να είναι

παρακινδυνευμένο. Δεν ξέρουν τι θα συναντήσουν σε μια κοινωνία τους μέλλοντος. Ίσως

να μην υπάρχουν κοινοί παράγοντες που να τους ενώνουν με την ιστορία τους. Προφανώς,

θα εκλαμβάνουν τους προγόνους τους και ως βάρβαρους και να μην θέλουν να έχουν

κάποια σχέση μαζί τους. Όποιο και να ήταν το επόμενο ταξίδι τους, ο Χάρη θα έβρισκε το

ενδεδειγμένο σχέδιο για να αντιμετωπίσουν, όποια εμπόδια θα έβρισκαν. Τώρα έπρεπε να

εντοπίσουν το σημείο όπου Περκόφσκι είχε το γραφείο του στη σελήνη. Εάν είχε το ίδιο

μοτίβο με την άλλη γη, ίσως και να βρίσκονταν στην Κοιλάδα της ηρεμίας. Εκεί που πρώτη

φορά πάτησε ο άνθρωπος στο φεγγάρι. Του άρεσε να δημιουργεί τέτοιες συγκυρίες. Τις

θεωρούσε ότι ήταν απαραίτητες, διότι θύμιζαν στον άνθρωπο την ιστορία του. Την ιστορία

που δεν έπρεπε να ξεχάσει.

Derek Robotis

134

«Θάλλω, σε παρακαλώ μπορείς να κάνεις μια μαγνητογράφηση, ώστε να βρεις που μπορεί

να είναι κρυμμένο το γραφείο του Περκόφσκι;» ρώτησε ο Χάρη, αφού είχαν ήδη φτάσει στη

σελήνη.

«Μην ανησυχείς. Το έχω ήδη κάνει και έχω εντοπίσει που βρίσκεται και θα προσσεληνώσω

εκεί» τους είπε με μια σιγουριά στον τόνο της φωνής της. Ήταν λες και είχε ξαναπάει εκεί

και χωρίς πολύ κόπο ακούμπησε το σκάφος τους απαλά στην επιφάνεια της σελήνης.

Έπρεπε, βέβαια, να φορέσουν τις διαστημικές στολές, διότι το περιβάλλον ήταν αφιλόξενο

για ζωή, παρόλο που είχε ειπωθεί ότι θα προσπαθούσαν κάποτε να την κάνουν φιλόξενη

για ζωή, όπως θα έπρατταν το ίδιο και στον Άρη. Μεγαλεπήβολα σχέδια που έμειναν σε

κάποιο συρτάρι κάποιου μικρού γραφειοκράτη.

Η ιδιοτέλεια του ανθρώπου τον οδηγεί να σκέφτεται μόνο τον εαυτό του και να εμποδίζει

την εξέλιξη ενός ονείρου. Ενός ονείρου που στο επόμενο βήμα θα τον έβρισκε κάτοικο των

άστρων και όχι εγκλωβισμένο σε έναν πλανήτη, που καταδυναστεύει τους φυσικούς του

πόρους και παράλληλα δεν δίνει την ευκαιρία σε κάποιον άλλον να πάρει τα ηνία και ο

κόσμος να δει μια άλλα άποψη. Μια άλλη οπτική, από μια φρέσκη ματιά που πάντα

χρειάζεται να έχει μια κοινωνία. Οι στολές ευτυχώς ήταν άνετες ακόμα και για τον Εχετλαίο

που σαφώς, ποτέ του δεν περίμενε ότι θα χρειαστεί να φορέσει μια.

«Ελπίζω ότι δεν θα χρειαστεί να τη φοράω για πολλή ώρα. Δεν είμαι και ιδιαίτερα άνετος,

για να μην πω καλύτερα ότι θέλω να μείνω μέσα στο σκάφος» είπε μια μικρή ενόχληση.

«Είμαι σίγουρος ότι έχεις ζήσει μεγαλύτερες δυσκολίες με όσες εμπειρίες είχες μέχρι τώρα»

είπε ο Χάρη και γέλασε λίγο ενώ παράλληλα θυμόταν την όλη εμπειρία της μάχης που είχαν

δει. Για τον Χάρη και τον πατέρα του ήταν η πρώτη φορά που είχαν την εμπειρία της

χαμηλής βαρύτητας και κατά έναν τρόπο ένιωθαν σαν τους πρώτους αστροναύτες της γης,

που κατάφεραν να κάνουν περήφανο έναν ολόκληρο πλανήτη. Ο Χάρη ήθελε να βγάλει μια

παιδικότητα και έτσι άρχισε να χοροπηδάει και κατάφερε να δει την ελευθερία της χαμηλής

βαρύτητας. Όπως χοροπηδούσε στο άγονο τοπίο του φεγγαριού, ένιωσε σα να τον

παρακολουθούσε κάτι. Έτσι, αποφάσισε να κρυφτεί πίσω από έναν βράχο μαζί με τον

πατέρα του και τον πολεμιστή. Ήταν ένα μικρό drone, που σα να εντόπισε τις κινήσεις τους

και κατευθύνθηκε προς το μέρος τους. Πράγματι, ήταν ένα drone που τους πλησίαζε σιγά

σιγά και κινδύνευαν να τους εντοπίσει, κάτι που θα τους δημιουργούσε αρκετά μεγάλο

πρόβλημα.

Καθώς τους πλησίαζε το drone ξαφνικά, άλλαξε πορεία, σα να εντόπισε κάποια άλλη

κίνηση κοντά τους ωστόσο, ήταν η ιδανική ευκαιρία για να μπορέσουν να ξεφύγουν.

Πράγματι το drone δεν ξαναγύρισε στο σημείο τους. Έτσι, άδραξαν την ευκαιρία να φύγουν

Derek Robotis

135

από το εκείνο το σημείο. Καθώς περπατούσαν στη θάλασσας της ηρεμίας, το τοπίο, αν και

άγονο, χωρίς κανένα δέντρο, ήταν επιβλητικό και σίγουρα τους έκανε να νιώθουν ότι ήταν

σε ένα οικείο περιβάλλον. Στο βάθος ξεπρόβαλλε και η εικόνα της μπλε οικοδέσποινας

τους. Η γη, η πατρίδας τους που τόσο τους είχε λείψει. Εάν και δεν θα έμεναν για πολύ

διάστημα, έπρεπε να βρουν τη βάση του Περκόφσκι και προς το παρόν δεν είχαν βρει κάτι,

ώσπου τη στιγμή ο Χάρη κουτούλησε το κεφάλι του σε κάτι που ήταν εκεί αλλά μάλλον

ήταν αόρατο. Είχαν βρει το μυστικό γραφείο του φίλου τους αλλά δεν ήξεραν που

βρισκόταν η είσοδος του. Έπρεπε να ψάξουν και να βρουν τις λεπτομέρειες. Τα κράνη από

τις στολές είχαν διάφορους αισθητήρες που ίσως να τους βοηθούσαν. Αλλά μάταια. Δεν

κατάφεραν κάτι με τους θερμικούς αισθητήρες τους. Το κτίριο που βρισκόταν το γραφείο

ήταν στρογγυλό, για να είναι και εύκολο να το κρύψει από τους δορυφόρους του

στρατηγού. Αφού βρήκαν και την περίμετρο του κτηρίου, ξαφνικά ένα φως άναψε και

μάλλον είχαν βρει την είσοδο. Υπήρχε ένα πρόβλημα που δεν μπορούσαν το λύσουν και

άρχισαν να νιώθουν ότι όλη τους η προσπάθεια θα πήγαινε στράφι. Η πόρτα που είχαν βρει

άνοιγε μόνο με την ίριδα του ματιού και ο Περκόφσκι δεν ήταν εκεί. Η είσοδος στο κτήριο

είναι αδύνατη χωρίς την παρουσία του μακρινού τους φίλου. Ο Χάρη είχε μια ιδέα, που

ίσως να τους έδινε την λύση. Πλησίασε το μάτι που σάρωνε την ίριδα του ματιού.

«Πρόσεχε, μην είσαι τόσο επιπόλαιος στις πράξεις σου, γιε μου. Δεν ξέρεις τι μπορεί να έχει

σκεφτεί για να μην αφήσει κάποιον να εισέλθει μέσα στο γραφείο του».

«Μέχρι στιγμής δεν έχει κάνει κάτι που θα μας θέσει σε άμεσο κίνδυνο και πάντα το

αποτέλεσμα ήταν θετικό προς εμάς».

Ο Εχετλαίος του έγνεψε καταφατικά να πράξει αυτό που ήθελε. Ο μικρός ήρωας έβαλε το

μάτι του στην ίριδα και σε κλάσματα η πόρτα άνοιξε και μπήκαν μέσα στο γραφείο του. Το

γραφείο του ήταν ίδιο με εκείνο που είχαν πάει στον Μιντάκα. Μάλλον τους είχε

τηλεμεταφέρει στο ίδιο σημείο από όπου ξεκίνησαν. Λες και όλα να περιφέρονται γύρω

από αυτό το γραφείο. Λες και ήταν εκτός τόπου και χρόνου. Σα να άνηκε σε ένα δικό του

σύμπαν, που βρίσκεται παντού την ίδια στιγμή στον χωροχρόνο. Τώρα θα κάθονταν για να

ψάξουν και να βρουν τα στοιχεία που χρειάζονταν. Ο καφές παρέμενε ζεστός και άχνιζε, λες

και μόλις τον είχαν φτιάξει.

«Μα καλά, πού είμαστε;» ρώτησε με έκπληξη ο πατέρας του Χάρη. Οι δυνατότητες και οι

πράξεις του Περκόφσκι ήταν κάτι το υπερβατικό για τον κύριο Αντώνη, που μόλις κατάλαβε

ότι δεν γνώριζε καλά τη φύση του φίλου του. Του ήταν παράξενο που δεν μπορούσε να

κατανοήσει τον φίλο του. Έναν άνθρωπο που είχαν βιώσει τόσα πολλά μαζί. Σα να του ήταν

ένας ξένος εντέλει. Ακόμα, άξιο απορίας ήταν ότι φίλος του γνώριζε τόσα πολλά για τον γιο

του, που ήταν σχεδόν παράλογο, αφού δεν τον είχε ζήσει όσο καλά έπρεπε για να μπορεί

να προβλέψει τη συμπεριφορά του Χάρη. Είναι ένα από τα πολλά μυστήρια που είχαν

σχέση με τον φίλο του. Είχε μια σκέψη αλλά ήταν πολύ απίθανο να είναι αληθινή. Βέβαια,

όλα τα απίθανα έχουν συμβεί το τελευταίο διάστημα και πολλά ακόμα που δεν τα γνωρίζει.

Ίσως και ο Χάρη δεν σκοπεύει να του τα πει. Και τι να του πει; Ότι έχει ταξιδέψει και έχει

βρεθεί στη μυθική μάχη της Ατλαντίδας; Ότι έχει δει πλάσματα που δεν μπορεί να τα

φανταστεί ο ανθρώπινος νους; Μόνο εάν τα έβλεπε με τα δικά του μάτια, θα πίστευε στα

αρχέγονα πλάσματα της φύσης και του χωροχρόνου που, εάν τα συναντούσαν οι σύγχρονοι

του Χάρη, θα αποδεκάτιζαν τα θεμέλια της κοινωνίας του στρατηγού. Ίσως αυτό έπρεπε να

είναι το βασικό τους επιχείρημα και ίσως η τελική τους λύση. Ίσως και μια έσχατη λύση,

που, όμως, θα ήταν καταλυτική στη νίκη τους και τον αποδεκατισμό του στρατηγού. Τώρα,

Derek Robotis

136

έπρεπε να βρουν κάποιο στοιχείο για να βρουν το κρησφύγετο και πάνε να οργανώσουν το

σχέδιο τους.

«Ίσως να βρίσκεται στο γραφείο του» είπε ο πατέρας του Χάρη. «Αλλά δεν θα άφηνε τα

μυστικά του σε τόσο ανοιχτό χώρο. Σίγουρα, θα έπρεπε να ψάξουν ή ακόμα έπρεπε να

σκεφτούν που θα μπορούσε να είναι. Έπρεπε να ψάξουν σε όλο το σπίτι. Ή σε κάποιο μέρος

όπως η βιβλιοθήκη ή πίσω από κάποιο πίνακα, που πιθανόν να έχει και χρηματοκιβώτιο,

που θα προστατεύει τα μυστικά του. Καθώς έψαχναν, ο Χάρη παρατήρησε ότι ο πίνακας

του διάσημου ζωγράφου πλέον δεν ήταν στη θέση του. Κάτι που σήμαινε ότι ο Περκόφσκι

είχε επισκεφτεί το γραφείο του πρόσφατα. Αλλά τώρα δεν έπρεπε να το σκέφτονται πολύ.

Χρειάζονταν τις πληροφορίες. Ίσως να υπάρχει κάποιο μυστικό δωμάτιο και εκεί θα

ανακαλύψουν ό,τι χρειάζονταν. Αλλά πώς θα το έβρισκαν; Δεν θα ήταν μια εύκολη

απόπειρα. Μυστικά μέσα σε μυστικά, σα να ήταν σε κάποιο λαβύρινθο. Αλλά θα το

έφερναν εις πέρας το σχέδιο τους πάση θυσία. Το μόνο που ανησυχούσε τον πατέρα του

Χάρη ήταν ότι δεν ήθελε η κόρη του να μεγαλώσει σε έναν σταθμό. Ήθελε να έχει μια

φυσιολογική ζωή, για αυτό ήθελε η περιπέτεια τους να τελειώσει το συντομότερο δυνατόν.

«Ξέρω ότι σας αρέσει η περιπέτεια και των δυο σας, αλλά θα ήθελα να είμαστε σύντομοι

στην παρουσία μας εδώ. Δεν θέλω να είμαι σε κάποιο μακρινό κόσμο που δεν ξέρω καλά-

καλά που βρίσκεται. Επίσης, ήθελα να σας πω ότι πρέπει να τελειώνουμε με τον πόλεμο

που έχουμε κηρύξει στον στρατηγό. Δεν ξέρω πώς, αλλά πρέπει να βρείτε έναν τρόπο».

«Μπαμπά, ξέρω ότι θες να γυρίσεις γρήγορα στο σπίτι και στο ήσυχο περιβάλλον του

σπιτιού μας, αλλά αυτό θα πάρει καιρό. Ίσως να πρέπει να βρούμε μια άλλη λύση. Ίσως να

έχω κάτι στον νου μου».

«Να τον εμπιστεύεστε τον γιο σας. Είναι ικανός για πάρα πολλά πράγματα» είπε με στόμφο

ο πολεμιστής και καθησύχασε τον πατέρα του Χάρη για την ώρα. Έτσι, ξεκίνησαν να

ψάχνουν τα κρυφά σημεία που τυχόν θα μπορούσε να έχει τα μυστικά του Περκόφσκι. Ο

Χάρη έψαχνε κοντά στο σημείο, όπου ήταν κρεμασμένη η πριγκίπισσα του διάσημου

ζωγράφου. Ο κύριος Αντώνης επικεντρώθηκε στο γραφείο του φίλου. Παραδόξως, τα

συρτάρια δεν ήταν κλειδωμένα. Περιείχαν κάποιες σημειώσεις οι οποίες ήταν σε μια

άγνωστη γλώσσα που κανείς τους δεν είχε την δυνατότητα να καταλάβει. Σαφώς, δεν

μπορούσαν να τις πάρουν, αλλά ο Χάρη τις εξέτασε προσεκτικά με τον κβαντικό του

αναδιπλωτή.

«Ίσως, να τις δείξω στην Θάλλω. Κάπου στο αρχείο της μπορεί να έχει κάποιο αρχείο ή και

να μπορεί τις μεταφράσει».

«Ναι, είναι καλή ιδέα, παιδί μου, ίσως και κάτι να έχει στο αρχείο της».

«Γνωρίζω ότι η γλώσσα αυτή ανήκει στην εποχή πριν από τη δικιά μας. Είναι από την εποχή

των αρχαίων και, σίγουρα, δεν θα είναι εύκολο να την αποκωδικοποιήσουμε» είπε με έναν

έντονο προβληματισμό ο Εχετλαίος. Αυτό που τον έβαζε σε βαθιά σκέψη ήταν πώς γνώριζε

Ο Περκόφσκι αυτήν την αρχαία γλώσσα. Πιθανόν, να είχε ταξιδέψει στα βάθη της

χρονοϊστορίας, για να μάθει και δει πως ξεκίνησαν όλα. Τον είχαν ικανό να πήγαινε τόσο

πίσω, για να βρει τις απαντήσεις στα μεγαλύτερα ερωτήματα του. Αλλά για αυτό δεν ήταν

και πολύ σίγουροι. Δεν είχαν ενδείξεις για κάτι τέτοιο. Απλά μια σκέψη τους διαπέρασε τον

νου και για αυτό θα έπρεπε να είναι επιφυλακτικοί όσον αφορά τις υποθέσεις τους και τις

επόμενες κινήσεις τους.

Derek Robotis

137

«Μοιάζει με την γλώσσα που είχαμε συναντήσει και πριν. Που σημαίνει ότι υπάρχει ακόμα

σε διάφορα σημεία του Γαλαξία και θα ήταν καλό, κάποια στιγμή, να βρούμε από που

προέρχεται και εάν υπάρχουν ακόμα τα όντα που τα τη χρησιμοποιούν» είπε ο Εχετλαίος.

Λέγοντας το, είχε μια λάμψη, λες και ήταν μια πρόκληση για αυτόν και ήθελε να πάει να

βρει αυτήν την παλιά φυλή που ίσως και να είχε πρώτα θεσπίσει τον πολιτισμό στη γη και

ίσως σε όλων στον Γαλαξία.

Για την ώρα, αυτό που είχαν προτεραιότητα ήταν να βρουν τα αρχεία του ο εφευρέτη και,

έτσι, συνέχισαν να ψάχνουν. Ο Χάρη ήταν ακόμα μέσα στο σαλόνι και έψαχνε ανάμεσα στα

σκονισμένα βιβλία και ο πατέρας του βρισκόταν στο γραφείο και έψαχνε μέσα στα

συρτάρια. Μάλλον, θα περνούσαν αρκετή ώρα στο σημείο που ήταν και ο πολεμιστής

αποφάσισε να πάει και να δει τι γινόταν έξω από το σπίτι. Κοίταξε στον ουρανό και ακόμα

φαινόταν το διπλό αστέρι, που είχαν δει και πριν στον Μιντάκα. Εκεί, μάλλον, βρισκόταν η

βάση του Φαμπιάν. Καλό είναι ότι βρήκαν το κέντρο των επιχειρήσεων του. Ίσως κάποια

στιγμή να τον έβρισκαν ή, ακόμα καλύτερα, θα έστελναν σήμα στον Ωρίωνα και θα πήγαινε

αυτός εκεί, αφού ήταν κοντά στον πλανήτη του. Αλλά αυτό θα έπρεπε να γίνει σε

μελλοντικό χρόνο, διότι ήδη είχαν χάσει ήδη πολύτιμη ώρα και ο στρατηγός θα έκανε τις

κινήσεις του. Σύντομα και ίδιοι θα έπρεπε να ξεκινήσουν για τη γη, έχοντας βρει ή όχι το

κρησφύγετό του. Τα χαρτιά και τα βιβλία που είχαν βρει περιείχαν πολλές πληροφορίες

που θα τους ήταν χρήσιμες σε μελλοντικές αποστολές και σημεία που θα έπρεπε να πάνε,

για να βρουν τον δρόμο για το δέντρο.

Στα συρτάρια του γραφείου, ο πατέρας του Χάρη είδε έναν φάκελο που έγραφε

‘’Στρατηγός’’. Μέσα εκεί περιείχε σημεία που έκαναν πειράματα και άλλες παράξενες

διεργασίες. Οι δυο παλιοί φίλοι ήταν πλέον άσπονδοι εχθροί. Μαζεύτηκαν και οι τρεις τους

γύρω από γραφείο, προσπαθώντας να βρουν τι έπρεπε να γίνει και σε ποιο μέρος έπρεπε

να πάνε.

«Είναι πολλά τα μέρη τα οποία θα μπορούσαμε να επισκεφτούμε, για να δούμε τι άλλο

έχουνε κάνει. Ίσως και να δούμε αποτρόπαια πράγματα και πάλι, αλλά δεν πρέπει τους

δώσουμε σημασία για τώρα» είπε ο κύριος Αντώνης. «Ένα από τα γραφεία δεν είχε κάποια

καταγραφή για το τι βρίσκεται εκεί» συνέχισε να λέει. Συμφώνησαν να πάνε εκεί και να

επιστρέψουν στην επιφάνεια της σελήνης. Δεν ξέρουν πόση ώρα είχαν λείψει, αφού ο

χρόνος που είχαν περάσει στον πλανήτη όπου βρισκόταν το γραφείο του φίλου τους σαφώς

είχε άλλη ροή εκεί. Η εικόνα ήταν άκρως αντιφατική με όσα είχαν γίνει. Το ουράνιο σώμα,

όπου βρίσκονταν η έδρα του φίλου τους, ήταν ένας καταπράσινος πλανήτης με λουλούδια

και μικρά ρυάκια και έδιναν την εντύπωση στον επισκέπτη ότι όλα ήταν τόσο ωραία και

χαρμόσυνα εκεί. Τώρα πλέον είναι στην επιφάνεια της σελήνης πάνω σε ένα άγονο τοπίο.

Τόσο αφιλόξενο, αλλά και συνάμα όμορφο. Έβαλαν τις στολές τους και κατευθύνθηκαν και

πάλι προς το διαστημόπλοιο τους. Ο Χάρη γύρισε να κοιτάξει το κτίριο που μέσα ήταν το

γραφείο και σιγά σιγά εξαφανιζόταν. Σα να μην υπήρχε ποτέ. Το μόνο που δήλωνε την

Derek Robotis

138

παρουσία τους στο φεγγάρι ήταν οι πατημασιές που θα έμεναν εκεί για μεγάλο χρονικό

διάστημα. Γρήγορα έφτασαν στο σκάφος τους όπου τους περίμενε ανήσυχα η Θάλλω, όχι

πολύ ευγενικά «Μα καλά, λείπετε τρεις ολόκληρες μέρες. Πού στο καλό είχατε πάει;

Νόμιζα ότι κάτι σας συνέβη». Ένα πρόγραμμα που νιώθει και αντιδρά, σα να ήταν

άνθρωπος. Σκέφτηκε ο Εχετλαίος. Θα ήταν ενδιαφέρον να μάθουν ποιος θα το έχει

σχεδιάσει. Αλλά, η ίδια Θάλλω δεν πρόκειται να τους πει ποιος ήταν αυτός που σχεδίασε

τον προγραμματισμό της. Γρήγορα μπήκαν στο πιλοτήριο και ξεκίνησαν για την επιστροφή

τους στην γη. Δεν είχαν την παραμικρή ιδέα για πόσο θα έμεναν εκεί και τι ακριβώς θα

έπρεπε να πράξουν και να βρουν τον στρατηγό αλλά και την εγγονή του. Πρώτα, έπρεπε να

πάνε στο κρησφύγετο, ώστε να καταφέρουν να στήσουν την επιχείρηση τους. Ευτυχώς, δεν

ήταν μέσα στην πόλη και δεν κινδύνευαν να τους βρουν τα περίπολα του στρατού. Είχαν

ένα μικρό προβάδισμα, διότι δεν θα ήταν εύκολο για να τους εντοπίσουν, καθώς το

διαστημόπλοιο ήταν φτιαγμένο από ένα ειδικό κράμα μετάλλου, που στην εποχή τους είναι

άγνωστο και δεν κινδυνεύουν. Ένα ακόμα άγνωστο στοιχείο που έχει το σκάφος του είναι

ότι οι μηχανές του δεν ακούγονται καθόλου και όταν πετάει πάνω από κατοικημένη

περιοχή είναι σχεδόν ανεπαίσθητη η παρουσία του. Σαν απλά να αιωρείται κάποιο πτηνό.

Σα να είναι ένα γεράκι, που ξέρει να κρύβεται από τα μάτια του θύματος του και, όταν είναι

έτοιμο, κάνει την επίθεση του. Το θύμα δεν έχει την παραμικρή ελπίδα να γλυτώσει από τα

νύχια του. Έτσι, και αυτοί πρέπει να συμπεριφερθούν και στο στρατηγό που, εάν και είναι

αίμα τους, αυτός θα έκανε τα πάντα στο όνομα της νίκης αλλά και των δικών του

πεποιθήσεων. Με αφορμή την επιδεκτικότητα και την πονηριά που είχε ο στρατηγός

πηγαίνοντας προς την γη, ήταν και χαρούμενοι αλλά και προσεκτικοί στις κινήσεις τους, για

να μην προξενήσουν την περιέργεια κανενός αλλά και να μην ενεργοποιήσουν κάποιο

συναγερμό ή κάποιο κβαντικό πλέγμα, που είναι ικανό εντοπίζει σκάφη που πλησιάζουν τη

γη. Αλλά, σα να το γνώριζε αυτό η Θάλλω και η πορεία της προς τη γη ήταν διαφορετική. Το

σκάφος πετούσε μια προς τα δεξιά και μια προς τα αριστερά, σα να χόρευε στα αστέρια.

Λες και άκουγε μια μελωδία που την αφουγκραζόταν μόνο αυτή. Έτσι, άφησαν την

πλοήγηση πάνω της και αυτοί απολάμβαναν την όμορφη θέα. Ένα παράθυρο προς την

δημιουργία. Κατάφεραν και μπήκαν στην ατμόσφαιρα του πλανήτη και σιγά σιγά έβλεπαν

και πάλι τα γνώριμα τοπία που μεγάλωσαν και πέρασαν μεγάλο μέρος της ζωής τους. Ο

Εχετλαίος, παρατήρησε να φτιάχνονται καινούργια εργοστάσια και έκανε το εξής σχόλιο

«Παρατηρώ ότι ο παππούς σου, Χάρη, μετά την ήττα του, ξεκίνησε να φτιάχνει καινούργιο

στρατό, θέλοντας να κάνει επίθεση σε εσάς και να σας εξολοθρεύσει. Από την εικόνα που

βλέπω, μάλλον, έχει φέρει και δικούς του ανθρώπους από τη σκοτεινή γη και αυτό σίγουρα

δεν είναι καλό».

«Τον ξέρω τον πατέρα μου. Ίσως και να έχει κάνει όλα αυτά τα οποία λες. Αλλά τώρα είναι

η στιγμή που πρέπει να ενημερώσουμε τον κόσμο μέσα από το διαδίκτυο και το

ραδιόφωνο. Κατά τη θητεία μου στο υπουργείο, κατάφερα να τοποθετήσω κάποιες

δικλείδες που θα μου επιτρέψουν να κάνω γνωστή την προπαγάνδα του και γνωστή την

ήττα του. Θα ξεκινήσουμε τον πόλεμο, δίχως να χρειαστεί να τραβήξουμε τη σκανδάλη. Δεν

έχει γνώση ότι είμαστε εδώ και συνάμα θα το γνωστοποιήσουμε σε όλους ότι το σύμπαν

βρίθει από ζωή. Ίσως να σε βγάλουμε σαν ολόγραμμα και τους μιλήσεις. Δεν θα είναι

εύκολο αλλά θα τα καταφέρουμε πιστεύω».

«Δεν θα είναι θα είναι δύσκολο να το κάνουμε, διότι μπροστά σου βρίσκεται ο καλύτερος

χάκερ του κόσμου» είπε ο Χάρη χαριτολογώντας «Θα καταφέρουμε τον σκοπό μας, αλλά

θα πρέπει να έχουμε πρόσβαση στο παγκόσμιο δίκτυο επικοινωνίας και θα πρέπει να γίνει

μια αναμετάδοση σε παγκόσμια εμβέλεια. Πρέπει να είναι καλά οργανωμένο και να μην

του δώσουμε δικαίωμα να το αμφισβητήσει, γιατί αυτό θα προσπαθήσει να κάνει και να

μας προβάλει ως ηλίθιους. Ωστόσο, έχω μια ιδέα που θα μπορέσει να μας βοηθήσει».

Derek Robotis

139

Την ίδια ώρα η Θάλλω βρήκε το κρησφύγετο και τους προσγείωσε και έπρεπε να

επικεντρωθούν σε κάτι ποιο άμεσο, για να καταφέρουν να μπουν στο κρησφύγετο, δίχως

να κάνουν εμφανή την παρουσία τους και κάποιος συναγερμός ενεργοποιούταν. Πρώτος

από το σκάφος βγήκε ο Εχετλαίος, για να ελέγξει το περιβάλλον, μήπως κινδύνευαν από την

παρουσία κάποιου μικρού ρομπότ ή κάποιου φύλακα που έλεγχε τον χώρο και θα

μπορούσε να θέσει σε κίνδυνο την ζωή τους. Ωστόσο, δεν υπήρχε κάποιος που να έλεγχε

τον χώρο. Βγήκαν από σκάφος και περπάτησαν προς το κτίριο που σίγουρα δεν θύμιζε

κρησφύγετο ή κάποιο στρατιωτικό κτίριο. Από έξω έμοιαζε σα να ήταν ένα κλασικό σπίτι

της εποχής του. Είχε την αυλή του μπροστά, με το γρασίδι και τον άσπρο φράχτη. Λες και

έμενε μια μικρή αστική οικογένεια της εποχής. Η πίσω αυλή του σπιτιού ήταν αρκετά

μεγάλη μέχρι που χώρεσε το διαστημόπλοιο του Χάρη. Στην άκρη της πίσω αυλής υπήρχε

μια κούνια και τσουλήθρα. Λες και είχαν φτιάξει μια παιδική χαρά. Ποιος θα μπορούσε να

μένει σε αυτό το σπίτι; Με προσεκτικά βήματα, πλησίασαν την πόρτα που είχαν κοντά τους.

Η πόρτα άνοιξε και βγήκε ένας κύριος που φορούσε μια στολή που δεν την είχαν ξαναδεί.

«Πιστεύω ότι εσύ είσαι ο Χάρη» τους είπε ο κύριος. Η στολή του έγραφε earth 1, λες και

ήταν μέλος μιας μυστικής οργάνωσης..

«Ο Φαμπιάν μου είπε ότι θα ερχόσασταν σήμερα και έχω κάνει όλες τι κατάλληλες

εργασίες για να είμαστε έτοιμοι».

«Πάλι ο Περκόφσκι» μουρμούρισε ο πατέρας του Χάρη.

«Για σας είμαι ο Άλαν και παρακαλώ να μην θορυβήστε από την παρουσία μου. Έχω

οδηγίες να σας βοηθήσω, αν και σας περίμενα λίγο νωρίτερα. Αλλά ευτυχώς είστε εδώ και

μπορούμε να προχωρήσουμε το σχέδιο που σίγουρα θα έχετε καταστρώσει».

«Πώς γνωρίζατε ότι θα έρθουμε να σας επισκεφτούμε και, πρωτίστως, πώς το ήξερε ο

Περκόφσκι;» ρώτησε ο πατέρας του Χάρη, δείχνοντας ότι είχε ενοχληθεί από όλο αυτό το

μυστήριο, για την μυστική παρουσία του φίλου και πού κινούσε τα νήματα, χωρίς να

ρωτάει κανέναν για το εάν θέλει να συμμετάσχει στην παράσταση του παραλόγου.

«Ο φίλος σάς γνωρίζει καλά και θέλει να σας διαβεβαιώσει ότι τίποτα κακό δεν πρόκειται

να συμβεί σε εσάς και στην οικογένεια σας».

«Ξέρω ότι δεν έχει κακές προθέσεις. Απλά με ενοχλεί που δεν είναι κοντά μας και δεν ξέρω

που βρίσκεται για να γνωρίζουμε τι πρέπει να πράξουμε κατόπιν συνεννόησης».

«Δεν χρειάζεται να τα αναλύουμε παραπάνω. Απλά πρέπει να καταστρώσουμε το σχέδιο

μας και να δείξουμε σωφροσύνη, που λέτε οι μεγαλύτεροι σε ηλικία» είπε ο Χάρη και

συνέχισε να λέει. Πρέπει να μην τον αφήσουμε να κινείται ελεύθερα εδώ στη γη. Πρέπει

είμαστε δυο βήματα μπροστά. Πρέπει να ανατινάξουμε τα σκάφη που έφερε από την άλλη

γη. Δεν θα το περιμένει να το κάνουμε αυτό. Είναι μια κίνηση επικίνδυνη και θα την κάνω

εγώ. Η σωματική μου διάταξη είναι μικρότερη και δεν πρόκειται με να εντοπίσουν εύκολα.

Ξέρω ότι θα μου πείτε ότι είναι δεν πρέπει να το κάνω. Εκεί θα είναι και η εγγονή του από

την άλλη γη. Είμαι σίγουρος ότι θα βρίσκεται εκεί και ότι έχει φέρει μαζί της τεχνολογία

που δεν την έχουμε εδώ στη γη. Οπότε είναι μια καλή ευκαιρία να δούμε τα σχέδια που

έχουν εκεί και παράλληλα, εάν μπορέσουμε, να κλείσουμε την πύλη που πηγαινοέρχονται

Derek Robotis

140

από κόσμο σε κόσμο. Ή να τον παγιδεύσουμε εκεί ή να μείνει για πάντα εδώ αποκομμένος

και μόνος, δίχως την οικογένεια του. Θα του στοιχήσει είμαι σίγουρος».

«Είσαι δολοπλόκος, μικρέ μου φίλε» του είπε ο Εχετλαίος. «Θα πρέπει να βρούμε και τα

σχέδια της βάσης, ώστε να μπούμε μέσα, δίχως να μας βρουν» συμπλήρωσε ο πολεμιστής .

Δεν θα ήταν κάτι το δύσκολο να γίνει. Ο Άλαν εδώ και αρκετό καιρό, με εντολή του

Περκόφσκι, διεξάγει την απαραίτητη έρευνα για τα σχέδια του στρατηγού και θα μπορέσει

να ενημερώσει για το τι πρέπει να γίνει ακριβώς. Προς το παρόν, μπήκαν μέσα στο σπίτι

που μόνο κρησφύγετο δεν θύμιζε. Ο εσωτερικός του χώρος ήταν ακριβώς σαν τα σπίτια που

είχαν παλιά στις νότιες πολιτείες της Αμερικής. Η ξύλινη επένδυση ήταν κυρίαρχη. Σα να

ήταν μια αναπαράσταση του γραφείου του. Λες και ήθελε να βρίσκεται πάντα στον ίδιο

χώρο, χωρίς βέβαια να είναι εκεί, ώστε να επιβάλει την παρουσία του, όπου και όποτε

ταξιδεύουν. Ο αόρατος δυνάστης ή κάποιος που τους βοηθάει σε κάθε τους βήμα, πίσω

από μια αόρατη κουρτίνα που εκεί βρίσκεται η πραγματική παράσταση και η αλήθεια καλά

κρυμμένη από τους θεατές. Που πλήρωσαν με τους αγώνες και τους μόχθους τους να δουν

αυτό που επιθυμούσαν. Την ελευθερία ζητούσαν να δουν. Τη μορφή της, που τόσο πολύ

την επιθυμούν, αλλά στο τέλος μένουν μόνοι τους, σαν το όνειρο που έμεινε δεμένο

μουράγιο. Χωρίς σκοπό, όποιος και να είναι ο αγώνας, δεν έχει σημασία το ταξίδι. Θα είναι

μια συλλογή από αναμνήσεις που σε οδήγησαν σε ένα ασφαλές απάνεμο λιμάνι, που θα

αράξεις αιώνια βαλτωμένος, ξεχασμένος από κόσμο και φίλους. Σε μια μειλίχια κατατονική

ύπαρξη. Μέχρι και ο Θεός απαρνήθηκε το προσωνύμιο που του είχαν δώσει και χάθηκε με

τους υπερβόρειους. Προσμένοντας μια καινούργια ηλιαχτίδα, που θα τους οδηγήσει στην

ευκαιρία να βρουν και αυτοί τη θέση τους στα αστέρια, μακριά από αυτόν τον λαβύρινθο

που έχουν μπει και ψάχνουν βρουν την έξοδο, που θα τους οδηγήσει στην ελευθερία. Όσοι

συμμετέχουν σε αυτήν την αποστολή της ελευθερίας πρέπει να νιώθουν ότι σύντομα θα

βρουν το λιμάνι που τους αναλογεί. Ίσως ένα λιμάνι στα δισεκατομμύρια αστέρια, που εκεί

σίγουρα θα βρουν τις απαντήσεις που τους αναλογούν. Οι απαντήσεις έρχονται πάντα στο

τέλος την διαδρομής και προς τα εκεί θα πρέπει να πορευτούν, όποιο και εάν είναι το

τίμημα. Το τίμημα δεν το ήξεραν πιο θα ήταν μέχρι στιγμής. Δεν έχει χάσει κάποιος τη ζωή

του από την οικογένεια, αλλά θα έπρεπε να είναι προσεκτικοί σε ό,τι και αν κάνουν, για να

μπορέσουν να βρουν αυτό που ήθελαν όλοι. Την ελευθερία τους αλλά και να φύγει από

κοντά τους ο στρατηγός και σε αυτό ήταν όλοι σύμφωνοι. Έτσι, όποιοι και να ήταν οι

ενδοιασμοί τους, ξεχάστηκαν γρήγορα και έδειξαν την εμπιστοσύνη που έπρεπε στον Άλαν.

Έτσι, τον ακολούθησαν σε μια καταπακτή που άνοιξε από το έδαφος του σαλονιού. Εκεί

υπήρχε ένα υπερσύγχρονο κέντρο παρακολούθησης όλη τη γης. Οθόνες παντού, που θα

τους επιτρέψουν να βρουν αυτά τα οποία χρειάζονται, για να επιτελέσουν την αποστολή

τους.

«Άλαν, έχεις πρόσβαση στους δορυφόρους του στρατηγού;» ρώτησε ο Χάρη και συνέχισε

να λέει «Πρέπει να τους βρούμε και να πάρουμε τον έλεγχο τους».

«Εάν το πράξουμε αυτό, θα μπορέσει να βρει την τοποθεσία μας και αυτό δεν θα γίνει» του

απάντησε.

«Ο Περκόφσκι είχε προ πολλού σκεφτεί ότι ο στρατηγός κάποια στιγμή θα πρέπει να φύγει

από τη θέση του και έτσι είχε τοποθετήσει σε τροχιά γύρω από τη γη δορυφόρους, που

είναι σε αδράνεια και δεν μπορεί να τους εντοπίσει κανείς. Δεν γνωρίζω πως το έχει κάνει

αυτό ο Φαμπιάν ωστόσο, είναι σίγουρο ότι παρακολουθούμε τα πάντα από τη στιγμή που

ήρθαμε εδώ στη Γη».

Derek Robotis

141

«Ενδιαφέρον» απάντησε ο Εχετλαίος, που τόση ώρα παρακολουθούσε δίχως να μιλάει.

«Και εγώ δεν είμαι από εδώ. Εσείς από μας έχετε έρθει;»

«Έχουμε έρθει από το τριπλό σύστημα τον Ασκέλλα. Είμαστε εκεί γύρω στα διακόσια

χρόνια από το μέλλον της γης. Ο κόσμος μας είναι επί το πλείστον υδάτινος και πολύ

διαφορετικός από τον δικόν σας. Οι πόλεις μας επιπλέουν πάνω στο νερό και δεν έχουμε

αυτές τις αψιμαχίες μεταξύ μας. Ο κόσμος μας ζει από την θάλασσα και όσα θέλουμε να

παίρνουμε από εκεί. Θα ήταν καλή ιδέα να έρθετε να μας επισκεφτείτε κάποια στιγμή. Ό,τι

δείτε εκεί θα είναι πρωτόγνωρο για εσάς.»

«Ναι, είναι μια καλή ιδέα, αλλά ας επικεντρωθούμε τώρα στο σκοπό μας που είναι να

δούμε τι ακριβώς έχει κατασκευάσει ο στρατηγός με την εγγονή του».

«Θα συνδεθώ τώρα με τον δορυφόρο και θα δούμε τι ακριβώς γίνεται στο εργοτάξιο του».

Όντως συνδέθηκαν και αυτό που είδαν τους εξέπληξε. Το εργοστάσιο ήταν γεμάτο

εργάτες που δούλευαν υπό την εποπτεία ρομπότ, αρκετά εξελιγμένα και σίγουρα δεν ήταν

από τον δικό τους κόσμο. Σα να έφερε από τον κόσμο του ο στρατηγός την δικιά του

τεχνολογία, κάτι που φόβιζε τους ανθρώπους που δεν είχαν ξαναδεί τέτοια μηχανήματα

φόβου και τρόμου. Ανάμεσα στους εργάτες, που τους φέρονταν σα να ήταν δούλοι,

υπήρχαν και άλλα πλάσματα που σίγουρα δεν ήταν από αυτόν τον κόσμο και σίγουρα από

αυτήν την εποχή. Πλάσματα από την πρώιμη εποχή του σύμπαντος που σίγουρα τελευταία

φορά που τα συνάντησε κάποιος ήταν στην μάχη των Ατλάντων. Εδώ δεν ήταν ως μαχητές

αλλά ως δούλοι του στρατηγού. Κατά έναν περίεργο τρόπο ο στρατηγός είχε καταφέρει να

βρει αυτά τα πλάσματα που είναι πλέον φοβισμένα και να τα πείσει, ώστε να ενεργούν

προς όφελος το ίδιου. Σα να είχε λάβει μέρος στη μάχη που ήταν ο Εχετλαίος και ο Χάρη

από το μέλλον. Όποιος και να ήταν ο λόγος που τους είχε φέρει εδώ, έπρεπε να τους

ελευθερώσουν και να τους δοθεί η ευκαιρία να ζήσουν και αυτοί ελεύθερα. Ο αγώνας του

Χάρη έπαιρνε άλλες διαστάσεις. Απ΄ότι φαίνεται, ο συγγενής τους δεν ήταν δυνάστης δυο

κόσμων αλλά η επιρροή του έφτανε και πέρα από την σφαίρα της εποχής τους. Οι πράξεις

τους ήταν παρόμοιες με αυτές του Φαμπιάν. Είχαν αποικίες και πέρα από τις δυο γαίες. Τα

δυο αντίθετα συναντήθηκαν και έφτιαξαν μια συμμαχία κάποτε και μετά εναντιώθηκαν ο

ένας του άλλου και στη μέση της μάχης κόσμοι πολλοί και από διαφορετικές εποχές.

Δύσκολο το έργο τους. Θα πρέπει να επιστρατεύσουν και άλλους συμμάχους σε βάθος

χρόνου. Όλοι οι κόσμοι πρέπει να είναι ελεύθεροι. Καμία ζωή δεν αξίζει περισσότερο από

μια άλλη.

Στην εικόνα όλων αυτών των πλασμάτων ο πατέρας του Χάρη ήταν ξαφνιασμένος και

δίχως λόγια. Ωστόσο, στέριωσε τον λόγο του και είπε «Μα καλά, πώς μπορείτε να κάθεστε

εδώ και δεν λέτε τίποτα; Αυτά τα πλάσματα είναι λες και βγήκαν από κάποια ιστορία

Derek Robotis

142

κάποιου παραμυθά που ήταν σε έκσταση και έβλεπε εικόνες από αλλοπρόσαλλους

κόσμους».

«Η αλήθεια είναι ότι έχουμε ξαναδεί» είπε Χάρη προς έκπληξη του πατέρα του. Ήθελε να

τον ρωτήσει πώς ήταν δυνατόν ωστόσο, η απάντηση που θα του έδινε ίσως να μην του

άρεσε και αποφάσισε να το αφήσει προς το παρόν το ερώτημα.

«Πρέπει να βρούμε από ποιο κόσμο ήρθαν όλοι αυτοί οι σκλάβοι, γιατί διακυβεύονται

πολλά, που δεν τα γνωρίζουμε και ίσως το μέλλον όλων των κόσμων που γνωρίζουμε να

κινδυνεύει».

«Πώς κάνεις μια τέτοια αναφορά για το μέλλον Εχετλαίε;» τον ρώτησε ο Άλαν.

«Χωρίς να θέλω να πω πολλές λεπτομέρειες για τα γεγονότα που έχουν γίνει το απώτερο

παρελθόν, το μόνο που μπορώ να σας πως είναι ότι αυτά τα πλάσματα δεν θα έπρεπε να

υπάρχουν σε μια τέτοια εποχή και, κατά κύριο λόγο, δεν θα έπρεπε να είναι στην δική σας

διάσταση. Για κάποιο λόγο ο πρώιμος νους του σύμπαντος έπαψε να δίνει ζωή σε

πλάσματα που είχαν ως πρώτο μέλημα να κατακτήσουν και να δίνουν μάχες σε κόσμους

μακρινούς. Λες και έχει σκοπό να δημιουργήσει το τέλειο όν, που θα μπορέσει να συνεχίσει

την εικόνα του, εφόσον ανακάλυπτε την πραγματική του φύση. Το κομμάτι που είναι βαθιά

κρυμμένο και έχει τη δυνατότητα να δημιουργήσει και να επεκτείνει τον κόσμο του. Οπότε

η παρουσία αυτών των πλασμάτων είναι ένα σημάδι ότι κάτι δεν είναι όπως θα έπρεπε. Η

παρουσία τους εδώ είναι λάθος και η ανάμειξη αυτών των ειδών είναι σφάλμα. Πρέπει να

μάθουμε από που ήρθαν και να τους στείλουμε πίσω. Ο στρατηγός είναι πολύ πονηρός και

απρόβλεπτος σε αυτά που πράττει. Εμείς πρέπει να πάμε ένα βήμα ακόμα πιο πέρα και να

βρούμε λύσεις σε προβλήματα που δεν έχουν προκύψει ακόμα».

Ο λόγος του πολεμιστή προβλημάτισε ιδιαίτερα όσους ήταν παρόντες, εκτός από τον Χάρη

που προφανώς είχε τα δικά του σχέδια για το τι έπρεπε να κάνει. Έπρεπε και αυτός να είναι

απρόβλεπτος σε αυτά που έπραττε. Όσο περνούσε η ώρα μηχανευόταν το δικό του σχέδιο,

δίχως να περιλαμβάνει και τους άλλους υπόψη του. Είχε μαζί του την συσκευή που του είχε

δώσει ο Σελέστιος και γρήγορα, πριν τον καταλάβουν και οι υπόλοιποι, την έβγαλε και

μεταφέρθηκε σε άλλη εποχή. Σε μια εποχή που όλα τα πλάσματα συνυπήρχαν μαζί. Σε μια

εποχή που δεν ήξερε ότι θα μπορούσε να είναι δυνατόν να υπάρχει και δεν ήταν μόνος του.

Ξαφνικά, κατάλαβε ότι ήταν και ο Σελέστιος μαζί του. Ακόμα ένα από τα πολλά παράδοξα

που έχουν γίνει στη ζωή του. Τον αγκάλιασε, παρόλο που ήταν και λίγο πιο ψηλός. Ο

Σελέστιος πλέον ήταν γνώριμος με όλα έθιμα της ανθρωπότητας που αλλιώς θα του

φαίνονταν παράξενα. Έτσι και αυτός ανταπέδωσε με την σειρά του την αγκαλιά.

«Καλέ μου φίλε, πόσο χαίρομαι που σε βλέπω. Αλλά μου φαίνεται περίεργο ότι βρίσκεσαι

εδώ μαζί μου».

«Δεν πρέπει να σου φαίνεται καθόλου περίεργο, διότι οι δυο συσκευές είναι συνδεδεμένες

και όποιος τις χρησιμοποιεί τον ακολουθεί και ο άλλος. Οπότε για αυτό και είμαι και εγώ

εδώ. Αυτό που πρέπει να βρούμε είναι που τι είναι εδώ και γιατί σκέφτηκες να έρθεις»

«Δεν έχω ξεκάθαρη απάντηση στο ερώτημα σου. Απλά σκέφτηκα από ποιον κόσμο

προέρχονται τα πλάσματα και την εποχή που έχουν έρθει και έτσι ξαφνικά

τηλεμεταφερθήκαμε εδώ».

Derek Robotis

143

«Αυτή η συσκευή έχει τη δυνατότητα να μπορεί να διαβάζει τις σκέψεις σου και σε

μεταφέρει σε όποιο σημείο θες. Έχει άμεση πρόσβαση τις κεντρικές βάσεις δεδομένων του

Ωμέγα. Υπάρχει μια κβαντική σύνδεση με τον πλανήτη που μπορεί να διαπερνάει τα δυο

σύμπαντα. Ίσως και να είναι δύσκολο να το πιστέψει κάποιος αλλά είναι μια δυνατότητα

που μας την έδωσε ο Περκόφσκι».

«Εντάξει, σε πιστεύω αλλά αυτό που πρέπει να δούμε είναι εάν κινδυνεύουμε από κάποιον.

Είμαστε σε άγνωστο περιβάλλον και είναι καλό να μη γνωρίζουμε που και πότε

βρισκόμαστε».

Ο Σελέστιος συμφώνησε μαζί του και προχώρησαν σιγάς σιγά μέσα στο δάσος όπου είχαν

εμφανιστεί. Για καλή τους τύχη δεν βρήκαν κάποιο από τα πλάσματα που κατοικούσαν στο

πλανήτη, γιατί από την περιγραφή που είχε δώσει ο Εχετλαίος ήταν αιμοβόρα και το μόνο

που επιθυμούσαν τα πλάσματα αυτά ήταν να πολεμήσουν σε όποια ευκαιρία είχαν. Η

σωματοδομή ήταν τέτοια που το έτρεπε να πολεμήσει. Οι κάτοικοι του Ωμέγα από μικρή

ηλικία εκπαιδεύονταν στις πολεμικές τέχνες και μπορούσαν να φυλαχτούν από κινδύνους

που ίσως να αντιμετώπιζαν. Εντούτοις, ο Χάρη δεν είχε αυτήν τη δυνατότητα και αυτή τη

φορά η εξυπνάδα του δεν θα τον έσωζε, σε περίπτωση που έπρεπε να παλέψει με τα χέρια

του. Τουλάχιστον ήταν με έναν φίλο του και μπορούσε να τον εμπιστευτεί, γνωρίζοντας ότι

μπορούν να φύγουν όποτε θέλουν αλλά, αφού ήταν σε αυτήν την παράξενη εποχή,

αποφάσισαν να κοιτάξουν από μακριά ένα μικρό χωριό που ήταν κοντά. Ευτυχώς, τα

δέντρα ήταν ψηλά και είχαν ένα παράξενο χρώμα. Τα φύλλα του ήταν μωβ, οπότε δεν

ξεχώριζαν εύκολα και έτσι μπορούσαν να κάνουν τις παρατηρήσεις εύκολα, χωρίς να

βιάζονται. Ο Χάρη ευτυχώς είχε και κιάλια και θα μπορούσαν να δουν πως κινούνται όσοι

έμενα στον πλανήτη. Ο Χάρη κοίταξε πρώτος μέσα και είδε ότι στην κεντρική αγορά του

χωριού υπήρχαν πλάσματα και άνθρωποι και επικοινωνούσαν άλλοτε με ήρεμο τρόπο και

άλλοτε έρχονταν στα χέρια για ασήμαντους λόγους.

«Πώς είναι δυνατόν να υπάρχουν άνθρωποι εδώ. Αφού στην εποχή που είμαστε δεν

υπάρχουν καν άνθρωποι στην γη; Πώς βρέθηκαν εδώ; Αποκλείεται να είναι έργο του

Φαμπιάν όλη αυτή η κοινωνία. Είναι πάνω από τις δυνάμεις του ή μήπως δεν είναι;»

αναρωτιόνταν ο Χάρη. Η απορία του ήταν εύλογη. Πώς είναι δυνατόν να υπάρχουν όλοι

μαζί εδώ; Ο Σελέστιος όμως έδειχνε λίγο πιο ήρεμος, σα να ήξερε που βρίσκονταν και έτσι ο

Χάρη, θέλοντας να λύσει τα ερωτήματα του, τον ρώτησε «Ξέρεις πού και πότε είμαστε;».

«Σε μια από τις επισκέψεις του στον Ωμέγα μου είχε μιλήσει για έναν κόσμο που άνηκε στο

αρχέγονο σύμπαν και ότι ήθελε να τον επισκεφτεί και πάλι κάποτε. Αλλά δε μπορούσε,

διότι είχε να κάνει τόσα πολλά για τις γενιές που θα έρθουν».

«Δεν ήσουν ποτέ περίεργος να δεις και εσύ αυτόν τον κόσμο από κοντά; Εγώ σίγουρα θα

ήθελα να τον δω από την πρώτη στιγμή».

«Χάρη, θέμα ήταν ότι ο Φαμπιάν έλεγε πολλά και ορισμένες φορές δεν το έπαιρναν στα

σοβαρά οι κάτοικοι του Ωμέγα και, δυστυχώς, ήμουν και εγώ ανάμεσα σε αυτούς που τον

θεωρούσαν ως έναν τρελό επιστήμονα, μέχρι που μία μέρα καταλάβαμε ότι ο ήλιος μας

είχε αρχίσει να εξαντλεί τα αποθέματα του υδρογόνου και κάποια στιγμή στο μέλλον θα

άρχιζε να διογκώνεται και θα κατάκλυζε τον πλανήτη μας και θα έπρεπε να βρούμε αλλού

να φτιάξουμε τον πολιτισμό μας. Μέχρι που μας πρότεινε να βομβαρδίσουμε την

επιφάνεια του ήλιου με μια κβαντική οβίδα που θα έφερνε σε ισορροπία τον ήλιο μας.

Derek Robotis

144

Ήταν μια λύση που τη θεωρήσαμε αλλοπρόσαλλη, αλλά δεν υπήρχε και άλλη λύση στον

ορίζοντα.

«Και πιο το αποτέλεσμα;» ρώτησε ο Χάρη.

«Κατά έναν παράξενο τρόπο συμφώνησε μαζί του το συμβούλιο των επιστημόνων και η

προσπάθεια στέφθηκε με επιτυχία. Μετά από αυτό, όλοι τον σεβόντουσαν και, όποτε

έρχονταν ή έφευγε, κανείς δεν του έλεγε κάτι και, όταν είχε να μας ανακοινώσει, όλοι τον

άκουγαν με προσοχή».

«Και στη γη όλοι τον σέβονται και θεωρείται από τους καλύτερους επιστήμονες και ήταν

και καλός φίλος του πατέρα μου. Αυτό που μου κινεί την περιέργεια είναι πότε βρίσκει τον

χρόνο και κάνει όλα αυτά. Σα να μην επηρεάζεται από τον χρόνο. Σα να είναι δυο καλοί

φίλοι που χέρι με χέρι χαράσσουν την πορεία ενός πολιτισμού στο μέλλον και το παρελθόν.

Λες και ανακατεύουν μια τραπουλόχαρτα και παίζουν την τύχη μας στα χέρια τους. Δεν

μπορώ να το κατανοήσω πώς γίνεται όλο αυτό».

Την συζήτηση τους την διέκοψε ένας ξαφνικός θόρυβος. Έπρεπε να είναι σε εγρήγορση

να προσπαθήσουν να βρουν έναν τρόπο να παρεισφρήσουν στην κοινωνία, χωρίς να τους

καταλάβουν ότι είναι ξένοι εκεί. Κοντά τους περπατούσε ένα πλάσμα που είχε δυο

κεφάλια. Τους είχε από κοντά, αλλά δεν τους έδωσε σημασία και προχώρησε προς ένα

μονοπάτι που δεν το είχαν προσέξει πριν και θα ακολουθούσαν, όταν απομακρύνονταν.

Κάπου θα τους οδηγούσε. Ίσως και να περνούσαν απαρατήρητοι. Αλλά και πάλι θα έπρεπε

να είναι προσεκτικοί σε έναν κόσμο για τον οποίον δεν γνωρίζουν και πολλά για αυτόν.

Έτσι, προχώρησαν μέσα στο περίεργο δάσος με τα δέντρα που κάποια θύμιζαν τη γη και

άλλα υπήρχαν μέσα στον σταθμό που είχε φτιάξει ο Περκόφσκι. Κάποια είχαν και καρπούς

που φαίνονταν νόστιμοι και γευστικοί και άλλοι πάλι παράξενοι, ίσως και επικίνδυνοι για

την ανθρώπινη υγεία. Είδαν και έναν καρπό που έμοιαζε με μήλο αλλά είχε πολλά

χρώματα, σα να ήταν ένα ουράνιο τόξο αισθήσεων. Και μόνο που το κοιτούσαν ο Χάρη και

ο Σελέστιος ένιωσαν τη λιγούρα να το φάνε.

«Ξέρω ότι δεν πρέπει να το φάω, αλλά μόνο που το κοιτάζω θέλω να το δαγκάσω» είπε ο

Χάρη και έτσι έπραξε. Ήταν μια πανδαισία γεύσεων. Λες και όλες οι ωραίες γεύσεις

τυλιχτήκαν σε ένα φρούτο. Σα να ήταν κάτι το μαγικό. Ο Σελέστιος είδε με τι ενθουσιασμό

το έφαγε ο Χάρη και το έφαγε και ο ίδιος. Και αυτός είχε τις ίδιες αντιδράσεις, παρόλο που

είχε φάει στη ζωή του περισσότερα είδη φρούτων από τους καινούργιους του φίλους.

Καθώς προχωρούσαν μέσα στο δάσος, ο Χάρη παρατήρησε ένα χόρτο παρόμοιο με εκείνο

που τους είχε δώσει ο ζωγράφο.

«Τι σύμπτωση είναι αυτή!» είπε ο Χάρη. «Πώς είναι δυνατόν να γνώριζε ότι υπάρχει εδώ

αυτό το χόρτο. Αφού η χλωρίδα και η πανίδα είναι εντελώς διαφορετική σε όποιον κόσμο

και να έχουμε επισκεφτεί. Υπάρχει, βέβαια, η πιθανότητα στο ταξίδι του προς το δέντρο να

πέρασε και αυτός από εδώ. Τότε η παρουσία μας δεν θα είναι κάτι το καινούργιο και θα

μπορέσουμε να βρούμε αυτό που χρειαζόμαστε πιο εύκολα απ΄ότι νομίζαμε. Θα μπορούσε

να έχει προέλθει η νοήμων ζωή από εδώ;».

«Μα, η ζωή υπάρχει παντού» του απάντησε ο φίλος του και συνέχισε να λέει «νοήμονα

όντα υπάρχουν εδώ και χιλιάδες χρόνια στο σύμπαν και φαντάζομαι το ίδιο θα ισχύει και

στη γη».

Derek Robotis

145

«Δεν έχω ξεκάθαρη απάντηση στο ερώτημα σου, Σελέστιε. Οι φυσικοί και οι φιλόσοφοι

προσπαθούσαν να βρουν απάντηση στο σύμπαν τον προηγούμενο αιώνα και παράλληλα η

θρησκεία είχε προσπαθήσει να βρει και αυτήν τις απαντήσεις της, σε συνεργασία με τις

επιστήμες. Μια μεγάλη απορία που είχε κατακλίσει σχεδόν το σύνολο της κοινότητας ήταν

εάν η συνείδηση και η λογική είναι διάχυτη στο σύμπαν ή είναι μια τυχαία μετάλλαξη που

απλά συγκυριακά έγινε. Ωστόσο όλα αυτά βρέθηκαν σε ένα τέλμα. Ο πόλεμος και οι

απόψεις το προκατόχων το στρατηγού επέβαλλαν τις δικές τους κοσμογονικές απόψεις και

το μόνο που κατάφεραν ήταν να φέρουν και πάλι το σκοτάδι πίσω στον πλανήτη και την

κοινωνία. Εμείς θέλουμε να το αλλάξουμε όλο αυτό. Ίσως θα έπρεπε να φέρουμε όλους

τους κατοίκους της γης εδώ να δουν οι ίδιοι ότι το σύμπαν βρίθει από ζωή αλλά και από

άλλα πλάσματα, που έχουν γραφτεί μόνο σε βιβλία φαντασίας. Εάν μπορούσαμε να

φέρουμε την εικόνα μαζί μας και παράλληλα να την προβάλλαμε ακόμα σε όλη τη γη!

Πιθανόν να λύναμε πολλά από τα προβλήματα μας. Σε συνδυασμό με την παρουσία σου,

θα νικούσαμε, δίχως να εμπλακούμε και πάλι σε πόλεμο. Το πολιτισμικό χτύπημα που θα

δεχόταν θα ήταν μεγάλο και πολλοί θα άλλαζαν τα πιστεύω τους. Θα κλονίζονταν και θα

είχε φυτευτεί ο σπόρος της αλλαγής».

«Ενδιαφέροντα τα όσα μου λες, Χάρη. Ο κόσμος σου ήταν σε μια πολλή καλή πορεία να

ανακαλύψει την αλήθεια που υπάρχει στο σύμπαν. Και θέλω να σε ευχαριστήσω πολύ για

τις πληροφορίες, διότι καταλαβαίνω πολλά για τον πολιτισμό σας. Αυτά είναι ερωτήματα

που είναι κοινά, ακόμα και στις τάξεις του δικού μου πλανήτη. Σε κάποια βρήκαμε

απαντήσεις και σε άλλα όχι. Κάτι που μπορώ να σου πω με σιγουριά είναι ότι και εγώ έχω

την απορία πώς αναπήδησε η λογική και τα έλλογα όντα απέκτησαν το γνώθι εαυτού; Μια

πολύκροτη υπόθεση που σίγουρα δεν έχει μόνο μια απάντηση. Εάν είμαι και εγώ δίπλα

σου, όταν βρεις το δέντρο, αυτό θα ρωτούσα. Είναι ένα ερώτημα που το έχω από πολλή

μικρή ηλικία. Πιστεύω ότι όλα αυτά απέχουν ακόμα πολύ, για αυτό ας βρούμε που θα μας

οδηγήσει αυτό το μονοπάτι».

Συμφώνησε ο Χάρη και έτσι πορεύτηκαν προς ένα κοντινό χωριό που έμοιαζε να είναι

κοντά, αφού άκουγαν φωνές να έρχονται. Αποφάσισαν να είναι προσεκτικοί, αλλά χωρίς να

δείχνουν ότι είναι σε ξένο περιβάλλον και έξω από τα νερά τους. Μέσα στο δάσος όλα ήταν

ήσυχα και δεν ένιωθαν ότι κινδυνεύουν. Σα να τους προστάτευε το ίδιο το μέρος. Ένιωθαν

μια ασφάλεια που ήταν λίγο παράξενο. Οπότε άδραξαν την ευκαιρία και περπατούσαν, σα

να ήταν ο καθένας στο γνώριμο έδαφος και μια οικειότητα και μπορούσαν να

συμπεριφέρονται, όπως και στην κανονική τους ζωή. Το μονοπάτι δεν ήταν και πολύ μακρύ.

Έτσι η αγωνία τους τελείωσε σύντομα. Βρέθηκαν σε ένα χωρίο που είχε διάφορα μικρά και

μεγάλα σπίτια που μπροστά τους είχαν μεγάλους πάγκους που πουλούσαν διάφορα

προϊόντα, που πολλά δεν τα γνώριζαν τι ακριβώς ήταν. Αποφάσισαν να κάνουν μια βόλτα

γύρω από την αγορά και τους πάγκους και μετά θα έκαναν τις ερωτήσεις τους. Έτσι, για

αρκετή ώρα πήγαιναν γύρω και έβλεπαν αντικείμενα τα οποία δε μπορούσαν να τα

αναγνωρίσουν.

Ο Χάρη πήγε σε ένα πάγκο.

Derek Robotis

146

« Σουρ, τα μηρ λεχ ντα νίου» του είπε επιβλητικά ο πωλητής και το άφησε κάτω το φρούτο.

Ίσως να ήταν και λαχανικό και απομακρύνθηκαν από τον πάγκο. Τους πλησίασε κύριος που

είχε ανθρώπινα χαρακτηριστικά και μάλλον είχε φιλικές διαθέσεις.

«Εδώ που ήρθατε δεν πρόκειται να σας καταλάβουν. Πείτε σ΄ εμένα πώς μπορώ να σας

βοηθήσω».

«Εσύ πώς μας καταλαβαίνεις και από πού είσαι;» ρώτησε ο Σελέστιος με στόμφο δίχως να

δείχνει ότι φοβάται και χωρίς να είναι προκλητικός σε έναν που φέρεται να θέλει να τους

βοηθήσει.

«Ο κύριος που μιλήσατε δεν είναι σε θέση να σας καταλάβει. Δεν είναι από τον κόσμο σας

και θα είναι δύσκολο να κινηθείτε, εάν δεν έχετε οδηγό. Φαντάζομαι ότι είναι πρώτη σας

φορά σε αυτόν τον πλανήτη».

«Ναι» απάντησαν και οι δύο φίλοι, κάπως αμήχανα, αλλά δίχως να δείχνουν ότι φοβούνται

ιδιαίτερα τον καινούργιο κόσμο και τα πλάσματα που ήταν κοντά τους.

«Ο λόγος που ήρθαμε εδώ είναι για να μελετήσουμε τον κόσμο που ζουν αρμονικά όλοι

αυτοί οι διαφορετικοί πολιτισμοί. Είναι πράγματι αξιοθαύμαστο αυτό που έχει γίνει εδώ.

Θα ήθελα να μας πείτε. Ποιος σας έφερε όλους εδώ; Είστε και εσείς από τη γη; Ποιος είναι

ο αρχηγός της κοινότητας;».

«Πολλές είναι οι ερωτήσεις σου και θα σου τις απαντήσεις, αλλά όχι τώρα αμέσως. Στην

κατάλληλη ώρα. Τώρα θα ήθελα να με ακολουθήσετε για να σας δώσω κάτι να φάτε. Είναι

παράδοση μας εδώ να προσφέρουμε καφέ και άλλα εδέσματα σε ανθρώπους που έρχονται

από μακριά. Το μόνο που θέλω να σας ρωτήσω είναι αν οι αποικίες υπάρχουν ακόμα στα

κοντινά ηλιακά συστήματα. Την ώρα που είμασταν έτοιμοι να μπούμε στο υπερδιάστημα,

βρεθήκαμε εδώ και δεν καταφέραμε να βρούμε την αποικία μας. Είστε οι πρώτοι που

έρχεστε από τη δική μας γη. Το κατάλαβα από το ντύσιμο σας».

«Δεν ξέρω από ποια γη νομίζεται ότι έχουμε έρθει, αλλά στην εποχή την δική μας δεν

υπάρχουν αποικίες. Οι κάτοικοι της είναι μόνο στο τοπικό ηλιακό σύστημα. Δεν γνωρίζω

εάν μπορώ να απαντήσω σωστά στο ερώτημα σας» είπε ο Χάρη.

«Να σας συστηθώ. Εγώ είμαι ο Ωρίων. Χάρηκα πολύ για την γνωριμία».

Μια απάντηση που προφανώς δεν περίμεναν. Αλλά συγκράτησαν την έκπληξη τους, γιατί,

εάν έλεγαν κάτι, θα μπορούσε να αλλάξει όλη την ιστορία τους. Κοιτάχτηκαν έντονα και οι

δύο είχαν τη ίδια υποψία, ωστόσο δεν τη εξέφραζαν, τουλάχιστον τη στιγμή εκείνη. Με τη

σειρά τους συστήθηκαν, θέλοντας να εμφανιστούν και αυτοί ευγενικοί.

«Εγώ είμαι ο Σελέστιος και από εδώ είναι ο φίλος μου ο Χάρη. Σας ευχαριστούμε πολύ, που

μας βοηθάτε και θα προσπαθήσουμε να το ανταποδώσουμε και εμείς με την σειρά μας».

«Ας πάμε να πιούμε ένα τοπικό ρόφημα που έχουν και είμαι σίγουρος ότι δεν θα το έχετε

πιεί ποτέ ξανά. Βλέπετε, η χλωρίδα και η πανίδα αυτού του τόπου είναι μοναδική. Από

αυτό που καταλαβαίνω, για κάποιο λόγο, πολλά σκάφη καταλήγουν εδώ. Λες και υπάρχει

Derek Robotis

147

ένα πρόβλημα στις διαστημικές λεωφόρους. Σαν αυτό που υπήρχε κάποτε στην Αμερική. Το

λεγόμενο τρίγωνο των βερμούδων. Κάτι ανάλογο συμβαίνει και στο διάστημα. Που δεν

μπορούμε να το εξηγήσουμε όσοι έχουμε καταλήξει εδώ. Θα πρέπει να σας βρούμε κάπου

να κοιμηθείτε. Αλλά ας αφήσουμε όλες τις λεπτομέρειες για αργότερα. Είμαι περίεργος να

μου πείτε για τις περιπέτειες σας. Εδώ όλοι ζούμε από τη γη. Δεν έχουμε αρχηγούς ή

κάποιο άλλο σύστημα που να έχει κάποιον που είναι υπεύθυνος για όσα εξελίσσονται εδώ

καθημερινά. Όποιος και να είναι αυτός που οργάνωσε την κοινότητα, είναι φανερό ότι

επιθυμούσε ένα άλλο σύστημα διαβίωσης». Του έδωσε την εξήγηση που τους έκανε να

καταλάβουν ότι πρέπει να είναι διακριτικοί και δεν πρέπει να απαιτήσουν πράγματα.

Πρέπει να προσπαθήσουν να κερδίσουν τη θέση τους και να μάθουν ποιος οργάνωσε αυτό

το σύστημα. Δεν φαίνονταν να μην είναι ευτυχισμένοι. Θα έμεναν σε μια μικρή καλύβα,

που, ωστόσο, είχε όλα τα βασικά που χρειάζονταν για είναι δυνατοί για όλες τις

καθημερινές τους ανάγκες. Ήταν ότι πρέπει και για τους δυο τους. Θα μπορούσαν να

μείνουν στον πλανήτη, δίχως να έχουν προβλήματα. Τα βασικά είδη που χρειάζονται θα τα

είχαν να ζήσουν αξιοπρεπώς και θα είχαν τη δυνατότητα να βρουν τα στοιχεία για το πως

βρέθηκαν όλα τα πλάσματα στη γη. Να τους άφηναν μια προειδοποίηση για το σχέδιο του

στρατηγού και του Περκόφσκι που θέλει να φτιάχνει κοινωνίες και να πειραματίζεται,

ψάχνοντας να βρει το ιδανικό πολίτευμα. Ο καινούργιος τους φίλος, ο Ωρίων, αφότου τους

έδειξε που θα μένουν, τους οδήγησε στη δικιά του καλύβα, όπου τους πρόσφερε ένα

ρόφημα που είχε την γεύση σαν τσάι από τη Γη. Σαφώς, δεν ήταν το ίδιο αλλά ήταν αρκετό

για να του θυμίσει του Χάρη πως μεγάλωνε, όταν ήταν μικρός που η γιαγιά του έφτιαχνε το

απόγευμα το τσάι της. Ο Σελέστιος και αυτός γνώριμος με το τσάι, γιατί καθ’ όλη την

διάρκεια της παραμονής του στο σταθμό, παρέα με την Αγγελική, κάθε πρωί έπινε ένα τσάι

για να ξεκινήσει η μέρα του. Ήθελε κατά την επιστροφή του στον Ωμέγα να προτείνει στον

πατέρα του να το εφαρμόσουν μαζί. Αλλά τη σκέψη θέλει πολύ καιρό για την υλοποιήσει.

Αφότου ξεκουράστηκαν, ο Ωρίων τους είπε κάποια πράγματα για τον πλανήτη και για την

δομή της κοινωνίας τους.

«Όπως γνωρίζετε είμαστε μια κοινωνία από πολλά διαφορετικά είδη μέσα στο σύμπαν.

Κανείς δεν ξέρει τι είναι αυτό που μας έχει φέρει εδώ και γιατί. Μια θεωρία είναι το

παράδειγμα που σας ανέφερα και πριν από λίγο. Εγώ είμαι εδώ περίπου έναν χρόνο και

έχω συναντήσει πολλά διαφορετικά είδη νοήμονος ζωής. Είναι σαν κάποιος να μας μαζεύει

εδώ θέλοντας είτε να μας προστατέψει ή να μας φυλακίσει μακριά από τον τόπο μας.

Πραγματικά, δεν ξέρω» είπε με μια μικρή απογοήτευση στον τόνο της φωνής του.

«Ο πλανήτης έχει και άλλα χωριά εδώ κοντά ή είμαστε μόνοι μας εδώ;».

«Πολύ καλή ερώτηση, Χάρη. Το μόνο που μπορώ να σου πω είναι ότι κάθε τόσο έρχεται

ένας μικροπωλητής και φέρνει διάφορα προϊόντα που χρειαζόμαστε και φεύγει. Κάνει έναν

κύκλο εφτά ημερών και ξαναέρχεται. Τον είχα ρωτήσει παλιότερα από που έρχεται και που

πηγαίνει και δεν μου απάντησε. Είναι λίγο μυστήριος σε αυτά που μας λέει και σε αυτά που

κάνει και δεν ξέρω εάν δεν τα έχει χάσει. Πάντως, ποτέ δεν έχει προκαλέσει κακό ή να

προσβάλει κανέναν, απλά μουρμουράει διάφορα που δεν μπορεί κανείς να τα καταλάβει.

Σα να μιλάει μια γλώσσα που κανείς δεν έχει ακούσει. Ο ήχος του μοιάζει με κάτι που όλοι

γνωρίζουν αλλά δεν ξέρουν που ακριβώς την έχουν ακούσει. Αύριο θα περάσει το πρωί. Θα

έχετε την ευκαιρία να τον δείτε και να τον ρωτήσετε ό,τι θέλετε. Ίσως και να σας μιλήσει,

διότι είστε καινούργιοι και πάντα τους υποδέχεται με μια καλημέρα ή προσφέροντας τους

κάτι. Σα μια πράξη καλοσύνης. Αλλά να ξέρετε, πολλές φορές ζητάει και κάτι ως

αντάλλαγμα. Οπότε καλό είναι να του δώσετε κάτι, γιατί αλλιώς το πιάνουν οι παραξενιές

του και νευριάζει. Καλό είναι να πάτε στο σκάφος σας και να βρείτε κάτι που δεν θα σας

Derek Robotis

148

είναι χρήσιμο και να το φέρετε. Η ανταλλαγή πραγμάτων είναι ο τρόπο που ζούμε εδώ. Θα

δυσκολευτείτε στην αρχή, αλλά είναι θέμα συνήθειας. Μετά θα δούμε τι μπορείτε να

προσφέρετε στο χωριό και αυτό θα το δούμε στην πορεία με βάση τις δεξιότητες που έχετε

οι δύο σας. Πηγαίντε τώρα στην καλύβα σας να ξεκουραστείτε. Εάν χρειαστείτε κάτι , ελάτε

να με βρείτε εδώ. Δεν θα πάω πουθενά. Είναι αργά ούτως ή άλλως».

Οι δυο φίλοι τον ευχαρίστησαν για όσα έκανε για αυτούς και έφυγαν. Αυτό που έκανε

εντύπωση ήταν αυτός ο γέρος που θα έβλεπαν την επόμενη μέρα. Ο Χάρη σκέφτονταν ότι

αυτός ο μικροπωλητής θα πρέπει να έχει συνδράμει σημαντικά στην τοπική κοινωνία, διότι

ο Ωρίων μιλούσε για αυτόν με σεβασμό αλλά και λίγο φόβο. Λες και ήταν κάποιο μυστήριο

ον που δεν ήξεραν τις καταβολές του και προκαλούσε φόβο. Το ένστικτό ίσως του κάθε

νοήμονος όντος να τον οδηγεί στον να φοβάται ότι δεν γνωρίζει. Αν και ο καινούργιος του

φίλος είναι ψηλός και δεν θα έπρεπε να φοβάται κανέναν. Βέβαια, στον πλανήτη που

βρίσκονται κανείς τους δεν ξέρει τι μπορεί να προκύψει. Αυτά που έχουν συναντήσει στο

χωριό, ίσως να είναι τρομακτικά και δεν ξέρουν τι άλλο θα συναντήσουν στην πορεία.

«Σελέστιε, λες ο Ωρίων που μας βοηθάει να έχει σχέση με φίλο μας και εδώ που είμαστε να

είναι ακόμα ένα σχέδιο του Περκόφσκι;»

«Πολλά μπορεί να είναι τα ενδεχόμενα. Είμαστε σε ένα μεταβλητό σύμπαν που όλα

μπορούν να συμβούν. Με τον εφευρέτη να είναι μακριά και να ελέγχει τις κινήσεις μας.

Κάποιος μπορεί να αναρωτηθεί, εάν η ελεύθερη βούληση υπάρχει και εάν δεν διαφέρει σε

κάτι ο στρατηγός και ο Φαμπιάν. Ο ένας φανερά θέλει να σε καταδυναστεύσει και ο άλλος

ενορχηστρώνει τις ζωές μας, χωρίς καν να το γνωρίζουμε. Ίσως και η ανθρωπιστική αρχή να

καταργείται. Το σύμπαν υπάρχει σε τόσο καλή μορφή που αλλιώς δεν θα υπήρχε ζωή.

Πιθανόν, έτσι να είναι και οι κοινωνίες μας. Να ψάχνει να βρει τη λύση στην κλίμακα του

Κάρντασεφ. Το πρόβλημα μπορεί να είναι ότι η γη σε όλα τα σενάρια του Περκόφσκι να μην

ξεπερνάει την κλίμακα ένα και να αυτοκαταστρέφεται. Για αυτό και υπάρχουν όλοι αυτοί οι

κόσμοι στον σύμπαν που έχει ως κέντρο τον άνθρωπο».

Η άποψη του Σελέστιου προβλημάτισε τον Χάρη. Τα επιχειρήματα του ήταν σωστά. Ο

άνθρωπος πιθανόν να είναι καταδικασμένος να καταστραφεί από την ίδια του την φύση και

ο φίλος του, που κινείται στα παρασκήνια της ζωής, να προσπαθεί να σώσει την

ανθρωπότητα από την ίδια του την μοίρα. Τώρα ήταν μπερδεμένος και δεν ήξερε εάν

έπρεπε τυφλά να ακολουθεί το σχέδιο ενός φίλου που ποτέ δεν έχει δει ή να συνεχίσει και

να πιστεύει στη δικιά του πρωτοβουλία και όπου τον βγάλει. Η απάντηση δεν ήταν εύκολη.

Ο Χάρη αποκοιμήθηκε με τις σκέψεις να ρεμβάζουν στο τόξο του Μορφέα, που του έστειλε

έναν γλυκό ύπνο. Μετά από πολύ καιρό, κατάφερε να κοιμηθεί όσο πραγματικά χρειαζόταν

και δίχως να ονειρεύεται κόσμους μακρινούς και καταστάσεις που δέχονται εξήγησης. Μια

γλυκεία βραδιά που δεν ταράχτηκε καθόλου, παρόλο που είναι ξένο περιβάλλον. Ο

Σελέστιος, όπως και ο φίλος του κοιμήθηκε ήσυχα. Στον Ωμέγα τους διδάσκουν από μικρή

ηλικία τεχνικές που μπορούν να ελέγχουν τη σκέψη τους και να μην επηρεάζονται από το

υποσυνείδητο τους. Έτσι, κοιμήθηκε ήσυχα και θα είχε ενέργεια για την επόμενη μέρα. Θα

ήταν μια δύσκολη μέρα να βρουν τις απαντήσεις που χρειάζονται και να εμποδίσουν τα

σχέδια του στρατηγού. Πρέπει να βρουν από που έρχονται τα πλάσματα, γιατί πολλά από

Derek Robotis

149

αυτά μοιάζουν με εκείνα που είχε δει ο Χάρη από τις εικόνες των δορυφόρων. Ακόμα ένα

ερώτημα που πρέπει να απαντήσουν είναι σε ποια χρονολογία του σύμπαντος βρίσκονται.

Όλα είναι τόσο ρευστά αυτήν την περίοδο και πρέπει να έχουν μια ξεκάθαρη εικόνα των

όσων συμβαίνουν στον πλανήτη που είναι και θα το έπρατταν το επόμενο πρωινό. Ο

Σελέστιος ξύπνησε νωρίτερα απ’ ότι συνήθως. Ένα από τα χαρακτηριστικά γνωρίσματα των

κατοίκων του Ωμέγα είναι να καταγράφουν για όποιο γεγονός δεν έχουν ξαναδεί. Ο

πλανήτης που βρίσκονταν ήταν η κατάλληλη ευκαιρία να το πράξει. Μαζί του είχε έναν

κβαντικό καταγραφέα, που κάθε του κίνηση αποθηκευόταν και, έτσι, όποτε επέστρεφε

στον πλανήτη του, θα του έδειχνε στην ειδική επιτροπή, για να έβρισκαν τα τεχνολογικά και

πολιτιστικά στοιχεία του πλανήτη. Εδώ θα μπορούσαν να ανακαλύψουν τη γραφική

ανατολή των διπλών ήλιων. Βέβαια, η εικόνα δεν είναι όμοια με εκείνη της Γης. Στον

πλανήτη που βρίσκονταν, είχε μια ελαφριά απόχρωση του μπλε, όπως είναι και στον

πλανήτη Άρη. Έχει την ευκαιρία, βέβαια, να δει και την διπλή ανατολή και, όπως και να

έχει, είναι εντυπωσιακό από μόνο του. Ο Σελέστιος είχε σκοπό να ξαναπάει στο δάσος για

να δει και τα φυτά που ήταν εκεί, όπως και να συλλέξει και άλλα δείγματα από το δάσος,

που ίσως έπαιρνε και από τον γενετικό τους κώδικα, για να προσπαθήσει να αναπαράγει

είτε στον σταθμό είτε κατά την επιστροφή του στο πλανήτη του. Ο Ωρίων ξύπνησε και πήγε

πρώτα στην αγορά, για να αγοράσει μερικά από τα τοπικά φρούτα που ήξερε ότι θα άρεσαν

στους καινούργιους του φίλους. Η αγορά είχε πιο πολύ κόσμο απ΄ότι συνήθως. Μάλλον

έχει ακουστεί ότι είχαν έρθει καινούργιοι επισκέπτες από μακριά, αλλά δεν είχε ακουστεί

ότι ήρθαν με διαστημόπλοιο. Παράξενο το γεγονός αυτό, διότι, όποτε κατέφθανε κάποιος

καινούργιος, στον ουρανό ακουγόταν μια βοή. Αλλά την προηγούμενη μέρα, δεν ακούστηκε

κάποια βοή ή κάτι που θα έδειχνε ότι ήρθαν από κάπου. Ακούστηκε η φήμη ότι ίσως να

είχαν έρθει με έναν τρόπο που τους άφηνε να φύγουν. Πιθανόν να είχαν έναν τρόπο

διαφυγής από τον πλανήτη και αυτό συζητούσαν στην αγορά. Αγόρασε τα βασικά αγαθά

και έφυγε. Καθώς προχωρούσε προς το σπίτι του, είδε από μακριά να πλησίαζε ο πωλητής,

που είχε αναφέρει την προηγούμενη μέρα στους και καινούργιους του φίλους.

«Καλημέρα, Ωρίωνα. Θα ήθελες να ψωνίσεις κάτι από τον πάγκο μου; Έχω απ΄ όλα τα καλά.

Σίγουρα θα θέλεις κάτι από εμένα. Από εκεί που έρχομαι παραλίγο να μου τα πάρουν όλα.

Βλέπεις, τον τελευταίο καιρό όλο και περισσότεροι είναι αυτοί που παγιδεύονται στον

Άλμπιον. Εγώ πηγαινοέρχομαι από χωριό σε χωριό και ακούω ότι μου λένε και σήμερα μου

είπαν ότι χτες βρήκες δυο εφήβους από τον κόσμο σου. Θα ήταν ενδιαφέρον να τους

συναντούσα».

«Ναι, να έρθεις σε λίγο αφού τελειώσεις με τις αγοροπωλησίες σου. Ξέρεις που είναι το

σπίτι μου. Πέρνα. Θα σε δω σε λίγο. Καλή συνέχεια, λοιπόν».

Ο Ωρίων πήρε τα αγαθά του και πήγε να ετοιμάσει ένα πρωινό για τους γήινους φίλους του.

Επιστρέφοντας, είδε ότι ο Σελέστιος είχε ξυπνήσει και έκανε ορισμένες καταγραφές σε ένα

από τα συστήματα του και ο Χάρη, μετά από έναν ύπνο που διήρκησε αρκετές ώρες, ήταν

πλέον ξεκούραστός και απλά καθόταν σε μια καρέκλα και ρέμβαζε τους δυο ήλιους.

«Ελπίζω να κοιμηθήκατε αναπαυτικά. Το γνωρίζω ότι δεν είναι σαν την Γη , αλλά αυτά

έχουμε εδώ και με αυτά θα την βγάλουμε πέρα. Είναι περίεργο ότι έχουμε όλη αυτή την

τεχνολογία και δεν μπορούμε να την εκμεταλλευτούμε προς όφελος μας. Τα σκάφη που

μας έφεραν εδώ είναι σα να πέρασαν μέσα από ένα ωστικό κύμα που, για κάποιο λόγο, δεν

επιτρέπει να λειτουργήσουμε τα βασικά όργανα τους και έτσι δεν μπορούμε να τα φέρουμε

εδώ και να τα βάλουμε σε λειτουργία. Ίσως να είχαμε ακόμα περισσότερα να προσφέρουμε

Derek Robotis

150

και όλοι να είχαμε ανέσεις και ίσως να βρίσκαμε τρόπο να φεύγαμε από εδώ. Αλλά είναι

δύσκολο πλέον. Ελάτε τώρα να πάρετε το πρωινό σας, για να ξεκινήσει η μέρα σας».

Έτσι έπραξαν, σαν την προηγούμενη μέρα. Ήπιαν το τοπικό τσάι και είχαν κάτι που έμοιαζε

με παξιμάδια που αν και ήταν λίγο σκληρά ήταν πιο νόστιμα. Ένα πρωινό που θα ταίριαζε

σε μια άλλη εποχή της γενέτειρά τους. Σε μια εποχή που το κύριο χαρακτηριστικό ήταν η

φτώχια και οι κακουχίες που έθρεψαν εκατομμύρια ανθρώπους και που αργότερα

έστρωσαν το δρόμο για τις μεγάλες ανακαλύψεις του εικοστού αιώνα. Από την αρχή της

θεωρίας της σχετικότητας μέχρι και τη διατύπωση του πολυσύμπαντος. Μια θεωρία που

ανακάλυψε ότι υπάρχει ο Χάρη με τους φίλους του μέσα από τα ταξίδια τους. Πιθανόν εκεί

στον Άλμπιον να καταφέρουν να ανακαλύψουν και αυτοί κάτι μεγάλο, που σε άλλες

περιπτώσεις δεν θα το ανακάλυπταν οι άνθρωποι. Στην εποχή που κάποιος περνάει

κακουχίες προσπαθεί να βρει τρόπους για ξεφύγει από την κακή του μοίρα. Κάποιοι

ξεφεύγουν, προσπαθώντας να βρουν εφήμερες απολαύσεις και λύσεις που τις

επαναλαμβάνουν καθημερινά. Ωστόσο, υπάρχουν και οι άνθρωποι που μέσω της

αυτοβελτίωσης ανακαλύπτουν τρόπους για τα αστέρια. Αυτό θα πρέπει να πράξει και ο

Χάρη με τον Σελέστιο, ώστε να βρουν πως βρέθηκαν όλοι τους εκεί. Τόσοι διαφορετικοί

κόσμοι και μια βιοποικιλότητα ζωής, που δεν υπάρχει αλλού στο σύμπαν. Αφού τελείωσαν

το πρωινό τους, η εξωτερική εξώπορτα χτύπησε και ο Ωρίων πήγε να ανοίξει. Ήταν ο

πωλητής που τους είχε μιλήσει για αυτόν την προηγούμενη μέρα ο φίλος τους. Ήταν ένας

ευγενικός κύριος που στο καρότσι του είχε αντικείμενα από πολλούς κόσμους. Τα

περισσότερα δεν μπορούσαν να τα αναγνωρίσουν από πιο κόσμο είχαν έρθει. Θα

μπορούσαν να είναι και από άλλες διαστάσεις. Ο Χάρη και ο Σελέστιος ήταν περίεργοι να

δουν τι αντικείμενα είχε και τι πληροφορίες θα αντλούσαν από τον περιπλανώμενο

πωλητή.

«Α, εσείς είστε οι καινούργιοι κάτοικοι του Άλμπιον. Πφ, παιδιά από μακρινούς κόσμους,

που μόνο παραμύθια αναζητούν από την ζωή τους».

Ήταν κάπως αρνητικός αλλά και επικριτικός προς τους δύο εφήβους. Πιθανόν να μην είχε

και κακές προθέσεις απλά προφανώς είχε γαλουχηθεί διαφορετικά από όσους ήταν εκεί.

«Ήρθα για να σας δω και τι έκανα; Έχασα την ώρα μου. Είμαι σίγουρος ότι δεν έχετε να μου

δώσετε κάποιο αντικείμενο ούτε και καμιά ιστορία της προκοπής. Όλοι οι νέοι υποσχέσεις

και αερολογίες. Ποτέ δεν έχουν τον νου τους στο τι συμβαίνει γύρω τους. Θέλουν να

εξερευνήσουν το αύριο, δίχως να ξέρουν τι συμβαίνει γύρω τους. Απλά η στιγμή μετράει

για αυτούς. Θα αποχωρίσω τώρα. Δεν έχω να σας δώσω κάτι ούτε και εσείς σε εμένα».

Αυτά ήταν τα λόγια του και αναχώρησε προς άγνωστο προορισμό.

«Δεν έχει ξανά συμπεριφερθεί έτσι. Μάλλον δεν είναι στα κέφια του» είπε ο Ωρίων με μια

έκπληξη στο πρόσωπο του. Οι δύο φίλοι αποφάσισαν να ακολουθήσουν τον πωλητή, γιατί

ως πλανόδιος, θα είχε όλες τις απαντήσεις στα ερωτήματα τους. Το θέμα ήταν κατά πόσο

θα ήθελε να τους πει την αλήθεια. Η αλήθεια είναι ότι πολυτιμότερο σε μια κοινωνία που

έχει δομηθεί με ψέματα. Ιδίως τα ψέματα αυτών που έχουν στα χέρια τους τη βούληση των

άλλων. Στον πλανήτη που βρίσκονταν δεν υπήρχε κάποιος που ήθελε να ελέγχει τους

πολλούς. Η αλήθεια μπορεί να είναι διαθέσιμη προς όλους ή θα είναι το καλύτερο

κρυμμένο μυστικό. Τα μυστικά της κοινωνίας τα γνωρίζουν πολύ καλά οι άνθρωποι που

εργάζονται στις αγορές. Στην αγορά θα βρεις τα μυστικά της κοινωνίας. Έτσι, έτρεξαν οι δυο

φίλοι να βρουν τον πωλητή.

Derek Robotis

151

«Τι θέλετε και τρέχετε πίσω μου; Δεν έχω κάτι να σας δώσω. Έχω να πάω στο διπλανό

χωρίο που εκεί σίγουρα δεν θα μου χαραμίσουν τον χρόνο μου.

«Ίσως και εμείς να έχουμε κάτι να σας προσφέρουμε» είπε ο Χάρη με σιγουριά.

«Μπορούμε να σας διηγηθούμε ωραίες ιστορίες για όσα έχουμε ζήσει, παρόλο που είμαστε

μικροί σε ηλικία».

«Μου κέντρισες το ενδιαφέρον, μικρέ. Εσύ και ο φίλος σου καλό θα ήταν να με

ακολουθήσετε, γιατί τους καινούργιους δεν τους υποδέχονται ένθερμα σε τούτα τα μέρη.

Εσύ που είσαι λίγο πιο χλωμός, από πού είσαι; Δεν είστε από τον ίδιο πλανήτη. Σωστά;»

«Έχετε δίκιο, είμαι από άλλον πλανήτη και από άλλη σύμπαν. Είμαι από τον Ωμέγα. Είναι

ένας πολύ όμορφος πλανήτης και σκοπός μας είναι να συλλέγουμε όσες περισσότερες

πληροφορίες γίνεται».

«Ενδιαφέρων ακούγεται ο πλανήτης σου. Θα ήθελα να τον επισκεφτώ μια μέρα που θα

φύγω από εδώ. Εσύ, μικρέ, θα πρέπει να είσαι από τη γη και το συμπεραίνω αυτό από τον

τρόπο που σου συμπεριφέρεται ο Ωρίων. Φαίνεται ότι σας έχει συμπαθήσει και θέλει να

σας βοηθήσει να εγκλιματιστείτε το γρηγορότερο. Τι έχεις να μου πεις για τον δικό σου

πλανήτη;».

«Η εποχή από που έρχομαι είναι ιδιαίτερα σκοτεινή για τον πλανήτη μου. Η ελεύθερη

βούληση δεν υπάρχει. Ένας στρατηγός έχει καταδυναστέψει έναν ολόκληρο πλανήτη και

τυχαίνει να είναι ο παππούς μου αυτός ο άνθρωπος. Σκοπός μας είναι να το αποτρέψουμε

στο να προκαλεί άλλο κακό στους ανθρώπους αλλά και σε άλλες μορφές ζωής. Θα πάμε

εναντίον του, όποιο και ένα είναι το κόστος. Όποια και αν είναι η θυσία που πρέπει να

γίνει».

«Σ΄ ακούω πολύ σίγουρο για τον εαυτό σου, μικρέ μου φίλε» του είπε ο πωλητής, καθώς

έσπρωχνε την μικρή του άμαξα.

«Εσείς είστε από εδώ ή έχετε άλλη πατρίδα;» Η πατρίδα μου είναι κάπου πολύ μακριά από

εδώ. Δεν είμαι σίγουρος εάν πρέπει να σας πω από που έρχομαι αλλά και εάν σας πω δεν

είμαι και πολύ σίγουρος αν θα την γνωρίζετε. Το μόνο που έχω να σας πω είναι σίγουρα μια

πολύ όμορφη πατρίδα και πολλοί θα ήθελαν να μάθουν τα μυστικά της».

Η περιγραφή του πωλητή τους έγειρε το ενδιαφέρον. Διότι και τα δυο παιδιά έχουν την

τύχη να έχουν ταξιδέψει σε τόπους μακρινούς και σε εποχές που άλλοι δεν έχουν

φανταστεί.

«Τώρα που είστε παγιδευμένος σε αυτόν τον πλανήτη δεν σας λείπει η πατρίδα σας; Δεν θα

θέλατε να επιστρέψετε ξανά στο τόπο σας;»

«Πολλά τα ερωτήματα σου, μικρέ Χάρη. Πρόσεχε, γιατί ίσως να μην σου βγει σε καλό

αυτό».

Derek Robotis

152

«Ο καθένας έχει τη φύση του και το μονοπάτι που πρέπει να διαβεί. Με τον Σελέστιο

ήμασταν άγνωστοι πριν καιρό. Μαζί πλέον έχουμε μοιραστεί τόσες εμπειρίες που θα μου

φαινόταν αδιανόητο να μην έχουμε ζήσει τόσα πολλά. Στο σύνολο τους σίγουρα είναι

θετικά. Θα ήθελα να σας ρωτήσω ακόμα κάτι. Ποιος είναι ο σκοπός αυτού του κόσμου.

Γιατί τόσα πολλά είδη είναι εδώ; Ένας κόσμος τόσο μακριά, σχεδόν στις παρυφές του

Γαλαξία. Από εδώ μπορεί να αντιληφθεί όποιος θέλει και ξέρει τον κοσμικό ιστό, που

ενώνει όλο το σύμπαν. Ένας τόσο σημαντικός κόσμος στις άγνωστες πλευρές του

σύμπαντος. Το μόνο που δεν ξέρω είναι σε ποια εποχή είμαστε σε σχέση με τη γη. Τι μπορεί

να έχει μεσολαβήσει εν τω μεταξύ;»

Ο πωλητής δεν απάντησε στις ερωτήσεις του Χάρη. Φάνηκε να έχει ενοχληθεί ή έθεσε

κάποια ερώτηση που δεν έπρεπε να είχε κάνει. Για αυτό το μόνο που ήθελε να κάνει ήταν

να ακολουθήσει τον πωλητή με τον φίλο του και πιθανόν στην πορεία τους να

ανακαλύψουν τον πραγματικό λόγο που είναι εκεί.

« Στο χωριό που θα πάμε έχει άλλους ανθρώπους από την εποχή μας;»

«Έχει» του απάντησε μονολεκτικά ο πωλητής, χωρίς να επεκταθεί.

Περνούσαν μέσα από ένα δάσος, που ήταν γεμάτο από πλάσματα που ήταν είτε

βγαλμένα από κάποιο παραμύθι είτε απλά αδύνατο να το συλλάβει ανθρώπινος νους. Από

Πήγασους μέχρι και Κένταυρους. Τα πλάσματα αρμονικά περπατούσαν στο δάσος χωρίς να

ενοχλούν κανέναν. Σαν αυτούς που υπήρχαν στο εργαστήριο που είχαν πρωτογνωρίσει τον

Ωρίωνα. Λες και είναι στον κόσμο που όλα ξεκίνησαν. Πώς είχε πρόσβαση εδώ ο στρατηγός;

Πρέπει να βρουν έναν τρόπο να τους αποτρέψουν από το να κάνουν τα σχέδια τους.

Πρέπει να βρουν ένα τρόπο να τους εμπιστευτεί ο πωλητής.

«Το όνομα σας δεν μας έχετε πει» είπε ο Σελέστιος. Υπήρξε μια μικρή παύση.

«Με ονομάζουν Πέρι εδώ και πολλά χρόνια. Χάρηκα για τη γνωριμία. Αυτό που πρέπει να

έχετε στου νου σας είναι να ακολουθείτε τις συμβουλές μου. Δεν θα είναι εύκολο. Εδώ δεν

θα έχετε την ευκολία της πρωτοβουλίας. Θα πρέπει να είστε ακόλουθοι, μέχρι να κερδίστε

την εμπιστοσύνη των κατοίκων του πλανήτη» του είπε χαρακτηριστικά.

«Ασφαλώς» απάντησαν και οι δύο τους με στόμφο. Από τις λίγες φορές που και οι δύο

φίλοι θα άκουγαν υπομονετικά. Βέβαια, ο Σελέστιος έκανε καταγραφή όλων όσα γίνονται

τις τελευταίες μέρες. Αργότερα, θα μπορούσαν να δουν καλύτερα και τα τοπία και να δουν

με περισσότερες λεπτομέρειες τα όσα έχουν γίνει και θα γίνουν στο ταξίδι τους. Το χωριό,

για το οποίο προχωρούσαν, ήταν κοντά. Το τοπίο ήταν πιο εντυπωσιακό. Αν και ήταν μέρος

του ίδιου βουνού, εκεί υπήρχε και ένας μεγάλος καταρράκτης που έδινε μια άλλη ενέργεια

στο χώρο. Ήταν σα να είχαν ταξιδέψει στο παρελθόν και να βρέθηκαν σε ένα σημείο που

όλα ήταν χαρμόσυνα. Προφανώς, εκεί οι κάτοικοι να είναι λίγο πιο χαρούμενοι. Το νερό

είναι καταλυτικός παράγοντας για την εξέλιξη των ανθρώπων. Προχωρούσαν αμέριμνοι για

το χωριό, σχεδόν συνεπαρμένοι, από το όμορφο μονοπάτι και, ξαφνικά, σα να άκουσαν

Derek Robotis

153

κάποιον να τους ακολουθεί κάποιος και σιγά σιγά άλλαξε η διάθεση τους. Ήταν λίγο πιο

προσεκτικοί, διότι βρίσκονταν σε άγνωστα μονοπάτια και κάθε τους κίνηση θα μπορούσε

να τους επηρεάσει. Άρχισαν να καταφτάνουν γρήγορα πλάσματα πάνω σε άλογα όπως και

Κένταυροι. Οι προθέσεις τους δεν ήταν ξεκάθαρες και οι συνοδοιπόροι πήραν θέση

άμυνας, σε περίπτωση που δέχονταν επίθεση. Αλλά ήταν κάτι τελείως διαφορετικό. Καθώς

έφτασαν στο σημείο, πάνω σε ένα μαύρο άλογο ήταν ο Ωρίων.

«Ανεβείτε γρήγορα, διότι όλοι μας κινδυνεύουμε. Έρχεται ο απαγωγέας και ίσως να μας

σκοτώσουν ή μας απαγάγουν και δεν πρόκειται να σας ξαναδούμε».

Οι σκέψεις και οι ερωτήσεις δεν του παρόντος. Έτσι, γρήγορα ανέβηκαν και άρχισαν να

πηγαίνουν προς το χωριό, για να βρουν καταφύγιο. Από πάνω τους βρισκόταν ένα μικρό

σκάφος που άρχισε να πυροβολεί με λέιζερ αλλά δεν είχε σκοπό να τους σκοτώσει. Μάλλον

να τους εκφοβήσει και να τους κάνει να πανικοβληθούν. Ο Πέρι, παρά την ηλικία του,

έδειξε να ηγείται της πορείας και της λύτρωσης. Σα να βρήκε τη χαμένη του νιότη και

φώναζε ‘’Ακολουθήστε με’’ και έτσι και έπραξαν. Διασκορπίστηκαν μέσα στο δάσος και δεν

θα ήταν εύκολο να τους πιάσουν. Το χωριό δεν ήταν μακριά. Ο Ωρίων έπεσε από το άλογο

του και τραυματίστηκε σοβαρά. O Χάρη και ο Σελέστιος ήθελαν να πάνε και να τον

βοηθήσουν. Ωστόσο, ο Πέρι τους προέτρεψε να συνεχίσουν προς το χωρίο , που θα

έβρισκαν καταφύγιο. Το σκάφος συνέχιζε να τους πυροβολεί, δεν θα ήταν εύκολο να

ξεφύγουν. Πάνω στα άλογα έτρεχαν σα να ήταν έμπειροι έφιπποι. Το δάσος τους παρείχε

προστασία, αφού έτρεχαν ανάμεσα στα δέντρα. Μια η αδρεναλίνη, μια ο φόβος τους και

χωρίς να το πολυσκεφτούν είχαν φτάσει στο χωριό με τους καταρράχτες και έψαχναν

απεγνωσμένα κάπου να κρυφτούν. Το χωριό ήταν άδειο και δεν τους άρεσε το θέαμα. Για

κάποιο παράξενο λόγο η καταδίωξη από το σκάφος είχε σταματήσει. Συνήθως, όταν έρχεται

κάποιο σκάφος, αργότερα στέλνουν και μια πεζή περιπολία, μήπως και βρουν άλλα

πλάσματα ή θύματα για να απαγάγουν και κανείς δεν ξέρει που τα στέλνουν. Ακόμα και ο

Πέρι είχε εξαφανιστεί. Δεν ήταν κοντά τους. Βρήκαν καταφύγιο σε έναν παλιό στάβλο και

θα έμεναν εκεί, ώσπου να κοπάσουν τα πνεύματα. Δεν ήταν και το ιδανικό σημείο να

παραμείνουν κρυμμένοι, αλλά αυτό θα έπρεπε να τους είναι αρκετό. Ήταν σε εγρήγορση

ωστόσο, ο κίνδυνος μάλλον είχε παρέλθει. Το σκάφος που τους κυνηγούσε δεν ήταν κοντά

τους και ακόμα και το χωριό άρχιζε να γεμίζει και πάλι από κόσμο. Λες και δεν συνέβη κάτι

που να τους προκάλεσε φόβο. Λες και ήταν μια καθημερινότητα όλο αυτό που συνέβη. Η

αγορά γέμισε και πάλι με κόσμο και ξεκίνησαν και πάλι οι ανταλλαγές προϊόντων και

αγαθών. Οι πάγκοι βγήκαν και πάλι και ο κόσμος ήταν ξένοιαστος και με ένα χαμόγελο

ζωγραφισμένο στο πρόσωπο του. Ήταν για αρκετή ώρα μέσα στον στάβλο και απορούσαν.

Ήταν διστακτικοί να βγουν, διότι δεν ήξεραν πως θα τους υποδέχονταν. Δεν είχαν την

δυνατότητα να μείνουν για πάντα εκεί μέσα και έτσι αποφάσισαν να βγουν διστακτικά, για

να δείξουν ότι δεν ήταν ύποπτοι ή είχαν κάποιο σκοπό κακό. Βγαίνοντας, κρατούσαν από τα

χαλινάρια τα άλογα που τους είχαν σώσει την ζωή και ξεκίνησαν να περιηγούνται στην

αγορά. Εκεί, το ίδιο σκηνικό. Κάποιοι πάγκοι είχαν φρούτα και άλλα είδη φαγώσιμων που

είχαν δει και στο άλλο το χωριό. Εδώ υπήρχαν και πλάσματα που ήταν σαν αυτόν που είχε

δει ο Εχετλαίος στο σαλούν στον Μιντάκα. Ο Χάρη θυμάται χαρακτηριστικά την περιγραφή

που του είχε κάνει ο πολεμιστής φίλος του. Άνθρωποι ήταν και εδώ παρόντες, αλλά

εμφανισιακά υπήρχαν διαφορές μεταξύ τους. Κάποιοι ήταν γεμάτοι τατουάζ, άλλοι πάλι

είχαν ακόμα και λέπια, αλλά παραδόξως ανέπνεαν κανονικά αν και βρίσκονταν στην ξηρά.

Ο Χάρη είχε την ιδέα να πλησιάσουν τον κύριο που ήταν μάλλον από τον πλανήτη που δεν

είχε ξηρά. Γεμάτοι σιγουριά, περπατούσαν προς τον πάγκο που διάλεγε κάποια φρούτα για

να φάει.

Derek Robotis

154

«Χάρη και Σελέστιε, πού είστε; Τόση ώρα προσπαθώ να σας βρω». Ακούστηκε μια γνώριμη

φωνή να τους μιλάει. Αρχικά, θεωρούσαν ότι θα ήταν ο Ωρίων αλλά έκαναν λάθος. Ήταν ο

Πέρι και φαίνονταν περιχαρής που τους συναντούσε και πάλι. Τους πλησίασε βιαστικά και

τους είπε να τον ακολουθήσουν, όπως και το έπραξαν. Άρχισαν να τον ακολουθούν και απ’

ότι φαινόταν επέστρεφαν από εκεί όπου είχαν έρθει.

Καθώς απομακρύνονταν από το χωρίο, ο Χάρη είπε στον πωλητή «Αυτός ο κόσμος είναι

παράξενος. Πώς είναι δυνατόν να επικρατούν καταστάσεις πολέμου και, μόλις φύγει ο

εχθρός, όλοι επιστρέφουν στη ζωή τους κανονικά, λες και δεν συνέβη κάποιο γεγονός; Ο

Ωρίων τι απόγινε; Είδαμε να πέφτει στο χώμα βαριά τραυματισμένος».

«Δεν πρέπει να σας απασχολεί ο Ωρίων. Είναι καλά και πλέον ολοκληρώνει την αποστολή

του» είπε ο πωλητής. Ο Χάρη δεν μίλησε.

«Και ποια είναι η αποστολή του;» ρώτησε ο Σελέστιος.

«Από την στιγμή που ήρθατε εδώ, όλοι μας ξέραμε ότι θα έρθει το σκάφος και θα πάρει

κάποιους από τους κατοίκους. Όποτε συμβαίνει αυτό, μετά όλοι επιστέφουν στην κανονική

τους ζωή και είναι χαρούμενοι, διότι ο καιρός για να ξαναέρθει το σκάφος της

περισυλλογής θα πάρει καιρό. Τώρα ξέρουμε ότι πρέπει να συνεχίσουμε τη ζωή μας απλά.

Μέχρι την επόμενη συλλογή μας».

Λίγο ματαιόδοξος ο τρόπος ζωής. Δεν γνωρίζουν τι τους ξημερώνει, παρόλο που έχουν δυο

ήλιους. Περισσότερο φως αλλά γνωρίζουν όλο και λιγότερη αλήθεια. Ο Χάρη και ο

Σελέστιος είχαν μια μικρή υποψία σε ποιον ανήκουν τα σκάφη. Είναι του στρατηγού, που

κάπως κατάφερε και έχει πρόσβαση σε αυτόν τον αρχέγονο κόσμο και, βέβαια, πρέπει να

τον σταματήσουν. Έπρεπε να συγκεντρώσουν ακόμα περισσότερες πληροφορίες από τον

πωλητή. Αυτός είναι διατεθειμένος να μιλήσει σε εκείνους και να τους πει αυτά που

χρειάζονται.

«Πωλητή, θα ήθελα να σε ρωτήσω. Γνωρίζεις ποιος είναι αυτός που στέλνει το σκάφος, για

να επιστρατεύει όλα τα έλλογα πλάσματα και πόσο καιρό έρχεται αυτό το σκάφος εδώ και

απαγάγει το κόσμο;» ρώτησε ο Χάρη, με εμφανή την περιέργεια στο πρόσωπο του. Ο Πέρι

απάντησε και είπε «Αυτή η αποτρόπαιη πράξη γίνεται εδώ και πάρα πολλά χρόνια. Σα μια

κακή παράδοση που όλοι περιμένουν. Για κάποιους είναι εξαΰλωση και για άλλους είναι

κάτι το μοιραίο. Κάποιοι βρήκαν μια δεύτερη πατρίδα, διότι από εκεί που προέρχονταν δεν

ήταν καλά. Άλλοι πάλι δεν το αποδέχτηκαν και πήραν τη ζωή τους. Αλλά ποτέ δεν γύρισε

κάποιος, αφότου τον πήρε το σκάφος. Προσπαθήσαμε να βρούμε έναν τρόπο διαφυγής,

αλλά μάταια. Πάντα μας βρίσκουν. Πήγαμε να κρυφτούμε στα βουνά που υπάρχουν κοντά

μας και δεν το καταφέραμε. Άλλοι ζούσαν μακριά από τις οργανωμένες κοινωνίες που

έχουμε εδώ στον πλανήτη και πάλι έψαξαν εκείνους που είναι μόνοι τους. Λες και υπάρχει

ένας προδότης ανάμεσα μας». Η λύση δεν ήταν εμφανής, γιατί είχε φτιαχτεί αυτός ο

κόσμος. Ο Χάρη σκέφτονταν ότι θα έπρεπε να βρουν και να καταστρέψουν την πύλη που

τους παγίδευε και ο παππούς του έβρισκε εύκολα πλάσματα να τον υπηρετούν. «Πέρι,

γνωρίζεις να μας πεις ποιος είναι ο παλαιότερος σε αυτόν τον πλανήτη; Εκείνος μπορεί και

να έχει απαντήσεις που χρειαζόμαστε».

«Υπάρχει ένας γέροντας που μένει μόνος του κοντά σε ένα ποτάμι που οδηγεί στους

καταρράχτες του χωριού. Ωστόσο, δεν δέχεται να τον δουν άνθρωποι. Είναι σαν ένα είδος

Derek Robotis

155

ασκητής. Κάθεται και χαζεύει για ώρες τους δυο ήλιους και κανείς δεν γνωρίζει το γιατί. Θα

σας πάω να τον γνωρίσετε. Ίσως να έχει τις απαντήσεις που θέλετε».

Χωρίς να περιμένουν και πολύ, ξεκίνησαν να πάνε να βρουν αυτόν το γέροντα μαζί με τον

πωλητή. Αυτός είναι που γνωρίζει τα μονοπάτια και τους ανθρώπους. To δάσος που έμενε

ήταν δύσβατο και δεν ήταν εύκολο να το περπατήσει κάποιος, εάν δεν ήξερε που να πάει. Η

επιλογή του να μείνει εκεί ήταν σωστή, αφού μάλλον δεν θα ήθελε να τον ενοχλούν όλοι

όσοι χρειάζονταν πληροφορίες. Εξάλλου ήταν και ο γηραιότερος όλων. Θα έπρεπε να είναι

και προσεκτικοί να μην πατήσουν και καμιά παγίδα. Τα δέντρα και όλο το μικροκλίμα

έδειχνε σα να είχε αλλάξει όσο περπατούσαν εκεί. Τα δέντρα, βέβαια, ήταν παρόμοια με

αυτά του δάσους ωστόσο, τα πτηνά που άκουγαν είχαν διάφορες μελωδίες. Λες και

ειδοποιούσαν το γέροντα ότι πήγαιναν εκεί. Από το περιβάλλον καταλάβαινε ότι κάποιος

ήταν εκεί και αλληλοεπιδρούσε με όποιον το διάβαινε. Το κελάϊδισμα των πουλιών ήταν

σχεδόν μαγευτικό. Ο Χάρη και ο Σελέστιος ένιωθαν τη γαλήνια φύση του μέρους. Λες και

ήταν και οι ίδιοι κομμάτι του δάσους. Ο απαλός άνεμος που φυσούσε και ο ήχος από τα

φύλλα των δέντρων τους θύμιζε άλλες εποχές. Ο Σελέστιος στον πλανήτη του είχε την

ευκαιρία να ζήσει σε ένα χαρμόσυνο περιβάλλον και να μεγαλώσει με όσα χρειαζόταν ένα

παιδί. Ο Χάρη από την άλλη δεν είχε αυτήν την ευκαιρία, όπως και τα υπόλοιπα παιδιά της

γης. Τα περισσότερα δάση είχαν καταστραφεί από τον μεγάλο πόλεμο και, από τότε που

ξεκίνησε το κίνημα του παππού του, δεν επιτρέπονταν στα παιδία να έχουν περιπάτους ή

να τρέχουν ανέμελα στα δάση. Για αυτόν τον λόγο, ο Χάρη το απολαύανε, σαν να ήταν μια

πρωτόγνωρη εμπειρία για αυτόν. Ο πωλητής δεν ήθελε να τους διακόψει και έτσι

περπατούσε πιο σιγά απ’ ότι συνήθως. Αφότου πέρασαν αρκετή ώρα στο δάσος και κατά

ένα τρόπο εξαγνίστηκαν, θέλησαν να πάνε και να βρουν τον γέροντα που προφανώς τους

περίμενε μέσα στην καλύβα του. Φτάνοντας σε ένα κύκλο, συνάντησαν μια καλύβα που

απέξω ήταν καλυμμένη με διάφορα λουλούδια και πάλι τα χρώματα ήταν πολλά. Σαν ένας

ζωγράφος κατά λάθος να του έριξε λαδομπογιές και να σχημάτισε έναν πίνακα της άνοιξης.

Ο πωλητής με ηρεμία χτύπησε την πόρτα και μπήκε μέσα στην καλύβα μόνος του. Οι δυο

φίλοι περίμεναν απέξω ήρεμα, προσπαθώντας να αποτυπώσουν στην μνήμη τους την

ιδανική στιγμή που ζούσαν. Ο χρόνος που κύλησε δεν ήταν πολύς και μια βαθιά φωνή με

στόμφο τους κάλεσε να μπουν μέσα στην καλύβα. Εντός της καλύβας υπήρχαν παντού

μικρά δέντρα, σαν αυτό που είχε δει και ο Χάρη από το τηλεσκόπιο πίσω στη γη. Ωστόσο,

ήταν μικρά τα δέντρα και όλα μαζί τα συνέδεαν ρίζες. Ο πωλητής και ο γέροντας ήταν

σιωπηλοί και απλά έβγαζαν ένα βουητό σε χαμηλή συχνότητα, χωρίς βέβαια να είναι

ενοχλητικό. Ξαφνικά, ο γέροντας σταμάτησε και τους ρώτησε «Τι καλό έχετε να φάμε

παιδιά;» Βέβαια, δεν ήξεραν τι να απαντήσουν και απλά κοντοστέκονταν και τον κοίταζαν.

«Λοιπόν, την επόμενη φορά που θα έρθετε εδώ να έχετε μαζί σας και λίγο φαγητό από τις

πατρίδες σας. Δεν θα έρθετε με άδεια τα χέρια» και άρχισε να γελάει. Ξέρω ότι δεν έχετε

και πολύ χρόνο. Λοιπόν, ρωτήστε με ότι θέλετε. Εδώ που ήρθατε θα μάθετε ακόμα

περισσότερα από αυτά που νομίζετε ότι ξέρετε. Το μονοπάτι του δέντρου σας οδήγησε

εδώ. Η καλύτερα τα δέντρα σάς έφεραν κοντά μου».

Κάθε του πρόταση και μια καινούργια ερώτηση. Αν και ένιωθε λίγο συγχυσμένος με τα

λόγια του γέροντα, ο Χάρη και ο Σελέστιος θα έπρεπε να τον αφήσουν να τους πει όσα

ένιωθε.

Derek Robotis

156

«Δεν γνωρίζω πώς πρέπει να σας αποκαλώ και δεν γνωρίζω εάν είστε εξοικειωμένος με τις

δικές μας ιστορίες. Εγώ και ο Σελέστιος. Είμαστε δυο φίλοι που οι συγκυρίες μας ένωσαν

και έχουμε έναν κοινό σκοπό. Εγώ κατάγομαι από τη γη όπου εδώ και δεκαετίες

κυβερνάται από μια ομάδα ανθρώπων που δεν έχουν καμιά θέληση να την αφήσουν

ελεύθερη. Εγώ είμαι εδώ για να βάλω ένα τέλος σε όλα αυτά που συμβαίνουν στα

πλάσματα αυτού του κόσμου, που κατά έναν περίεργο τρόπο είναι παγιδευμένα. Η

αναφορά σας στο δέντρο είναι αντικείμενο άλλης συζήτησης. Θέλω να μας πείτε πώς είναι

δυνατόν να υπάρχει ένας πλανήτης που συγκεντρώνει σκλάβους;» Ο γέροντας δεν

απάντησε αμέσως στην ερώτηση του, αλλά κάθονταν σταυροπόδι και άρχισε και πάλι να

κάνει αυτό το βουητό, λες και επεξεργάζονταν την απάντηση ή το έκανε για τους

δοκιμάσει. Εν τω μεταξύ, ο Πέρι είχε εξαφανιστεί και κανείς δεν είχε καταλάβει πως βγήκε

από τη σκηνή, δίχως να το καταλάβουν. Βέβαια, δεν ήταν αυτό που είχε προτεραιότητα. Το

μόνο που έπρεπε να κάνουν ήταν περιμένουν την απάντηση του γέροντα. Ξαφνικά,

σταμάτησε η βοή και ο γέροντας άνοιξε τα μάτια του.

«Ο κόσμος αυτός ανήκει σε μια αρχέγονη εποχή, όπου οι συνθήκες ήταν πολύ διαφορετικές

από αυτές που είναι τώρα και εδώ, δίχως να ξέρω το γιατί, όλοι οι σπόροι της ζωής

μαζεύονταν από τους φύλακες του χρόνου. Ήταν σα μια νησίδα της ζωής, η οποία είχε ως

σκοπό να μπορέσει να υπάρχει ένα σημείο για να επιζήσει η ζωή. Ένα σημείο για όλα τα

είδη. Από την απαρχή της δημιουργίας που κανείς δεν γνωρίζει πότε τοποθετείται. Εδώ, σε

αυτόν τον πλανήτη υπήρξε το πρώτο δέντρο αυτής της διάστασης. Είναι η εικόνα που είχες

δει. Βέβαια, οι διαστάσεις είναι πολλές και συνέχεια μεταβάλλονται. Το δέντρο με τις

πολλές εκφάνσεις του δεν ξέρω που ακριβώς είναι. Σκοπός σου είναι να το βρεις και να

αποκαταστήσεις την τάξη και τη ροή της ενέργειας που διαπερνά το σύμπαν. Πρέπει να

εμποδίσεις τον στρατηγό, όπως τον αποκαλείτε στη γη, να μην του επιτραπεί η παρουσία

του εδώ. Γνωρίζει τι ακριβώς γίνεται, απλά ξέρει ότι υπάρχουν δυνατοί άνθρωποι και μικροί

γίγαντες και τους παγιδεύει, για να του κάνουν τις βαριές εργασίες του. Καλό θα ήταν να

επιστρέψεις εκεί και να βρεις τρόπο να εμποδίσεις τα σχέδια για του. Ξέρω ότι θα σε

ξαναδώ, οπότε σου λέω μόνο καλή αντάμωση. Και κάτι ακόμα που πρέπει να γνωρίζεις για

την ζωή σου, Σελέστιε, με τον Χάρη θα περάσετε μαζί σχεδόν όλη σας την ζωή. Έχετε να

ζήσετε ακόμα πολλές περιπέτειες. Φύγετε τώρα».

Αυτά τους είπε και έκλεισε τα μάτια του, αρχίζοντας να κάνει αυτήν τη βοή. Παράξενο

μέρος ωστόσο, αποφάσισαν να επιστρέψουν στο χωριό που είχαν πρωτοπάει. Το δάσος

ήταν πλέον ήρεμο, λες και είχε επιστρέψει σε κατάσταση νάρκης. Το πουλιά ήταν εκεί αλλά

πλέον δεν ακούγονταν τα κελαηδίσματα τους. Γύρω τους επικρατούσε μια παράξενη

ηρεμία. Οι αντιθέσεις της ζωής. Έτσι, οι δύο φίλοι πήραν τον δρόμο της επιστροφής, μήπως

και συναντούσαν και πάλι τον Ωρίωνα και τον Περί που ξαφνικά δεν ήταν εκεί. Φτάνοντας

στο χωρίο, βρήκαν ότι όλα ήταν όπως και πριν. Η αγορά λειτουργούσε με όσους ήταν

παρόντες, να ανταλλάσσουν διάφορα αγαθά. Κάτι παράξενο που είδαν ήταν ότι πλέον

υπήρχαν και γυναίκες στην αγορά. Μέχρι και την προηγούμενη μέρα δεν είχαν συναντήσει.

Ο Σελέστιος τράβηξε από το χέρι τον Χάρη, διότι κάθονταν και χάζευε μια κοπέλα που του

τράβηξε την προσοχή.

«Χάρη, ξύπνα. Μη χαζεύεις τώρα. Είστε παράξενα όντα εσείς οι άνθρωποι. Τόσα είναι που

πρέπει να κάνουμε και εσύ γλυκοκοιτάζεις μια άγνωστη. Πάμε τώρα στο σπίτι του Ωρίωνα

να δούμε εάν είναι εκεί».

Derek Robotis

157

«Δίκιο έχεις, Σελέστιε, αλλά νιώθω σα να την ξέρω την κοπέλα από κάπου. Ξέρω ότι είναι

αδύνατον αυτό. Δεν ξέρω καν γιατί μου τράβηξε την προσοχή. Σα να ήταν κάτι το κοσμικό

αυτό που συνέβη. Δεν έχουμε τώρα χρόνο τώρα για αυτά».

Έτσι και έπραξαν. Φτάνοντας στο σπίτι του Ωρίωνα, όλα ήταν στην θέση τους. Οι καρέκλες,

τα πιάτα ακόμα και το φαγητό που τους είχε ετοιμάσει την προηγούμενη μέρα ο Ωρίων

ήταν εκεί και σα να τους περίμενε. Όλα ήταν εκεί εκτός από τον Ωρίωνα. «Μα που θα

μπορούσε να έχει πάει;» αναρωτιόνταν ο Χάρη. Όσο και να έψαχναν δεν θα τον έβρισκαν

εκεί. Ο πωλητής δεν είχε ξαναφανεί στο χωριό. Όσο και να τον έψαχνα δεν θα τον έβρισκαν

και έτσι αποφάσισαν να επιστρέψουν στην εποχή τους αλλά και πλανήτη τους. Πήραν τον

δρόμο της επιστροφής προς το δάσος που πρωτοείχαν φτάσει. Πάνω από τα κεφάλια τους

ήταν ένα κοπάδι από Πήγασους που πετούσαν αμέριμνα προς το βορρά. Δίπλα τους

έτρεχαν ανέμελα Κένταυροι, δίχως να έχουν την παραμικρή έννοια στο νου τους.

Πραγματικά, ένας πολύ όμορφος κόσμος που οφείλουν να τον προστατέψουν όπως

μπορούν. Μια απορία τους είχε μείνει. Οι φύλακες του χρόνου πού βρίσκονται και ποιος θα

μπορούσε να είναι ο ρόλος τους σε αυτό το συμπαντικό κόσμο. Φτάνοντας στο δάσος, ο

Χάρη αγκάλιασε το Σελέστιο ως πραγματικός φίλος που είναι.

«Πρέπει να βρούμε τον τρόπο να εμποδίσουμε το στρατηγό να έχει πρόσβαση εδώ στον

Άλμπιον. Πρέπει να είσαι έτοιμος να κάνεις ό,τι χρειαστεί, για μην ξαναέρθει εδώ ο

παππούς σου».

«Έχεις δίκιο, φίλε μου, και δεν ξέρω τι ακριβώς να κάνω, ώστε να προστατέψω όλους τους

ανθρώπους αλλά και τα πλάσματα που είναι κάτω από την βέργα του φόβου».

Ίσως να μην ήξερε ακριβώς τι να κάνει, αλλά είχε έρθει η ώρα της επιστροφής. Έτσι, η

σκέψη τους μετέφερε τον Χάρη στη Γη και το Σελέστιο στον σταθμό, ακριβώς την ώρα που

έφυγαν για το παράξενο ταξίδι τους. Δεν θα αργούσαν πολύ να συναντηθούν, αλλά τώρα

έπρεπε να επικεντρωθούν στο έργο τους.

Ελευθερία

Οι σκέψεις του Χάρη ήταν ακόμα προσκολλημένες σε όλα αυτά που του είχε πει ο

γέροντας λίγες χρόνο-ώρες. Όλα αυτά για το δέντρο και την πολυδιαστατικότητα του

σύμπαντος σε όλες τους τις εκφάνσεις. Τα όσα είχε ζήσει τον έκαναν να σκεφτεί ότι μάλλον

Derek Robotis

158

οι νόμοι που κυβερνούν τον κόσμο είναι μεταβαλλόμενοι. Ο κόσμος από την αρχή

εξελίσσεται και αλλάζει. Καθώς και ο κόσμος που παρατηρεί γύρω του αλλάζει. Από τη

στιγμή της πρώτης δημιουργίας, που από τα λεγόμενα του γέροντα δεν είναι γνωστή, όλα

είναι σε μία διαρκή κίνηση. Η σκέψη αυτή ταλάνιζε τον Χάρη και ήθελε να βρει το δέντρο

για να ανακαλύψει τον σκοπό του σύντομα. Βέβαια, η διαδρομή που διαγράφεται μπροστά

του δεν προβλέπεται να είναι σύντομη. Προς το παρόν, έπρεπε να καταλαγιάσει τη σκέψη

του και να επικεντρωθεί στο να ελευθερώσει τον κόσμο που είχε αιχμαλωτίσει ο παππούς

του.

« Έλα, Χάρη, δεν έχουμε ώρα να σπαταλήσουμε. Πρέπει να βρούμε έναν τρόπο για να

διεισδύσουμε εκεί που φτιάχνουν τα διαστημόπλοια. Τι έχεις κατά νου;» ρώτησε ο πατέρας

του. Ήταν σα να μην είχε λείψει ούτε μια ώρα. Ένιωθε ότι πολλά είχαν αλλάξει από τις

πληροφορίες που του είχε πει ο γέροντας και ίσως να μην είχε τις δυνάμεις να συνεχίσει

όλο αυτό το έργο που είχε αναλάβει να εκπονήσει. Ήξερε, βέβαια, ότι συνέχιζε να το κάνει

και στο μέλλον, αφού θυμάται πολύ καλά, όταν είδε το εαυτό του να σώζει το Εχετλαίο

κάποια στιγμή στην χρονοϊστορία. Όλο αυτό το ταξίδι και η περιπέτεια ήταν σα να είχε

χάσει όλη του την επαφή για το που άνηκε. Αφού ο χρόνος έχει πλέον άλλη έννοια μέσα

στο σύμπαν ή τα σύμπαντα. Αυτό που ένιωθε ήταν ότι χρειαζόταν μια άγκυρα για να τον

κρατάει προσγειωμένο και να έχει ένα σημείο αναφοράς. Ήθελε τόσο πολύ να τα

εκμυστηρευτεί στον πατέρα του ωστόσο, δεν ήταν σίγουρος εάν θα έπρεπε να το κάνει

αυτό. Ίσως να το έπαιρνε μαζί του σε ένα από τα ταξίδια που θα προκύψουν στο μέλλον.

Έπρεπε και ο πατέρας του να μάθαινε τι ιδιότητες του γιου του. Δεν πρέπει να έχει μυστικά,

τουλάχιστον από αυτόν. Ο πατέρας του τον έσωσε από τα χέρια του παππού του, που αν

δεν παρέμβει, ίσως όλοι τους να ήταν κάτω εντολές του και κανείς δεν γνωρίζει τι θα

αναγκαζόντουσαν να είχαν κάνει κάτω από την απειλή του. Μετά από την μικρή αλλά

σύντομη αναδρομή σε όσα είχαν διαδραματιστεί, ο Χάρη ανασκουμπώθηκε και ήταν

έτοιμος να κάνει όσα έπρεπε για την αποστολή. Ξαναμπήκε στην αίθουσα και ζήτησε από

τον Άλαν να βγάλει τα σχέδια από τη βάση όπου κατασκευάζονται και συναρμολογούνται

τα σκάφη.

«Μπράβο, Χάρη. Έτσι πρέπει να είσαι. Να μην έχεις δεύτερες σκέψεις για το τι πρέπει να

κάνουμε».

Ο πατέρας του Χάρη ήταν περήφανος και αγκάλιασε τον γιο του σφιχτά. Αυτό άρεσε στον

ίδιο. Ακόμα και ο Εχετλαίος χαμογέλασε και ήταν περήφανος που είδε τους δυο τους να

έρχονται ακόμα πιο κοντά. Στα σχέδια φάνηκαν ότι υπήρχαν παλιά τούνελ που ανήκαν στην

παλιά πόλη. Εάν ήταν αφύλαχτες οι είσοδοι του, θα είχαν την ευκαιρία του αιφνιδιασμού

και θα παρείσφρεαν, για να ελευθερώσουν το κόσμο που έχουν κρατούμενους και

σκλάβους. Οι πρώτες εικόνες που ήρθαν από τους δορυφόρους έδειχναν ότι δεν υπήρχαν

φύλακες. Όλη τους η προσπάθεια αμέσως γινόταν ακόμα πιο εύκολη. Ωστόσο, παρέμενε

επικίνδυνη και οι κινήσεις τους θα έπρεπε να είναι λεπτεπίλεπτες, ώστε να περάσουν

απαρατήρητοι. Έπρεπε να ετοιμαστούν γρήγορα. Στη βάση θα πήγαινε ο Χάρη μαζί με τον

Εχετλαίο.

«Να ξέρεις ότι εμένα δεν με ξεγελάς. Ξέρω ότι έλειψες για αρκετή ώρα, Χάρη».

Ο Χάρη δεν του απάντησε. Απλά του χαμογέλασε και του είπε «Θα σου εξηγήσω την

ιστορία, αφότου επιστρέψουμε στο σταθμό. Τώρα δεν έχουμε χρόνο».

Derek Robotis

159

Στο πίσω μέρος του σπιτιού υπήρχε μια καταπακτή που οδηγούσε στην παλιά πόλη. Ακόμα

μια περιπέτεια τους περιμένει. Παραδόξως, η πόλη διατηρούνταν σε καλή κατάσταση, σα

να μην είχε περάσει ποτέ από πάνω του η λαίλαπα του πολέμου. Τα κτίρια και τα σπίτια

ήταν στην κατάσταση που τα είχαν αφήσει οι ιδιοκτήτες τους. Βέβαια, οι περισσότεροι δεν

είχαν επιζήσει απ΄ την καταστροφή. Αυτό που είναι λυπηρό στην υπόθεσης είναι ότι πολλά

για τα έκτροπα που είχαν γίνει δεν υπάρχουν ακριβείς ιστορικές αναφορές. Εσκεμμένα ο

στρατός και οι υπόλοιποι που έχουν τα ηνία της εκάστοτε εξουσίας τα είχαν αποκρύψει.

Όμως, η αλήθεια είναι κρυμμένη στις κατακόμβες της πόλης και σύντομα θα καταφέρει ο

Χάρη να την αποκαλύψει.

«Χάρη, ο παππούς σου είναι ακόμα χειρότερος από ότι νόμιζα. Εδώ γίνανε εγκλήματα που

δεν μπορώ να τα εκφράσω με λόγια. Το καταλαβαίνω από τη μάχη και από την τεχνική της.

Σε όλα τα χρόνια και τις μάχες που έχω ζήσει ή ακόμα συμμετάσχει, αυτήν είναι μια από τις

χειρότερες. Δεν θα ήθελαν να ήμουν εδώ. Ίσως και εγώ να είχα πράξει το ίδιο. Στη μάχη

πολλοί είναι που παρασύρονται και αρέσκονται στη θέαση του αίματος. Ο παππούς σου

είναι σίγουρα ένας από αυτούς και πρέπει να τιμωρηθεί. Αλλά όχι τώρα. Πρώτα πρέπει να

εντοπίσουμε το μυστικό του. Από πού πηγάζει όλη του η δύναμη. Ίσως ο ίδιος να έχει μια

πηγή πληροφορίων και γνωρίζει πως να κινηθεί ακριβώς ή να είναι και αυτός σαν τον

Περκόφσκι, που έχει μια άλλη οπτική για το σύμπαν όπου εμείς δεν έχουμε πρόσβαση.

Μπορεί να είναι μια βάση δεδομένων σε κάποιο σύμπαν που να του δείχνει ποιες είναι οι

πιθανότητες των μελλοντικών του πράξεων και όσων πιθανόν να γίνουν. Σα μια στατιστική

των πράξεων και των πιθανοτήτων που ξέρει από πριν, που, πως και γιατί μπορούν τα

αποτελέσματα των πράξεων του. Εάν είναι αυτό, θα πρέπει κάπως ο Χάρη ή εσύ, Αντώνη,

να βρείτε που είναι και να διαγράψετε τα αρχεία».

Ο Εχετλαίος συνήθως δεν είχε πολλά να πει για την τεχνολογία και πως αυτή επηρεάζει τις

ζωές τους. Ωστόσο, είχε δίκιο στην παρατήρηση του. Ο πατέρας του Χάρη είχε ακούσει μια

επιστήμη όπου ήταν παρακλάδι της στατιστικής. Δεν είχε δώσει και πολύ σημασία στο

άκουσμα της. Αλλά κάπως έπρεπε να βρουν που βρίσκεται η βάση δεδομένων και να την

αντιγράψουν, πριν την καταστρέψουν. Σίγουρα θα περιείχε πληροφορίες που θα ήταν

χρήσιμες και θα είχαν την πιθανότητα να βρουν την αδυναμία του στρατηγού και να

τελειώσουν τη μάχη μια ώρα αρχύτερα και να αποφύγουν μάχες που θα είχαν τραγικά

αποτελέσματα. Βέβαια, δε θα ήταν εύκολο να το πετύχουν. Βήμα-βήμα θα το καταφέρουν.

Έτσι και τώρα, θα πρέπει να προσέχουν που περπατάνε να μην ενεργοποιήσουν κάποιο

συναγερμό και τους βρουν οι ασφαλίτες του στρατηγού. Καθώς περπατούσαν,

παρατήρησαν ότι υπήρχαν διάφορα αντικείμενα διασκορπισμένα στους δρόμους της

πόλης. Καροτσάκια από μωρά, διάφορα παιχνίδια, όπως μικρά τηλεκατευθυνόμενα

αυτοκινητάκια ακόμα και γνωστές κούκλες που έπαιζαν τα παιδιά του προηγούμενου

αιώνα.

«Προφανώς η πόλη δεν είναι εγκαταλειμμένη. Τα παιχνίδια εδώ είναι σκορπισμένα σα να

έπαιζαν μικρά παιδάκια. Είμαι σίγουρος ότι έπαιζαν μέχρι και πριν από λίγο» είπε ο Χάρη

με μια σιγουριά. Ο Άλαν, που είναι μαζί τους, δεν συμφώνησε με αυτήν την άποψη. Από

όσα ήξερε και από την έρευνα που είχε κάνει, η πόλη δεν κατοικούνταν από κανέναν.

Εκείνη την ώρα άκουσαν μικρά ποδοπατήματα να ακούγονται από μακριά. Σαν κάποιοι να

έτρεχαν μακριά από αυτούς.

«Πρέπει να βρούμε ποιοι είναι εδώ κάτω και γνωρίζουν ότι είμαστε και εμείς. Δεν πρέπει

να χάσουμε την ευκαιρία να βάλουμε ένα τέλος στην εργασίες της δουλείας».

Derek Robotis

160

Ο Χάρη έδειχνε τη σιδερένια του πυγμή. Η θέληση του ήταν ισχυρότερη από ποτέ. Προς το

παρόν, σταμάτησαν να κινούνται και προσπάθησαν να ακούσουν από που έρχονταν

κάποιοι ψίθυροι και τα τρεξίματα που άκουσαν λίγο πριν. Έπρεπε να κάνουν λίγη υπομονή

για να έρθουν κοντά τους, όποιοι και να ήταν εκεί. Η περιέργεια είναι ιδιότυπο

συναίσθημα. Υπάρχουν φορές που ο άνθρωπος μπορεί να υπερβάλλει για να ικανοποιήσει

τον εαυτό του. Δεν αποδείχτηκαν λάθος. Αφότου κύλησαν λίγα λεπτά, άρχισαν να τους

πλησιάζουν όσοι ήταν εκεί. Από τις σκιές της υπόγειας πόλης, εμφανίστηκαν μερικά παιδιά,

που μόνη τους έννοια ήταν να πάνε να παίξουν με τα παλιά τους παιχνίδια. Ο Χάρη ήταν

αυτός που τα πλησίασε για να τους μιλήσει.

«Γεια σας! Μπορώ να κάτσω να παίξω και εγώ μαζί σας;» ρώτησε ο Χάρη.

«Ναι, να κάτσεις. Όλα τα παιδιά πρέπει να παίζουν» του απάντησε μάλλον το μεγαλύτερο

σε ηλικία. Μάλλον, θα ήταν κάποιο από τα μεγαλύτερα αδέρφια. Δεν θέλησε να κάνει

ερωτήσεις, γιατί θα προκαλούσε την υποψία τους. Ήταν πέντε παιδιά και έκαναν αρκετή

φασαρία. Δεν τους ένοιαζε, ήταν ελεύθερα στα υπόγεια μιας ξεχασμένης πόλης. Έπαιζαν

αμέριμνα, σα να μην υπήρχε ο πάνω κόσμος. Μια απλότητα που δίνει την ελευθερία που

τόσο ποθούν όλοι.

«Πως σε λένε εσένα;» ρώτησε το μεγαλύτερο παιδί.

«Χάρη με λένε, εσένα;»

«Με φωνάζουν Κάπταιν Μίκε από τα διάσημα μυθιστορήματα του Γιώργου Σμιθ. Μικρός τα

βρήκα και μου άρεσαν. Έτσι λέω στους φίλους να με αποκαλούν».

«Εδώ είστε μόνοι σας ή μένετε με τις οικογένειες;».

«Όλο ερωτήσεις μου είσαι. Δεν ρωτάνε τον καπετάνιο του διαστήματος πολλά» είπε με

σοβαρό ύφος. Αλλά τα υπόλοιπα παιδιά άρχιζαν να χαχανίζουν. Στο τέλος και ο Μίκε

γέλασε.

«Οι γονείς μας είναι εργάτες στον πάνω κόσμο. Δουλεύουν στα εργοστάσια με τα

διαστημόπλοια. Θέλω να πάω να δω από κοντά αλλά δεν με αφήνουν οι γονείς μου. Μου

λένε ότι είναι επικίνδυνα. Εγώ τα έχω δει από μακριά και ξέρω πως είναι. Μια μέρα θα μπω

σε ένα από αυτά και θα πάω στο διάστημα».

«Ναι, ναι, θα πας. Θα μπορούσες να μου δείξεις πού είναι εκεί που πας και βλέπεις τα

σκάφη χωρίς να σε καταλαβαίνει κανείς;».

«Θα σε πάω, Χάρη» του είπε «αλλά θα είναι το μυστικό μας».

«Θέλω να σου δείξω και εγώ τους φίλους μου, οκ; Ο ένας είναι από άλλον πλανήτη. Σαν τις

περιπέτειες του Κάπταιν Μίκε».

Τα παιδιά ενθουσιάστηκαν από το άκουσμα ότι θα δουν διαστημάνθρωπο. Αν και ο

Εχετλαίος δεν είναι μια συνηθισμένη προσωπικότητα από το διάστημα. Το διάστημα είναι

τόσο ποικιλόμορφο που δεν υπάρχει κάποιο πρόσωπο που να το καταδεικνύει. Έτσι, ο

πατέρας του Χάρη και ο πολεμιστής βγήκαν από τις σκιές και πλησίασαν τα παιδιά.

Derek Robotis

161

«Από εδώ είναι οι νέοι μου φίλοι μαζί με τον Κάπταιν Μίκε» είπε ο Χάρη με χαρά. Ήθελε να

υπάρχει ένα ευχάριστο κλίμα για όλους, ώστε να κερδίσουν την εμπιστοσύνη των παιδιών

και συνάμα να μπορέσουν να βρουν την καλύτερη λύση όλους.

«Λοιπόν, παιδιά εδώ όλοι μαζί θα έχουμε να κάνουμε μια αποστολή. Να ελευθερώσουμε

όσους αγαπάμε και να βάλουμε ένα τέλος στα σχέδια του κακού ανθρώπου που

ταλαιπωρεί όλο τον κόσμο. Τι λες Κάπταιν, είσαι μαζί μας;».

Ο μικρός καπετάνιος πήρε μια βαθιά ανάσα και συμφώνησε να τους βοηθήσει. Λοιπόν, η

ομάδα με τα νέα της μέλη πήγαν προς τις καταπακτές που θα τους οδηγήσουν μέσα στο

εργοστάσιο. Οι καταπακτές δεν ήταν σε πολύ καλή κατάσταση και ήταν κάπως στενές και ο

Εχετλαίος δεν μπορούσε να χωρέσει εύκολα μέσα. Ήταν εμφανής η ενόχληση του ωστόσο,

δεν έπρεπε να νευριάσει, γιατί θα τρόμαζε τα παιδιά. Όλοι θα έπρεπε να έχουν μια άλλη

προσέγγιση της συμπεριφοράς τους. Τα παιδιά χρειάζονται αγάπη. Είναι ένα συναίσθημα

που όλοι το χρειάζονται ακόμα και οι ατρόμητοι ήρωες, που κάποιες φορές μπορεί να

προστατεύονται κάτω από την ασπίδα τους, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν έχουν τις ίδιες

ανάγκες και με όλους άλλους. Το συναίσθημα αυτό ο Εχετλαίος το ανακάλυψε με τον

καινούργιο του τον φίλο, τον Χάρη. Ίσως να είχε έρθει η ώρα να το ανταποδώσει και αυτός

στα παιδιά, που ψιθύριζαν το όνομα του. Αφού βγήκαν από τις καταπακτές, άκουσαν

φωνές να έρχονται από μακριά. Ακουγόντουσαν σαν ηλεκτρικά μαστίγια, εργαλεία που

κάποτε τα χρησιμοποιήσουν για να βασανίζουν τους αιχμαλώτους από τον πόλεμο. Μια

αποτρόπαιη πρακτική που την απαγόρευσε στρατηγός. Δεν ήταν μια πράξη που θα την

ενέκρινε ο ίδιος. Τελικά, πλησιάσανε κοντά σε αγωγό εξαερισμού και άρχισαν να κοιτούν τι

συνέβαινε. Η εικόνα ήταν σίγουρα απάνθρωπη. Δεν μπορούσε κάποιος να χρησιμοποιήσει

τη φράση αυτή. Τα πλάσματα που ήταν εκεί είχαν έρθει τα περισσότερα από τον πλανήτη

που είχε πάει ο Χάρη με τον Σελέστιο.

«Παιδιά, καλό θα ήταν να μείνετε εδώ να μην σας συμβεί κάτι που δεν πρέπει. Θα

ελευθερώσουμε τους γονείς σας και όποιον άλλον έχετε εκεί».

Ο Εχετλαίος για πρώτη φορά έβγαλε μια τόσο ωραία και σπάνια θαλπωρή προς τα παιδιά.

Αν και με την τόση εμπειρία που είχε αποκτήσει από τις μάχες και όλες του τις

συναναστροφές του, πλέον έπρεπε να υιοθετήσει μια άλλη, πιο φιλική συμπεριφορά. Έτσι,

αφότου πλησίασαν το εξαερισμό, αγκάλιασε όλα τα παιδιά, σα να ήταν ο προστάτης τους.

Έπρεπε να περιμένουν να καταλαγιάσει η κίνηση από τους ανθρώπους που εργάζονταν,

γιατί θα κινδύνευαν να πιαστούν αιχμάλωτοι από τους φύλακες που υπήρχαν σε πολλές

από τις γωνιές του εργοστασίου. Ο Χάρη είχε αρχίσει να ξεβιδώνει τις βίδες που υπήρχαν

στο μεταλλικό κάλυμμα. Ευτυχώς που υπήρχε αρκετή φασαρία και χρειάζονταν να κάνει και

πολλή ησυχία και έκανε την δουλεία του με άνεση.

«Κυρία Ιουλία, ένας εργάτης εδώ θέλει να κάνει διάλειμμα για να φάει. Πώς να τον

τιμωρήσω;» Ήταν ένας από τους φύλακες που μάλλον έψαχνε να πάρει μια προαγωγή.

Ήθελε να καλοπιάσει την υπεύθυνη.

Derek Robotis

162

«Να του δώσεις φαγητό και μετά να τον μαστιγώσεις. Να δεις εάν θα ξαναζητήσει να φάει

πριν από την καθορισμένη ώρα του».

Ο Χάρη αναγνώρισε την φωνή. Ήταν η εγγονή του στρατηγού από την άλλη γη. Ο

Περκόφσκι είχε δίκιο ότι παππούς του την είχε επιστρατεύσει. Πιθανόν αυτή να είναι

ακόμα πιο απάνθρωπη από τον παππού της. Πρέπει να σταματήσει η εκμετάλλευση. Πώς,

όμως, θα το κατάφερναν αυτό; Η Ιουλία δεν ήξερε κάτι άλλο από τη γλώσσα του πολέμου.

Είχε γαλουχηθεί με τη βία και τα όπλα. Δεν έλαβε ποτέ της αγάπη. Οπότε, η φιλική

προσέγγιση δεν ήταν η ασφαλής λύση. Ο Χάρη δεν είχε ακόμα συλλάβει το σχέδιο που θα

του επέτρεπε να αποφύγει τη σύγκρουση. Χάθηκε στον χρόνο της στιγμής προσπαθώντας

να βρει την λύση. Προσπαθούσε να σκεφτεί κάτι αλλά δεν ήξερε τι . Κοιτούσε ανάμεσα από

τα κενά που είχε το μεταλλικό καπάκι και παρατήρησε ότι εκεί υπήρχε ένα πρόσωπο που

δεν περίμενε να ξαναδεί. Ήταν η κοπέλα από τον πλανήτη Άλμπιον. Προφανώς, την είχαν

απαγάγει και αυτή. Αλλά από τα λεγόμενα του πωλητή συνήθως δεν έπαιρναν γυναίκες για

τόσο βαριές εργασίες. Φαινόταν ότι είχε ταλαιπωρηθεί από τις κακουχίες που τους έβαζε η

Ιουλία. Εκείνη την ώρα της ψιθύρισε, για να πλησιάσει τον τοίχο. Το πως τον άκουσε τον

Χάρη ήταν άξιο απορίας με τον τόσο θόρυβο που είχε στο εργοτάξιο. Εκείνη πλησίασε

διακριτικά και του είπε «Μα καλά, πώς βρέθηκες εσύ εδώ»;

Ο Χάρη ήταν από τις λίγες περιπτώσεις που έμεινε για λίγο αμίλητος. Περισσότερο γιατί η

νεαρή κοπέλα τον θυμόνταν. Δεν είχαν καν ανταλλάξει κάποια κουβέντα. Μόνο κάποιες

φευγαλέες ματιές. Αυτές ήταν αρκετές να τον κάνουν να χάσει τα λογικά προς στιγμή. Έτσι,

ένιωθε και εκείνη τη στιγμή. Δεν ήξερε τι ακριβώς να της απαντήσει, γιατί ήταν ένα

πρωτόγνωρο για αυτόν συναίσθημα. Ήταν, βέβαια, σε λάθος χρόνο αλλά θα έπρεπε να

συλλογιστεί τι ένιωθε και ετεροχρονισμένα. Τώρα, είχαν άλλο σκοπό.

«Θέλω να μου πεις τις ώρες που περνάνε οι φύλακες και πότε σταματάνε οι εργασίες».

Δεν μπορούσε να σκεφτεί να της πει κάτι άλλο. Ο Εχετλαίος άρχισε να γελάει, διότι

κατάλαβε τι συνέβη και ας μην ήταν παρών.

«Θα επιστρέψω σε πέντε λεπτά. Είναι κάποιος άλλος που γνωρίζει καλύτερα από εμένα

όλες τις λεπτομέρειες». Τα πέντε λεπτά ίσως να κρατούσαν παραπάνω από το κανονικό για

τον Χάρη που δεν περίμενε να ξαναδεί την κοπέλα από τον πλανήτη. Ωστόσο, δεν θα άφηνε

τον εαυτό του να τον καταβάλει η απρόσμενη αντάμωση με την κοπέλα. Η ώρα για τις

εξηγήσεις θα ήταν άλλη. Τα λεπτά περνούσαν και η αγωνία όλων ήταν εμφανής. Ο Κάπταιν

Μίκε με τα υπόλοιπα παιδιά άρχισαν να φοβούνται με την αναμονή. Ο Χάρη τους

προέτρεψε να πάνε εκεί που τους είχαν πρωτοσυναντήσει και χωρίς πολλές περιστροφές.

Σε όλο το εγχείρημα δεν έπρεπε να είναι πολλοί παρόντες. Αν κάποιος έμενε πίσω δεν θα

είχαν την ευκαιρία να τον σώσουν. Ο στρατηγός ή η πολεμοχαρής εγγονή του πιθανόν και

να βασάνιζαν τα παιδιά. Η αγωνία τους γρήγορα έφτασε στο τέλος της. Μαζί με την κοπέλα

ερχόταν ένα ακόμα οικείο τους πρόσωπο. Ήταν ο Ώριών ο φίλος τους. Η έκπληξη ήταν

μεγάλη και προφανώς δεν περίμεναν να τον ξαναδούν. Ο Χάρη απορούσε όμως πώς

βρέθηκε εκεί ο Ωρίων και εάν είχε κάποια η σχέση του με τον Ωρίων από το Άλμπιον.

«Γειά σας, αδέρφια».

Πλησίασε το μεταλλικό καπάκι και το έβγαλε, για να μπουν στα τούνελ αυτός και η κοπέλα.

Όλοι ξεκίνησαν να αγκαλιάζονται. Το διάστημα που δεν είχαν ιδωθεί ήταν αρκετό .

Derek Robotis

163

«Χάρη, σε ξέρω καλά και θα έχεις πολλές ερωτήσεις να κάνεις. Μην απορείς όμως. Ο

Περκόφσκι είναι αυτός που με γιάτρεψε στον πλανήτη. Ήταν η στιγμή που έβαλε τους

νανίτες και πήρα την μορφή που βλέπεις τώρα».

Ο πατέρας του Χάρη άκουγε τη συζήτηση και δεν ήξερε τι να πει.

«Τουλάχιστον, τώρα ξέρουμε ότι ο Φάμπιαν είναι ζωντανός και δεν θα κυνηγάμε από εδώ

και πέρα σκιές».

«Θα τα συζητήσουμε όλα μια άλλη στιγμή. Πρέπει να σταματήσουμε τον στρατηγό. Δεν

απέχει πολύ από το να ολοκληρώσει τα νέα του σκάφη, για να εξαπολύσει μια νέα επίθεση

στον σταθμό και κατά μέτωπο επίθεση σε όσους πήγαν εναντίον του. Ακόμα και στους

κάτοικους του Ωμέγα που θεωρητικά έχουν έναν άτρωτο στρατό».

Ο στρατηγός είχε μεγάλα σχέδια, αλλά ο Χάρη και οι υπόλοιποι είχαν το πλεονέκτημα του

αιφνιδιασμού.

«Ακούστε πιο είναι το σχέδιο» τους είπε ο φίλος τους, που επέστρεψε από τα αστέρια.

«Όσοι είναι εδώ, δεν είναι ευχαριστημένοι με τις συνθήκες και, επιπλέον, έχουν καταλάβει

ότι ο στρατηγός τους κοροϊδεύει και ότι το σύμπαν είναι γεμάτο από ζωή που δεν είναι

όμοια με αυτή της γης. Θέλουν να απελευθερωθούν από τον ζυγό που τους έχει βάλει η

εγγονή του στρατηγού. Θέλουν να αποκτήσουν τα βασικά δικαιώματα που έχουν όλοι και

όχι να καταδυναστεύονται. Όλοι θέλουν να γυρίσουν στα σπίτια τους, εάν μπορούν αλλά

για κάποιους θα είναι απίθανο να επιστρέψουν. Εδώ στη γη υπάρχουν άνθρωποι και

πλάσματα από αναρίθμητους κόσμους που κανείς δεν μπορεί να ξέρει που βρίσκονται όλοι.

Θα είναι ένα πολύ μεγάλο εγχείρημα. Κάποιοι, ίσως, να θέλουν να μείνουν εδώ αλλά

μακριά από τον στρατηγό. Πιθανόν, η γη να αποκτήσει και άλλους κατοίκους που δεν

ανήκουν εδώ, όσο παράξενο και εάν ακούγεται».

Τα λόγια του κάποτε θα φαντάζονταν ξένα ή ακόμα και τρελά. Μια απότομη αλλαγή δεν θα

γινόταν εύκολα. Η ξενοφοβία που υπάρχει στον κόσμο και είναι ένα συναίσθημα που είτε

φοβίζει είτε οδηγεί αυτόν που νιώθει να πράξει με φόβο και να εναντιωθεί στο ξένο, γιατί

δεν το κατανοεί και το άγνωστο και, ό,τι δεν είναι σε εμάς οικείο, το εκλαμβανόμαστε ως

απειλή. Αλλά με οδηγό τη νέα ιδέα του Ωρίωνα είχαν την ευκαιρία να κερδίσουν αρκετό

κόσμο που επιθυμούσε την αλλαγή.

Το σχέδιο τους θα έπρεπε να περιμένει, ωσότου ο ήλιος θα έδυε. Η μεγάλες αλλαγές

γίνονται κατά τη διάρκεια της νύχτας. Σαν τις σκιές που δεν τις αντιλαμβάνεται και

κινούνται μυστικά και δεν ακούγονται από κανέναν. Έτσι και ο Χάρη με τους υπόλοιπους θα

προσπαθούσαν να αλλάξουν την πορεία της νεότερης ιστορίας της Γης. Τώρα απλά έπρεπε

να περιμένουν και αυτό έκαναν. Η κοπέλα από τον πλανήτη που τον είχε συνεπάρει, χωρίς

να έχει κάποια εξήγηση, τον πλησίασε για να του μιλήσει.

Derek Robotis

164

«Δυστυχώς, δεν είχα την ευκαιρία να σου συστηθώ. Είμαι η Δήμητρα».

«Χάρηκα πολύ! Είμαι ο Χάρη και χαίρομαι που σε ξαναβλέπω. Αλλά, πώς ήρθες εδώ;».

«Αυτός ο στρατηγός πήρε και εμένα από τον Άλμπιον. Δεν ξέρω που είναι χειρότερα να

είσαι παγιδευμένος» του είπε με μια λύπη.

«Μάλλον το να είσαι μακριά από την πατρίδα σου. Από πιο πλανήτη είσαι;».

Είμαι από τον Μιντάκα, όπως και ο Ωρίων. Όταν μας έπιασαν και μας έφεραν εδώ, μου

μίλησε για εσένα και όσα είχες κάνει για να ελευθερώσεις τη γη. Επίσης, μου είπε ότι έχεις

πάει στην πατρίδα μου και ότι σου άρεσε πολύ. Ίσως θα μπορέσουμε να ξαναπάμε μαζί,

όταν φύγουμε από εδώ».

Σώπασε για λίγο ο Χάρη. Δεν ήξερε την να της απαντήσει, διότι έχει χάσει τα λόγια του. Για

έναν ανεξήγητο λόγο άρχισε να τον καταβάλει το συναίσθημα που ένιωσε, όταν την είχε δει

για πρώτη φορά. Ο πατέρας του τον παρατηρούσε από μακριά και χαιρόταν που ο γιος του

άρχισε να ανακαλύπτει και αυτήν την πλευρά της ζωής. Τις ανησυχίες του τις παραμέρισε,

βλέποντας τον γιο του να συναναστρέφεται με την Δήμητρα. Προς το παρόν, κάθονταν όλοι

μαζί, προσπαθώντας να μαζέψουν τις δυνάμεις τους για τη μάχη που ερχόταν σε λίγες

ώρες. Τελικά, ο ήλιος έδυσε και είχε φτάσει η ώρα της αποστολής τους. Οι φύλακες

περνούσαν κάθε μια ώρα από το σημείο, όπου βρίσκονταν τα σκάφη που

συναρμολογούσαν. Παράλληλα, έπρεπε να πάνε στους κοιτώνες όπου κοιμόντουσαν όσοι

ήταν κλεισμένοι μέσα σα σκλάβοι. Έπρεπε να τους ελευθερώσουν την κατάλληλη στιγμή. Ο

Ωρίων τους είχε πει ότι κάποια στιγμή θα έρθει η ώρα που θα πρέπει να πάρουν τα όπλα

και να βρουν το θάρρος να διεκδικήσουν την ελευθερία τους. Ήταν σα να το είχε

προσχεδιάσει αυτός για τον Χάρη. Πιθανόν για να είναι πιο εύκολο και τον έργο τους.

Βέβαια, θα έπρεπε να βρουν και μια διέξοδο για όσους επιθυμούσαν να μείνουν στη γη και

να κάνουν μια καινούργια αρχή. Ο Ωρίων άνοιξε το καπάκι από όπου είχαν μπει και σιγά

σιγά έβγαιναν με προσοχή από τα τούνελ της παλιάς πόλης.

«Ωρίωνα, θα χρειαστούμε να έχουμε και κάποια όπλα, για να προστατευτούμε από κάποια

τυχόν επίθεση από τους φύλακες. Η Ιουλία θα είναι έτοιμη για κάθε πιθανή έκβαση των

γεγονότων».

Έτσι, τον ακολούθησαν προς την αποθήκη των όπλων και πήραν έναν ελαφρύ οπλισμό για

να μπορούν να κινηθούν με ευκολία. Θα έπρεπε να χωριστούν σε δυο ομάδες, για να

καταφέρουν να ενεργήσουν όσο γρηγορότερα γινόταν. Ο Χάρη με τον Ωρίων θα πήγαιναν

να τοποθετήσουν εκρηκτικά στα κύρια σημεία, για να ανατινάξουν το μεγάλο υπόστεγο

όπου γινόταν η συναρμολόγηση Ο Εχετλαίος, Ο κ. Αντώνης και η Δήμητρα, που γνώριζε τις

εγκαταστάσεις, θα άνοιγαν τις πόρτες από τους κοιτώνες και θα έδιναν στο σύνθημα για τη

μικρή τους επανάσταση. Βέβαια, πρέπει να είναι προσεκτικοί, διότι σίγουρα θα υπάρχουν

κάποιοι στρατιώτες που θα κάνουν τον περίπολο τους. Ποτέ δεν θα τα άφηναν αφύλακτα,

αν και όλοι νομίζουν ότι τα ελέγχουν όλα. Οι κοιτώνες ήταν στα υπόγεια και, για να έχουν

την πρόσβαση, θα έπρεπε να περάσουν από τον φύλακα. Αλλά, εάν τους συναντούσαν, το

σχέδιο τους θα είχε μακάβριο τέλος. Έπρεπε να βρουν έναν τρόπο να μην ξυπνήσουν τους

φύλακες.

Derek Robotis

165

«Καλό μας κορίτσι, πώς θα καταφέρουμε να περάσουμε στους κοιτώνες, αφού, τη στιγμή

που μιλάμε, υπάρχουν φύλακες σε όλα τα καίρια σημεία της βάσης;»

Η Δήμητρα δεν το σκέφτηκε και πολύ και τους είπε «Ακολουθήστε με» και αυτό έκαναν.

Τη βάση την ήξερε αρκετά καλά. Παραδόξως, είχε περάσει δύο δύσκολους μήνες εκεί και

γνώριζε καλά που να πάει. Τους οδήγησε σε μια αποθήκη που ήταν γεμάτη με μεγάλες

μπουκάλες, οι οποίες είχαν κάποια αέρια μέσα τους. Ένα από αυτά περιείχε υπνωτικό.

«Κύριε Εχετλαίε, ίσως να μπορείτε εσείς να το κουβαλήσετε μέχρι ένα σημείο που θα σας

πω. Θα το βάλουμε τους αεραγωγούς που περνάνε από το σημείο που κοιμούνται οι

φύλακες και θα πέσουν σε βαθύ ύπνο. Είναι μια πρακτική που την κάνουν σε εμάς, όταν

προκαλούσαμε κάποια μικρή επανάσταση. Θα το πληρώσουν με το ίδιο νόμισμα».

Ο πολεμιστής χαμογέλασε, διότι η μικρή του φίλη ήταν μια μαχήτρια. Έτσι, κινήθηκαν προς

τους αεραγωγούς με προσοχή. Κάθε τους κίνηση έπρεπε να είναι σχεδόν σιωπηλή, διότι

εάν τους καταλάβαιναν, ίσως να έπρεπε να δράσουν και τότε σίγουρα θα υπήρχαν θύματα.

Καθώς περπατούσαν προς τους αεραγωγούς, ένα αυτόνομο μικρό αυτοκίνητο τους

πλησίασε, αλλά για κάποιο λόγο γύρισε πίσω από την κατεύθυνση από όπου είχε έρθει.

Πιθανόν, να τους παρακολουθούσε. Αλλά δεν σήμανε κάποιος συναγερμός. Οπότε

προχώρησαν κανονικά το σχέδιο τους. Ο Εχετλαίος άνοιξε τη βαλβίδα και σιγά σιγά το

αέριο διαχύθηκε μέσα στους αεραγωγούς και κατάφερε να βάλει σε βαθύ ύπνο τους

φύλακες. Έτσι, οι δύο ομάδες θα επιτελούσαν το έργο τους, δίχως να βρουν εμπόδια. Εν

τω μεταξύ, Ο Χάρη με τον Ωρίωνα είχαν αρχίσει να τοποθετούν τους εκρηκτικούς

μηχανισμούς. Σε δύο ώρες όλο το μέρος θα ανατινάζονταν και το εργοστάσιο της σκλαβιάς

θα έπαιρνε την μορφή που του άξιζε. Θα γινόταν καμένο τοπίο. Η γη πρέπει να είναι ένας

τόπος ελευθερίας και όχι το σημείο όπου ξεκίνησε η σκλαβιά του Γαλαξία. Καθώς

προχωρούσαν στα κύρια σημεία των υπογείων, μια σκέψη αναδύθηκε στο μυαλό του Χάρη.

«Ωρίωνα, θέλω να με οδηγήσεις και να με πας στον κεντρικό υπολογιστή. Πρέπει να

διαγράψουμε όλα τα στοιχεία που έχει μαζέψει ο στρατηγός. Αν το καταφέρουμε αυτό, θα

είναι σίγουρα πολύ καλύτερο από τις εκρήξεις. Τα υλικά αντικείμενα μπορείς να τα

ξαναφτιάξεις. Όμως, η πληροφορία και η γνώση που χάνεται είναι πιο σημαντική από όλες.

Η πραγματική δύναμη από την πληροφορία προέρχεται. Τα μυστικά του. Τις γνώσεις και ότι

άλλο έχει αποκομίσει από τις μάχες του πρέπει να τα σβήσουμε. Με αυτόν τον τρόπο θα

καταφέρουμε να τον γονατίσουμε και να τον αναγκάσουμε να επιστρέψει στην δικιά του

γη. Μακριά από εδώ. Να αποκαταστήσουμε την ισορροπία μας και ο πλανήτης μας και όλοι

οι κόσμοι να μην φοβούνται να ζήσουν όπως αυτοί νομίζουν. Οι κάτοικοι της γης επιτέλους

θα καταφέρουν να βρουν τη θέση τους στα αστέρια και όχι να είναι σκλάβοι που θα

λαξεύουν την πέτρα όπου γεννήθηκαν. Οι κόσμοι είναι πολλοί που μπορούν να αποικηθούν

και να εξελίξουν τον άνθρωπο».

«Σοφά τα λόγια σου, μικρέ μου φίλε. Η αλήθεια είναι ότι το σύμπαν βρίθει από ζωή. Ο

Περκόφσκι μόνος του έχει καταφέρει να εδραιώσει τόσες αποικίες για τον άνθρωπο. Η

δουλειά έχει γίνει από το μέρους του. Εμείς τώρα απλά πρέπει να τον βοηθήσουμε να το

καταφέρει. Οι αποικίες να γεμίσουν με ανθρώπους που θέλουν να ταξιδέψουν και να δουν

από κοντά όλα τα κοσμικά θαύματα που μένουν ακόμα να ανακαλυφτούν».

Derek Robotis

166

Ο Ωρίων έδειξε στον Χάρη στο σημείο όπου βρίσκονταν ο κεντρικός υπολογιστής. Είχε μαζί

του έναν κβαντικό ιό που θα έκανε την ζημιά μου ποθούσε ο Χάρη. Η λύση είναι τόσο

εύκολή αλλά συνάμα και επικίνδυνη. O στρατηγός δεν θα ανεχόταν να προσβάλουν το

κύρος του για δεύτερη φορά και θα ανταπέδιδε με τον πιο βάναυσο τρόπο. Όπως γνώριζε

να κάνει εκείνος. Μια καλή λύση θα ήταν να έβαζαν έναν ιό που ανιχνεύει τις κινήσεις του

και έτσι θα βρουν πως κινείται στα ταξίδια του. Παράλληλα, θα ανακαλύψουν τα μυστικά

του, που πιθανόν να είναι ακόμα πιο πολύτιμα από αυτά που ξέρουν οι ίδιοι. Μπήκαν μέσα

σε ένα δωμάτιο που δεν έκανε και ιδιαίτερη εντύπωση. Ήταν ένα δωμάτιο με βιβλία. Παλιά

βιβλία που δεν θα ξανακούσει τους τίτλους τους. Σα να ήταν μια χαμένη γνώση. Ήταν πολύ

περίεργος για τα περιεχόμενο τους. Τι θα μπορούσαν να περιέχουν αναρωτιόταν ο Χάρη.

Μήπως κάποια χαμένη και κρυφή γνώση του κόσμου. Κάπως θα έπρεπε να τα σώσουν.

Μέσω του κβαντικού ασύρματου τους ειδοποίησε για την ανακάλυψη. Θα έδιναν δυο

μάχες μια για την ελευθέρια του ανθρώπου και μια για την γνώση που δεν είχαν. Η γνώση

που έχει μείνει κρυφή από τον κόσμο που ίσως, εάν την γνώριζαν να είχε αλλάξει τόσα

πολλά. Πιθανόν να ήταν ακόμα πιο ανεπτυγμένος ο κόσμος και να είχε έρθει ο τρίτος

μεσαίωνας. Τώρα αυτοί είναι υπεύθυνοι για έναν νέο διαφωτισμό. Ο φωτισμένος

άνθρωπος θα είναι αυτός που θα αλλάξει το μέλλον. Η αντίστροφη μέτρηση είχε αρχίσει

και έπρεπε να είναι σβέλτοι. Το αέριο είχε επιδράσει σωστά και όλοι οι φύλακες

κοιμόντουσαν βαθιά. Ο Εχετλαίος πρώτος πέρασε μπροστά από τα δωμάτια τους και τίποτα

δεν φαίνονταν να κινείται. Σύντομα, έφτασαν στα δωμάτια που ήταν κλεισμένοι οι

υπάλληλοι και ξεκίνησαν να τους ενημερώνουν για το σχέδιο τους. Προς το παρόν δεν

υπήρχε λόγος να ανησυχούν. Όλα ήταν ήσυχα. Υπερβολικά ήσυχα. Λόγος ανησυχίας

μπορεί. Ωστόσο, θα ήταν προσεκτικοί και κάθε τους βήμα θα περνούσε από το φίλτρο της

σκέψης και ήταν έτοιμοι για κάθε ενδεχόμενο. Φτάνοντας στο σημείο που βρίσκονταν οι

κρατούμενοι, υπήρχε ένας φύλακας που ήταν ξύπνιος και δεν είχε αντιληφθεί το

παραμικρό. Έπρεπε να τον δελεάσουν, ώστε να φύγει από τη θέση του και να τους

πλησιάσει χωρίς να τον προκαλέσουν ή να κάνουν πολλή φασαρία. Η Δήμητρα βγήκε από

τον διάδρομο που βρισκόταν και έπεσε στο πάτωμα προσποιούμενη ότι ήταν πληγωμένη. Ο

φύλακας της φώναζε «Μην πλησιάζεις. Μείνει εκεί που είσαι».

«Δεν είμαι καλά» του απάντησε εκείνη και έπεσε στο πάτωμα αναίσθητη. Ο φύλακας ήταν

φοβισμένος και περπατούσε με σιγανά βήματα προς το νεαρό κορίτσι. Δεν είχε αντιληφθεί

την παρουσία του Εχετλαίου και του κύριου Αντώνη. Τους προσπέρασε και πήγε να δει την

Δήμητρα που κειτόταν στο έδαφος. Ο πολεμιστής τον ακούμπησε σε ένα σημείο δίπλα από

τον λαιμό και έπεσε αναίσθητος ο φύλακας. Δεν ήθελε να τον τραυματίσει. Έκανε μόνο την

δουλειά του.

« Η κίνηση σου ήταν λεπτεπίλεπτη. Ένα απαλό ακούμπημα και έπεσε ξερός. Πρέπει να μου

τη μάθεις και εμένα, καλέ μου φίλε».

«Θα σου μάθω ακόμα πολλά, για να υπερασπίζεσαι τον εαυτόν σου.».

Η Δήμητρα σηκώθηκε από το πάτωμα και σιγά σιγά πλησίασε τα δωμάτια που ήταν

κλειδωμένα. Στο γραφείο του φύλακα υπήρχε ένας κεντρικός διακόπτης που τα

ξεκλείδωνες όλα μεμιάς. Υπήρξε μια μικρή αναστάτωση, γιατί ποτέ δεν άνοιγαν τέτοια ώρα

οι πόρτες. Η Δήμητρα μπήκε μέσα στη μεγάλη αίθουσα που υπήρχε. Ήταν ο κοινός τους

χώρος που είχαν για τις όποιες κοινωνικές δραστηριότητες. Στην άκρη ενός τραπεζιού

υπήρχε ένας άντρας που ήταν μεθυσμένος και σιγοτραγουδούσε κάποια παλιά τραγούδια

ελευθερίας. Ο μεθυσμένος σα να είχε νιώσει τα επερχόμενα γεγονότα.

Derek Robotis

167

«Αδέρφια, ξυπνήστε. Είναι η ώρα να πάρουμε πίσω ό,τι μας ανήκει. Αλλά να μην κάνετε

φασαρία και να μην το φωνάξετε. Μονάχα σαν τον άνεμο να το ψιθυρίσετε. Όλοι ξύπνησαν

γρήγορα και άρχισαν να πηγαίνουν προς τα σκαλιά που οδηγούσαν στην επιφάνεια. Πάνω

από διακόσια πλάσματα και άνθρωποι βγήκαν από το μπουντρούμι της σκλαβιάς και

βρήκαν το μισοφέγγαρο να τους περιμένει. Το μισοφέγγαρο που θα τους φέρει το

πολυτιμότερο αγαθό. Την ελευθερία τους. Κάποιοι πήγαν να βρουν τον Χάρη και τον

Ωρίωνα, για να τους βοηθήσουν να μεταφέρουν όλα τα βιβλία που είχαν μια απόκρυφη

γνώση. Εν τω μεταξύ, οι δυο τους είχαν καταφέρει να μεταφέρουν όλα τα αρχεία του

στρατηγού και παράλληλα ο Χάρη κατάφερε να προγραμματίσει τον ιό που ήθελε και, έτσι,

θα ήξεραν που θα βρίσκεται κάθε στιγμή ο παππούς του. Έτσι, άρχισαν να μεταφέρουν τα

βιβλία και να τα μεταφέρουν προς την επιφάνεια γρήγορα. Δεν θα αργούσαν οι εκρήξεις.

Ήταν ζήτημα λεπτών να εκραγούν και έτσι έτρεχαν προς τη επιφάνεια.

Φτάνοντας, τους περίμενε μια έκπληξη. Ήταν η Ιουλία με μια ομάδα επίλεκτων

στρατιωτών που τους περίμεναν με όπλα. Τους ξεπερνούσαν αριθμητικά, αλλά η Ιουλία και

οι στρατιώτες που την ακολουθούσαν ήταν οπλισμένοι και δεν θα έδειχναν οίκτο. Στα μάτια

της ήταν αιχμάλωτοι πολέμου και με το παραμικρό θα τους εκτελούσε δίχως δεύτερη

σκέψη. Οι υπέρμαχοι της εξουσίας πράττουν ό,τι πιο αποτρόπαιο στο διάβα τους για τον

θρόνο. Μόλις τον αντίκρυσε, κατάλαβε ότι είναι ο αδερφός της και του απεύθυνε τον λόγο.

«Εσύ πρέπει να είσαι ο μικρός μου αδερφός. Βλέπεις, μοιάζουμε αρκετά εμφανισιακά. Ο

μεγάλος στρατηγός μιλάει πάντα για εσένα με τα καλύτερα λόγια και ότι θα είναι δύσκολο

να σε πιάσουμε. Φάνηκε να σε έχει υπερεκτιμήσει. Δεν θα είναι η πρώτη φορά που έχει

κάνει λάθος».

Ο Χάρη έμεινε για λίγα δευτερόλεπτα σιωπηλός. Δεν ήθελε να την προκαλέσει αλλά

παράλληλα ήθελε να κυλήσουν μερικά δευτερόλεπτα προς όφελος του.

«Σε καταλαβαίνω απόλυτα» της είπε και συνέχισε να λέει «Σ΄ αυτήν τη Γη το πως

φερόμαστε είναι διαφορετικό. Δεν δεχόμαστε τη σιωπή των ανθρώπων. Η ελευθερία είναι

βασικό θεμέλιο της κοινωνίας μας. Δεν πρόκειται να δεχτούμε κανέναν να μας διοικεί με

τρόπους που έχουμε καταργήσει εδώ και αιώνες. Θα το πολεμάμε, μέχρι την τελευταία μας

αναπνοή».

Τα λόγια αυτή την στιγμή είναι περιττά. Δεν θα κερδίσεις κάτι με το να χρονοτριβείς» του

είπε και άρχισε να γελάει με ένα γέλιο υπεροψίας. «Τώρα, παραδοθείτε όλοι σας. Ο

μεγάλος στρατηγός είναι καθοδόν να δει τι έχω καταφέρει σε αυτή την άβουλη γη».

Η υπεροψία της ήταν το μεγάλο της λάθος σκέφτονταν ο Χάρη. Το μόνο που έπρεπε να

κάνουν ήταν λίγα δευτερόλεπτα υπομονή και οι εκρήξεις έγιναν. Οι μεγάλοι πύργοι ήταν

εκείνοι που έπεσαν πρώτοι. Οι εκρήξεις που ακολούθησαν είχαν σαν αποτέλεσμα να

προκληθεί πανικός, ακόμα και στο επίλεκτο τάγμα στρατιωτών που ήταν μαζί με την Ιουλία.

Εκείνη ήθελε να αιχμαλωτίσει τον Χάρη. Ωστόσο, δεν είχε δει καλά ποιος τον προστάτευε.

Με το που τον αντίκρυσαν, τους κόπηκε η αναπνοή. Ήταν επιβλητικός, ειδικά όταν

ετοιμάζονταν για μάχη. Πέταξε από πάνω του τον χιτώνα που φορούσε και ξεκίνησε να

περπατάει προς το μέρος των στρατιωτών. Εκείνοι οπισθοχωρούσαν, παρόλο που η Ιουλία

Derek Robotis

168

τους διέταζε να του επιτεθούν. Πήρε στα χέρια την κατάσταση και άρχισε να πυροβολεί

προς τον πολεμιστή, που με το μακρύ το κοντάρι απέκρουε όλες τις δεσμίδες λέιζερ. Δεν

έβρισκε καμία δυσκολία σε όλη την προσπάθεια του. Περπατούσε άνετος, σα να μην ήταν

σε μάχη. Η Ιουλία έβγαζε λυσσασμένες κραυγές απελπισίας, σα να γνώριζε ότι ερχόταν το

τέλος της. Την ώρα που κατέρρεε το εργοστάσιο, όλοι οι σκλάβοι, που μόλις απέκτησαν την

ελευθερία τους, επέβαιναν τα σκάφη και έφευγαν από την βάση. Ο Χάρη στεκόταν δίπλα

από τον Εχετλαίο και πυροβολούσε και αυτός προς το μέρος των στρατιωτών. Τους

ελεύθερους τους οδηγούσε ο Ωρίων και η Δήμητρα. Είχε γίνει και αυτή μια πολεμίστρια.

Δεν άφηνε τη φύση της να την κάνει να νιώθει πιο αδύναμη. Απεναντίας, της έδινε δύναμη

στη μάχη. Ήταν πολύ δυνατή και έδινε τα πάντα για την ελευθερία της. Σε μια ανύποπτη

στιγμή είχαν περικυκλώσει στρατιώτες τον Εχετλαίο και τον Χάρη. Βρίσκονταν σε δεινή

θέση. Οι στρατιώτες τους πλησίαζαν, δίχως να φαίνεται κάποια σωτηρία. Όλα φαίνονταν να

είναι ρευστά εκείνη τη στιγμή και η Ιουλία διέταξε τους στρατιώτες να τους πιάσουν

αιχμάλωτους. Απρόσμενα και δίχως να το περιμένει κανείς, ο Κένταυρος χτύπησε με το

κοντάρι του το έδαφος με πολλή δύναμη. Τότε βγήκε μια αστραπή, η οποία εκτίναξε όσους

ήταν κοντά τους μακριά. Όλοι έπεσαν αναίσθητοι. Ήταν μια τελευταία κίνηση που του είχε

μείνει και την έκανε. Ίσως να υπήρχαν θύματα, αλλά δεν υπήρχε κάποια λύση. Δίχως να

κοιτάξουν πίσω τους, επιβιβάστηκαν στο τελευταίο σκάφος που τους περίμενε και έφυγαν,

καθώς κατέρρεαν τα κτίρια γύρω τους. Η βάση ήταν σα να είχε δεχτεί επίθεση από σκάφη

από το διάστημα. Η ζημιά που είχε γίνει ήταν ανεπανόρθωτη και όλα έμοιαζαν

βομβαρδισμένο τοπίο. Τα σκάφη είχαν ενσωματωμένη τεχνολογία, ώστε να εντοπίζουν

ακόμα και τα ραντάρ του στρατηγού. Μια καινοτομία του Ωρίωνα, για την οποία δεν είχε

γνώση κανείς στη βάση. Ξαφνικά, απογειώθηκε ένα πιο μικρό σκάφος και τους καταδίωκε

και, μόλις έφτασαν στα όρια του διαστήματος, ενεργοποιήθηκε το σύστημα άμυνας της γης

και ήταν ζήτημα δευτερολέπτων να τους επιτεθούν. Τότε, ο Ωρίων έδωσε την εντολή να

ενεργοποιηθεί το σύστημα που τους έκανε αόρατους σε δευτερόλεπτα. Ήταν ασφαλής όλοι

τους. Προς το παρόν, δεν κινδύνευαν και πήγαν προς την περιοχή Βαν Χείλαν, όπου το

μαγνητικό πεδίο της γης μπέρδευαν όλα τα ραντάρ. Το σκάφος που τους ακολούθησε από

την γη, περιπολούσε ακόμα για ώρα αλλά ήταν πολύ μακριά τους. Αποφάσισαν όλοι να

πάνε προς το παρόν στον σταθμό για να είναι όλοι ασφαλείς και να πάρουν όποιες

αποφάσεις έπρεπε. Θα επέστρεφαν πάλι στη γη σύντομα, γιατί έπρεπε να κάνουν μια

αποτίμηση της ζημιάς και να έβλεπαν πιο είναι το σχέδιο του στρατηγού. Διότι δεν θα το

άφηνε αναπάντητο αυτό. Ο εγωισμός του δεν θα μπορούσε να δεχτεί μια δεύτερη

διαδοχική ήττα. Ο Χάρη άρχισε να ψάχνει για τα βιβλία, εάν είχαν σωθεί ωστόσο, δεν ήταν

στο σκάφος που επέβαινε αυτός. Ποιος μπορεί να γνωρίζει τι ακριβώς να έγιναν;

Η επιστροφή

Derek Robotis

169

Ο σταθμός πλέον ήταν γεμάτος από κόσμο που και φυλές και πλάσματα που έκαναν

εντύπωση και στον πιο έμπειρο πιλότο του γαλαξία. Οικογένειες που ζούσαν χωριστά ήταν

πλέον μαζί. Ο Χάρη είχε την ευκαιρία να δει ξανά την μητέρα του αλλά και την Αγγελική και

τον Σελέστιο. Ο τελευταίος δεν είχε εκμυστηρευτεί σε κανέναν το τι είχαν ζήσει οι δυο τους

στον Άλμπιον. Τα μυστικά πρέπει να παραμείνουν κρυφά και να μην μαθαίνονται. Ίσως να

τα αποκαλύψει αργότερα σε κάποιο πίνακα ή σε ένα βιβλίο που θα είναι γραμμένο

αλληγορικά για να το καταλαβαίνουν μόνο όσοι αξίζουν να δεχτούν το μονοπάτι της

αλήθειας. Μιας αλήθειας που είναι τόσο δυσεύρετη και αλλάζει συνέχεια με την

ανακάλυψη τόσων πολλών στοιχείων. Τώρα που βρήκε και τα βιβλία, που είχε σώσει η

Δήμητρα, πάνω στο σκάφος, όπου την μετέφερε στον σταθμό. O Χάρη δεν ήθελε να

ξαποστάσει ούτε μια στιγμή. Σα να τον είχε καταβάλει η θέλησή του, για να λύσει όλα του

προβλήματα τώρα. Βέβαια, αυτό ήταν αδύνατον να γίνει. Ο πολεμιστής τον πλησίασε και

θέλησε να του πει « Χάρη, έχεις χρόνο για να λύσεις όλα σου τα προβλήματα. Πρέπει να

ηρεμήσεις, διότι στο τέλος θα χαθείς μέσα στις σκέψεις σου και δεν θα έχεις την ικανότητα

να έχεις καθαρή σκέψη. Πήγαινε βρες την Δήμητρα, για να σκεφτείς και κάτι άλλο».

Ο Εχετλαίος ήταν αρκετά πειστικός και ο νεαρός του φίλος ακολούθησε την συμβουλή του.

Πλησίασε το σκάφος, που σιγά σιγά, όπου άδειαζε από τους ελεύθερους ανθρώπους. Αν

και υπήρχε πολύς συνωστισμός, κατάφερε και βρήκε την κοπέλα που τον είχε κάνει να

νιώσει περίεργα. Την πλησίασε και, χωρίς να το σκεφτεί, της έδωσε μια αγκαλιά, σα να μην

την είχε δει για πολλά χρόνια. Ήταν τρυφερά και για τους δύο τους.

«Εδώ είναι και τα βιβλία που μου είπες να τα σώσουμε. Ήταν πολλά και δεν τα έχω ξαναδεί

ποτέ».

«Μα, πώς είναι δυνατόν να γνωρίζεις για τα βιβλία της γης;»

«Χάρη μου, η απάντηση στην ερώτηση σου δεν είναι εύκολη. Απλά θα σου πω ότι είμαι από

τον Μιντάκα, σαν τον Ωρίωνα, και γνωρίζω καλά την ιστορία της γης».

Μια απάντηση που τον ξάφνιασε και δεν την περίμενε. Δεν είχε πολλά να πει. Το μόνο που

την ρώτησε είναι «Τώρα, τι θες να κάνεις; Θα επιστρέψεις με τον Ωρίωνα στο σπίτι σου ή

θα μείνεις εδώ για λίγο;».

«Θα κάτσουμε μερικές μέρες εδώ και μετά θα αποφασίσουμε τι θα γίνει».

Του Χάρη του άρεσε η απάντηση, γιατί θα είχε την ευκαιρία να την γνωρίσει ακόμα

καλύτερα. Ίσως να την έπειθε να μείνει για καιρό εκεί. Ήξερε να υπερασπίζεται τον εαυτό

της και δεν θα κινδύνευε, εάν έμενε εκεί μαζί του.

«Έλα σιγά σιγά να βγάλουμε τα βιβλία από το σκάφος και να τα πάμε κάπου για να τα

εξετάσουμε και να δούμε τι περιέχουν μέσα».

Αυτό έκαναν, αν και τους βοήθησαν να μεταφέρουν τα βιβλία σε ένα σημείο όπου είχαν

διαμορφώσει σαν εργαστήριο, όπου ο Χάρη και οι υπόλοιποι θα είχαν την ευκαιρία να

κάνουν διάφορα πειράματα ή θα τοποθετούσαν αντικείμενα που ήταν σπάνια. Τα βιβλία

Derek Robotis

170

είχαν σίγουρα μια θέση εκεί και ήταν ασφαλείς. Καθώς τα μετέφεραν στο εργαστήριο, ένα

από τα βιβλία που είχε στα χέρια της η Δήμητρα έκανε έναν παράξενο θόρυβο. Σα να

περιείχε κάτι μέσα, που δεν μπορούσε να το εξηγήσει.

«Χάρη, έλα εδώ και δες κάτι παράξενο που έχει αυτό το βιβλίο μέσα». Το ακούμπησε πάνω

σε ένα τραπέζι. Το άνοιξε ο Χάρη και, προς μεγάλη τους έκπληξη, το βιβλίο είχε μέσα ένα

ακόμη κομμάτι κρύσταλλου που χρειάζονται για να βρουν το δέντρο. Γρήγορα τους

πλησίασε ο Σελέστιος μαζί την Αγγελική, που το τελευταίο διάστημα περνούσαν αρκετό

χρόνο μαζί. Είχαν μια ισχυρή φιλία πλέον. Είχαν διδάξει ο ένας τον άλλον τόσα πράγματα

για τις πατρίδες τους και έτσι κατέφθασαν στο σημείο μαζί.

«Βρήκαμε ακόμα ένα κομμάτι του κρυστάλλου. Σα να είναι ένα παζλ, χωρίς, βέβαια, να

γνωρίζουμε πόσα είναι τα κομμάτια και πού θα τα βρούμε».

Τα νέα μαθεύτηκαν γρήγορα και σύντομα ήρθαν και ο Ωρίων και ο Εχετλαίος. Όλοι ήταν

χαρούμενοι με το γεγονός ότι έκαναν ένα βήμα μπροστά αλλά και ότι είχαν καταφέρει να

ελευθερώσουν όσους ήταν κάτω από το έλεγχο του στρατηγού αλλά και της εγγονής του

από την άλλη γη.

«Ωρίωνα, πρέπει να μας πεις πώς τελικά βρέθηκες και πάλι στη γη, αφού τελευταία σε

είχαμε αφήσει στον πλανήτη σου. Πώς βρέθηκες να είσαι κρατούμενος του στρατηγού;

Πρέπει να είναι μια παράξενη αλλά ενδιαφέρουσα ιστορία» τον ρώτησε ο πατέρας του

Χάρη.

«Αντώνη, γνωρίζεις καλά ότι πλέον θυμάμαι σχεδόν τα πάντα από όσα έχουν γίνει. Λοιπόν,

πήγα να βρω τον δημιουργό μου και τον βρήκα για λίγο. Δεν ξέρω τι ακριβώς μου έκανε και

απλά, ξαφνικά, ξύπνησα και πάλι στη γη. Είναι πολυμήχανος. Το καλό είναι ότι δεν θέλει το

κακό μας. Ωστόσο, θέλει τα γεγονότα να εξελιχθούν όπως αυτός νομίζει ότι πρέπει. Είναι

ακόμα πολλά που πρέπει να σας πω. Αλλά, ας διαβάσουμε τα βιβλία να βρούμε τι κρύβουν.

Πιθανόν να βρούμε κάτι ενδιαφέρον που δεν έχουμε ξανακούσει».

Οι μέρες θα κυλούσαν διαβάζοντας και εξερευνώντας την απόκρυφη γνώση που πλέον

έχουν στα χέρια τους. Το εγχείρημα τους δεν θα ήταν εύκολο, διότι κανείς τους δεν γνώριζε

το περιεχόμενο τους. Έπρεπε να κάτσουν και να τα ταξινομήσουν ο καθένας ανάλογα με

την ειδικότητα και θα έφτιαχναν μια βάση δεδομένων. Ο Σελέστιος διάβαζε πολλά βιβλία

γρήγορα, διότι ο λαός του είχε την ικανότητα να θυμάται τι ακριβώς έχει διαβάσει. Η

θεματολογία των βιβλίων ήταν ποικίλη. Άλλα μιλούσαν για τα πρώιμα χρόνια του

πολιτισμού και άλλα μιλούσαν για τις μεγάλες μάχες που είχαν γίνει στο παρελθόν. Για

μάχες μεταξύ Θεών και Τιτάνων. Η ιστορία έφτανε μέχρι και την διάσημη μάχη της

Ατλαντίδας. Ο Χάρη δεν περίμενε να βρει τέτοια αναφορά. Νόμιζε ότι είχε γίνει στο σύμπαν

Derek Robotis

171

του Εχετλαίου. Ήταν άξιο να του μεταφέρει τις πληροφορίες που είχε συγκεντρώσει. Ίσως

να θέλει να μάθει και ο ίδιος για αυτό. Μια ακόμα σημαντική πληροφορία ήταν ότι σε ένα

από τα βιβλία γινόταν αναφορά για μια μεγάλη αρχαία βιβλιοθήκη. Ο Χάρη, αρχικά, νόμιζε

ότι αναφερόταν σε εκείνη που είχε καεί στην Αίγυπτο. Ωστόσο, υπήρχαν κάποιες αστρικές

συντεταγμένες που σίγουρα δεν έκαναν αναφορά στη γη.

Εν τω μεταξύ, τις μέρες που είχαν μπροστά τους θα έπρεπε να βρούνε τι θα γίνουν όλοι οι

νέοι κάτοικοι που ήταν στον σταθμό. Ποιοι θα ήθελαν να μείνουν σε αυτό το κομμάτι του

σύμπαντος και ποιοι θέλουν να επιστρέψουν στην πατρίδα τους. Ήταν πολλά αυτά τα

οποία έπρεπε να κάνουν. Μαζί τους στον σταθμό ήταν και ο Άλαν με την οικογένεια του.

Σύμφωνα με τις οδηγίες του Περκόφσκι, θα έπρεπε να τον ακολουθήσουν στον πλανήτη

που είναι καλυμμένος με νερό. Αλλά όλα θα έπρεπε να γίνουν στον χρόνο τους. Οι μέρες

κύλησαν με αρκετή έρευνα να γίνεται γύρω από τα βιβλία και το περιεχόμενο τους.

Παράλληλα, έπρεπε να προσπαθήσουν να βρουν τις συντεταγμένες και να βρουν αυτήν την

αρχαία βιβλιοθήκη και την απόκρυφη γνώση που θα μπορούσε να έχει.

Άξιζε να πάνε σε επισκεφτούν τον κόσμο. Πιθανόν, να περιείχε μια πληροφορία ή ακόμα

και την τοποθεσία για το που βρίσκεται κάποιος κρύσταλλος, ώστε να βρουν το δέντρο

γρηγορότερα. Αν και ο Χάρη ήξερε μέσα του ότι το προσωπικό του ταξίδι μόλις είχε αρχίσει.

Δεν ήθελε να ταλαιπωρεί όλους τους ανθρώπους που ήταν μαζί του. Όλοι τους χρειάζονται

ένα διάλειμμα από την περιπέτεια και τη μάχη που έγινε. Στον σταθμό, πλέον, θα υπάρχουν

αρκετά άτομα που θα τον λειτουργήσουν με όλες του τις δυνατότητες και, επιπλέον,

υπάρχουν και τα σκάφη, όπως και το σκάφος των Κενταύρων, που παρέμενε στην θέση του

από την πρώτη μάχη. Ο Εχετλαίος κάλεσε τους συμπατριώτες του να φάνε μαζί με τους

υπόλοιπους. Όλοι μαζί ίσοι στην αυγή ενός νέου κόσμου. Μόλις τους συνάντησε, έκαναν

έναν παράξενο χορό. Μια ιδιότυπη παράδοση που κανείς δεν ξανασυναντήσει. Ήταν σα να

διαδραματιζόταν μια τελετή συνάντησης. Κινούνταν κυκλικά και έβγαζαν κάποιους ήχους

που θύμιζαν κελεύσματα πολέμου. Σα να είχαν νικήσει κάποιον άσπονδο εχθρό. Η διάρκεια

του δεν ήταν μεγάλη αλλά ήταν άκρως εντυπωσιακή. Κάποιοι από τους νέους φίλους τους

άρχισαν να βρυχώνται και να ουρλιάζουν μαζί με τους πολεμιστές, λες και καταλάβαιναν

ποιος ήταν σκοπός της τελετής. Θα έμεναν για μερικές μέρες πάνω στον σταθμό, για

ανταλλάξουν τις γνώμες τους αλλά και για ενημερώσουν τον Εχετλαίο για τις εξελίξεις στην

πατρίδα τους. Ήθελε να γνωρίζει τι είχε συμβεί κατά τη διάρκεια της αποχής του.

Προτεραιότητα, πλέον, ήταν να βρουν την τοποθεσία που βρίσκονταν οι συντεταγμένες

στου συστήματος, για να δουν ποιοι θα πάνε αλλά και για πόσο. Κυρίως οι φυλές που ήταν

σαν τους Κενταύρους ήθελαν να μείνουν σε αυτό το σύστημα. Για να δουν οι ίδιου ότι ο

στρατηγός θα ηττηθεί. Ήταν και κάποιοι που ήταν πιο ψιλόλιγνοι και ήθελαν να φύγουν

από το σύστημα της Γης. Να επιστρέψουν στις μακρινές του πατρίδες. Τα σκάφη ήταν δικά

τους, διότι εκείνοι τα έφτιαξαν και, αφού τα χρειαστούν, θα χρησιμοποιήσουν. Οπότε

Derek Robotis

172

ξεκίνησαν οι ετοιμασίες για το ποιοι θα φύγουν και ποιοι θα μείνουν. Στον ενδιάμεσο

χρόνο, οι πληροφορίες που είχαν στα χέρια του ήταν πολλές.

«Υπάρχουν τόσοι πολλοί κόσμοι στον γαλαξία μας, που δεν μπορούμε να τους

μετρήσουμε» είπε με έναν ενθουσιασμό η Αγγελική, που μαζί με τον Σελέστιο είχαν βρει

έναν μεγάλο αριθμό από κόσμους και πολιτισμούς πολύ παλαιότερους από αυτόν της γης.

Βρήκαν και μια αναφορά στους Πρώτους. Μια ενδιαφέρουσα ιστορία που αναφέρει έναν

κόσμο όχι και τόσο μακριά από την γη. Γύρω στα διακόσια έτη φωτός. Εάν το επιχειρούσαν

το ταξίδι, σίγουρα θα αποκόμιζαν πολλά. Ωστόσο, η Αγγελική δεν ήθελε να πάει τόσο

μακριά από τον σταθμό. Είχε έναν φόβο που δεν ήξερε πως να τον περάσει και αυτό

οφειλόταν στις ιστορίες που άκουγε από τον Χάρη και τον Σελέστιο για τη μικρή τους

περιπέτεια. Ένιωθε ότι προκαλούσαν την τύχη τους και ότι έπρεπε να είναι πιο προσεκτικοί.

Να μην συμπεριφέρονται σαν τυχοδιώκτες. Να έχουν ένα πλάνο και μια οργάνωση στα

ταξίδια τους. Ο Χάρη δεν ήθελε να την πιέσει να λάβει μέρος στην νέα τους περιπέτεια.

Ήθελε να νιώθει ασφαλής. Κανείς δεν έπρεπε να νιώθει υποχρεωμένος να λάβει μέρος στις

αποστολές. Το αστέρι που θα επισκεφτούνε έχει την περίεργη ονομασία HD 140283.

Παράξενο που έχει αυτήν την ονομασία. Δεν υπάρχουν πολλά στοιχεία για το αστέρι αυτό.

Ούτε εάν υπάρχουν πλανήτες γύρω του, ούτε και ούτε και από αέρια τι αέρια υπάρχουν. Ο

Χάρη θέλησε να πάει στο δικό του το διαστημόπλοιο από το μέλλον, για να βάλει τις

συντεταγμένες, μήπως και βρει κάποια πληροφορία που αγνοούσαν οι δίκες τους βάσεις.

Τον ακολούθησε ο Εχετλαίος για τον προσέχει.

«Ελπίζω να μην κάνεις κάποια ξαφνική κίνηση και εξαφανιστείς. Σε γνωρίζω πολύ καλά πια

και όταν φεύγεις μόνος σου σημαίνει ότι έχεις κάτι στον νου σου».

«Έχεις δίκιο, μεγάλε πολεμιστή. Ωστόσο, δεν έχω κάποιο σχέδιο αυτήν τη στιγμή. Απλά

θέλω να βρω πληροφορίες για τον ήλιο για τον οποίο ψάχνουμε».

Έτσι, κάλεσαν την Θάλλω να τους βρει τις πληροφορίες που ήθελαν.

«Ο ήλιος που ψάχνετε είναι ο Μαθουσάλας».

Ο Χάρη είχε μείνει με το στόμα ανοιχτό.

«Δεν είναι δυνατόν!» είπε με χαρακτηριστική έκπληξη. «Αυτό το αστέρι έχει την

ιδιαιτερότητα ότι είναι μεγαλύτερο σε ηλικία από το ίδιο το σύμπαν».

«Αυτό δεν είναι δυνατόν!» είπε με έκπληξη ο πολεμιστής που έτριβε το μούσι του, καθώς

σκεφτόταν την πληροφορία που του έδωσε ο Χάρη.

«Έχω ακούσει πολλά σε όλη μου τη ζωή, αλλά αυτό δεν το καταλαβαίνω. Τι εννοείς

ακριβώς;»

«Πριν πολλά χρόνια, στη γη είχαν εντοπίσει ένα άστρο που είχε μεγαλύτερη ηλικία από το

ίδιο το σύμπαν. Βέβαια, θεωρούσα ότι αυτό το είχαν λύσει προ πολλού. Μάλλον έκανα

λάθος. Πρέπει να πάμε, άλλα όχι όλοι μας. Δεν ξέρουμε τι θα βρούμε στον ήλιο και εάν

βέβαια έχει και κάποιο πλανήτη εκεί κοντά και βέβαια τι πλανήτης θα είναι».

Derek Robotis

173

Αποφάσισαν ότι θα πάνε οι δύο τους αλλά θα έπαιρναν μαζί τους και τον Σελέστιο που

ήταν αρκετά έμπειρος με στα διαστημικά ταξίδια και ήταν κάποιος που μπορούσαν να

εμπιστευτούν. Ο Χάρη είπε στον Ωρίωνα το σχέδιο τους και, παράλληλα, του είπε να

κάνουν τις κατάλληλες ετοιμασίες για να μπορέσουν να μεταφέρουν όσους θα ήθελαν να

αποκτήσουν μια νέα πατρίδα.

«Καλό θα ήταν να εκλέξουν και έναν αρχηγό, για μπορέσουν να νιώσουν ασφάλεια, για όσο

καιρό θα μείνουν εκεί».

Όλοι συμφώνησαν με τον Χάρη που, ξαφνικά, στα μάτια όλων ήταν σα να είχε μεγαλώσει

μερικά χρόνια με την ωριμότητα που δείχνει. Ο πολεμιστής έγνεφε το κεφάλι του με

ευχαρίστηση. Η δυναμική που έδειχνε ο μικρός του φίλος ήταν δείγμα της εξέλιξης του.

Χωρίς να το κοινοποιήσουν σε όσους ήταν εκεί, ξεκίνησαν το ταξίδι τους προς τον

Μαθουσάλα. Διότι στον σταθμό υπάρχουν πολλοί καινούργιοι και ελλοχεύει ο κίνδυνος να

υπάρχει και προδότης ανάμεσα τους. Το τι θα έβρισκαν ήταν άξιο απορίας. Ένα τόσο παλιό

και αναπάντητο ερώτημα, που αντιβαίνει όλους τους νόμους της φύσης αλλά και της

ανθρωπιστικής θεωρίας. Πριν αναχωρήσουν, η Δήμητρα πλησίασε τον Χάρη φιλώντας

τον. Ήθελε να τον ευχαριστήσει που της έσωσε τη ζωή. Για τον Χάρη ήταν μια πρωτόγνωρή

εμπειρία, διότι ήταν το πρώτο του φιλί και ταράχτηκε από την πράξη της και από τα

συναισθήματα που εκχείλισαν μέσα του. Φανερά μπερδεμένος και συνάμα

ενθουσιασμένος, αποκρίθηκε στο φιλί της σαν κύριος. Το αποδέχτηκε, όπως όφειλε να

κάνει. Ο πολεμιστής και ο Ωρίων σιγογέλασαν και γύρισαν το κεφάλι τους από την άλλη. Το

άρωμα της και το φιλί της τον συνεπήραν για λίγο. Έπρεπε, όμως, να ξεκινήσουν, για να

βρουν το αρχαιότερο άστρο. Με έναν νέο Χάρη. Έδωσαν τις συντεταγμένες στην Θάλλω και

το ταξίδι τους ξεκίνησε. Μια νέα περιπέτεια σίγουρα διαφορετική από τις άλλες. Ήταν ένα

πρόβλημα που δεν είχε λυθεί από την επιστήμη της εποχής. Ακόμα και από τη βάση

δεδομένων που είναι από τον μέλλον δεν υπήρχαν επιπλέον πληροφορίες για το τι θα

έβρισκαν εκεί. Πάλι ένα ταξίδι προς το άγνωστο. Αλλά ένα άγνωστο που θα τους λύσει

τόσες απορίες. Το ταξίδι θα διαρκούσε μερικές ώρες. Έτσι, είχαν την ευκαιρία να

ξεκουραστούν. Ο πολεμιστής, ήρεμος και πράος, περνούσε την ώρα του καθαρίζοντας το

όπλο του. Ο Χάρη και ο Ωρίων είχαν την ευνοϊκή συγκυρία να κάτσουν και να μιλήσουν για

τα όσα συνέβησαν στον Άλμπιον και για το πώς βρέθηκε εκεί.

«Χάρη, όπως σου είχα πει, έφυγα από τον Μιντάκα με την προοπτική να πάω να βρω τον

εαυτό μου και γενικά να αναθεωρήσω μερικά από τα πράγματα που έχουν συμβεί. Στην

πορεία είχα καταλήξει σε ένα περίεργο πλανήτη που έμοιαζε με την παλιά εποχή της

Αμερικής. Τότε που κυριαρχούσαν οι καουμπόι. Αλλά δεν είχαν άλογα. Μόνο κάποια

μεταλλικά αιωρούμενα που έμοιαζαν με μηχανές. Δεν ήθελα να μείνω. Όμως, είχα μια

ένδειξη ότι ο Περκόφσκι ήταν εκεί. Είχα βρει ένα παλιό σημειωματάριο του που έγραφε

τους πλανήτες και κάποιες από τις ιδέες του . Ήταν βέβαια πολύ παλιό. Σίγουρα πάνω από

πενήντα χρόνια».

Ο Χάρη κάθονταν και άκουγε την ιστορία σαν να ήταν κάποιο παραμύθι. Οι ιστορίες του

εξάπτουν τη φαντασία. Είναι οι στιγμές που ξανανιώθει παιδί, που προσδοκά να ακούσει

ένα παραμύθι και παράλληλα ανυπομονεί για το μέλλον που δεν έχει ακόμα γραφτεί. Οι

κενές σελίδες του αύριο θα γραφτούν ξανά και θα αποτελέσουν τον φάρο για το που

πρέπει να πορευτούν. Αυτός ο φάρος πιθανόν και να είναι το αρχαιότερο αστέρι του

σύμπαντος. Μόλις το αντίκρυσαν, ένιωσαν ότι κάτι το ανεξήγητο υπήρχε εκεί. Βέβαια, δεν

είχαν τις απαντήσεις που χρειάζονταν, αλλά σίγουρα είχαν τα ερωτήματα. Το άστρο γύρω

του είχε πέντε πλανήτες και οι δύο ήταν στην κατοικήσιμη ζώνη. Η Θάλλω σάρωνε το

Derek Robotis

174

σύστημα, μήπως και έβρισκε κάποια σημάδια πολιτισμού. Αλλά δεν εντόπισαν κάτι που να

έδειχνε ότι υπήρχε νοήμων ζωή. Ωστόσο, στον τρίτο πλανήτη υπήρχαν κάποιες κατασκευές

που ήταν σαφείς ενδείξεις ότι κάποτε κάποιος κατοικούσε εκεί. Το διαστημόπλοιο που ήταν

στον αυτόματο, καθώς έμπαιναν στην ατμόσφαιρα, σταμάτησε για λίγο να πηγαίνει προς

την επιφάνεια του πλανήτη.

«Γιατί σταμάτησες, Θάλλω, και αιωρούμαστε ακόμα τόσο ψηλά;»

«Δεν ξέρω εάν πρέπει να είμαστε εδώ, σε ένα εγκαταλειμμένο πλανήτη. Πολλά είναι αυτά

που δεν γνωρίζουμε».

Η απάντηση της έβγαζε ένα δισταγμό, σα να φοβόταν. Είναι ένα πρόγραμμα τεχνητής

νοημοσύνης και δεν θα έπρεπε να φοβάται. Δεν είχε τέτοιο προγραμματισμό.

«Πήγαινε μας σε αυτό το κτίριο που απέξω έχει τα αγάλματα».

Κάτι περίεργα αγάλματα από μορφές πολύ παλιές. Σε μια πρώτη ματιά θαρρεί κανείς πως

ήταν αρχέγονες θεότητες. Ο Χάρη το ένιωθε αυτό, διότι ήταν σε περίοπτη θέση στην οροφή

του κτιρίου. Το παράξενο θέαμα ήταν ότι δεν θύμιζαν κάτι που να ήταν γήινο αλλά ούτε και

κάτι που να είχαν συναντήσει σε άλλο κόσμο. Στην μπροστινή του όψη υπήρχαν κάποιες

θέσεις για στάθμευση, αλλά δεν ήταν για όχημα που να ήταν τροχοφόρο. Λες και το κτίριο

προορίζονταν για επισκέπτες από το διάστημα. Σα να ήταν ένα σημείο που ήταν

αποθηκευμένη όλη γνώση του σύμπαντος και να πήγαιναν εκεί όσοι έψαχναν να βρουν την

υπέρτατη γνώση που θα τους άλλαζε την ζωή. Ένα καλό ερώτημα που ανάγεται είναι πως

βρέθηκαν αυτά τα βιβλία στην Γη και άμα τελικά έχει γνώση για αυτά ο στρατηγός. Αλλά θα

φανεί στην πορεία. Τα ερωτήματα και οι απαντήσεις βρίσκονται εντός της βιβλιοθήκης και

όχι στα στις σκέψεις του Χάρη. Η Θάλλω ανέλαβε να τους προσγειώσει. Η ατμόσφαιρα

ευτυχώς είχε αρκετό οξυγόνο και μπορούσαν να αναπνεύσουν φυσιολογικά. Το κτίριο έχει

κολοσσιαίες διαστάσεις. Δεν είχαν ξαναδεί κάτι παρόμοιο ο Χάρη και ο Ωρίων. Μόνο ο

πολεμιστής είχε δει ένα παρόμοιο αρχηγείο σε μια από της παλιές του μάχες. Στον

Δράκοντα, ένα σύστημα από πλανήτες που μαζεύουν όλα τα λάφυρα που από κόσμους που

είχαν λεηλατήσει στο παρελθόν. Το κτίριο ήταν παρόμοιο και σε σχεδιασμό αλλά και οι

διαστάσεις του ήταν το ίδιο μεγάλες. Πώς θα μπορούσε να είναι ένα παρόμοιο κτίριο αλλά

σε άλλο κόσμο; Ο Εχετλαίος σκεφτόταν ότι ίσως να υπήρχαν πλάσματα ανώτερης

διάστασης που είχαν αυτήν τη δυνατότητα. Σα σκέψη ήταν τρομακτική αλλά και

ενθαρρυντικό που τον έκανε να σκέφτεται ότι θα έπρεπε να βρούνε που είναι αυτά τα όντα

και από πού προέρχονται. Τη σκέψη του δεν την εκμυστηρεύτηκε προς το παρόν με τους

άλλους. Ήθελε να βεβαιωθεί. Προσεκτικά βγήκαν από το σκάφος και πήγαν προς τη μεγάλη

ξύλινη πόρτα που ήταν κλειστή. Φτάνοντας μπροστά, έπρεπε να λύσουν έναν γρίφο. Μια

πινακίδα που έγραφε πάνω της ‘’ Πες μου στην γλώσσα σου ποιο είναι το οικουμενικό

σημείο επικοινωνίας του σύμπαντος’’. Η απάντηση δεν θα ήταν εύκολη. Έπρεπε να κάτσουν

και να σκεφτούν. Τι μέρος της επιστήμης θα μπορούσε να δώσει την απάντηση; Είναι τόσα

πολλά τα πεδία που μπορεί να διαλέξει κάποιος. Θα μπορούσε να είναι κάποια οικουμενική

γλώσσα που μιλάνε στο σύμπαν; Τα μαθηματικά θα μπορούσε να είναι ένας τρόπος

επικοινωνίας ωστόσο, ο κάθε πολιτισμός απεικονίζει διαφορετικά τους αριθμούς και τις

πράξεις. Και οι τρεις τους παρέμεναν σιωπηλοί. Δεν ήξεραν ποια θα μπορούσε να είναι η

απάντηση. Το σύμπαν δεν είναι πολύπλοκο . Οι φυσικοί νόμοι δεν είναι δυσνόητοι και είναι

ομοιογενείς παντού. Η σκέψη του Χάρη τον οδηγούσε στην απλή απάντηση. Η δομή της

φύσης είναι παντού ίδια. Δεν ενδέχεται άλλης ερμηνείας. Η δομή του ατόμου είναι ίδια

παντού. Το ηλεκτρόνιο είναι αρνητικά φορτισμένο και το πρωτόνιο είναι θετικά

Derek Robotis

175

φορτισμένο. Δεν αλλάζει ποτέ αυτό στον σύμπαν που ζουν αυτοί. Οπότε αυτή πρέπει να

είναι η απάντηση. Η δομή του ατόμου.

«Ξέρω την απάντηση στο ερώτημα μας» τους είπε με σιγουριά ο Χάρη.

«Άντε, πες το, γιατί βαρέθηκα να περιμένω. Θα την γκρεμίσω την πόρτα» βροντοφώναξε ο

πολεμιστής. Ο Ωρίων του είχε απόλυτη εμπιστοσύνη και του έγνεψε θετικά στο να πει την

απάντηση και ο Χάρη φώναξε δυνατά «Η φόρτιση του ατόμου είναι. Το αρνητικό

ηλεκτρόνιο και το θετικό πρωτόνιο».

Δεν υπήρξε κάποια αλλαγή. Όλα παρέμεναν όπως ήταν. Χρειάζονταν υπομονή. Ο

πολεμιστής παρέμενε ανυπόμονος και έτριβε το μούσι του. Ο Ωρίων κοιτούσε γύρω, μήπως

και εμφανιζόταν κάποιος και τους έβρισκε προ εκπλήξεως. Αλλά τίποτα δεν κινούνταν στον

πλανήτη. Μια νηνεμία παντού. Η μεγάλη ξύλινη πόρτα δεν θα άνοιγε. Ωστόσο, δίπλα από

την μαρμάρινη κολώνα άνοιξε μια μικρή πύλη. Δεν το σκέφτηκαν πολύ και μπήκαν μέσα,

για να βρουν τις απαντήσεις τους. Μπαίνοντας μέσα στο κτίριο, είχαν θολώσει με την

ομορφιά του κτιρίου αλλά και από τα πόσα βιβλία υπήρχαν. Πάνω από δεκαπέντε ορόφους

και τόσα υπόγεια που όλα είχαν βιβλία. Το πόσα βιβλία υπήρχαν δεν μπορούσε να τα

μετρήσει κανείς. Από πού να ξεκινούσε κάποιος να ψάχνει! Αυτό που έπρεπε τώρα να

βρουν ήταν ένα βιβλίο ή κάτι που να δηλώνει την ηλικία ή ακόμα και την προέλευση αυτού

του κόσμου. Ξαφνικά, τους υποδέχτηκε ένα ρομπότ βιβλιοθηκάριος. Παραδόξως, είχε γήινη

γυναικεία μορφή.

«Πώς θα μπορούσα να σας εξυπηρετήσω; Τι ψάχνετε;» τους είπε με ευγένεια.

« Ψάχνουμε να βρούμε ποια είναι η προέλευση αυτού του κόσμου. Πότε δημιουργήθηκε;»

« Χμμ. Εγώ μπορώ να σας παραπέμψω σε ποια βιβλία να πάτε να ψάξετε. Τη γνώση πρέπει

να την αποκτήσετε μέσω της έρευνας».

Τους οδήγησε σε ένα σημείο της βιβλιοθήκης που υπήρχαν βιβλία που αφορούσαν την

ιστορία του πολυσύμπαντος.

«Εδώ θα βρείτε ό,τι αφορά την έρευνα σας. Μια ιστορία που χάνεται στον χρόνο. Εάν έχετε

άλλες ερωτήσεις, σας παρακαλώ να τις κάνετε». Θα μπορούσαν να περάσουν μια ολόκληρη

ζωή εκεί ερευνώντας όλα τα στοιχεία που έχουν στη διάθεση τους. Όμως, δεν έχουν ούτε

τον χρόνο και ούτε την πολυτέλεια να μείνουν πολύ χρόνο εκεί. Για αυτό άρχισαν να

μελετούν. Ο Ωρίων βρήκε ένα βιβλίο που ονομαζόταν ‘’Αρχαιολογία τους σύμπαντος’’.

Αποτελούνταν από αρκετούς τόμους και θα σίγουρα έπρεπε να τους ξεφυλλίσουν, ώστε να

βρουν αυτό που χρειάζονταν. Ο Εχετλαίος ήταν περίεργος για την κατασκευή του κτιρίου

και ήθελε να περιπλανηθεί και να βρει τι άλλο υπάρχει μέσα. Η οικοδεσπότης τους τον

ρώτησε εάν θα ήθελε να μάθει κάτι και εκείνος την ρώτησε.

«Κτίρια, όπως και αυτό, υπάρχουν διάσπαρτα και σε άλλους κόσμους και θα ήθελα να

μάθω γιατί. Όπως και γιατί αυτό ακόμα είναι σε καλή κατάσταση, ενώ το άλλο που είναι

κοντά στον δικό μου κόσμο είναι παρατημένο και κανείς δεν γνωρίζει την αξία του».

Derek Robotis

176

Η ευγενική βιβλιοθηκάριος του απάντησε «Η γνώση που υπάρχει σε όλους τους κόσμους

είναι αποτέλεσμα μια αέναης δημιουργίας. Το πολυσύμπαν είναι σε έναν διαρκή κύκλο

δημιουργίας. Συνεχώς αναπλάθετε από τη στιγμή που οι δημιουργοί του το έφτιαξαν. Σε

όποιο σύμπαν ευδοκιμεί η ζωή υπάρχουν οι φύλακες που πάνε και συλλέγουν τις

πληροφορίες και μετά γυρνάνε στην έδρα τους και κάνουν τις καταγραφές τους. Εδώ

ευτυχώς δεν καταστράφηκε από τον φύλακα του, ο οποίος κατά καιρούς επιστρέφει και

γράφει ό,τι έχει δει με τα μάτια του. Προφανώς, στο δικό σου σύμπαν ο φύλακας είτε

πέθανε είτε στράφηκε εναντίον. Κανείς δεν γνωρίζει, Κένταυρε. Αλλά εδώ που ήρθατε θα

έχετε την ευκαιρία να μάθετε πολλά».

«Είμαι περίεργος να δω τι βρίσκεται εδώ στο κτίριο, εάν δεν σε πειράζει».

«Όχι, δεν πειράζει» του απάντησε ευγενικά. Έτσι, ο πολεμιστής άρχισε να ψάχνει για κάτι

εντός του κτιρίου.

Εν τω μεταξύ, οι δυο φίλοι έψαχναν και βρήκαν μια ενδιαφέρουσα πληροφορία.

Πλάσματα διαφόρων επιπέδων. Πλάσματα του έκτου κύκλου που είναι η αφετηρία της

ζωής. Αλλά δεν βρήκαν άλλες περισσότερες πληροφορίες για αυτούς όσο και να έψαχναν.

Πιθανόν να γνωρίζει η κυρία που τους υποδέχτηκε σκέφτηκε ο Χάρη και έτσι προσπάθησε

να πάει να την βρει. Ωστόσο, άκουσε έναν θόρυβο που του κέντρισε το ενδιαφέρον. Ποιος

θα μπορούσε να είναι; Αφού στο κτίριο δεν υπάρχουν άλλοι μέσα. Αρχικά, δεν ήθελε να

πάει να δει ποιος είναι, αλλά εντέλει η περιέργεια του ήταν πιο δυνατή από την θέληση

του. Στο ισόγειο που βρίσκονταν είδε τις σκάλες που νωρίτερα είχε δει ο Εχετλαίος αλλά και

εκείνος έψαχνε να βρει τις απαντήσεις του. Η σκάλα ήταν φτιαγμένη από ξύλο και, καθώς

περπατούσε, τα σκαλοπάτια έτριζαν σε ορισμένα σημεία και ήταν μια ένδειξη σε πιο

σημείο περπατούσε. Ο Χάρη, καθώς σκεφτόταν που να πάει, έτριβε τα μαλλιά του. Τελικά,

αποφάσισε να πάει προς τα υπόγεια. Από εκεί ακούγονταν βήματα. Προτού, όμως,

ξεκινήσει, η βιβλιοθηκάριος τον ρώτησε που πηγαίνει.

«Άκουσα κάποιον θόρυβο και μου κίνησε την περιέργεια να δω ποιος ή τι είναι».

Δεν του είπε κάτι και έτσι ο Χάρη κατέβηκε στο πρώτο από τα πολλά υπόγεια. Η βιβλιοθήκη

εκεί πάλι γεμάτη βιβλία. Πλησίασε ένα ράφι, αλλά οι τίτλοι του ήταν παντελώς άγνωστοι. Η

ιστορία του Τέλφων, Φάλαινές του κενού κοκ. Και αμέτρητοι τόμοι από την κάθε σειρά των

βιβλίων. Μια ολόκληρη ζωή, εάν αφιερώσει κάποιος, δεν θα είναι αρκετή για να διαβάσει

τα βιβλία. Στο διπλανό διάδρομο τα βιβλία ήταν σε γλώσσα σίγουρα χιλιάδων ετών και από

πολιτισμό αρκετά ανεπτυγμένο. Αρχικά, φαίνονταν σα να ήταν ιερογλυφικά αλλά είχαν μια

μαθηματική δομή. Μέσα σε ένα από τα βιβλία που άνοιξε υπήρχαν απεικονίσεις από

συσκευές που ήταν δύσκολο να τις κατανοήσει ακόμα και ο Χάρη, που είχε την έφεση στο

να διαβάζει γρήγορα και να κατανοεί αυτά που έβλεπε. Είχε απορροφηθεί από τις εικόνες

και από τα όσα έβλεπε.

«Καταλαβαίνω ότι δεν αναγνωρίζεις αυτά που βλέπεις» του είπε ένας κύριος. Τρόμαξε

ωστόσο, τον ρώτησε ποιος ήταν.

Derek Robotis

177

«Καταλαβαίνω ότι είναι κάποια περίπλοκα μηχανήματα, αλλά δεν μπορώ να τα

αναγνωρίσω».

«Πάρε το βιβλίο που κρατάς στα χέρια σου και ακολούθησε με».

Ο Χάρη δεν του έφερε αντίρρηση και ακολούθησε αυτόν τον ψηλό κύριο με την μακριά

γενειάδα, που έμοιαζε σαν να ήταν κάποιος μάγος από ένα μεσαιωνικό παραμύθι. Μόνο το

καπέλο του έλειπε, ώστε κάποιος να τον αποκαλέσει μάγο. Κατέληξαν σε ένα ωραίο

καθιστικό δίπλα σε ένα τζάκι, που η φωτιά του έβγαζε αρκετή ζέστη.

«Εσύ θα πρέπει να είσαι ο Χάρη από τη γη. Μην μου απαντήσεις, γνωρίζω καλά ποιος είσαι

και γιατί έχεις έρθει εδώ. Για να σου λύσω και την άλλη σου την απορία εμένα με λένε

Υπερίων».

«Χάρηκα, αλλά δεν σας έχω ακουστά» του είπε ο Χάρη με λίγη ντροπή που εκείνος τον

γνώριζε και ο Χάρη δάεν έχει παραμικρή ιδέα ποιος ήταν.

«Λίγοι με γνωρίζουν με το πραγματικό μου όνομα. Βλέπεις δεν εμφανίζομαι πολύ συχνά

πια. Πρέπει να είμαι εδώ, για να παρακολουθώ το τι συμβαίνει στο πολυσύμπαν. Αυτή

είναι η δουλεία μου. Από την αρχή του χωροχρόνου» δεν ολοκλήρωσε την πρόταση του.

«Δηλαδή από τότε που φτιάχτηκε το σύμπαν μας. Δεκατρία δισεκατομμύρια χρόνια;»

«Όχι, το σύμπαν δεν έχει αυτήν την ηλικία. Το γνωρίζεις ότι αυτός ο πλανήτης και ο ήλιος

του είναι μεγαλύτερος σε ηλικία κατά ένα δισεκατομμύρια έτη. Τα συμβατικά σχέδια από

τη γη είναι λάθος».

Ο Χάρη δεν ήξερε τι να πει. Ο κύριος Υπερίων λέει την αλήθεια ή είναι απλά μέρος κάποιου

σχεδίου του Περκόφσκι; Το βάρος των ερωτημάτων έμοιαζαν, σα να είναι ανυπέρβλητα. Η

συζήτηση συνεχίστηκε «Υπάρχει κάποιος τρόπος που μπορείς να μου το αποδείξεις αυτό;»

τον ρώτησε ο Χάρη.

«Το ταξίδι σου θα σε οδηγήσει σε σημεία που δεν έχεις φανταστεί. Το δέντρο που ψάχνεις

δεν θα είναι αυτό που περιμένεις».

Ο σοφός Υπερίων μιλούσε με αινίγματα. Δεν θα ήταν εύκολο να βρει τις απαντήσεις που

αναζητούσε. Ο Χάρη δεν ήξερε τι ακριβώς να πει.

«Τι εννοείς ότι δεν είναι αυτό που νομίζω;».

«Αυτό θα το καταλάβεις, μόλις φτάσεις στο σημείο να το βρεις. Την αλήθεια σου μόνο εσύ

θα την γνωρίσεις. Κανείς άλλος».

Η απάντηση προφανώς και δεν το κάλυψε.

«Από την κουβέντα που κάνουμε καταλαβαίνω ότι ξέρεις πολλά για έμενα και προφανώς

και για την οικογένεια μου. Πώς ο παππούς μου έχει τόση τεχνολογία και γνώσεις από τον

Derek Robotis

178

μέσο άνθρωπο. Όπως και ο Περκόφσκι, μας κατευθύνει τη ζωή, δίχως εμείς να το

καταλαβαίνουμε».

Ο Υπερίων στάθηκε για μια στιγμή και δεν του απάντησε αμέσως. Ο Χάρη περίμενε

ανυπόμονα την απάντηση του.

«Η απάντηση είναι αυτή που νομίζεις. Ο δυο που προανέφερες ήταν κάποτε φύλακες της

βιβλιοθήκης. Κάποτε κατοικούσαν εδώ μαζί μου και ήταν θεματοφύλακες της γνώσης. Εδώ

έμαθαν τα όσα γνωρίζουν και τα εφαρμόζουν για να φτιάξουν έναν ιδανικό κόσμο στα δικά

του πρότυπα».

Ο Χάρη σαφώς δεν περίμενε να ακούσει κάτι τέτοιο. Μια απρόσμενη απάντηση στο

ερώτημα του, που προκαλεί ακόμα πιο πολλά ερωτήματα και δεν γνωρίζει πλέον που θα

καταλήξει ούτε η επίσκεψη του αλλά ούτε και το ταξίδι του.

«Οι γνώσεις που αποκόμισαν είναι ένα μικρό δείγμα που υπάρχει εδώ. Η επίπτωση που

μπορεί να έχουν στον κόσμο είναι αμελητέα. Σκέφτονται ακόμα στο πεδίο των τεσσάρων

διαστάσεων. Δεν έχουν τα εχέγγυα να δουν και τις άλλες ανώτερες διαστάσεις και τα

πλάσματα που κατοικούν εκεί».

Τα στοιχειά που του έδινε ο Υπερίων ήταν πολλά.

«Τι εννοείς πλάσματα ανώτερων διαστάσεων;».

«Μικρέ μου φίλε, υπάρχουν πλάσματα που εσείς αποκαλείτε θεοί και οντότητες που

προσπαθούν να χαλιναγωγήσουν τους κόσμους που ακόμα περιβάλλονται με

προκαταλήψεις και δεισιδαιμονίες. Αυτά δεν υπάγονται ούτε στους νόμους της φύσης αλλά

ούτε στον συνεχή μεταβαλλόμενο χωροχρόνο. Καθ’ όλη την εξέλιξη τους σύμπαντος, ακόμα

και τα πλάσματα αλλάζουν μορφή και εξελίσσονται. Όλα μεταβάλλονται και ας μην το

καταλαβαίνουν όλοι. Θεοί και θνητοί. Τα πλάσματα των ανώτερων διαστάσεων υπόκεινται

στους ίδιους κβαντικούς νόμους. Και εσύ ο ίδιος έχεις αλλάξει από την αρχή του ταξιδιού

σου και έχεις να δεις και να γνωρίσεις τόσα πολλά, που ότι έχεις περάσει μέχρι τώρα, θα

σου φανεί ότι είναι μια βόλτα στην παραλία».

Οι σκέψεις του Χάρη ήταν χαμένες στο υπερπέραν. Τι θα μπορούσε να εννοεί; Τι ακόμα θα

μπορούσε να τον περιμένει στο σύμπαν που ζει; Ωστόσο, είχε μια απορία για στα σχέδια

που είχε δει πριν στα βιβλία. Ήξερε ότι έπρεπε να ρωτήσει τον Υπερίωνα τι ήταν και το

έκανε.

«Χάρη, αυτά σχέδια είναι για μηχανήματα που έχουν την δυνατότητα να φτιάξουν ή ακόμα

και να καταστρέψουν ένα σύμπαν. Ευτυχώς, λίγοι γνωρίζουν τη γλώσσα που είναι

γραμμένα τα βιβλία, οπότε δεν είναι χρήσιμα σε κανέναν». Καθώς μιλούσε στον Χάρη

χαμογελούσε, όταν του τα εξηγούσε.

«Χάρη, να ξέρεις ότι μπορώ να σε διδάξω στην γλώσσα των Αρχαίων ή των Πρώτων, όπως

τους αποκαλείτε εσείς. Εάν μάθεις την πραγματική φύση του χωροχρόνου, θα αλλάξεις

συθέμελα. Αλλά δεν είναι ακόμα η ώρα να γίνει αυτό. Γνωρίζω καλά ότι θα επιστρέψεις για

να φέρεις εδώ όσους επέζησαν από την τελευταία μάχη στη γη. Να τους φέρεις, μήπως και

Derek Robotis

179

γίνει ανοικοδόμηση των πόλεων και όλου του πλανήτη. Θα είναι χαρά μου να βρίσκονται

εδώ. Ο χρόνος που έχει περάσει από τότε που ήταν μια πόλη με κατοίκους είναι πολύς. Θα

γίνει και αυτό στην κατάλληλη στιγμή και με τους συντρόφους σου έχεις να ζήσεις πολλά

ακόμη».

Ο Χάρη, αν και ένιωθε και ήξερε τι έπρεπε να πράξει, μια τέτοια αλλαγή στον τρόπο

κατανόησης του σύμπαντος και της πραγματικότητας σίγουρα δεν συνάδει με τις σκέψεις

των υπόλοιπων στον περίγυρο του. Όποια και εάν είναι η αλλαγή, δεν θα πρέπει να

επηρεάσει αυτό που έχουν βάλει σκοπό. Όλες οι γνώσεις που θα αποκομίσει στο μέλλον,

θα φέρουν μεγάλη ευθύνη σ΄ αυτόν που θα την κατέχει. Για αυτό δεν πρέπει να

εκμυστηρευτεί σε κανέναν την κουβέντα που είχε κάνει με τον Υπερίωνα.

«Με τις καινούργιες σου γνώσεις θα είσαι κάτοχος τον πιο καλά φυλαγμένων μυστικών.

Βέβαια, θα πρέπει να προσέχεις και να δείξεις απόλυτη εχεμύθεια σε όσα είπαμε σήμερα.

Όταν επιστρέψεις, για να φέρεις όσους ελευθερώσατε, θα ξεκινήσει το πρώτο στάδιο της

εκπαίδευσης σου. Βέβαιά, εμένα δεν με γνωρίζεις και ούτε με έχεις δει. Όποιος και εάν σε

ρωτήσει. Τώρα πήγαινε να βρεις τους συντρόφους σου και αναμένω την επιστροφή σου».

Ο Χάρη επέστρεψε το βιβλίο εκεί που το βρήκε. Ήθελε να ρωτήσει κάτι τον Υπερίωνα, αλλά

εκείνος είχε εξαφανιστεί. Δεν θα έλεγε σε κανέναν το τι είχε διαδραματιστεί. Όχι ότι θα τον

πίστευε και κάποιος. Έτσι, αποφάσισε να ανέβει και πάλι τις σκάλες, για να πάει να βρει τον

Ωρίωνα και τον Εχετλαίο. Μπορεί να μην είχε μια εξήγηση για ότι είχε συμβεί, αλλά δεν τον

πείραζε. Ένιωθε ότι είχε πλέον αποδεχτεί την μοίρα του. Τις δυνάμεις που ενεργούσαν μαζί

του ή ακόμα και εναντίον του δεν μπορούσε ακόμα να τις κατανοήσει. Θα προσπαθήσει να

τις ασπαστεί στην πορεία, ώστε να μπορέσει να επιτελέσει το έργο του καλύτερα. Οι

σύντροφοι του θα τον καταλάβουν. Για το μόνο που ένιωθε ότι έχει περισσότερη ευθύνη

ήταν η οικογένεια του. Ο παππούς του, όπως και ο Περκόφσκι έχουν γνώσεις που αλλάζουν

την πραγματικότητα τους. Όμως, σύντομα, με την κατάλληλη εκπαίδευση, ο Χάρη θα

έπαιρνε τα ηνία και αυτός θα ήταν ο παράγοντας που θα χάραζε πλέον την δική του ζωή και

στην πορεία θα μπορούσε να βοηθήσει και τη γη. Το να έχει την ευθύνη τόσων πολλών δεν

το ήθελε. Το μόνο που επιθυμούσε ήταν οι κάτοικοι της γης να είναι ελεύθεροι και ίδιοι

υπεύθυνοι της μοίρας τους. Που είναι δικαίωμα κάθε πλάσματος του σύμπαντος. Να ορίζει

εκείνο την μοίρα του και το που θέλει να φτάσει. Οι σκέψεις και το ευέλπιστο μέλλον

δυνάμωναν τον Χάρη και η βούληση του ήταν πιο σθεναρή από ποτέ. Ανεβαίνοντας τα

σκαλιά, είδε από κοντά τη βιβλιοθηκάριο να τον κοιτάει στα μάτια, σα να ήξερε το τι είχε

συμβεί. Ωστόσο, το μόνο που του είπε ήταν «Ελπίζω να βρήκατε αυτό που ψάχνατε. Εάν

όχι, μπορώ να σας βοηθήσω». Ο Ωρίων άκουσε τις κουβέντες και πλησίασε τον Χάρη.

«Διαβάζω τόσα εδώ και δεν ξέρω εάν είναι αλήθεια ή παραμύθι. Πολιτισμοί και πλάσματα

που ξεπερνούν τη Γη ή ακόμα και τον Μιντάκα. Σα να είμαστε κρυμμένοι από την

πραγματική φύση του σύμπαντος. Ακόμα και ταξίδια σε λευκές οπές. Είναι κάτι που δεν

έχω αποδειχτεί ακόμα. Οι εξισώσεις του διάσημου φυσικού ίσως να είναι αλήθεια. Δεν

μπορώ να το κατανοήσω πως δεν έχουμε γνώση τόσων πολιτισμών. Οι δυνατότητες τους

ξεπερνούν την κλίμακα του Κάρντασεφ. Υπήρχαν αναφορές και διάφορες εξισώσεις που

προσπαθούσαν να κάνουν υποθέσεις για το που θα μπορούσαν να είναι στον γαλαξία ή

ακόμα και γύρω από ποια αστέρια. Άλλο πράγμα είναι βέβαια να υπάρχουν βιβλία που

κάνουν εκτενείς αναφορές και για τα έργα τους». Ο Ωρίων ήταν καθαρά ενθουσιασμένος

για αυτά που είχε διαβάσει. Ο Χάρη τον πλησίασε και, ακουμπώντας τον στον ώμο, είπε

Derek Robotis

180

«Θα έρθουμε ξανά εδώ και θα έχουμε την ευκαιρία να διαβάσουμε ό,τι θέλουμε και ίσως

να μπορέσουμε να βρούμε έναν από αυτούς τους πολιτισμούς. Τώρα πρέπει να βρούμε

που βρίσκεται ο Εχετλαίος. Τι τον έχει απασχολήσει τόσο και δεν έχει επιστρέψει; Λείπει

τόση ώρα».

«Δεν λείπει ώρα. Μόνο πέντε λεπτά πέρασαν από την ώρα που έφυγες εσύ».

Ήταν παράξενο το γεγονός ότι έλειπε μόνο τόσο λίγο. Ήταν σίγουρος ότι έχει κυλήσει

παραπάνω ώρα, αλλά το να διαχειρίζεται κάποιος τον χρόνο δεν το είχε ξανά συναντήσει.

Θα μπορούσε ο Υπερίων να είναι ένα από αυτά τα πλάσματα για τα οποία εξιστορούσαν τα

βιβλία, που μόλις είχε διαβάσει ο Ωρίων, και, εάν ναι, ποιο θα μπορούσε να είναι το σχέδιο

του; Πραγματικά, απίθανή είναι η εξέλιξη τώρα που γνωρίζουν τι θέλουν να κάνουν

πραγματικά ο Περκόφσκι και στρατηγός. Βέβαια, αυτό που παρέλειψε να του πει είναι πως

θα μπορέσει ο Χάρη να είναι ένα βήμα μπροστά από τους άλλους. Δεν θα ήταν εύκολο το

εγχείρημα του και δεν είχε την ευχέρεια να σπαταλήσει πολύτιμο χρόνο. Οι δυο παλιοί

φίλοι και πλέον άσπονδοι εχθροί είχαν ένα σχέδιο που και οι δύο επιθυμούσαν να

υλοποιηθεί. Ο Χάρη, σύμφωνα με τις συμβουλές του Υπερίωνα, έπρεπε να τους ξεπεράσει

και να ηγηθεί αυτός της ελευθερίας του κόσμου. Οι δύο φίλοι αποφάσισαν να περιηγηθούν

εντός της βιβλιοθήκης, για να γίνουν ακόμα πιο οικείοι με τον χώρο. Ένας χώρος που

φαινόταν να είναι ατελείωτος. Ήταν σα να μεταβαλλόταν συνεχώς. Λες και μεγάλωσε από

την ώρα που είχαν έρθει. Τώρα, έπρεπε να βρουν που βρισκόταν ο τρίτος της παρέας, που

ήταν σα να είχε χαθεί. Βέβαια, αυτό δεν ήταν δυνατόν, διότι ο Εχετλαίος δεν ήταν μικρό

παιδί. Κάτι ή κάποιος θα του έχει αποσπάσει την προσοχή και θα το περιεργάζεται για πολύ

ώρα. Έτσι, άρχισαν να εξερευνούν τον κτίριο. Στο ισόγειο βρήκαν και βιβλία από την αρχαία

εποχή της γης αλλά και την νεότερης ιστορίας που κατέγραφε τις εξελίξεις του τελευταίου

μεγάλου πολέμου. Ο φίλος τους βρίσκονταν εκεί. Είχε εντυπωσιαστεί από τις μάχες που

αναφέρονταν. Ειδικά τη μάχη της Νέας Υόρκης, που είχε γίνει η νέα πρωτεύουσα. Στο τέλος

της βιβλιοθήκης υπήρχαν κάποιοι πίνακες που έδειχναν τα πρόσωπα όσων ήταν μεγάλοι

δάσκαλοι της βιβλιοθήκης. Ανάμεσα στους πολλούς πίνακες υπήρχε και ένας που

απεικόνιζε τον Χάρη. Βέβαια, σε πολλή μεγαλύτερη ηλικία. Ο ίδιος αναρωτήθηκε τι θα

μπορούσε να σημαίνει αυτό. Βέβαια, δεν είπε κάτι στους άλλους, διότι δεν θα έφευγαν

σύντομα από εκεί. Λες και η βιβλιοθήκη άνηκε σε άλλο χωροχρονικό σημείο.

«Ας πάμε τώρα. Ήρθαμε και είδαμε. Τώρα ας επιστρέψουμε στον σταθμό και ας φέρουμε

τους ελεύθερους φίλους μας εδώ. Οι συνθήκες είναι κατάλληλες για να έρθουν και να

μείνουν και να φτιάξουν ξανά την κοινωνία τους» τους είπε ο Χάρη. Έτσι λοιπόν

αναχώρησαν προς το παρόν. Με γεμάτες τις εμπειρίες του και καινούργια γνώση και

απορίες. Απορίες, σκέψεις που δεν θα έβρισκαν σύντομα τις απαντήσεις τους. Κάτι που

αναρωτιόταν ήταν εάν το μέλλον ήταν προδιαγραμμένο ή μπορούσε και αυτός με τις

πράξεις του να το επηρεάσει. Όλα πλέον είναι κάτω από το πρίσμα του ερωτήματος.

Υπάρχει ελεύθερη βούληση ή όλα είναι προσχεδιασμένα και να θέλει να αλλάξει κάτι στην

πορεία να μην μπορεί; Είναι ένα ερώτημα που όχι μόνο ταλανίζει τον Χάρη αλλά και τους

φιλοσόφους και τους επιστήμονες των τελευταίων αιώνων. Ίσως και οι απαντήσεις να

υπάρχουν σε κάποια από τα βιβλία. Αφότου επιστρέψουν και πάλι στον πλανήτη

Μαθουσάλα, θα προσπαθήσει να βρει τις απαντήσεις που τόσο θέλει και δικαιούται να τις

έχει. Όπως και να έχει, ανασκουμπώθηκε και μαζί με τους δύο φίλους δυο επιβιβάστηκαν

στο σκάφος τους, για να επιστρέψουν στον σταθμό.

«Χάρη, καταλαβαίνω ότι σε προβλημάτισε η εικόνα που είδες».

Derek Robotis

181

Ο Ωρίων προφανώς είχε δει και αυτός τον ίδιο πίνακα που προκάλεσε τόσα ερωτήματα.

«Ναι, η αλήθεια είναι ότι με έχει προβληματίσει αλλά δεν θέλω να το συζητήσουμε τώρα.

Θα βρούμε τις λύσεις και τις απαντήσεις μας, όταν γυρίσουμε. Οι ανάγκες των άλλων

προέχουν».

«Αν και δεν ξέρω για πιο ζήτημα μιλάτε, τα λόγια σου Χάρη είναι σοφά. Ας επιστρέψουμε

τώρα και πάλι στον σταθμό».

Τα λόγια του πολεμιστή είναι σημαντικά και βοηθούν τον Χάρη, όποτε αμφισβητεί τις

πράξεις του. Βγαίνοντας από την ατμόσφαιρα του πλανήτη, συνάντησαν ένα σκάφος που

καθόταν σε μια απόσταση από αυτούς που απλά ήταν σε τροχιά γύρω από τον πλανήτη.

Ξαφνικά τους ήρθε ένα μήνυμα από το σκάφος.

«Σας δίνω μια ευκαιρία να μου παραδοθείτε. Το μόνο που ζητώ είναι να μου δώσετε τον

Χάρη».

Πολλά ήταν τα απροσδόκητα που είχαν γίνει. Αλλά να έχει φτάσει σε σημείο ο στρατηγός

να απαιτεί να του παραδώσουν τον εγγονό του δεν το περίμεναν.

«Σας δίνω μια τελευταία ευκαιρία να μου τον παραδώσετε. Έτσι, θα γλυτώσετε πολλές ζωές

αλλά και τον πόλεμο που θα σας βρει σύντομα».

«Δεν θα με πειράξει, εάν ήταν να μας κάνει κάτι θα το είχε ήδη πράξει. Με εκπλήσσει,

όμως, που μπλοφάρει. Πιθανόν να θέλει να δει τις δυνατότητες του σκάφους μας. Γιατί

είναι μοναδικό σε όλη αυτήν την περιοχή. Δεν ξέρω πιο είναι ακριβώς το σχέδιο σου,

δυνάστη τόσων κόσμων. Αλλά πλέον γνωρίζουμε, γιατί εξορίστηκες από αυτόν τον κόσμο

και τις ιδέες και τις πληροφορίες που καταχράστηκες για το δικό σου όφελος. Δεν θα μας

ξεγελάσεις με απειλές. Δεν με φοβίζεις πλέον».

Ο Χάρη έκλεισε τους δίαυλους επικοινωνίας και σύντομα όλοι τους βρίσκονταν κοντά στον

σταθμό τους και πάλι. Οι δυο του φίλοι είχαν μείνει με κάποιες απορίες από την ομιλία που

αντάλλαξε ο Χάρη με τον στρατηγό.

«Χάρη, τι έγινε στην βιβλιοθήκη; Κάποιον είδες και δεν μας είπες. Όλο σου το ύφος και οι

κουβέντες ήταν πολύ συγκεκριμένες και, προς έκπληξη όλων μας, ο παππούς σου δεν

απάντησε. Τον αποστόμωσες και δεν γίνεται εύκολα αυτό».

«Φίλε μου Εχετλαίε, έχεις δίκιο σε αυτό που με ρωτάς. Όντως, συνάντησα κάποιον την ώρα

που έλειπα. Ωστόσο, δεν θέλω να σας πω τις λεπτομέρειες. Όταν επιστρέψουμε, θα πρέπει

να διαβάσω κάποια κείμενα που θα μας φέρουν εμάς δυο βήματα μπροστά και από τον

στρατηγό αλλά και τον Περκόφσκι. Δεν θα είναι εύκολο ωστόσο, θα τα καταφέρουμε. Ας

προσπαθήσουμε τώρα να φτιάξουμε πολιτεία με ελευθέρους ανθρώπους από όποιον

πλανήτη και εάν είναι. Εκείνοι θα αποφασίζουν για το κράτος δικαίου και τις υποχρεώσεις

τους απέναντι στο κοινό καλό».

Ο λόγος του Χάρη θύμιζε κάποιον ρήτορα σε κάποια αγορά της αρχαίας εποχής. Τότε που

άρχιζε να αλλάζει το πνεύμα του ανθρώπου. Μια εποχή με εμβρυακές σκέψεις. Ο

Derek Robotis

182

σκεπτόμενος άνθρωπος βρήκε τη θέση στα αστέρια. Αυτή βαθιά έννοια που είναι ριζωμένη

στη συνείδηση του όντος ήθελε να την επαναφέρει και να την θεμελιώσει στην τρίτη

αναγέννηση του. Αυτές ήθελε να είναι οι διδαχές της νέας του πολιτείας. Πρέπει να βρει

τον χρόνο, ώστε να καταγράψει τις σκέψεις του, για να μπορέσει να έχει ένα θεμέλιο η νέα

κοινωνία που θα εγκαθιδρυθεί στον Μαθουσάλα. Δεν θα είναι εύκολο το εγχείρημα του.

Αλλά θα τα καταφέρει. Οι σκέψεις του διακόπηκαν από τον θόρυβο που έκανε το

διαστημόπλοιο, καθώς προσγειώνονταν μέσα στον σταθμό. Το κατάστρωμα του σταθμού

ήταν σαν ένα εργαστήριο μηχανικής. Όλοι μαζί συνεργάζονταν και έκαναν επιδιορθώσεις

και αναβαθμίσεις στα σκάφη τους, για να είναι έτοιμα για το ταξίδι τους αλλά και μην τυχόν

τους επιτεθεί κάποιος και πρέπει να αμυνθούνε. Δεν θα μπορούσαν να έχουν πάντα μαζί

τους κάποια ακολουθία για να τους προστατεύει. Μια από τις ανάγκες της ελευθερίας.

Πρέπει να οχυρώσεις και να προστατεύεις τα πιστεύω αλλά και τους πολίτες μιας

ευνοούμενης πολιτείας. Καθώς βγήκαν όλοι από το σκάφος, ο Χάρη πλησίασε ένα από τα

σκάφη που ήταν και η Δήμητρα εκεί. Ήθελε να την δει και να της εκμυστηρευτεί το τι είχε

μάθει, αλλά αυτό θα έπρεπε να περιμένει. Πρώτα, έπρεπε να οργανώσουν το πως και πότε

θα μετέφεραν όσους ήθελαν να φύγουν από τον σταθμό. Παράλληλα, έπρεπε να

ενημερώσουν και τον πατέρα του Χάρη για τα όσα είχαν συμβεί αλλά και ο Χάρη ήθελε να

διασταυρώσει τα όσα είχε μάθει από τον Υπερίωνα. Πιθανόν ο πατέρας να είχε ακούσει

κάποια συζήτηση που είχε κάνει ο στρατηγός και Περκόφσκι. Έτσι, πήγαν στην αίθουσα που

έκαναν τις μικρές συναντήσεις τους, πριν ξεκινήσουν κάποια από τις αποστολές τους. Ο

Εχετλαίος πήγε να βρει τους πατριώτες του. Ήθελε να έχει κάποια ενημέρωση για τα

δρώμενα από την πατρίδα του. Σίγουρα θα είχαν πολλά να του πουν, διότι οι Κένταυροι

είναι ένας λαός που πλέον εξερευνεί το σύμπαν στο οποίο βρίσκεται. Θέλουν να μάθουν

ακόμα και για άλλα σύμπαντα, όπου και να είναι αυτά. Μόλις θα τελείωνε την ενημέρωση,

θα πήγαινε και αυτός στην αίθουσα όπου θα ήταν και όλοι οι φίλοι του. Εν τω μεταξύ, ο

Χάρη έχει αρχίσει να ενημερώνει τον πατέρα του για όλες τις εξελίξεις και για όσα είχε

μάθει από τον Υπερίωνα. Άρχιζε να περπατάει κατά μήκος της αίθουσας. Δεν μπορούσε να

πιστέψει ότι ο πατέρας του αλλά και δυνάστης της γης δεν ήταν αυτός που τους είχε πει.

Πιάνοντας τα μαλλιά του άρχισε να λέει «Χάρη, θέλω να μου τα πεις όλα. Δεν πρέπει να

υπάρχουν μυστικά μεταξύ μας. Νιώθω ότι όλη μου η ζωή είναι ένα ψέμα. Λες και

μεγάλωσα από κάποιον που δεν ήταν πατέρας μου. Ακόμα και εσύ δεν ξέρεις τι γίνεται.

Πρέπει να πάμε μαζί στον Μαθουσάλα και να γνωρίσω και εγώ τον καινούργιο σου φίλο,

που ισχυρίζεται όλα αυτά τα παράξενα». Ο πατέρας του ήταν εκνευρισμένος με όσα είχαν

συμβεί.

«Μπαμπά, εσύ πρέπει να μείνεις εδώ με τη μαμά και την Ιουλία. Δεν ξέρεις τι μπορεί να

γίνει. Δεν θέλω να σας συμβεί κάτι το απροσδόκητο και μετά να έχω τύψεις. Εσύ είσαι ο

προστάτης της οικογένειας. Εγώ ίσως και οι πράξεις μου να είναι καθαρά εγωιστικές. Το

έχω σκεφτεί στο παρελθόν. Δεν ξέρω τι ευθύνεται για όλα αυτά που γίνονται. Εγώ, όμως, το

ξεκίνησα και εγώ θα το τελειώσω».

Ο Χάρη έβγαζε και πάλι την αποφασιστικότητα του και ο πατέρας του το αντιλαμβανόταν

αυτό. Τον πλησίασε και τον αγκάλιασε λέγοντας του «Γιε μου, δεν χρειάζεται να έχεις όλο

το βάρος του κόσμου πάνω σου και ούτε χρειάζεται να αποδείξεις κάτι σε έμενα. Εγώ

πάντα θα σε αγαπάω. Είσαι το παιδί μου».

Πραγματικά, μια υπέροχη στιγμή και για τους δύο. Ο Χάρη γέμισε με ζεστασιά, όπως και ο

πατέρας του. Πολλές φορές ο άνθρωπος ξεχνάει τις πιο βασικές του ανάγκες. Η αγκαλιά του

γονέα που γεμίζει το παιδί με σιγουριά και ασφάλεια. Τυχαία περνούσε και η μητέρα του

μαζί με την μικρή Ιουλία και μετά από καιρό η οικογένεια ήταν μόνη της. Ήταν η ευκαιρία

Derek Robotis

183

που μπορούσαν να ξαναζήσουν στιγμές ηρεμίας και θαλπωρής. Από τα προηγούμενα

γενέθλια του Χάρη είχαν να μείνουν μόνοι τους. Βέβαια, δεν αποκάλυψαν κάτι στη μητέρα

του, διότι θα ανησυχούσε από όλες τις ιστορίες και όσα είχε ζήσει ο μοναχογιός της. Θα

γευμάτιζαν όλοι μαζί και είχαν μια καλή ευκαιρία να μοιραστούν τις πρόσφατες εμπειρίες

τους. Θα έτρωγαν ένα σπιτικό γεύμα. Αν και στον σταθμό η μητέρα του Χάρη είχε βρει

κάποια φρούτα όπως και κάποια λαχανικά, για να μπορέσει να μαγειρεύει υγιεινά, ειδικά

για τη μικρή της κόρη, που είχε αρχίσει να μεγαλώνει και να λέει τις πρώτες της λεξούλες.

Ένιωθαν σα να ήταν χρόνια πάνω στον σταθμό. Σύντομα η Ιουλία θα είχε τα πρώτα της

γενέθλια. Ίσως να μην ήταν το ιδανικό σημείο να τα γιορτάσουν, αλλά για λίγο καιρό τον

σταθμό θα πρέπει να τον αποκαλούν το σπίτι τους. Η μητέρα του θα οργάνωνε μια μικρή

γιορτή. Η παρουσία όλων είναι υποχρεωτική. Εάν όλα πήγαιναν καλά, θα πήγαινε και θα

επέστρεφε από τον Μαθουσάλα. Ήταν σημαντικό να είναι εκεί και για τον γιορτή της.

Βέβαια, αυτό που κατάλαβε ο Χάρη ήταν ότι ο χρόνος μετά την παρουσία του Υπερίωνα,

δεν κυλούσε το ίδιο. Ίσως και να ήταν μια ιδιότητα των πλασμάτων του έκτου επιπέδου.

Βέβαια, δεν έχει αποδείξει ότι είναι όντως αυτή η φύση του καινούργιου του φίλου.

Πιθανόν να έχει στην κατοχή του έναν χρονικό κρύσταλλο, που μπορεί απλά με τη βούληση

του να ελέγχει τον χρόνο και τον χώρο. Άφησε προς το παρόν όλες τις σκέψεις του που τον

κατέβαλλαν και απόλαυσε το γεύμα που ετοίμασε η μητέρα του για όλους. Από τον

υπολογιστή ακουγόταν μια απαλή μουσική που έκανε πιο ευχάριστο το κλίμα. Ο Χάρη

κατάφερε, έστω και για λίγο, να αφήσει τις σκοτούρες του και όλα τα μεγαλεπήβολα σχέδια

και να γευματίσει με την ησυχία του.

«Χαίρομαι που καθόμαστε εδώ με την ησυχία μας και τρώμε. Σα να έχει περάσει ένας

αιώνας από τότε που είμασταν στη γη. Δεν πειράζει, όμως, φτιάχνουμε ένα καινούργιο

μέλλον σε μια πατρίδα μακρινή».

Τα λόγια της μητέρας του ήταν γεμάτα θαλπωρή και ζεστασιά. Η καρδιά της είναι γεμάτη

από αγάπη για την οικογένεια της. Κάποια από τις επόμενες μέρες θα αναχωρούσαν και

πάλι για τον Μιντάκα. Ωστόσο, ο Χάρη είχε την ευκαιρία να ξεκουραστεί και να καθαρίσει

το πνεύμα του και τις σκέψεις, που ορισμένες φορές τον ταλανίζουν. Από τον κεντρικό

διάδρομο περνούσε ο Σελέστιος και πήγε και αυτός να φάει μαζί τον Χάρη. Οι δύο φίλοι

αγκαλιάστηκαν και ένιωθαν σα να είχαν να ιδωθούν μήνες, που, όμως, δεν ήταν παρά κάτι

μέρες.

« Χάρη θέλω να μου πεις να νέα σου. Τι ανακάλυψες σε αυτό το μακρινό σύστημα;».

«Σελέστιε, είναι πολλά αυτά που δεν ανακάλυψα στο μέρος που επισκέφτηκα. Μια

βιβλιοθήκη που περιέχει τα όσα έχουν γίνει και όσα πιθανόν να γίνουν. Μία ολόκληρη ζωή

να διαβάζεις, δεν θα σου φτάσει για να ανακαλύψεις τα μυστικά της. Ίσως, να πρέπει να

έρθεις μαζί μου, όταν ξαναπάω. Πιθανόν να γνωρίζεις και κάποια από τις άγνωστες

γλώσσες που βρήκαμε εκεί και να μπορέσεις να μας πεις τι λένε. Είναι πολλά τα κείμενα και

πολλά αυτά που έχουν γίνει. Δεν γνωρίζουμε πόσο παλιά μπορεί να είναι τα κείμενα.

Μπορούν να είναι ακόμα και από χρόνους που δεν είχε φτιαχτεί ακόμα αυτό το σύμπαν.

Πριν ακόμα την ιδέα. Πριν από την εποχή του όντος».

«Θα τα αναλύσουμε άλλη στιγμή» ο Σελέστιος τον διέκοψε, γιατί, όταν ο Χάρη ξεκινήσει να

μιλά, είναι σα να αγορεύει σε ένα πλήθος ανθρώπων και δεν ήταν η κατάλληλη στιγμή.

Έτσι, έκατσαν όλοι μαζί και απόλαυσαν το γεύμα τους ήσυχα και χωρίς τυμπανοκρουσίες

για τις επερχόμενες ανακαλύψεις. Αφότου έφαγαν, πήγαν όλοι στα δωμάτια τους για να

ξεκουραστούν. Μια ξεκούραση που την είχαν όλοι ανάγκη.

Derek Robotis

184

Το ταξίδι της ξεκούρασης

Η ώρα ήταν περασμένη στον σταθμό και όλοι κοιμόντουσαν, εκτός από τον Χάρη. Σα να

είχε μια υπερένταση που δεν μπορούσε να την ξεφορτωθεί. Ενώ οι συνθήκες ήταν ιδανικές

για να αφεθεί για λίγο στα χέρια της μοίρας, δεν το κατάφερε. Τόσες που είναι οι απορίες

του και τόσα που θέλει να αλλάξει νιώθει ότι δεν πρόκειται να τον φτάσει ο χρόνος. Βγήκε

από το δωμάτιο του και πήγε στο κατάστρωμα, για να δει τα σκάφη και εάν χρειαζόντουσαν

επιπλέον εργασία. Σα να είχε γίνει ειδικός στις πρακτικές εφαρμογές των μηχανών. Δεν

ήταν μόνος του. Η Δήμητρα, σαν ειδική που ήταν στα σκάφη, έκανε κάποιες βελτιώσεις

στους κινητήρες των σκαφών. Ο Χάρη δεν ήθελε να την ενοχλήσει και πήγε προς το σκάφος

του. Η Θάλλω ήταν πάντα έτοιμη να του απαντήσει σε όποια ερωτήματα ενδεχομένως να

έχει. Έτσι, πήγε στο πιλοτήριο και άρχισε να ρωτάει την Θάλλω τα ερωτήματα του.

«Θα έπρεπε να κοιμάσαι τέτοια ώρα, Χάρη. Τι σε απασχολεί και ήρθες να με βρεις;».

«Δεν είσαι ένα απλό πρόγραμμα τεχνητής νοημοσύνης» της απάντησε ο Χάρη. « Αυτά που

γνωρίζεις ξέρω ότι δεν μπορείς να μου τα πεις, γιατί θα επηρεαστεί το τόξο του χρόνου,

που υποτίθεται ότι πάει μόνο προς τα μπρος».

«Δεν νομίζω ότι ξύπνησες αυτήν την ώρα για να συζητήσουμε προβλήματα θεωρητικής

φυσικής. Πες μου, πώς μπορώ να σε βοηθήσω;».

«Γνωρίζω ότι έχεις πολλές γνώσεις και δεν μπορείς να τις αποκαλύψεις. Πρέπει εγώ να βρω

το μονοπάτι μου. Θέλω να μου δείξεις τον κόσμο από όπου προέρχεσαι».

«Δεν μπορώ να σου το πω ούτε και να σου κάνω εξιστόρηση».

Δεν ήξερε τι να της ζητήσει και ένιωθε ότι δεν έπαιρνε τις απαντήσεις που χρειαζόταν. Τότε,

πήρε την κατάσταση στα χέρια του.

«Θα πάμε στον κόσμο όπου φτιάχτηκες και δεν μπορείς να μου φέρεις αντίρρηση.

Παρελθόν ή μέλλον. Δεν γνωρίζω που ακριβώς πρέπει να πάμε αλλά, σε παρακαλώ,

πήγαινε στον κόσμο από όπου έχεις έρθει».

Η Θάλλω δεν του έφερε αντίρρηση και σχεδόν αθόρυβα κατάφερε να βγει από την

καταπακτή του σταθμού. Ξαφνικά, ο Χάρη άκουσε έναν θόρυβο. Ήταν η Δήμητρα . Μάλλον

είχε μπει κρυφά μέσα στον διαστημόπλοιο.

«Χάρη, προς τα πού θα πάμε; Μπορείς να μου πεις;».

Derek Robotis

185

«Θα ήθελαν να μου πεις εσύ τι κάνεις εδώ μέσα, αλλά ξέρω ότι περιέργεια σου σε

κυρίευσε και τώρα θα πάμε κάπου μακριά υποθέτω».

H Δήμητρα έκατσε δίπλα στον Χάρη μέσα στο πιλοτήριο. Θα ήταν το πρώτο ταξίδι του Χάρη

χωρίς κάποιον που θα τον προστατέψει. Ένιωθε πιο δυνατός και αυτά που είχε μάθει θα

τον βοηθούσαν στη νέα του περιπέτεια με την καινούργια του φίλη. Το σκάφος ήταν έτοιμο

να ξεκινήσει το ταξίδι της επιστροφής του. Υπήρξε μια ξαφνική λάμψη. Όλος ο κόσμος

άλλαξε γύρω τους. Λες και στιγμιαία έφτασαν σε ένα άλλον κόσμο. Η αλήθεια ήταν αυτή.

Ένας πλανήτης που είχε σε τροχιά γύρω του σταθμούς ακόμα και διαστημικά εργοτάξια,

που έφτιαχναν διαστημόπλοια παρόμοια με εκείνο στο οποίο βρίσκονταν. Ένα δυαδικό

πλανητικό σύστημα. Οι δύο πλανήτες ήταν αδύνατόν να μπορέσουν να βρίσκονται σε

τροχιά ο ένας γύρω από τον άλλον. Το επίπεδο του πολιτισμού, σίγουρα, περνάει τα όσα

γνωρίζουν ή ακόμα μπορούν να φανταστούν. Σταθμοί, ακόμα και διαστημικές γέφυρες,

είναι στο διάστημα. Σίγουρα δεν βρίσκονται την ίδια χρονική περίοδο με αυτήν όπου

ανήκουν. Ο Χάρη πρόβαλε σε ολόγραμμα τον αστρικό τους χάρτη. Μάταια όμως, δεν

μπορούσε να βρει σε πιο τεταρτημόριο τους γαλαξία βρίσκονταν.

«Θάλλω, μιας και φτάσαμε στην πατρίδα σου, σε παρακαλώ, πες πας πού είμαστε;».

«Είμαστε στον Γαλαξία της Ανδρομέδας. Δυο εκατομμύρια έτη φωτός μακριά».

Υπήρξε μια μικρή σιωπή. Οι φίλοι δεν ήξεραν τι ακριβώς έπρεπε να ρωτήσουν. Μια έκπληξη

που δεν ήξεραν πως να την χειριστούν. Πώς ήταν δυνατόν να έχουν καλύψει μια τόσο

μεγάλη διαδρομή σε μια στιγμή; Ακόμα, δεν ήξεραν προς τα που έπρεπε να κινηθούν.

«Θάλλω, τι πρέπει να κάνουμε τώρα; Εσένα είναι ο κόσμος σου» της είπε ο Χάρη.

«Από εσένα δέχομαι τις οδηγίες, εάν δεν ξέρεις που θες να πάμε μπορώ να σας προτείνω

τα μέρη που πάνε τα παιδιά της ηλικίας σας. Εδώ έχουν άλλες βλέψεις και διαφορετικά

θέλω τα όντα».

Η Δήμητρα πρότεινε να πάνε σε έναν από τους σταθμούς που φτιάχνουν τα διαστημόπλοια.

Ήταν περίεργη για να δει πως τα κατασκεύαζαν. Καθώς πλησίαζαν έναν από τους

σταθμούς, τους πλησίασε ένα άλλο σκάφος και του έκανε σήμα να σταματήσουν.

«Σας παρακαλώ, μην πείτε κάτι. Αφήστε με να τον χειριστώ μόνη μου».

Μάλλον θα ήταν κάποιος έλεγχος, διότι εμφανίστηκαν ξαφνικά κοντά στο πλανητικό

σύστημα χωρίς να έχουν ειδοποιήσει. Η ώρα περνούσε και η Θάλλω δεν έδειχνε κάποια

ένδειξη ότι τα είχε καταφέρει. Χωρίς να τους έχουν πει κάτι το άλλο, το σκάφος

απομακρύνθηκε από κοντά τους και η Θάλλω τους οδηγούσε κοντά στο σημείο που τους

είχε παρακαλέσει η Δήμητρα να πάνε. Το πως τα κατασκεύαζαν ήταν πολύ διαφορετικά

από όσα είχαν δει και οι δύο τους. Διάφορα μικρά σκάφη έφερναν από την επιφάνεια του

πλανήτη τα υλικά, που μάλλον ήταν από το ίδιο κράμα υλικών, σαν το σκάφος που ήταν

μέσα. Όλες τους οι κινήσεις γίνονταν με απόλυτη αρμονία. Συντονισμένα στο κάθε

δευτερόλεπτο.

Derek Robotis

186

« Εδώ τι πλάσματα κατοικούν; Είμαι πολύ περίεργος να δω τι γίνεται σε αυτό το σύστημα

που μας έφερες».

«Είναι το κεντρικό σύστημα που προμηθεύει όλα τα αστρικά συστήματα που βρίσκονται σε

αυτό το τμήμα του γαλαξία. Είναι κατασκευαστές διαστημοπλοίων. Μπορούν να μας πάνε

όπου επιθυμούμε. Ακόμα και σε γαλαξίες πολύ μακριά. Εδώ είσαι και εσύ τώρα. Αλλά ο

μελλοντικός σου εαυτός. Είναι στην εποχή που πας και σώζεις τον Εχετλαίο από την μάχη

την Ατλαντίδας».

«Τι είναι αυτά που λέει, Χάρη; Πώς είναι δυνατόν να είσαι ήδη εδώ; Τι έχεις δυο

υποστάσεις ή είναι κάποιος σωσίας σου;»

Πώς ήταν δυνατόν να της εξηγήσει το τι έχει γίνει ή αυτό που θα γίνει; Το ότι ο μελλοντικός

εαυτός του ταξιδεύει και παλεύει ακόμα και πλάσματα τις μυθολογίας.

«Προφανώς, θα έχω κάπου που μένω ή ακόμα, εάν γνωρίζω καλά τον εαυτό μου, κάπου θα

υπάρχει κάποιο κρησφύγετο που θα μπορέσουμε να μείνουμε για λίγο. Θέλω να μας πας

εκεί και να ερευνήσουμε την πόλη και ίσως να μάθω και πράγματα για εμένα από τον

μέλλον μου. Απλά, πρέπει να είμαστε σίγουροι ότι δεν θα είναι εδώ ο μελλοντικός μου

εαυτός».

«Χάρη, έχω ακούσει και έχω δει πολλά και από τον κόσμο μου, ακόμα και από την εποχή

που γνωριστήκαμε στον Άλμπιον. Αλλά όλα αυτά με το μέλλον, που υποτίθεται ότι έχουμε

έρθει, είναι σχεδόν εξωπραγματικά».

«Σε καταλαβαίνω, απλά κοίτα έξω από το παράθυρο και θα καταλάβεις το επίπεδο του

πολιτισμού. Διπλά πλανητικό σύστημα κανονικά δεν μπορεί να υφίσταται. Ποιος μπορεί να

ξέρει ποια είναι τα επιτεύγματα; Τελικά, τι κάνω εγώ εδώ τόσο μακριά από τη γη; Έχω

καταφέρει να σώσω τον πλανήτη μου ή τα παράτησα και έφυγα για πάντα και περιφέρομαι

στο σύμπαν, ψάχνοντας απαντήσεις σε αιώνια αναπάντητα ερωτήματα;».

Κοιτούσαν έξω από το σκάφος και έβλεπαν με δέος όλα τα όσα γίνονταν. Διαστημόπλοια

κατασκευάζονταν, διαστημικοί σταθμοί και ολόκληρες πολιτείες ήταν σε τροχιά γύρω από

τους πλανήτες.

«Θάλλω, θέλω να με πας στο κρησφύγετο που δεν επισκέπτομαι τόσο συχνά». ,Δεν του

απάντησε κάτι απλά ξεκίνησε με τις αθόρυβες μηχανές της για τον ένα πλανήτη. Από

μακριά ο ένας από τους δύο ήταν γεμάτος με φύση και δέντρα. Σα να μην είχε πάνω του

τεχνολογία και ο άλλος ήταν πιο οργανωμένος, με πόλεις και ψηλά κτίρια που κάποια από

αυτά έφταναν μέχρι το όριο του διαστήματος. Κάποια από αυτά αιωρούνταν σε τροχιά

γύρω από τον πλανήτη και η αρχιτεκτονική τους ήταν απίθανη. Λεπτεπίλεπτα κτίρια που με

διάφορους χρωματισμούς. Κάποια ήταν πορφυρά και με σχέδια που δεν είχαν ξαναδεί.

Άλλα πάλι θύμιζαν πύργους του μεσαίωνα της γης. Ψηλά κάστρα που, όμως, ήταν

προσαρμοσμένα στη χροιά του πολιτισμού. Καθώς το σκάφος περνούσε μέσα από την

ατμόσφαιρα, οι πόλεις του πλανήτη ήταν παράκτιες ή επέπλεαν κοντά στη ακτή. Η Θάλλω

τους προσγείωσε σε μια ακτή που υπήρχε ένα μικρό κτίσμα.

«Εδώ θα βρείτε το κρησφύγετο που μου ζήτησες, Χάρη».

Derek Robotis

187

Ο Χάρη και η Δήμητρα βγήκαν από μέσα από το σκάφος. Γύρω από το κτίριο υπήρχε ένας

μεγάλος κήπος με διάφορα φυτά και λουλούδια. Κάποια από τα οποία θύμιζαν τη γη.

Προφανώς, υπήρχαν και καινούρια αρώματα της φύσης, που γαργαλούσαν τα ρουθούνια

των παιδιών.

«Σε όσους κόσμους και εάν έχω πάει, δεν έχω μυρίσει ξανά αυτά τα αρώματα» είπε η

Δήμητρα, καθώς χάζευε τα λουλούδια και τα πολύχρωμα άνθη τους.

«Ορισμένα από αυτά βρίσκονται και στον κήπο του σταθμού μας. Είμαι περίεργος πώς να

βρέθηκαν εκεί. Λες να τα φύτεψε ο Περκόφσκι ή κάποιος άλλος;».

Το ερώτημα του Χάρη είναι εύλογο. Η απάντηση δεν είναι δύσκολη. Ο μελλοντικός Χάρη το

έχει κάνει, αλλά πότε και γιατί; Το μυστήριο συνεχίζεται. Αφού περπάτησαν γύρω από το

κτίριο παρατηρώντας την χλωρίδα και την πανίδα, αποφάσισαν να μπουν μέσα και να

κάνουν μια πρώτη εξερεύνηση. Ήταν σαφώς το κτίριο του Χάρη. Ίσως να περνάει αρκετό

από τον χρόνο του μέσα εκεί. Είχε αρκετά κειμήλια από τη γη και από άλλα μέρη που είχε

ταξιδέψει. Αλλά τίποτα από τη ζωή του στη γη. Ούτε και φωτογραφίες από την οικογένεια

του. Παράξενο το γεγονός αυτό που δεν είχε κάτι να τον συνδέει με την ζωή του. Ίσως και

να έβρισκαν κάτι αργότερα. Προς το παρόν, έπρεπε να βρουν πληροφορίες για τον σκοπό

της παρουσίας του Χάρη εκεί αλλά και πόσο καιρό έχει μείνει. Ξαφνικά, τα φώτα μπήκαν σε

λειτουργία μόνα τους.

«Καλησπέρα, Χάρη. Καλώς ήρθες πίσω από το ταξίδι σου. Πως ήταν;» ακούστηκε η φωνή

της Θαλλούς. Προφανώς, αυτή θα ήταν μια άλλη εκδοχή της, που αγνοεί την ύπαρξη της

άλλης ή ακόμα και τη δικιά τους παρουσία.

«Θάλλω, θα ήθελα να μου δείξεις τις πρώτες καταχωρίσεις από την στιγμή που ήρθα εδώ».

«Όπως επιθυμείς» του απάντησε.

«Καταχώρηση πρώτη. Φτάνοντας στον κόσμο αυτόν τόσο μακριά. Δεν περίμενα ότι θα δω

έναν κόσμο τόσο γεμάτο. Όλα αυτά που έχουν γίνει με έφεραν σε έναν άλλο γαλαξία και σε

έναν πλανήτη που δεν κυβερνάται από τα πάθη των ανθρώπων. Όλα τα αγαθά εδώ

μοιράζονται με ίσους όρους. Δεν υπάρχει κάτι το δυσανάλογο στην κοινωνία τους. Ακόμα

και το όνομα τους συστήματος του υποδηλώνει. Όμνηρους ο πλανήτης, που η κοινωνία

τους έχει σα βάση έναν κώδικα που προέρχεται από έτη, πριν από τη μεγάλη έκρηξη. Μια

τόσο λανθασμένη άποψη που κράτησε εγκλωβισμένους τους επιστήμονες για τόσες πολλές

δεκαετίες. Σαν τα δόγματα που προσπάθησαν να επιβληθούν, για να ελέγχουν την

ελεύθερη σκέψη. Την σκέψη που εξελίσσεται και μεταλλάσσει ολόκληρες κοινωνίες».

Η πρώτη καταχώρηση δείχνει ότι ο Χάρη ακόμα και μετά από τόσα χρόνια παραμένει

προβληματισμένος και σκεπτόμενος για όσα έχουν προηγηθεί. Αλλά σίγουρα θα έχει μάθει

ακόμα πιο πολλά και έχει εξελιχθεί. Ο ίδιος ήθελε να μάθει κάτι ακόμα πιο σημαντικό.

«Θάλλω, θέλω να μου πεις μια πληροφορία που θεωρείς εσύ την πιο σημαντική που

κατέχεις στις καταχωρήσεις σου».

«Είναι μια πληροφορία που όποτε την αναφέρεις δεν σου αρέσει» του είπε η Θάλλω,

δείχνοντας να είναι ενοχλημένη με το θέμα. «Η ανακάλυψη ότι ο στρατηγός δεν είναι ο

Derek Robotis

188

αληθινός σου παππούς. Το πού βρίσκεται είναι ακόμα ένα μυστήριο που δεν το έχεις λύσει

και, έτσι, κατέληξες τόσο μακριά από την πατρίδα σου».

Η πληροφορία αυτή συντάραξε τον Χάρη. Έκατσε σε έναν καναπέ που είχε το δωμάτιο, για

να ηρεμήσει. Δεν μπορούσε να το αποδεχτεί το γεγονός αυτό. Ένας σωσίας έλεγχε τη ζωή

όλων για τόσα χρόνια.

«Και που βρίσκεται ο παππούς μου τώρα;» ο τόνος της φωνής του ήταν ήρεμος. Η

απάντηση που του έδωσε δεν ήταν σαφής, όπως θα την επιθυμούσε.

«Ο παππούς σου βρίσκεται σε κάποια κρυογονική μονάδα. Το πού βρίσκεται μας είναι

παντελώς άγνωστο».

Τουλάχιστον είναι ζωντανός και πρέπει να τον βρουν. Ίσως και να είναι το κλειδί για να

κερδηθεί ο πόλεμος, δίχως να γίνει μάχη. Θα έκανε ακόμα μια ερώτηση, αλλά δεν ήξερε

εάν θα του απαντούσε η Θάλλω. Ωστόσο, ήταν κομβικής σημασίας και έπρεπε να την κάνει.

«Τον παππού πότε τον βρίσκω Θάλλω;».

«Με μεγάλη λύπη θέλω να σου θυμίσω ότι ακόμα δεν τον έχεις βρει. Θα ήθελες να

ρωτήσεις κάτι άλλο; Με χαρά θα σε βοηθήσω».

Ο Χάρη δεν είχε κάτι άλλο να τη ρωτήσει που θα ήταν χρήσιμο. Το μέλλον σε έναν άλλο

γαλαξία είναι προδιαγεγραμμένο. Το που θα καταλήξει δεν το ξέρει ούτε και ο μελλοντικός

του εαυτός. Ο Χάρη ήθελε να αποφύγει την ολοκληρωτική σύγκρουση με τον μέχρι

πρότινος παππού του. Αλλά αυτή η μάχη θα γίνει και θα είναι και σφοδρή. Δεν θα

υπάρχουν εν μέρη νικητές και χαμένοι. Θα πρέπει να είναι τελειωτική. Σαν την δαμόκλειο

σπάθη, που δίνει την οριστική λύση στα πρόβλημα που υπάρχει. Νίκη της ουσίας και που

δεν θα του επιτρέψει να κάνει τα οποιαδήποτε όνειρα για να αποκτήσει και πάλι την

εξουσία. Αλλά όλα αυτά τα σχέδια πρέπει να τα καταστρώσει, αφού έχει αποκτήσει την

κατάλληλη εκπαίδευση από τον Υπερίωνα. Εφόσον τα όσα του έχει πει ισχύουν. Αφότου

αποχωρήσουν από τον πλανήτη που είναι, πρέπει να εδραιώσουν την καινούργια αποικία

στον Μαθουσάλα.

Η Δήμητρα ήταν και αυτή προβληματισμένη με τον Χάρη. Για αρκετή ώρα κάθονταν και

οι δυο τους σιωπηλοί.

«Δεν θέλεις να φύγουμε από εδώ μέσα και να πάμε να δούμε κάτι ακόμα σε αυτόν το

πλανήτη; Σίγουρα θα έχει τόσα πολλά καινούργια πράγματα να γνωρίσουμε. Έλα, πάμε.

Μην κάθεσαι άλλο μέσα στο μυαλό σου. Βγάλε τις σκέψεις σου και μην κουβαλάς όλο το

βάρος του κόσμου».

Δεν της έφερε αντίρρηση και, έτσι, αποφάσισαν να περπατήσουν κοντά στον δρόμο προς το

σπίτι του.

Derek Robotis

189

«Πρέπει σε όλο το ταξίδι που έχεις επιλέξει να κάνεις να περνάς και καλά. Έχουμε τόσα να

ανακαλύψουμε σε αυτόν τον κόσμο. Ας πάμε να δούμε τι είδους πλάσματα μένουν εδώ. Ο

μελλοντικός σου εαυτός σίγουρα θα έχει πολλούς λόγους για να έρθει εδώ» του είπε και

του έπιασε το χέρι και άρχισαν να περπατούν προς την έξοδο του σπιτιού. Το σπίτι ήταν

κοντά στην ακρογιαλιά και έχει την αυλή του. Παρόλο που ήταν αρκετά ανεπτυγμένος ο

πλανήτης, ο φράχτης ήταν από λευκό ξύλο. Σα να ήταν σε μια παλιά περιοχή της γης. Λες

και αναπολούσε εκείνη την εποχή της χαμένης αθωότητας. Που ο ίδιος δεν είχε ζήσει. Αλλά

είχε στην εικονική πραγματικότητα. Τα κτίρια που βρίσκονταν κοντά στο σπίτι ήταν ένας

συνδυασμός προχωρημένης αρχιτεκτονικής και φύσης. Ψηλά άσπρα κτίρια που είχαν και

πολλά δέντρα είτε στα μπαλκόνια τους είτε είχαν φυτρώσει στην οροφή των κτιρίων. Στην

θάλασσα που ήταν κοντά τους υπήρχαν κάποιες πλατφόρμες που, μάλλον, μπορούσαν να

προσγειωθούν εναέρια σκάφη. Σα να υπήρχε κάποια υποθαλάσσια κατασκευή από κάτω.

Και η Δήμητρα, όπως και ο Χάρη, είχαν την περιέργεια να δουν μια τέτοια κατασκευή. Ο

Χάρη είχε ξαφνιαστεί.

«Τι είδες πάλι και κοιτάς ψηλά;».

«Δες και εσύ» της απάντησε ο Χάρη. Ψηλά στον ουρανό υπήρχαν πόλεις που αιωρούνταν.

Λες και ήταν πανάλαφρες σαν πούπουλο και ένα απαλό αγέρι τις κρατούσε εκεί ψηλά. Τα

επιτεύγματα των κατοίκων του Όμνηρους είναι πραγματικά εντυπωσιακά. Υπάρχει μια

απόλυτη ισορροπία μεταξύ των κατασκευών με το περιβάλλον του πλανήτη. Η φύση και τα

δέντρα είναι παρόντα, τα σπίτια τους όμορφα και μπορεί κάποιος να μείνει μέσα, δίχως να

νιώθει ότι είναι φυλακισμένος. Σαν κάποιες περιοχές της γης. Βέβαια, είναι και πολιτισμός

χιλιάδες χρόνια ανεπτυγμένος και έχουν βρει την αρμονία μέσα τους. Δεν βεβηλώνουν τον

χώρο στον οποίο ζουν. Έχουν έναν ιδανικό πλανήτη. Θα ήταν ωραία να γνώριζαν και

κάποιον από τον πλανήτη. Δεν είχαν δει κάποιον πεζοπόρο. Αν και είχαν διανύσει κάποια

τετράγωνα.

Εκεί που περπατούσαν, συνάντησαν έναν από τους κατοίκους να περπατά με το παιδί

του.

«Καλησπέρα» είπαν ο γονέας και το παιδί.

«Καλησπέρα» αποκρίθηκαν και οι δύο φίλοι.

«Χάρη και Δήμητρα, πώς σας φαίνεται ο πλανήτης μας; Είμαστε τυχεροί που έχουμε όλα

αυτά στην διάθεση μας. Βέβαια, μας πήρε χιλιάδες χρόνια για να φτάσουμε σε αυτό το

σημείο. Ας σωπάσω τώρα γιατί είμαι σίγουρος ότι θα έχετε πολλές ερωτήσεις να μας

κάνετε».

Δεν τον ρώτησαν αμέσως. Ο Χάρη ήθελε να καθαρίσει τις σκέψεις του πρώτα.

«Καταλαβαίνω ότι έχετε τηλεπάθεια. Είστε πράγματι αρκετά ανεπτυγμένοι και τεχνολογικά

αλλά και πνευματικά και σίγουρα θα έχετε λύσει και πολλά από τα φιλοσοφικά σας

ερωτήματα, που εμάς μας ταλαιπωρούν εδώ και πολλά χρόνια.

Derek Robotis

190

«Χάρη και Δήμητρα, πρέπει να ξέρετε ότι γνωριζόμαστε πολύ καλά».

«Μα δεν σας έχουμε ξαναδεί» του είπε η Δήμητρα.

«Δεν γνωρίζω την ηλικία που είστε τώρα. Αλλά τους μελλοντικούς σας εαυτούς, όταν

επιλέξατε να έρθετε σε αυτόν τον πλανήτη να μείνετε».

Εκείνη την στιγμή σάστισαν για λίγο. Τόσες αποκαλύψεις μέσα σε τόσο σύντομο χρονικό

σημείο! Τί άλλο θα μπορούσαν να μάθουν για το μέλλον, που να μην επηρεάζει το παρόν

τους; Σε ποιο σημείο βρίσκονται οι μελλοντικοί τους εαυτοί τώρα;

«Τι άλλο έχετε να μας πείτε για το μέλλον μας; Πόσο καιρό μένουμε εδώ;»

«Για χρόνια είστε εδώ, αλλά μου είπε να μην σου πολλά για το μέλλον σας. Διότι μαζί

πρέπει να διαβείτε το μονοπάτι σας. Δεν πρέπει εγώ να σας πω που θα πάτε. Ωστόσο, θα

σας πρότεινα να πάτε στην πόλη που είναι κάτω από το νερό. Παρεμπιπτόντως, εγώ είμαι ο

Σίμιων. Εάν χρειάζεστε κάτι, όσο θα είστε εδώ, μην διστάσετε να με βρείτε».

«Σε ευχαριστούμε πολύ για όσα μας είπες και για την καλή σου διάθεση να μας απαντήσεις

σε ερωτήματα που έχουμε».

Ο καθένας πήρε τον δρόμο του. Οι δύο φίλοι ήταν λίγο αναστατωμένοι. Ο Χάρη είχε

αποδεχτεί τη ζωή του ότι ίσως και να γυρνάει από πλανήτη σε πλανήτη, για να μάθει όσα

μπορεί. Ωστόσο, η Δήμητρα δεν περίμενε να τον ακολουθήσει μόνιμα σε μια περιπέτεια και

να περνούσαν τόσα χρόνια μαζί. Τα συναισθήματα της ήταν ξεκάθαρα. Ένιωθε μια έλξη για

τον Χάρη όπως και αυτός. Δεν περίμενε ότι θα μετουσιωθεί σε κάτι τόσο δυνατό. Βέβαια, το

μέλλον θα είναι ο τελικός κριτής όλων αυτών που ενδεχομένως θα γίνουν η όχι.

«Τα όσα είπε έχουν πολύ ενδιαφέρον. Δεν θα περίμενα τελικά να φτάσω να ζω κάπου τόσο

μακριά».

Ο Χάρη της χαμογέλασε και την φίλησε. Μια κίνηση που έδινε σιγουριά και ήθελε να την

πράξει από καιρό. Ίσως και από την πρώτη στιγμή που την είδε. Δεν είχε περάσει πολύς

καιρός, αλλά αυτά που είχαν ζήσει και δει μαζί ήταν πολλά και συναρπαστικά. Το φιλί ήταν

γεμάτο πάθος και το ένιωσαν και οι δυο τους στο κορμί τους. Ή στιγμή χαράκτηκε για πάντα

στα χείλη του Χάρη, όπως και στις αναμνήσεις του. Η Δήμητρα δεν περίμενε αυτήν την

κίνηση και ξαφνιάστηκε. Το ένιωσε και αυτή ότι ήταν το φιλί που θα τους ένωνε για πάντα.

Χαράκτηκε ανεξίτηλα σε όλο τους το είναι.

«Δεν νιώθω κάποια αμηχανία, παρόλο που ήταν το πρώτο μου φιλί. Όλα ήταν πολύ

ωραία».

Η Δήμητρα δεν του είπε κάτι, απλά τον έπιασε και τον ξαναφίλησε. Δεν χρειάστηκε να πει

κάτι η ίδια. Αφού ολοκλήρωσαν και το δεύτερο φιλί τους, αποφάσισαν να πάνε να δουν την

υποθαλάσσια πόλη που τους είχε προτείνει ο Σίμιων. Έτσι, επέτρεψαν στο καταφύγιο του

Χάρη που μάλλον θύμιζε σπίτι. Βέβαια, ενός εργένη και όχι ενός ζευγαριού. Ίσως και να

είχαν τη φωλιά τους κάπου αλλού στον πλανήτη. Στην άκρη της αυλής υπήρχε ένας μικρός

μόλος. Ωστόσο, δεν υπήρχε κάποιο μικρό πλοίο που θα τους οδηγούσε στη θάλασσα και να

Derek Robotis

191

καταφέρουν να μπουν στην πλωτή αποβάθρα. Έτσι, αποφάσισαν να μπουν ξανά μέσα στο

σπίτι, μήπως και έβρισκαν κάποιο στοιχείο για το πως θα περάσουν απέναντι. Μόνο η

Θάλλω θα μπορούσε να τους την απαντήσει στο ερώτημα τους.

«Θάλλω, μήπως υπάρχει κάποιο πλοίο ή άλλο μέσον που θα μπορούσαμε να

χρησιμοποιήσουμε;» ρώτησε ο Χάρη. Τότε άνοιξε μια καταπακτή από το πάτωμα του

σπιτιού και αποφάσισαν να κατέβουν να δουν τι τους περίμενε. Ήταν ένα υπόγειο που είχε

βιβλία. Το θεαματικό ήταν ότι βρίσκεται κάτω από την επιφάνεια της θάλασσας. Η θέαση

ήταν κάτι που δεν είχαν ξαναδεί. Το κυανό σε όλο του το μεγαλείο. Τόσες πολλές ήταν οι

αποχρώσεις του που έμοιαζε με ουράνιο τόξο μέσα στο νερό. Τα νερά ήταν πεντακάθαρα.

Ούτε ίχνος από ακαθαρσίες. Όπως πρέπει να είναι το περιβάλλον καθαρό και χωρίς να

φαίνεται ότι μένουν πλάσματα που το μολύνουν. Αρμονία, όπως επιβάλλεται να είναι.

Πολλά τα βιβλία που υπάρχουν εδώ. Καθώς τα παρατηρούσε, ο Χάρη πρόσεξε ότι υπήρχαν

και τίτλοι που είχε δει ο ίδιος στην βιβλιοθήκη του Μαθουσάλα. Το μέλλον του

αναδιπλώνεται μπροστά του. Το μέλλον που ο ίδιος είχε επιλέξει. Βέβαια, ένιωθε και μια

ηρεμία πλέον, διότι δεν θα ήταν μόνος σε αυτό το ατελείωτο μονοπάτι. Θα είχε και την

Δήμητρα, που εκείνη την ώρα κοιτούσε από το τζάμι του βάθος του ωκεανού.

«Χάρη μου, θέλω να σε ρωτήσω κάτι».

«Βέβαια, ό,τι θες» της απάντησε εκείνος.

«Ξέρω ότι δεν γνωριζόμαστε πολύ καιρό. Παρόλ΄ αυτά έχουμε δει τόσα πολλά μαζί , που θα

μου ήταν αδιανόητο να τα έχω ζήσει όλα αυτά, εάν δεν ήσουν εσύ. Απλά θέλω να σε

ρωτήσω εάν τώρα έχεις μυστικά από εμένα; Δεν θέλω να νομίζεις ότι δεν μπορείς να με

εμπιστευτείς».

«Όμορφο μου κορίτσι, όχι δεν σου έχω μυστικά. Αλλά έχουν συμβεί τόσα πολλά αυτόν τον

χρόνο που, εάν σου τα εξιστορήσω, δεν θα μας έφτανε μια ολόκληρη βδομάδα. Είναι τόσα

πολλά αυτά που έχουν γίνει, που ακόμα και τώρα διαγράφεται το μέλλον ενώ εμείς είμαστε

από άλλη χρονική στιγμή και αυτά που θα γίνουν τα βιώνουμε τώρα, πριν γίνουν. Το

παράδοξο του χρόνου. Αλλά να ξέρεις, δεν σου έχω μυστικά. Δεν λέω ό,τι βλέπω και ό,τι

σκέφτομαι, διότι δεν θα με πιστέψουν οι οικείοι μου. Για αρκετούς μήνες βλέπω πλάσματα

που δεν μπορούν να δυο οι άλλοι. Λες και τα μάτια μου βλέπουν συχνότητες του φωτός

που δεν έχουν την δυνατότητα να δυο οι άλλοι».

«Τι ακριβώς θες να μου πεις; Σαν πνεύματα ή άλλα πλάσματα άλλων διαστάσεων;». Η

Δήμητρα απορούσε πραγματικά με αυτά που της έλεγε ο Χάρη. Λες και από όλες του τις

περιπέτειες είχε χάσει τη δυνατότητα της λογικής σκέψης. Σα να του μιλούσε για πράγματα

και καταστάσεις αλλοπρόσαλλες.

«Δεν θέλω να σου πω και άλλα, γιατί δεν τα έχω ξεκάθαρα στο μυαλό μου. Ας βρούμε έναν

τρόπο να πάμε στην υποθαλάσσια πόλη. Κάπου θα πρέπει να υπάρχει ένα σκάφος».

Η Θάλλω είχε την απάντηση.

«Υπάρχει ένα δωμάτιο και ένα μικρό κέντρο ελέγχου που έχει μέσα ένα υποβρύχιο που θα

σας οδηγήσει στην υποθαλάσσια πόλη που θέλετε να πάτε».

Derek Robotis

192

Ήταν καλά κρυμμένο αυτό το σημείο μέσα στο σπίτι. Ήταν πίσω από μια μικρή βιβλιοθήκη.

Ένα κρυφό δωμάτιο στο κρυφό δωμάτιο. Ο πίνακας ελέγχου ήταν στην θέση του. Πάνω έχει

και οθόνες που μάλλον δεν ήταν μόνο για το υποβρύχιο. Ίσως, ο Χάρη να προσπαθούσε να

δει και άλλα πράγματα που συνέβαιναν σε αυτό το περίεργο πλανητικό σύστημα. Στην

άκρη της αίθουσας υπήρχε ακόμα μια πόρτα. Εκεί ήταν μια αίθουσα που έκαναν την

αποσυμπίεση από το μεγάλο βάθος που θα έρχονταν από την επιστροφή τους. Φόρεσαν

τις ειδικές στολές που υπήρχαν εκεί και μπήκαν μέσα στο μικρό υποβρύχιο. Ο Χάρη ζήτησε

από την Θάλλω να τους οδηγήσει στον αυτόματο για τους πάει εκεί. Ήθελαν και οι δυο τους

να απολαύσουν τη διαδρομή, διότι ήταν η πρώτη τους φορά κάτω από το νερό. Η εμπειρία

ήταν σχεδόν εξωπραγματική. Η θαλάσσια ζωή του πλανήτη δεν έμοιαζε με κάτι που είχαν

συναντήσει. Υπήρχαν ψάρια και θηλάστηκα που πιθανόν να είχαν και αυξημένη

νοημοσύνη, διότι κολυμπούσαν γύρω από το μικρό σκάφος τους, κάνοντας χειρονομίες

εγκάρδιες. Τους χαιρετούσαν, σαν να τους γνώριζαν. Οι κάτοικοι αυτού του πλανήτη είναι

τόσο φιλικοί που με την αρετή έλυσαν όλα τα προβλήματα τους. Ίσως η ευγένεια στο

πνεύμα του ανθρώπου να είναι η λύση στα προβλήματα που επηρεάζουν τον άνθρωπο.

Ούτε μάχες, ούτε στρατιωτικές ετοιμασίες χρειάζονται. Μεγαλόπνοα σχέδια και

καινοτομίες που προβλέπονται να χρησιμοποιηθούν για συγκρούσεις. Να, σαν το χαμόγελο

του παράξενου έλλογου πλάσματος που τους χαιρέτησε πριν. Οι σκέψεις του Χάρη ήταν

σαφώς διαφορετικές από αυτές που είχε κάνει στο παρελθόν. Πιθανόν η λύση στο μεγάλο

του πρόβλημα να είναι κάτι τόσο απλό. Αλλά ήταν και σε έναν γαλαξία πολύ μακριά. Η

δομή και η ιδιοσυγκρασία τους είναι καταφατικά διαφορετικές από αυτές που έχουν στη

γη. Πώς θα μπορούσε να πείσει τον στρατηγό να υιοθετήσει μια τέτοια στάση;

Παράλληλα, να του αποκάλυπτε την τοποθεσία του πραγματικού του παππού. Δύσκολο το

εγχείρημα. Στην ιστορία της γης ένας Ινδός το κατάφερε να διώξει τον δυνάστη του και

έζησε μετά για να δει την ελευθερία να μετουσιώνεται σε κάτι που δεν ήθελε ούτε ο ίδιος.

Όσοι και να προσπάθησαν πριν και μετά, πάντα εμφανίζονται φιγούρες που καπηλεύονται

το όνειρο. Δεν υπάρχει τίποτα χειρότερο από το να σου καταστρέφουν το όνειρο. Ο Χάρη

σκέφτηκε ότι ίσως να ήταν μια ενδεχόμενη λύση. Ίσως και να ήταν η έσχατη, βέβαια.

Μπορεί και να ήταν αυτήν που χρειάζονταν πιο πολύ.

Ο Ωκεανός είχε πολλά πλάσματα. Τόσο όμορφα αλλά και τρομακτικά σε μέγεθος. Ήταν

σαν έβλεπε ο Χάρη ταινίες που απεικόνιζαν την εποχή των δεινοσαύρων. Ωστόσο, δεν

θύμιζαν τους δεινόσαυρους της γης. Είναι σα να εξελίχθηκε η νοήμων ζωή αλλά και όλα τα

πλάσματα που έπλασε η φύση μαζί. Λες και δεν έγιναν μεγάλες καταστροφές από την φύση

ή κάποιο μεγάλο κομήτη να έρθει και ανακατατάξει την ισορροπία της φύσης. Μια

κοινωνία πολύ διαφορετική από τη γη. Ήταν σα να ήταν σε κάποιο παραμύθι μέσα στον

ωκεανό. Σαν μια χαμένη Ατλαντίδα που έχουν ακούσει από τις ιστορίες και όχι σαν αυτούς

τους κακόβουλους που είχε δει ο Χάρη μαζί με τον Εχετλαίο. Αφότου περιηγήθηκαν λίγα

ακόμα λεπτά στο νερό, τελικώς έφτασαν στην πόλη που τόσα είχε να τους αποκαλύψει. Τα

φώτα που υπήρχαν στην πόλη ήταν άκρως εντυπωσιακά. Μια πόλη φωταγωγημένη, σα να

δίνει την ελπίδα σε εκείνους που είναι χαμένη στην άβυσσο. Φτάνοντας στην πόλη, το

σκάφος αυτόματα πήγε σε μια ειδική θέση για να προσδεθεί. Όλα εξελίσσονταν

φυσιολογικά. Λες και δεν συνέβαινε κάτι το παράξενο.

«Χάρη, έχεις ξαναπάει ποτέ σε υποθαλάσσια πόλη;».

Derek Robotis

193

«Όχι. Αν και έχω ταξιδέψει σε αρκετά σημεία τον χρόνο που μας έχει περάσει. Δεν πίστευα

ότι θα τα κατάφερνα να δω κάτι τόσο εντυπωσιακό. Εσύ έχεις δει ξανά, Δήμητρα;».

«Αυτό που έχω ακούσει είναι ότι υπάρχουν υδάτινοι κόσμοι που δεν έχουν καθόλου ξηρά.

Δεν είχα δει ποτέ και ακούσει για πόλεις κάτω από το νερό. Αυτός ο πλανήτης είναι

παράξενος. Σα να είναι πολλοί πλανήτες μαζί. Ένα σύμπλεγμα πολιτισμών και ζωής».

Η παρατήρηση της ήταν σωστή. Το μόνο ερώτημα που είχε ήταν τι γύρευαν εκεί σε αυτό το

σημείο. Ποιος ήταν ο σκοπός τους. Βγαίνοντας από την καταπακτή, είδαν μια αγορά με

μαγαζιά και μικρά καταστήματα που πρόσφεραν διάφορα μπιχλιμπίδια ή ακόμα και

βότσαλα από τον βυθό του πλανήτη. Λες και είναι σε κάποια υπαίθρια αγορά. Σα να έχουν

πάει σε κάποιο διαστημικό θέρετρο, αλλά δεν ήταν αυτός ο σκοπός τους. Η πόλη ήταν

χωρισμένη σε πολλά επίπεδα. Για κάποιο λόγο η Θάλλω επέλεξε να τους πάει εκεί. Τι να

αποσκοπούσε πραγματικά; Προχωρούσαν στους πάγκους διακριτικά, για να μην

προκαλέσουν και τους πλησιάσουν και αρχίσουν τις ερωτήσεις. Τι θα τους έλεγαν; Ότι

έχουν έρθει από κάποιον άλλον γαλαξία; Δεν θα τους πίστευαν. Έπρεπε να βρουν και κάτι

να πάρουν ή τουλάχιστον να προσποιούνταν ότι έψαχναν κάτι για να αγοράσουν, έστω και

ας μην είχαν χρήματα μαζί τους. Οι πάγκοι ήταν τοποθετημένοι γύρω από μια μεγάλη λίμνη

που και αυτή είχε γύρω της γρασίδι. Λες και βρίσκονταν στη γη πριν από δυο αιώνες που

όλα ήταν χαρμόσυνα. Ξαφνικά, τους πλησίασε ένας πωλητής και τους είπε «Πρέπει να είναι

πρώτη φορά που έρχεστε στην αγορά μας. Είστε από αυτούς που μένουν στον ουρανό ή

ακόμα και στις νέες πολιτείες, που είναι σε τροχεία γύρω από τον πλανήτη. Ελάτε να δείτε

τους κρυστάλλους που έχω να σας δώσω. Είμαι σίγουρος ότι δεν θα έχετε δει ποτέ!» είπε

με ενθουσιασμό. Είχε ένα κολιέ που πάνω του είχε έναν κρύσταλλο που έμοιαζε πολύ με

αυτούς που έβρισκε στα ταξίδια του. Μόνο που ήταν μισός.

«Θα ήθελα σας ρωτήσω. Ο κρύσταλλος είναι σα να του λείπει ένα μικρό κομμάτι του.

Μήπως το έχετε εσείς ή ξέρετε που μπορούμε να τον βρούμε;» ρώτησε ο Χάρη με εμφανή

την περιέργεια του.

«Δεν ξέρω ακριβώς από που έχει έρθει. Αλλά μου έχουν πει ότι λόγω του χρώματος του

μπλε προέρχεται από έναν υδάτινο κόσμο πολύ μακριά από εδώ. Αλλά δεν γνωρίζω

ακριβώς από που».

«Σας ευχαριστώ για τις πληροφορίες, που μου δώσατε. Πώς θα μπορούσαμε να

ξεπληρώσουμε για το κολιέ που μας δώσατε;».

Εν τω μεταξύ, η Δήμητρα το χαίρονταν ιδιαίτερα που το φορούσε γύρω από το λαιμό της.

Σαν μικρό κοριτσάκι που της είχαν δώσει ένα πολύτιμο δώρο και το κοιτούσε με τόσο

θαυμασμό.

«Δεν μου οφείλετε κάτι. Είναι δώρο για την όμορφή κοπέλα. Ο κρύσταλλος ταιριάζει τόσο

με το χρώμα των ματιών της. Είναι πραγματικά υπέροχος».

«Ο κρύσταλλος που σου έδωσε είναι σπάνιος και είναι χρονοκρύσταλλος. Είναι ίδιος με

αυτόν που θέλουμε να ενώσουμε και τότε θα μας δείξει πως θα πάμε στο δέντρο. Που είναι

και ο τελικός μας προορισμός, τουλάχιστον για αυτό το ταξίδι μας. Τώρα, θα πρέπει να

πάμε να βρούμε τον υδάτινο κόσμο. Ξέρω για ποιον πρόκειται. Δεν θα είναι δύσκολο να τον

βρούμε. Αλλά θα πρέπει να χωριστούμε σε ομάδες».

Derek Robotis

194

«Τι εννοείς ότι θα πρέπει να χωριστούμε σε ομάδες; Δεν θα είναι επικίνδυνο, μήπως και

πάρουν άλλη τροπή τα πράγματα από αυτήν που θέλεις;».

Η ερώτησης της Δήμητρας ήταν σωστή. Αλλά ο Χάρη είχε εμπιστοσύνη και στον Εχετλαίο

όπως και στον Ωρίων. Όλοι είχαν ένας κοινό σκοπό. Κανείς δεν θα έπραττε κάτι που θα

έβαζε σε κίνδυνο την αποστολή τους.

Οι μέρες της αναψυχής τους έφταναν στο τέλος τους. Σύντομα θα έπρεπε να επιστρέψουν

στον γαλαξία τους και στον σταθμό τους. Ήταν στιγμή της ανασύνταξής τους. Τόσα είχαν

περάσει όλους αυτούς τους μήνες. Προς το παρόν, βέβαια, θα απολάμβαναν όση ώρα θα

έμεναν στον Όμνηρους. Ήθελαν να δουν και τους σταθμούς που ήταν σε τροχιά γύρω από

τον πλανήτη και αυτό θα έκαναν. Γύρω από τη λίμνη και τους μικρούς πάγκους, υπήρχαν

μικρά μαγαζιά από πολλές και διάφορες φυλές του σύμπαντος. Κάποια έμοιαζαν με τους

κατοίκους της γης, άλλα πάλι είχαν εξελιχθεί από τα πλάσματα του νερού. Είχαν και

βράγχια και πνεύμονες και μπορούσαν να αναπνέουν σε όλες τις συνθήκες. Ήταν και μια

φυλή που έμοιαζε με χταπόδι και περπατούσαν με τέσσερα άκρα, ενώ τα πάνω άκρα τα

χρησιμοποιούσαν σαν χέρια, για να κάνουν τις συναλλαγές τους. Η δόμηση της κοινωνίας

έμοιαζε σαν αυτή του ‘Άλμπιον ωστόσο, δεν ήταν κάτω από την βούληση κανενός. Ήταν μια

ελεύθερη κοινωνία στο απόγειο της δημοκρατίας και της ευνοούμενης πολιτείας. Κάτι που

ήθελε να μάθει ο Χάρη ήταν η ιστορία της του πλανήτη. Ποιος και πότε την είχε ιδρύσει.

Αυτές τις απαντήσεις τις είχε η Θάλλω. Πιθανόν να ήταν και οι απαντήσεις για την δικιά του

ιδανική πολιτεία. Πιθανόν να είναι για αυτόν το ιδανικό παράδειγμα για το πως πρέπει να

είναι μια κοινωνία. Ίσως να πρέπει να αντιγράψει τους νόμους και την δομή της. Με αυτές

τις σκέψεις οι δύο τους επέστρεψαν στο υποβρύχιο τους, για να επιστρέψουν στην

επιφάνεια. Καθώς επέστρεφαν, η Δήμητρα κοίταζε τον κρύσταλλο με πολύ προσοχή, σα να

την είχε μαγέψει ο κρύσταλλος.

«Χάρη, άκου με λίγο. Θέλω να την προσοχή σου».

«Ναι ασφαλώς» της απάντησε.

«Μικρή είχα ακούσει για έναν πλανήτη του είχε χρονοκρυστάλλους. Ίσως να πρέπει να

πάμε εκεί, εάν σου λείπουν κομμάτια. Θα ήταν μια καλή ευκαιρία να πηγαίναμε εκεί και να

συντομεύαμε το ταξίδι μας».

«Πρώτα πρέπει να ελευθερώσουμε τη γη από τον στρατηγό και μετά να πάμε να βρούμε το

δέντρο. Τώρα πρέπει να βρούμε που είναι ο κανονικός μου ο παππούς. Αυτό θα είναι ένα

νέο που δύσκολα θα το δεχτεί ο πατέρας μου. Πρέπει να αποσπάσουμε τις πληροφορίες

από τον ίδιο τον στρατηγό. Και αυτό δεν θα είναι εύκολο εγχείρημα».

Το σκέφτονταν για λίγο η Δήμητρα και του είχε μια απάντηση «Μπορεί η πληροφορία να

είναι κρυμμένη σε κάποιο φάκελο ή σε έναν από τα βιβλία που είχε κρυμμένα στη βάση

του. Πρέπει να ψάξουμε. Τα βιβλία είναι πλέον στην κατοχή μας. Οπότε, τώρα που θα

γυρίσουμε, να ψάξουμε».

«Ναι, είναι καλή ιδέα αυτή. Αλλά θα το πούμε μόνο στον πατέρα μου. Σε κανέναν άλλον. Η

συμβουλή του σίγουρα θα είναι σωστή και τον αφορά. Θα ξέρει καλύτερα τι να κάνουμε

όλοι μαζί».

Derek Robotis

195

Όσο μιλούσαν επέστρεψαν στο κρησφύγετο. Ήδη είχαν μείνει πολύ εκεί. Υπήρχε ο κίνδυνος

να συναντούσαν τους μελλοντικούς τους εαυτούς και δεν έπρεπε. Το παρόν και το μέλλον

είναι άρρηκτα συνδεδεμένα και οι κινήσεις πρέπει να είναι προσεκτικές. Ωστόσο, πρέπει να

αδράξουν την ευκαιρία να δουν και να ζήσουν σε αυτόν τον πλανήτη. Με μια φρέσκια

ματιά, την στιγμή που το πνεύμα τους είναι ξεκούραστο. Θα είναι μια ευχάριστη ιστορία,

που θα μπορέσουν την διηγηθούν σε όλους τους φίλους τους. Ωστόσο, ο Χάρη δεν ήθελε

να πει σε κανέναν ότι εκεί θα κατέληγε να ζήσει για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα στο

μέλλον του. Ήταν μια απορία που την είχε και ο ίδιος, βέβαια, για το πώς θα κατέληγε εκεί.

Μια τόσο μακρινή Ιθάκη που είχε να δώσει τόσα πολλά σε τόσα πλάσματα του σύμπαντος.

Απορούσε, βέβαια, τι άλλο να υπήρχε στον γαλαξία της Ανδρομέδας ή ακόμα και σε

γαλαξίες που ήταν κοντά τους. Πόσες εκφάνσεις είχε ένας πολιτισμός; Ο Χάρη ένιωθε ότι

είχε πολλά ακόμα να μάθει και οι απορίες του, όπως απαντήσεις, βρίσκονταν μπροστά του.

Συνάμα, έπρεπε να απολαύσει και το ταξίδι του. Η επίσκεψη στον Όμνηρους είχε αυτόν τον

σκοπό και οι δύο τους ένιωθαν ότι το είχαν καταφέρει. Να χαλαρώσουν και ξεχάσουν για

λίγο όλες τις ευθύνες που είχαν. Ανασύνταξαν τις δυνάμεις και ήταν κάτι που έπρεπε να

είχε γίνει πριν από πολύ καιρό. Ώστε να γίνει πιο βατό το μονοπάτι που έπρεπε να

διανύσουν. Φτάνοντας στο σπίτι, έβγαλαν τις ειδικές στολές που φορούσαν και ανέβηκαν

και πάλι στον έξω κόσμο, που ήταν γεμάτος με όμορφα σχέδια στον ουρανό. Τα σύννεφα

είχαν τις αποχρώσεις του ηλιοβασιλέματος. Λες και το πινέλο κάποιου ζωγράφου είχε

διαλέξει τον ουρανό για καμβά του. Χάζευαν λίγο τον ουρανό, κρατώντας ο ένας το χέρι του

άλλου. Το ταξίδι τους έφερε πιο κοντά και πλέον σαν ζευγάρι θα πορευτούν στο μέλλον.

Κράτησαν τη στιγμή στη μνήμη τους, να ήταν μια ζωγραφιά που θα την θυμούνταν για

πάντα. Μπήκαν και πάλι στο σκάφος τους. Σιγά σιγά άφηναν πίσω τους την επιφάνεια του

πλανήτη. Περνούσαν μέσα από τα σύννεφα, που προ ολίγου κοιτούσαν. Τώρα ήθελαν να

δουν από κοντά και τον σταθμό που ήταν σε τροχιά γύρω από τον πλανήτη. Διάλεξαν

τυχαία ένας από τους σταθμούς και τον πλησίασαν. Λίγο πριν βρουν μια πλατφόρμα για να

προσγειωθούν, η Θάλλω είχε κάτι να τους πει.

«Θα σας πρότεινα να μην επιλέξετε να μπείτε μέσα τώρα. Ο Χάρη είναι ήδη εδώ. Βλέπω το

διαστημόπλοιο του».

Θα ήταν περίεργο το συναίσθημα, εάν συναντούσε τον εαυτό του και έτσι επέλεξαν ότι θα

ήταν πιο φρόνιμο να επέστρεφαν πίσω στον εποχή τους. Σε έναν γαλαξία και σε έναν

σταθμό πολύ μακριά από την εποχή τους. Ωστόσο, τώρα ο Χάρη με τη Δήμητρα, πλέον ως

ζευγάρι, θα μπορέσουν να αντιμετωπίσουν ό,τι είναι να τους φέρει το μέλλον μαζί. Ο

δυναμισμός της, ακόμα οι πολεμικές της δυνατότητες, την κάνουν μοναδική για το Χάρη.

Ήταν μια ιδιαίτερη κοπέλα. Είχε μαύρα μαλλιά, αλλά ακόμα και διαφορετική της μορφή

στο πρόσωπο. Είχε μικρές κόκκινες φακίδες που είναι εξέλιξη από τις διαφορετικές

συνθήκες από τον πλανήτη της. Ο Ωρίων και αυτή ήταν από τον ίδιο πλανήτη, αλλά από

διαφορετική περιοχή. Η δική της η φυλή ήταν γηγενής. Για αυτό και τα διαφορετικά

χαρακτηριστικά. Προφανώς, αυτή η εξέλιξη ήταν σημαντική και για τους δυο, αλλά θα ήταν

και σημαντική όσον αφορά και τη ζωή τους και σίγουρα θα ήταν μια έκπληξη για όλους. Θα

ήτα μια νέα δυναμική σε όλη την ομάδα. Με αυτόν το νέο παρονομαστή, η Θάλλω τους

επέστρεψε στην εποχή τους και σύντομα θα έμπαιναν πάλι στον σταθμό όπου θα άρχιζαν

και οι ερωτήσεις. Που πήγαν και γιατί; Τι μπορεί να είχε γίνει;

Derek Robotis

196

Η νέα πατρίδα

Στον σταθμό όλα έμοιαζαν ίδια, δεν είχε αλλάξει κάτι. Η Θάλλω προσγείωσε

διαστημόπλοιο σχεδόν αθόρυβα. Αν και ήταν αργά, βάσει της κεντρικής ώρας της γης, ο

Εχετλαίος τους κατάλαβε ότι είχαν φύγει και πήγε να τους δει. Η διαίσθησή του ήξερε ότι

κάτι είχαν σκαρώσει οι δύο νέοι και θα πήγαινε να μάθει τι ακριβώς είχαν κάνει. Τους

υποδέχτηκε, περιμένοντας τους έξω από την καταπακτή που άνοιξε.

«Καλώς τα παιδιά που ταξίδεψαν σε μέρη μακρινά. Μάλλον έχετε να μου δώσετε κάποιες

εξηγήσεις για το που πήγατε».

Ο Χάρη ήξερε ότι δεν θα μπορούσε να τον αποφύγει και να μην δώσει εξηγήσεις.

«Πήγα να βρω αυτόν που σε έσωσε, όταν ήσουν και εσύ στην μάχη με τους Άτλαντες».

«Και τελικά τον συνάντησες;».

«‘Όχι, αλλά έχω μια πληροφορία που, εάν είναι αληθινή, αλλάζει τα πάντα».

«Είναι πολλά αυτά που έχεις μάθει στο μέλλον και ανατρέπουν τα γεγονότα και τα δικά σου

αλλά και του κόσμου που ζούμε. Μα καλά, πόσο καιρό λείπατε; Χάρη; έχεις αρχίσει να

βγάζεις και μούσι στο πρόσωπο σου».

Δεν το πίστευε ότι είχε γίνει αυτό. Σα να κύλησε πιο γρήγορα ο χρόνος για αυτόν. Ακόμα και

τα ρούχα του είχαν μικρύνει πάνω του. Τι μπορεί να έγινε και ο χρόνος να τον επηρέασε

τόσο πολύ; Το παράλογο της υπόθεσης ήταν ότι η Δήμητρα δεν είχε δείξει σημάδια ότι είχε

επηρεαστεί η ίδια. Λες και ο Χάρη είχε περάσει από χρονική ρωγμή και μεγάλωσε απότομα

δυο χρόνια. Λες και ήταν επιτακτική η ανάγκη να μεγαλώσει γρήγορα για τις μάχες που θα

έρχονταν. Αλλά ποιος θα μπορούσε να επιτελέσει μια τέτοια πράξη. Η γνώση για την

εκμετάλλευση του χρόνου μπορεί να γίνει από πλάσματα ενός ανώτερου επιπέδου. Και δεν

βρίσκονταν κοντά κάποιο τέτοιο πλάσμα. Αυτό που έπρεπε να καταλάβει ο Χάρη ήταν ότι

τα πλάσματα αυτά δεν ενεργούν μέσα στις παραμέτρους που έχουν οι ίδιοι. Είναι εκτός του

δικού τους χρονικού πεδίου. Ως ένα παντοδύναμο ον που έχει την ικανότητα να ενεργεί την

θέληση μέσω του πολύμπαντος, ίσως και να μπορεί και να το δημιουργεί. Τέτοια πλάσματα

ήταν και είναι δυσεύρετα. Αν και υπάρχει κάποιος ή κάποια που μπορεί να το κάνει αυτό.

Ωστόσο, είναι δύσκολο να το προσδιορίσεις με τα γένη των ανθρώπων. Στο επόμενο ταξίδι

τους, ο Χάρη θα μπορούσε να εξετάσει εάν ήταν αυτός που είχε κατά νου. Ωστόσο, δεν

έπρεπε να το απασχολούν ζητήματα που θα του αποσπούσαν την προσοχή. Όλη τους η

προσπάθεια ήταν μεγάλη και ίσως να παραμόνευε κάπου ο στρατηγός. Πιθανόν και να είχε

βάλει τις παγίδες του. Κάποιος να τους παρακολουθεί και ίσως, αν θέλει, να παρεισφρήσει

και να μην τους αφήσει να υλοποιήσουν τα σχέδια τους. Παράλληλα, θα έπρεπε να βρει

έναν τρόπο για να αποκαλύψει στον πατέρα του την αλήθεια. Μια αλήθεια που αλλάζει

συθέμελα όλη τους την οικογενειακή κατάσταση, η οποία, όμως, δεν πρέπει να επηρεάσει

την όλη τους γαλήνη και στο σχέδιο που έχουν να υλοποιήσουν. Ο πατέρας του Χάρη

Derek Robotis

197

άκουσε ότι στην πλατφόρμα υπήρχε κόσμος που συζητούσε. Είχε ένα αίσθημα ότι ίσως ο

γιος του να ήταν υπεύθυνος για όλα όσα γίνονταν εκείνη την ώρα στο κατάστρωμα και

πήγε να δει τι συμβαίνει. Η Δήμητρα και ο Εχετλαίος ήταν μέσα το διαστημόπλοιο, την ώρα

που έφτασε ο κύριος Αντώνης. Παράλληλα, ο Χάρη μίλησε σε έναν από τους νέους

κατοίκους του σταθμού να ξεκινήσουν οι ετοιμασίες για την μετοίκηση του στον

Μαθουσάλα.

«Παιδί μου, πού είχες πάει πάλι; Να δω καλά. Έβγαλες και τις πρώτες σου τρίχες στο

πρόσωπο. Μα καλά, τι έχεις κάνει;. Δεν πρέπει να μπλέκεις τον χρόνο και τις σκέψεις σου.

Το πόσο γρήγορα ή αργά κυλάει ακόμα δεν το έχουν καταλάβει. Γνωρίζεις καλά ότι, με όσα

έχουμε δει, αντιμετωπίζουμε δυνάμεις που είναι ανώτερες από εμάς και μας επηρεάζουν

με τρόπους που δεν κατανοούμε. Ψήλωσες κιόλας. Μα καλά, πού ήσουν;».

Ο Χάρη έσφιξε με δύναμη τον πατέρα του σαν ένας νέος άντρας, όχι σαν το παιδάκι που

ξεκίνησε το ταξίδι τους.

«Πατέρα, δεν έχω καθαρή απάντηση στο ερώτημα σου. Δεν ξέρω πώς και γιατί με

επηρέασε ο χρόνος ή πώς άλλαξα. Εγώ ο ίδιος δεν το κατάλαβα. Ο Εχετλαίος είναι αυτός

που το πρόσεξε στο πρόσωπο μου. Ακόμα και η Δήμητρα δεν το κατάλαβε, ενώ ταξιδεύαμε

μαζί. Αλλά δεν είναι αυτό το θέμα μας. Ας ξεκινήσουν οι ετοιμασίες, για να πάμε τους

ανθρώπους και τους άλλους του θέλουν να φύγουν. Θέλω να σου πω και κάτι ακόμα

σημαντικό, που δεν θα είναι εύκολο να το δεχτείς. Αλλά ας το συζητήσουμε λίγο

αργότερα».

Ακόμα και η φωνή του είχε γίνει λίγο πιο βαθιά. Ήθελε να δει τη μητέρα του και την μικρή

Ιουλία. Περπατούσε προς την κουζίνα, γιατί ήθελε να πάρει το πρωινό του αλλά και για να

δει τις αλλαγές στο πρόσωπο του. Καθώς πλησίαζε την κουζίνα, είδε τους φίλους του. Η

Αγγελική και ο Σελέστιος κρατούσαν ο ένας το χέρι του άλλου. Περνούσαν αρκετό χρόνο

μαζί. Οπότε ήταν φυσιολογικό να εξελιχθεί σε σχέση. Ήταν ταιριαστό ζευγάρι και πλέον ο

κόσμος θα γεμίσει με ζευγάρια από διαφορετικούς κόσμους. Όλοι είναι ίδιοι και πρέπει να

υπάρξουν ανταλλαγές ιδεών αλλά και σκέψεων. Μόνο έτσι θα ανακαλύψουν και άλλα

κρυμμένα χρώματα στο ουράνιο τόξο της γνώσης. Οι τρεις φίλοι αγκαλιάστηκαν, σα να μην

έχει περάσει μια μέρα.

«Ξέρω, μην μου πείτε και εσείς ότι έχω βγάλει μουστάκι και ότι έχω αλλάξει. Τώρα πάω να

βρω έναν καθρέπτη, για να δω τι έχει γίνει».

«Χάρη, έκανες πάλι ένα από τα ταξίδια σου. Για εμάς, πέρασε μόνο μια μέρα» είπε ο

Σελέστιος. Ο Χάρη, καθώς κοιτάζονταν στον καθρέπτη, είδε τις διαφορές στο πρόσωπο του.

Το μικρό γένι που είχε μεγαλώσει ξαφνικά δεν έκανε την διαφορά στην ψυχή του.

Εξωτερικά ήταν διαφορετικός, αλλά μέσα στο μυαλό του δεν είχαν αλλάξει πολλά. Έτσι,

νόμιζε τουλάχιστον. Η αλλαγή που έγινε και δεν καταλαβαίνει τον λόγο. Στο υποσυνείδητο

ίσως να υπήρχαν οι απαντήσεις στα ερωτήματα του. Καθώς μιλούσαν, ο Χάρη τους έλεγε

για τον Όμνηρους και τι ωραίος κόσμος που είναι ή θα είναι στην δικιά τους περίπτωση. Η

Δήμητρα τους πλησίασε, φιλώντας τον Χάρη. Μια απρόσμενη κίνηση. Αλλά η Δήμητρα έχει

έναν δυναμισμό που δύσκολα μπορεί κάποιος να τον ελέγξει. Κάτι που σίγουρα θα

χρειαστούν στους πλανήτες που θα επισκεφτούν, όπως και σε νέους φίλους ή και εχθρούς

που θα κάνουν. Οι φίλοι πέρασαν λίγο χρόνο μαζί. Ο Σελέστιος του έλεγε ότι έχει μάθει

τόσα πολλά για τη γη και τον πολιτισμό τους. Του προξενεί το ενδιαφέρον ότι υπάρχουν

Derek Robotis

198

τόσες εκφάνσεις του Θεού. Η πολυποίκιλη ανθρώπινη αντίληψη για τόσα πράγματα. Από τη

δημιουργία του σύμπαντος μέχρι και τις γαστρικές απολαύσεις, που μπορεί κάποιος να

βρει. Η Αγγελική θέλει να επισκεφτεί και πάλι τον Ωμέγα, διότι θεωρεί ότι μπορεί να μάθει

τόσα πολλά. Μέσω του Σελέστιου, βρήκε τον έρωτα αλλά και μια έντονη φιλομάθεια. Ίσως

και να θέλει να εντυπωσιάσει το καινούργιο της αγόρι. Ο πατέρας του Χάρη του έγνεψε ότι

πρέπει να μιλήσουν για το σημαντικό ζήτημα που ακόμα δεν του είχε αναφέρει ο γιος του.

Δεν θα ήταν εύκολο να του αποκαλύψει ότι ίσως όλη του η ζωή να ήταν ένα ψέμα. Ότι για

ένα μεγάλο κομμάτι τον χειραγωγούσε ένας ξένος, που απλά έμοιαζε στον πατέρα του.

Βέβαια, θα του τεθεί και το εύλογο ερώτημα. Πόσο καιρό είναι που λείπει ο κανονικός

παππούς του; Ποιο ήταν το κομβικό σημείο που άλλαξε πορεία η ιστορία τους; Απαντήσεις

που δεν ήξερε να τις δώσει προς το παρόν ο Χάρη.

Έτσι στην ειδική διαμορφωμένη κουζίνα όπου έτρωγαν το πρωινό του θα γινόταν η

αποκάλυψη. Η μικρή του αδερφή βρισκόταν μέσα στην κούνια της όπου και έπαιζε. Δεν θα

έπρεπε να βρίσκεται εκεί. Ήταν πλέον δυο χρονών. Αλλά το πρόβλημα ήταν ότι ήταν

περίεργη και τριγυρνούσε γύρω στο σταθμό ψάχνοντας να βρει τα πάντα. Είχε και αυτή το

ίδιο μικρόβιο για την εξερεύνηση. Πιθανόν περισσότερο από τον αδερφό της.

«Ο γιος μου από πότε έχει βγάλει αυτό το μικρό χνούδι στο πρόσωπο του, που τείνει να

γίνει ένα πρώιμο γένι;».

«Ακόμα και εσύ, μητέρα, με κοροϊδεύεις. Όλοι με πειράζουν λες και είμαι κανένα παιδάκι.

Τα πολλά μου μούσια δείχνουν ότι είμαι πειρατής του διαστήματος».

Καλό είναι ότι άρχισαν να γελούν, ήταν και μια τρυφερή στιγμή μεταξύ της οικογένειας.

Επιπλέον, η αποκάλυψη δεν θα ήταν εύκολη για όλους να την αποδεχτούν. Την αλήθεια

μπορεί να την αποζητούμε, αλλά πολλές φορές είναι δύσκολη ή ακόμα και αβάσταχτη για

την δεχτούμε.

«Χάρη, πες μας τελικά τι είναι αυτό που δεν είναι τόσο δύσκολο να μας πεις».

«Μπαμπά, θέλω να ξέρεις για ό,τι πω πρέπει να είμαστε και λίγο επιφυλακτικοί. Μπορεί

και να είναι λάθος ακόμα και ψέμα. Ωστόσο, εγώ θέλω να πιστεύω ότι είναι αλήθεια. Ο

Σεπτίμιος , στρατηγός και παππούς μου, δεν είναι ο κανονικός πατέρας σου». Επικράτησε

μια σύντομη σιωπή. Μπορεί και να ήταν τα πιο μακρά δευτερόλεπτα στην ζωή του. Ωστόσο,

Ο κ. Αντώνης έδειξε την κατάλληλη ψυχραιμία και ήθελε να ακούσει όσα ακόμα είχε να

πει ο γιος του.

«Μαμά και μπαμπά. Ξέρω ότι ότι δεν είναι εύκολη η αλήθεια και τα όσα λέω ίσως και να

ακούγονται σα μια φάρσα. Αλλά πρέπει να το σκεφτούμε με ηρεμία».

«Ηρεμία έχουμε, παιδί μου. Το ερώτημα που θα σου θέσω είναι άλλο. Πού βρίσκεται ο

κανονικός μου πατέρας, Σεπτίμιος Κολόμπο, και μέχρι ποια ηλικία ήταν κοντά μου και με

ανέθρεψε;».

Derek Robotis

199

« Μπαμπά, όλα αυτά που με ρωτάς δεν γνωρίζω να σου τα πω. Ίσως και να είναι κάπου

μακριά. Το που, όμως, δεν ξέρω. Ούτε πότε ήρθε ο σωσίας του από την σκοτεινή γη, για να

πράξει τα όσα έχει κάνει. Αυτό που έχει σημασία είναι να τον εκθέσουμε και να

ελευθερώσουμε την οικογένεια μας από τον ζυγό του. Να ολοκληρώσουμε το έργο μας και,

στο τέλος, θα τον δικάσουμε ή ακόμα και να τον στείλουμε πίσω στην δικιά του γη μαζί με

την πολεμοχαρή εγγονή του. Αλλά δεν πρέπει να φύγει απ΄ αυτό το δωμάτιο η είδηση

αυτή. Πρέπει να είναι το σημείο που πλεονεκτούμε».

Όλοι συμφώνησαν με την προτροπή του Χάρη. Αν και δεν ήταν μια εύκολη απόφαση να την

τηρήσουν. Τα μάτια του κύριου Αντώνη έβγαζαν φωτιές. Ένιωθε ότι σχεδόν όλη του τη ζωή

την πέρασε κάτω από τη βούληση ενός δικτάτορα. Έχοντας συμπιέσει όλα του τα

αισθήματα. Δεν είχε μάθει να αγαπάει πραγματικά και αυτό τον εξόργιζε ακόμα πιο πολύ.

Αλλά δεν έπρεπε να επηρεάζει ούτε τη βούληση του ούτε και την καθαρή του σκέψη. Την

αναταραχή του την διέκοψε ο ερχομός του Ωρίωνα.

«Καλημερίζω όλη την οικογένεια. Ελπίζω να μην διακόπτω κάποια συζήτηση».

Το μόνο που συνάντησε ήταν σκυμμένα κεφάλια και κακοδιάθετους φίλους. Καθώς τον

συνάντησε η μικρή Ιουλία, ξεφώνισε δυνατά του όνομα του « Ωρίων». Δεν το είχε ξαναπεί.

Το άκουσμα της φωνής της έφερε χαμόγελα στα πρόσωπα όσων βρίσκονταν εκεί. Αφότου

καταλάγιασαν για λίγο τα πνεύματα, ο Χάρη αποφάσισε να εκμυστηρευτεί τα όσα μάθει

από το πρόσφατο ταξίδι του. Βέβαια, η είδηση δεν φάνηκε παράξενη στον Ωρίωνα. Ήξερε

ότι ο στρατηγός ήταν ικανός για όλα. Αλλά δεν περίμενε να μην είναι ο κανονικός παππούς

του Χάρη. Θυμάται ότι, όταν μιλούσε για αυτόν, το έκανε με θαυμασμό, λες και κάποτε ο

δήθεν εγγονός του θα τον αντικαθιστούσε στην αρχηγία.

«Καταλαβαίνω, ότι πρέπει όλοι σας να είστε με διχασμένες σκέψεις προς το πρόσωπο του».

«Πιο πολύ νιώθω μια οργή που άφησα έναν ξένο να μας επηρεάσει τόσο πολύ. Θα έπρεπε

να το είχα καταλάβει. Ούτε και η μητέρα το γνώριζε. Α ρε, μάνα» αναφώνησε ο πατέρας

του Χάρη. Η γιαγιά του είχε κλειστεί σε μια ψυχιατρική κλινική. Ίσως αυτή να γνώριζε κάτι.

Μια πληροφορία που τους διάφυγε. Πρέπει να την επισκεφτούν σύντομα. Να βρουν

πληροφορίες που τυχόν θα μπορέσουν να τους βοηθήσουν, για να βρουν το πραγματικό

σημείο που βρίσκεται ο κανονικός παππούς του. Αν και ο Χάρη ήξερε ότι βάσει όσων είχε

ακούσει στον Όμνηρους δεν θα το έβρισκαν σύντομα.

«Είναι ώρα να ξεκινήσουν οι ετοιμασίες, για να μεταφέρουμε όλους τους ανθρώπους και τα

υπόλοιπα πλάσματα στον Μαθουσάλα».

Ο Εχετλαίος δεν ήθελε να περιμένει τους υπόλοιπους να μιλήσουν και να παρασυρθούν

από μελλοντικά σχέδια. Η πράξη είναι εκείνη που έχει σημασία. Τα πολλά λόγια δεν

οδηγούν το πλοίο σε ασφαλές λιμάνι. Στο ταξίδι φαίνεται ο καπετάνιος και όχι στον χάρτη,

καθώς ψάχνει την ανατολή ή την δύση.

Derek Robotis

200

Έτσι, με την παρότρυνση και την επιμονή του πολεμιστή σύντομα θα ξεκινούσε ένα ακόμα

ταξίδι. Το κατάστρωμα του σταθμού ήταν γεμάτο κόσμο και σκάφη που περνούσαν από

έλεγχο. Ο Πάλμιων ήταν ένας εξέχων μηχανικός που ήταν και υπεύθυνος για την

συναρμολόγηση και τη συντήρηση των σκαφών στη γη. Το ίδιο έκανε και εκεί. Όλο το

επιτελείο έκανε τους ελέγχους και ό,τι άλλο χρειαζόταν, για να είναι όλα έτοιμα για την

αναχώρηση τους. Ήταν τυχεροί, διότι η καινούργια τους κοινωνία αποτελούταν από

ικανούς πολίτες που όλοι έχουν να συνεισφέρουν. Δεν υπάρχουν αργόσχολοι. Άλλοι

πολέμησαν για την ελευθερίας τους. Άλλοι πάλι σχεδίασαν τα αστρόπλοια τους. Βέβαια,

τους έλειπε κάποιος που θα τους οδηγούσε στο νέο τους σπίτι. Δεν θα ήταν ένα εύκολο

εγχείρημα. Ωστόσο, κατάφεραν να διώξουν τον ζυγό τους. Με τον αέρα της ελευθερίας θα

έβρισκαν και αυτοί τη θέση τους στα αστέρια. Γύρω στα τριάντα άτομα από την αρχική

ομάδα των κρατουμένων ήθελε να παραμείνει στον σταθμό. Ο χώρος υπήρχε και βέβαια θα

ήταν το πρώτο σημείο όπου θα έμεναν τόσοι διαφορετικοί πολιτισμοί κοντά στη γη. Σα μια

πρώιμη μορφή του Όμνηρους. Σαν ένα μικρό χωριό που στο μέλλον θα γινόνταν ίσως και ο

πιο λαμπρός πολιτισμός, που θα μπορέσει να συναντήσει κάποιος.

«Λοιπόν, ας ξεκινήσουν οι αποχαιρετισμοί, διότι έχουμε χάσει πολύτιμο χρόνο. Πιθανόν να

καραδοκεί ο στρατηγός και δεν θέλω να εμπλακούμε σε πολεμική σύγκρουση τώρα. Η

ειρήνη είναι αυτή που πρέπει να επικρατήσει. Αυτή είναι η μεγάλη μας νίκη»

Ο πολεμιστής μίλησε σωστά δίνοντας του έναυσμα για ένα καλύτερο αύριο που θα τους το

προσφέρουν οι νέοι τους φίλοι. Ο πατέρας του Χάρη θα έμενε στον σταθμό, για να

οργανώσει καλύτερα του νέους κατοίκους του. Όλοι θα αναλάβουν τις αρμοδιότητες που

τους αναλογούν. Μια νέα ύπαρξη για τον καθένα. Η Αγγελική έπεισε τον Σελέστιο να

επιστρέψουν στον Ωμέγα με την οικογένεια της. Επιθυμούσε να δείξει στους γονείς της

αυτόν το υπέροχο πλανήτη. Αυτοί συμφώνησαν να πάνε να μείνουν για λίγο. Θα ήταν μια

καλή ευκαιρία να ξεκουραστούν και να δουν κάτι άλλο. Έναν πλανήτη που σαφώς ήταν

ανώτερος από τη γη πολιτισμικά. Θα είχαν την ευκαιρία να γίνουν και οι πρώτοι πρέσβεις

της γης σε άλλον πλανήτη. Ο Σελέστιος θα συναντούσε και πάλι τον πατέρα του, που

σίγουρα αγωνιούσε για το τι κάνει ο γιος του. Ο ίδιος ο γιος θα είχε την ευκαιρία να δώσει

τη δικιά του μαρτυρία για τα όσα είχε μάθει για τη γη. Θα ήταν η δικιά του παρακαταθήκη.

Έτσι, γρήγορα όλοι είχαν αναλάβει τις καινούργιες τους υποχρεώσεις. Η ουσιαστική

προσπάθεια τώρα ξεκινάει. Έχουν ακόμα πολλούς κόσμους να επισκεφτούν, αλλά έχουν τη

δυνατότητα να βάλουν πλώρη για την αλλαγή που πρέπει να θεμελιωθεί στη γη και σε

όλους τους κόσμους που έχουν τη δυνατότητα να επηρεάσουν. Αν και υπήρχε μια αμηχανία

στα πρόσωπα όλων, έπρεπε να γίνει πράξη. Η Αγγελική και ο Χάρη, πριν αναχωρήσουν για

τους προορισμούς τους, είπαν « Είναι τόσα που περάσαμε μαζί τον τελευταίο χρόνο. Σε

κόσμους μακρινούς και παράξενους ανακαλύψαμε αστέρια και πολιτισμούς που μόνο στα

βιβλία των συγγραφέων τα έχουμε φανταστεί».

«Πάντα ήσουν η πιο ευρυμαθής από τους δύο μας» είπε ο Χάρη και οι δύο φίλοι γέλασαν.

«Να προσέχεις στο κόσμο του Ωμέγα. Έχουν για βάση τη λογική και ίσως να έχουν

παραμερίσει πολύ το συναίσθημα τους. Ως έλλογα όντα πρέπει να είμαστε σε απόλυτο

συγχρονισμό με την πιο βαθιά μας φύση. Εκεί βρίσκεται και αίσθημα της επιβίωσης. Το

αίσθημα που μας προστάτεψε, μέχρι το σημείο που βρισκόμαστε τώρα. Ένα κομβικό

σημείο για τον πολιτισμό μας και για όσους έχουν ζήσει πριν από εμάς και για όσους θα

ζήσουν μετά από εμάς».

«Χάρη, δεν νομίζω ότι είναι η κατάλληλη στιγμή για να κάνουμε αυτήν την φιλοσοφική

συζήτηση. Είναι ώρες που δεν ξέρεις πότε θα πρέπει να μιλάς και για πιο θέματα».

Derek Robotis

201

Ο Χάρη γνώριζε τι έπρεπε να λέει και τι όχι. Απλά ήθελε να την πειράξει. Όλοι ήταν έτοιμοι

για να ξεκινήσουν το επόμενο κεφάλαιο της ζωής τους. Μια νέα αρχή για όλους.

Τα διαστημόπλοια είχαν ελεγχθεί για την καταλληλότητά τους, ώστε να κάνουν το ταξίδι

στον Μαθουσάλα. Το σκάφος που θα συνόδευε τον Σελέστιο και την Αγγελική ήταν έτοιμο

να αναχωρήσει πρώτο. Βγαίνοντας από την καταπακτή στον διαστημικό χώρο, είδαν ότι

κοντά τους υπήρχε ένα ακόμα διαστημόπλοιο, για το οποίο δεν γνώριζαν από πού είχε

έρθει. Ποιος θα μπορούσε να είναι; Ο τρόπος σχεδιασμού του σκάφος ταίριαζε μόνο με

αυτά της σκοτεινής γης.

«Παραδοθείτε και υποταχτείτε στη μεγάλη δύναμη της αυτοκρατορίας μου».

Η φωνή ήταν οικεία σε πολλούς. Ιδιαίτερα στους πρόσφυγες. Η Ιουλία η εγγονή του

στρατηγού νόμιζε ότι μπορούσε να υποτάξει όσους βασάνιζε πριν. Η αλαζονεία της

ξεπερνάει την ίδια της την ύπαρξη. Πώς είναι δυνατόν να νομίζει ότι όλοι θα υποταχθούν σε

αυτήν; Το αίσθημα της ελευθερίας είναι πολύ πιο ισχυρό από το αίσθημα της υποταγής.

Έκανε μια ανέλπιδη προσπάθεια και άνοιξε πυρ προς το σκάφος του Σελέστιου. Το καλό

ήταν ότι δεν προκάλεσε ζημίες στο σκάφος, αλλά οι κινήσεις τις Ιουλίας και ο τρόπος που

πιλοτάριζε το διαστημόπλοιο έδιναν την εντύπωση της καμικάζι. Μια κίνηση αυτοκτονίας.

Μια κίνηση ντροπής. Η ίδια προφανώς δεν άντεχε να υπομένει την αποτυχία της. Ίσως

ήθελε με αυτόν το τρόπο να πάρει εκδίκηση ή ακόμα και στα μάτια του παππού της να

έβρισκε την εξάγνιση. .

« Θάλλω, βγες γρήγορα από τον σταθμό και με την ακτίνα σου απενεργοποίησε όλα της τα

συστήματα. Δεν πρέπει να έχουμε άλλους νεκρούς. Ήδη έχουμε χάσει κόσμο και δεν πρέπει

να χαθούν άλλοι».

Η Θάλλω, χωρίς να χάσει τους χρόνο, ακολούθησε την προτροπή του Χάρη και σχεδόν σε

κλάσματα δευτερολέπτου ήταν στο διάστημα και έκανε πράξη την οδηγία του Χάρη.

Βέβαια, δεν το περίμενε κανείς ότι θα πετύχαινε. Ευτυχώς το σκάφος της σταμάτησε να

κινείται και ο κίνδυνος αποτράπηκε. Υπήρχε ένας γενικός δισταγμός για το τι έπρεπε να

πράξουν από εδώ και πέρα. Η Ιουλία δεν θα παραδίνονταν εύκολα. Έπρεπε της προτείνουν

κάποιο σχέδιο. Μια εναλλακτική έπρεπε να βρουν. Μια λύση που δεν περίμενε κανείς. Οι

πρόσφυγες ήθελαν να την τιμωρήσουν για ότι τους είχε κάνει και όσα είχαν υπομείνει

εξαιτίας της. Ήταν απόλυτα φυσιολογικό να ήθελαν να την εκδικηθούν. Αλλά στον νέο

κόσμο που ήθελε να θεμελιώσει ο Χάρη τέτοιες πράξεις, μνησικακίας και εκδίκησης, δεν

είχαν θέση. Καμία φορά οι τύψεις είχαν ένα ολέθριο αποτέλεσμα. Ο Χάρη έπρεπε να της

μιλήσει για τα όσα είχαν διαδραματιστεί.

«Κανείς δεν θα την πειράξει. Πρέπει να της μιλήσω μόνος μου».

Κανείς δεν του έφερε αντίρρηση. Πλέον, με την ωριμότητα που τον διέκρινε, οι πράξεις του

και τα λόγια του ενέπνεαν εμπιστοσύνη. Το σκάφος του επέστρεψε και τον οδήγησε κοντά

σε εκείνο της Ιουλίας και προσδέθηκε. Ο Χάρη ένιωθε μια αμηχανία, διότι ήταν η αδερφή

του. Βέβαια, μια άλλη εκδοχή της, που σίγουρα δεν είχε φιλικές προθέσεις απέναντι του.

Ωστόσο, έπρεπε να την αντιμετωπίσει, διότι ήταν μέρος της λύσης και όχι του

Derek Robotis

202

προβλήματος. Δεν θα ήταν εύκολο να την πείσει για τις λανθασμένες απόψεις του παππού

της και τα όσα είχε κάνει. Τα δύο σκάφη προσδέθηκαν και ακούστηκε ο θόρυβος από τα

κλιπ που ενώθηκαν και έτσι δημιουργήθηκε ένα ασφαλές περιβάλλον, ώστε μπορέσουν να

περπατήσουν. Ο Χάρη γνώριζε ότι έπρεπε να είναι προσεκτικός. Η Ιουλία ήταν απρόβλεπτη

και ίσως να του έκανε επίθεση. Εάν και αυτή ήταν η δεύτερη τους συνάντηση, η Ιουλία δεν

το γνώριζε αυτό και παρέμενε σιωπηλή απέναντι του και επιφυλακτική.

«Καλησπέρα, Ιουλία, εγώ είμαι ο Χάρη. Στο δικό σου κόσμο, για κάποιο λόγο, δεν

γεννήθηκα. Αλλά εσύ εδώ, στη δικιά μου διάσταση, είσαι ακόμα μικρή σε ηλικία. Είσαι

μωράκι».

«Όλα αυτά που μου λες δεν με ενδιαφέρουν καθόλου. Το μόνο που θέλω είναι να πάρω την

εκδίκηση μου. Ο πατέρας μου είναι σε άσχημη κατάσταση σε νοσοκομείο. Θέλω να

σκοτώσω αυτόν που ευθύνεται για την ανατίναξη του κτιρίου. Το όσα μου λες, δεν με

ενδιαφέρουν και ούτε και με αγγίζουν. Τον υπεύθυνο θέλω μόνο να βρω».

Ο λόγος της και το ύφος της ήταν στρατιωτικό. Είναι οφθαλμοφανές ότι είχε γαλουχηθεί

στρατιωτικά και προφανώς υπεύθυνος ήταν ο παππούς της.

«Ιουλία, για ότι συνέβη την ευθύνη την έχει ο παππούς σου. Αλλά να ξέρεις ότι εγώ είμαι

αυτός που ευθύνεται για την έκρηξη στο αρχηγείο στο πλανήτη σου».

Δεν πρόλαβε να αρθρώσει άλλη κουβέντα και γρήγορα πυροβόλησε τον Χάρη. Για καλή του

τύχη, από ένστικτό ή λες και ήξερε ότι ίσως να προβεί σε μία τέτοια κίνηση, κατάφερε να

κρυφτεί πίσω από την είσοδο του διαστημοπλοίου. Η Ιουλία ήταν αδίστακτη. Δεν την

ενδιέφερε εάν θα έχανε ακόμα και την ζωή της. Η ίδια κινήθηκε προς του μέρος του. Η

Θάλλω ψέκασε στον κοινό χώρο ένα παράξενο αέριο και σε δευτερόλεπτα η Ιουλία είχε

χάσει τις αισθήσεις της. Η Θάλλω ενεργούσε σα να είχε ξαναδεί το σενάριο. Σα να ήξερε τις

κινήσεις του Χάρη αλλά και όλων των υπολοίπων. Πιθανόν και να είχε και εντολές από τον

ίδιο τον μελλοντικό εαυτό του να επεμβαίνει μόνο όταν εκείνη ήξερε ότι θα έμπαινε σε

κίνδυνο η ζωή του ιδίου. Το καλό της υπόθεσης ήταν ότι όλοι είναι σώοι και δεν υπάρχουν

απώλειες. Ακόμα και ο πατέρας της ήταν εν ζωή. Ο Χάρη μπήκε στο δικό της το σκάφος,

για να δει εάν υπήρχε ακόμα κάποιος μέσα κρυμμένος. Η τεχνολογία του σκάφους ήταν

αμάλγαμα δύο κόσμων. Των δύο Γαιών. Προφανώς, ο στρατηγός είχε πάρει τα καλύτερα

των δυο κόσμων και έφτιαξε αυτό το σκάφος. Έψαξε ενδελεχώς το σκάφος, διότι κάποιος ή

κάτι θα μπορούσε να κρύβεται. Πιθανόν να ήταν σε κάποια καταπακτή κρυμμένος κάποιος

ή να έβρισκε κάποια πληροφορία που θα τον βοηθούσε να βρει τα σχέδια του. Ακούστηκε

μια φωνή από την ενδοεπικοινωνία του σκάφους.

«Ιουλία, κατάφερες να ενεργοποιήσεις τα εκρηκτικά και να φύγεις με το σκάφος

διαφυγής;».

Ήταν ο στρατηγός. Ο άλλοτε παππούς του. Ο Χάρη δεν ήθελε να του απαντήσει, διότι θα

προσπαθούσε να τον μεταπείσει να αλλάξει πλευρά. Βέβαια, μια μάταιη προσπάθεια.

Ωστόσο, ήθελε να του πει μερικές κουβέντες, για να τον βάλει στην θέση του και να γευτεί

το πικρό ποτήρι της ήττας. Διότι είχε επιφέρει τη δυστυχία σε τόσο πολύ κόσμο. Ωστόσο, το

σχέδιο του Χάρη ήταν ιδανικό, για πληγώσει τον εγωισμό του. Πήρε το μικρόφωνο της

ενδοεπικοινωνίας και είπε «Το μόνο που πρέπει να ξέρεις είναι ότι ακόμα για μια φορά δεν

τα κατάφερες. Ό,τι και εάν προσπαθήσεις να κάνεις, δεν θα το καταφέρεις» και έκλεισε την

Derek Robotis

203

ενδοεπικοινωνία του σκάφους. Ο Χάρη επέστρεψε στο σκάφος, βρήκε τον Εχετλαίο και θα

του έλεγε το σχέδιο του.

«Καλέ μου φίλε, από το τελευταίο μου ταξίδι έχουν γίνει πολλά. Δεν θα αναλύσω το τι έχει

γίνει, γιατί και εμένα μου διαφεύγουν πληροφορίες. Αυτό που χρειάζομαι από εσένα είναι

να πάρεις την Ιουλία και την κρύψεις κάπου, που να μη μπορεί να την βρει ο παππούς της.

Είναι πολύ σημαντικό να μη την βρει».

Ο Εχετλαίος δεν του απάντησε αμέσως. Δεν ήθελε να του απαντήσει, εφόσον δεν είχε

απαντήσεις που προσδοκούσε ο νεαρός φίλος του.

«Ξέρω που θα μπορούσα να την πάω και να την κρύψω και θα είναι ασφαλής και σίγουρα

δεν θα την βρει ο στρατηγός. Δεύτερον θέλω να σου πω ότι το αχνό μουστάκι σου είναι

άκρως ενδιαφέρον» του είπε χαριτολογώντας.

«Ακόμα και εσύ με κοροϊδεύεις, Εχετλαίε. Δεν το περίμενα αυτό από εσένα».

Αφότου γέλασαν, ασπάστηκαν ο ένας τον άλλον.

«Ξέρεις τι σου συνέβη; Σα να έχει υπάρξει μια χρονική ανωμαλία. Γύρω σου υπάρχουν

τάχυον και άλλα υποατομικά σωματίδια που διαισθάνομαι την παρουσία τους. Λες και

είναι κομμάτι του εαυτού σου. Δεν μπορώ να το εξηγήσω αυτό. Η χρήση αυτής της

τεχνολογίας είναι πολύ ανώτερη από οτιδήποτε άλλο έχω συναντήσει. Έχεις κάποιον

υπόψιν σου που θα μπορούσε να είναι;».

Σε αυτό δεν είχε μια καθαρή απάντηση. Μόνο υποψίες είχε και δεν ήθελε να τις μοιραστεί,

αφού δεν ήταν σίγουρος. Πολλά από τα σωματίδια που αναφέρονται είναι δύσκολο να

ελέγξει κάποιος. Ίσως ο Χάρη να πρέπει να πάει ξανά στη βιβλιοθήκη του Μαθουσάλα, για

να βρει την απάντηση στα βιβλία. Έτσι, θα ακολουθούσε την αποστολή του Ωρίωνα και ο

Εχετλαίος θα έπαιρνε μαζί του σε άγνωστη κατεύθυνση την Ιουλία. Ο Χάρη έστειλε ένα

τελευταίο μήνυμα στον στρατηγό «Η εγγονή σου πλέον είναι μαζί μας. Θα είναι κάπου

ασφαλής και δεν θα μπορέσει να προκαλέσει αναστάτωση και να φυλακίζει αθώο κόσμο.

Αν τολμάς, έλα να την βρεις, αλλά να ξέρεις ότι πλέον είμαστε έτοιμοι να σε

αντιμετωπίσουμε. Οι σύμμαχοι μας είναι περισσότεροι από αυτούς νομίζεις». Κοντά του

ήταν ο πατέρας του και ο Εχετλαίος, την ώρα που έστελνε το μήνυμα.

«Χάρη, γιατί θέλεις να το προκαλέσεις σε τέτοιο βαθμό; Δεν είναι σωστό και δεν ξέρουμε

ποια θα είναι η αντίδραση του». Ο Εχετλαίος καθόταν σε μια καρέκλα σκεπτικός δίχως να

μιλάει. Σπάνια καθόταν.

«Μπαμπά, όλες του οι κινήσεις γίνονται πίσω από τις κουρτίνες. Είμαστε θεατές σε μια

παράσταση που επαναλαμβάνεται συνεχώς. Αυτός είναι ο σκηνοθέτης και κινεί τα νήματα

από το παρασκήνιο. Έφτασε η ώρα να έρθει και αυτός στην σκηνή».

«Και τι θέλεις να πετύχεις με αυτό το σχέδιο σου, Χάρη;» είπε ο πολεμιστής διακόπτοντας

τον φίλο του.

Derek Robotis

204

«Έχεις δίκιο. Να μπούμε στην ουσία των πραγμάτων. Τώρα που είναι μαζί μας η εγγονή

του, τον προκάλεσα σε τέτοιο βαθμό που θα αναγκαστεί να βγει από τις σκιές και να

παλέψει για να την πάρει κοντά του. Δεν έχει άλλη συγγενή, έκτος από τον γιο που είναι

τραυματίας σε νοσοκομείο της σκοτεινής γης».

Ο πολεμιστής διέκοψε και πάλι τον Χάρη, μια απρόσμενη πράξη για αυτόν, διότι ήταν

πάντα λιγομίλητος.

«Επιτέλους μάθατε την αλήθεια για τον στρατηγό. Τώρα που δεν υπάρχουν οι

συναισθηματικοί δεσμοί, έχουμε την ευκαιρία να τον κατατροπώσουμε. Σας παρακαλώ, να

μην ρωτήσετε πως το γνωρίζω, διότι είναι μια μακρά ιστορία και δεν έχω τον χρόνο και την

όρεξη να σας την εξιστορήσω. Ας ξεκινήσουμε λοιπόν στο σχέδιο μας, διότι ίσως και να

κοντεύουμε στην τελική μάχη και πρέπει να είμαστε προετοιμασμένοι».

«Ο καθένας μας ξέρει τι πρέπει να κάνει και εάν, γίνει κάτι, θα επικοινωνήσουμε όλοι

μεταξύ μας. Να προσέχετε πολύ, διότι ο Περκόφσκι ίσως να εμφανιστεί και να θέλει να

αλλάξει την ροή των γεγονότων».

Η πρώτη αποικία

Όλα ήταν έτοιμα για να πάει μορφή η πρώτη αποικία. Τα διαστημόπλοια που έφευγαν

από τον σταθμό είχαν μαζί τους τις πρώτες ύλες και τα κατάλληλα εργαλεία, για να

φτιαχτούν ή ακόμα και να επισκευαστούν τα πρώτα σπίτια στον Μαθουσάλα. Τα πρώτα

έλλογα όντα από διαφορετικούς πολιτισμούς, θα διαμόρφωναν τον πρώτο πολυπολιτισμικό

πλανήτη. Αυτό σίγουρα δεν ήταν που είχε σαν βασικό του σχέδιο ο Χάρη ωστόσο, ήταν μια

βασική αρχή για να δει το μέλλον της γης, αλλά και όλων το πλανητών ή των αποικιών που

έχει φτιάξει ο Περκόφσκι μαζί με όποιον τον έχει βοηθήσει στο παρελθόν. Πιθανόν να

υπάρχουν ακόμα συνεργοί του ανάμεσα σε αυτούς που βρίσκονται στον Μαθουσάλα. Οι

εργασίες και όλη η προετοιμασία χρειάζονταν πολλή δουλειά και παράλληλα κάποιον που

θα είχε την ικανότητα να μπορέσει να ηγηθεί όλης της προσπάθειας. Αυτός δεν ήταν άλλος

από τον Ωρίωνα. Πλέον, είχε την ικανότητα και τη θέληση να το πράξει. Σα να ήθελε ο ίδιος

να ηγηθεί μιας προσπάθειας, να προσφέρει και αυτός στον σύμπαν. Σα να ήταν η δική του

παρακαταθήκη. Δεν θα ήταν εύκολο να είναι ηγέτης ενός τόσου μεγάλου εγχειρήματος,

πάραυτα ήταν ζωτικής σημασίας να γίνει πράξει. Θα σηματοδοτούσε σε όλη την επικράτεια

των γνωστών και άγνωστων πολιτισμών ότι όλοι μαζί μπορούν να ζουν αρμονικά, παρά τις

διαφορές τους. Αποφάσισαν να ξεκινήσουν να αναστηλώνουν τα κτίρια που ήταν κοντά στη

βιβλιοθήκη. Η γνώση που υπάρχει σε αυτό το μέρος είναι αστείρευτη. Θα πρέπει να

δημιουργηθούν σχολές, οι οποίες είναι αποκλειστικά αφιερωμένες στην απόκτηση της

γνώσης και στη μετάδοση και μεταλαμπάδευσή της. Τα μυστικά και όλη η γνώση, που

έχουν την ικανότητα να προάγουν ένα κόσμο σε ανώτερο επίπεδο, πρέπει να είναι η

θεμέλια λίθος για όλες την κοινωνίες της εποχής. Τέρμα οι κρυφές συναθροίσεις και να

παίρνονται αποφάσεις για τους πολλούς από τους λίγους. Ο Ωρίων και ο Χάρη είχαν κοινές

πεποιθήσεις για το μέλλον. Το σύνταγμα και το όραμα που είχαν θα το έβαζαν προς

ψήφιση. Ένα δημοψήφισμα, η υπέρτατη έκφραση του πολιτικού κοινού. Προτού

ξεκινήσουν οι διαδικασίες, ο Χάρη ήθελε να δει και πάλι από κοντά τον υπεύθυνο της

Derek Robotis

205

βιβλιοθήκης. Σίγουρα ο μικρός ήρωας έπρεπε να κάνει μια έρευνα για τα όσα έχουν συμβεί

και εάν οι πράξεις του έχουν επηρεάσει το μέλλον τους ή τη συνέχεια των γεγονότων.

Φτάνοντας μπροστά στο κτίριο, ακούστηκε η φωνή του.

«Καλώς όρισες και πάλι, Χάρη».

Οι απορίες του θα λύνονταν σύντομα. Λες και τον περίμενε ο Υπερίων. Σίγουρα, είχε γνώση

των γεγονότων και των όσων είχαν συμβεί μέχρι εκείνη την στιγμή. Πιθανόν και να είχε

απεσταλμένους του κάπου και να το ενημερώνουν. Η απλά να είχε πρόσβαση σε όσα

συμβαίνουν. Πανταχού παρών, όπως έλεγαν και πολλές θρησκείες. Η μικρή πύλη άνοιξε για

να μπει μέσα ο Χάρη. Τον περίμενε στο σημείο όπου είχαν ιδωθεί την πρώτη του φορά. Ο

Χάρη ανέβηκε και πάλι τα ξύλινα σκαλιά. Σα να ήταν μήνες, σαν να ήταν χρόνια από τότε

αλλά δεν είχε κυλήσει πολύς χρόνος. Η ροή του χρόνου δεν είχε επηρεάσει όσους

συνδιαλέγονταν. Οι βιβλιοθήκες και τα ράφια ήταν στην ίδια θέση. Μόνο ένα βιβλίο έλειπε

από ένα ράφι και αυτό του έκανε ιδιαίτερη εντύπωση. Σε όλη τη βιβλιοθήκη όλα ήταν στην

εντέλεια. Σε κανένα άλλο ράφι δεν έλειπαν βιβλία. Καθώς προχωρούσε στον διάδρομο, για

να πάει στο καθιστικό με το τζάκι, είδε την βιβλιοθηκονόμο που είχε συναντήσει στην

πρώτη του επίσκεψη.

«Θα ήθελα να σε ρωτήσω κάτι».

«Ασφαλώς, κύριε Χάρη. Πώς μπορώ να σας εξυπηρετήσω;» του είπε με πολύ ευγένεια.

«Όπως ερχόμουν, παρατήρησα ότι ένα από βιβλία σας λείπει και μου φαίνεται περίεργο.

Μήπως ξέρεις ποιο είναι;».

«Για τα βιβλία που φεύγουν από την εδώ την άδεια την δίνει μόνο ο Κύριος».

«Καλά, σε ευχαριστώ για την βοήθεια σου. Αν είναι θα τον ρωτήσω το ίδιο και αν θέλει θα

μου πει».

«Όπως επιθυμείτε, κύριε».

Παρόλο που ήταν ρομπότ, η ευγένεια που είχε στον προγραμματισμό του ξεπερνούσε

αυτήν των ανθρώπων. Ο Χάρη αποφάσισε να περιηγηθεί στους διαδρόμους με τα βιβλία,

για να δει εάν λείπουν και άλλα. Όπως τριγυρνούσε ανάμεσα τους, έβλεπε βιβλία και

ολόκληρους τόμους που έκαναν αναφορές σε αποικίες και διάφορους πολιτισμούς που

ίσως και αριθμούν σε χιλιάδες. Μια σκέψη που πέρασε από του νου του ήταν πού να

βρίσκονται όλοι αυτοί οι κόσμοι και γιατί έχουν εντοπίσει μόνο μικρά ψήγματα της νόησης;

Είναι μια ερώτηση που σίγουρα πρέπει να την κάνει στον Υπερίωνα. Βέβαια, πρέπει να

ήταν διατεθειμένος να την απαντήσει, διότι κανείς δεν ήξερε τον τρόπο σκέψης του και τις

γενικές προθέσεις του. Καθώς τριγυρνούσε μέσα στους διαδρόμους, ξαφνικά εμφανίστηκε

μπροστά του.

«Καλώς τον και πάλι. Βλέπω ότι άρχισες και πάλι να ψάχνεις, να βρεις πληροφορίες. Τι

είναι ακριβώς, αυτό που θες να βρεις;».

Derek Robotis

206

Παρόλο που ήταν σα να τον ανέκρινε ο Υπερίων, του χαμογελούσε, ώστε να μη νιώθει

άβολα για την ερώτηση που του έκανε.

« Παρατήρησα ότι λείπει ένα βιβλίο και μου έκανε εντύπωση. Ποιος το έχει δανειστεί.

Μήπως ήρθαν ο Περκόφσκι ή στρατηγός;».

Ο Υπερίων δεν του απάντησε. Απλά κινήθηκε προς ο μικρό σαλόνι με το τζάκι που είχαν

πρωτογνωριστεί. Ο Χάρη τον ακολούθησε, χωρίς να του κάνει κάποια άλλη ερώτηση. Όπως

και την πρώτη φορά, τον περίμενε μια γυάλα με λεμονάδα.

«Πάλι είναι εδώ η λεμονάδα. Ελπίζω να μην είναι η ίδια από την προηγούμενη φορά» είπε

χαριτολογώντας ο Χάρη.

«Μα σαφώς και είναι η ίδια. Λίγα λεπτά πέρασαν από τη στιγμή που έφυγες. Ξέρω ότι θα

έχεις πολλές απορίες, ειδικά για την ροή του χρόνου. Αλλά θα πίστευα ότι μέχρι τώρα θα

τον έχεις ξεπεράσει αυτόν τον σκόπελο».

«Τι κάνει αυτήν τη στιγμή τόσο ιδιαίτερη; Δεν μπορώ να το αντιληφθώ» και πράγματι δεν

είχε απάντηση στο ερώτημα του. Βούλιαξε ακόμα περισσότερο στο δερμάτινο καναπέ του,

καθώς ο Υπερίων ρούφαγε τον καπνό του.

«Χάρη, ξέρω ότι έχεις μια απορία για το πως μεγάλωσες ξαφνικά και τρανή απόδειξη

αυτού είναι τα μούσια που έχεις στο πρόσωπο σου. Νομίζω ότι έφτασε η ώρα να το

μάθεις».

Ο Χάρη σαστισμένος περίμενε να συνεχίσει ο Υπερίων.

«Χάρη, θέλω να ηρεμίσεις και να μου πεις τι ακριβώς θυμάσαι από την στιγμή που έφυγες

από εδώ και από το ταξίδι σου στον Όμνηρους».

Θα έπρεπε να του έλεγε την αλήθεια. Αφού ήξερε τα όσα είχε πράξει.

«Όπως μάλλον θα γνωρίζεις για το ταξίδι που είχα κάνει με την Δήμητρα στον Όμνηρους,

συνάντησα έναν υπέροχο πλανήτη, όπως και ο χρόνος που μοιράστηκα μαζί με την

Δήμητρα ήταν υπέροχος. Βέβαια, εκεί έμαθα κάτι που πραγματικά με συντάραξε».

«Χάρη, τον γνωρίζω τον πόνο σου, όπως και τη βαθιά σου επιθυμία να βρεις τον παππού

σου. Αλλά δεν πρέπει να βιάζεσαι να πάρεις την εκδίκηση σου. Ήδη είναι σε πιο αδύναμη

θέση από τη δική σου. Θα σου πω κάτι που δεν γνωρίζεις. Στη γη ήδη έχουν δημιουργηθεί

ομάδες αντίστασης που περιμένουν την άφιξη σας, για να ξεκινήσει η αλλαγή. Ο Κάπτεν

Μίκε έχει αρχίσει και μοιράζει ένα φυλλάδιο της αντίστασης. Αυτό το μικρό παιδί εξιστορεί

με έναν μοναδικό τρόπο τα όσα πράξατε και ελευθερώσατε τους αιχμαλώτους και πως

παγιδεύσατε την εγγονή. Άλλοι την θεωρούν νεκρή και άλλοι ότι δείλιασε και έφυγε από

τον κόσμο. Η νίκη σας έφερε την ελπίδα και πάλι».

Derek Robotis

207

Ο Χάρη σώπασε για λίγο, καθώς σκεφτόταν όσα ανέφερε ο Υπερίων. Το μέλλον της γης και

του ελεύθερου κόσμου διαγράφεται λαμπρό. Είναι κοντά στο ποθητό αποτέλεσμα ωστόσο,

η εξέλιξη των γεγονότων το είχε μετουσιώσει σε μια προσωπική μάχη.

« Υπερίωνα, ξέρεις να μου πεις πού βρίσκεται ο κανονικός μου παππούς;».

«Όχι, Χάρη, δεν το γνωρίζω και εδώ μπαίνουμε στην ουσία των πραγμάτων. Η στιγμή του

κεραυνού. Η στιγμή που πρωτογνωριστήκαμε. Από τις απαρχές του χρόνου».

Καθώς τον ακροάζονταν, ο Χάρη προσπαθούσε να βρει ένα νόημα σε όσα του έλεγε.

«Την στιγμή εκείνη που το πολυσύμπαν δημιουργήθηκε μέσω του κβαντικού πεδίου και,

σαν τα κλαδιά ενός δέντρου που διαχέονται παντού, πλάστηκε ο πρώτος ήλιος και

πλανήτης με το δέντρο που είδες. Έξι ανώτερα όντα, που κάποιοι μας αποκαλούν αρχαίους,

ξεκίνησαν το ταξίδι της ζωής. Οι Αρχαίοι, που κάποτε είχαμε δημιουργήσει μια φυλή για να

συνεχίσει το έργο μας. Αλλά στα βάθη του χρόνου εξαφανίστηκαν σε άλλες διαστάσεις.

Τότε εμφανίστηκες εσύ, έχοντας στα χέρια σου τον κρύσταλλο και όλη την απαραίτητη

γνώση για να ολοκληρώσεις το ταξίδι σου. Εγώ έπρεπε να σε περιμένω μέσα στην κάψουλα

του χρόνου για να σε ξαναδώ. Τα δυο γεγονότα είναι άρρηκτα συνδεδεμένα μεταξύ τους.

Τώρα, περιμένω τις ερωτήσεις σου. Θα μου πεις, γιατί δεν τα θυμάσαι όλα αυτά. Θα σου

πω, λοιπόν. Εσύ επέλεξες για κάποιο λόγο να σβήσεις τις αναμνήσεις από αυτό το ταξίδι και

τον λόγο δεν μου τον εκμυστηρεύτηκες ποτέ». Στο άκουσμα όλων των αυτών ο Χάρη δεν

ήξερε πως να αντιδράσει. Ήταν νευριασμένος με τον εαυτό του. Ήθελε να ξεσπάσει. Ήθελε

να κλάψει. Όλες οι θυσίες που είχαν γίνει, μήπως έγιναν μάταια; Τουλάχιστον στη γη είχε

ξεκινήσει η αλλαγή και πιθανόν να μην γινόταν η τελική μάχη.

«Και τώρα, ποια πρέπει να είναι τα βήματα μας; Τι πρέπει να κάνω, για να ξέρω ότι το

σχέδιο θα στεφθεί με επιτυχία;».

«Τα επόμενα βήματα σου πρέπει εσύ να τα επιλέξεις. Αναζητάς πληροφορίες για το μέλλον

σου ωστόσο, εσύ είσαι που γράφεις με την πένα σου το μέλλον σου. Στην πορεία θα

θυμηθείς όσα είχες ζήσει και δει. Τα όσα έχεις δει και ζήσει είναι καταχωρημένα και στην

κβαντική μνήμη της Θαλλούς, αλλά και σε ένα παιδικό μυθιστόρημα. Θα το ανακαλύψεις

σύντομα. Μιας και το τόξο του χρόνου περνάει από όλες τις λεωφόρους των διαστάσεων

και είναι σίγουρο ότι θα τις διαβείς. Οι επισκέψεις σου σε αυτόν τον κόσμο στο μέλλον θα

είναι πολλές, μιας και εδώ η αποικία που φτιάχνεται και πάλι έχει όλες τις προϋποθέσεις να

γίνει μια ευνοούμενη πολιτεία και θα γίνει».

«Υπερίωνα, θέλω να σε ευχαριστήσω για τα όσα έχεις κάνει για εμένα και για όλο τον

κόσμο. Πραγματικά, με έχεις βοηθήσει πολύ. Τώρα πρέπει να προλάβω τα γεγονότα, πριν

μπορέσει ο στρατηγός, όπως και ο Περκόφσκι, και ανατρέψουν όσα θα συμβούν. Είναι

πολυπράγμονες και οι δύο τους και ίσως να θέλουν να ανατρέψουν τα σχέδιο για την

απελευθέρωση της γης».

Ήπιε μια τελευταία γουλιά από τη λεμονάδα και ασπάστηκε τον Υπερίωνα με θαλπωρή.

Αγκαλιάζοντας τον, ένιωσε την ενέργεια του. Μια αστείρευτη πηγή αστρικής ύλης. Γύρω

τους δημιουργήθηκε ένα σύννεφο από ατομικά σωματίδια τα οποία κινούνταν με μεγάλη

ταχύτητα και ο Χάρη έπεσε αναίσθητος. Ο Υπερίων τον σήκωσε και τον ξάπλωσε στον

Derek Robotis

208

καναπέ, για να μην μείνει στο πάτωμα και έφυγε, για να διευθετήσει έναν ακόμα

αναχρονισμό που είχε προκύψει.

Ο Προορισμός

Ανοίγοντας τα μάτια του, ο Χάρη βρισκόταν στο πιλοτήριο του σκάφους. Δίπλα του ο

Εχετλαίος και η Δήμητρα. Η κατάσταση δεν ήταν ευνοϊκή, καθώς από το κήτος του σκάφος

ακουγόταν ότι το κράμα του μετάλλου δεν άντεχε τις πιέσεις από την μαγνητόσφαιρα της

μαύρης τρύπας.

«Χάρη, έχεις τρελαθεί τελείως; Πάμε προς την καταστροφή μας. Το σκάφος δεν θα αντέξει

να περάσει από τον ορίζοντα μελανής οπής».

Ο πολεμιστής κάθονταν ατάραχος έχοντας ένα χαμόγελο στο πρόσωπο του. Ο Χάρη έπρεπε

να καταλάβει γρήγορα που βρίσκεται, για να μπορέσει να αντιδράσει σωστά.

«Θάλλω, ενεργοποίησε την ταχυονική ασπίδα».

Ξαφνικά ήρθε μια ηρεμία και η Δήμητρα έκατσε στην καρέκλα του πιλοτηρίου. Πέρα από

τον ορίζοντα, υπήρχαν διάφορα χρώματα που σχημάτιζαν δρόμους που οδηγούσαν κάπου.

Λες και ήταν καμβάς ενός ζωγράφου που έσταξε τα χρώματα και ένα ουράνιο τόξο έπλασε

τις οδούς της δημιουργίας. Το άσπρο ήταν εκείνο που τράβηξε την προσοχή και είπε στην

Θάλλω να το ακολουθήσουν. Το διαστημόπλοιο, ακολούθησε την καινούργια του πορεία.

Εν τω μεταξύ, στο βάθος διάφορα αστέρια δημιουργούνταν και πέθαιναν. Λες και ήταν

πυγολαμπίδες που πετούσαν τη νύχτα και το φως τους έβγαζε σπίθες της ζωής. Η Δήμητρα

ευτυχώς είχε ηρεμήσει και έδειχνε να απολαμβάνει το μοναδικό ταξίδι μέσα στην μαύρη

τρύπα.

«Χάρη, μας οδήγησες σε αυτό το απόκοσμο μέρος και δεν ξέρουμε γιατί. Συν ότι, όταν

βγούμε από εδώ μέσα, θα είμαστε δεκαετίες μεγαλύτεροι σε ηλικία. Είσαι παράτολμος και

δεν λαμβάνεις υπόψιν σου όλες τις παραμέτρους».

«Χα, χα, χα» ο Εχετλαίος γέλασε δυνατά. «Όποιο και να ήταν το αποτέλεσμα, ζούμε

μοναδικές στιγμές και πρέπει να το συλλογιστούμε, όσο καλύτερα γίνεται. Να

αποκομίσουμε όσα πιο πολλά μπορούμε από την αιώνια στιγμή».

«Κορίτσι μου, δεν πρέπει να ανησυχείς. Το σκάφος είναι σαν χρονική κάψουλα που

προστατεύεται από όποιες χρονικές αποκλίσεις θα υπάρξουν. Ο χρόνος δεν θα μας

επηρεάσει, ούτε και οι ανώτερες διαστάσεις που περνάμε». Εν μέρει ήταν αλήθεια αυτό

Derek Robotis

209

που της έλεγε, αλλά αυτό δεν ίσχυε για τον ίδιο. Τα γένια του ήταν η μαρτυρία για το τι είχε

ζήσει ή ακόμα για τα όσα επρόκειτο να ζήσει. Ξαφνικά, ο χώρος γύρω τους άρχισε να

μικραίνει και αστραπές στο κενό άρχισαν να πέφτουν. Δεν ήταν απλές αστραπές. Η ύλη με

την αντιύλη ήταν σε μια συνεχή σύγκρουση και οι εκρήξεις από τις αστραπές οι πιο ισχυρές

στο σύμπαν. Σύντομα, ένας άσπρος ορίζοντας φάνηκε να πλησιάζει κοντά τους.

«Πού μας έφερες, Χάρη;».

Ακόμα και ο πολεμιστής ήταν έκπληκτος με το θέαμα. Μόλις είχαν ανακαλύψει την άσπρη

οπή. Για πρώτη φορά ανθρώπινο μάτι ερχόταν αντιμέτωπο με αυτό το υπερβατό θέαμα.

Όταν εξήλθαν από το ορίζοντα της άσπρης τρύπας, αστραπές μέσα στο κενό έκαναν

εκρήξεις δημιουργίας. Σα να βρίσκονταν οι κοσμικές δυνάμεις του σύμπαντος όλες μαζί

εκείνη την στιγμή.

« Εδώ είναι η στιγμή που το πολυσύμπαν γεννήθηκε. Η στιγμή του κοσμικού δέντρου. Όλα

εδώ αρχίζουν και εδώ τελειώνουν. Η στιγμή που μου διηγήθηκε ο Υπερίων. Το κοσμικό

δέντρο απλωνόταν, σα τα κλαδιά ενός δέντρου και στην άκρη των κλαδιών γεννιόντουσαν

νέα σύμπαντα. Οι είχαν δίκιο οι επιστήμονες για τη θεωρία του πληθωρισμού στο σύμπαν.

Κοντά τους υπήρχαν έξι μικρές φυσαλίδες που περιείχαν κάποιες κοσμικές οντότητες. Η

φυσαλίδες μέσα έμοιαζαν ως μια μήτρα και είχαν και έναν πλακούντα για να προστατεύουν

τα κοσμικά μωρά. Το ένα από αυτά τους κοίταζε επίμονα. Λες και τους αντιλαμβάνονταν.

Θα μπορούσε να είναι ο Υπερίων. Χωρίς να το αντιληφθούν, ο Χάρη δεν ήταν κοντά τους.

Είχε τηλεμεταφερθεί στο κενό. Γρήγορα μια φυσαλίδα τον κάλυψε, για τον προστατέψει.

Γινόταν ένα με το κβαντικό δέντρο. Μια από τις φυσαλίδες έσκασε. Ήταν ο Υπερίων που

πλησίασε τον Χάρη για να τον περιεργαστεί. Τον προστάτεψε και θα έμενε πιστός στο

ραντεβού τους. Όλα αυτά τα αμέτρητα χρόνια στην χρονοϊστορία. Ο Υπερίων δημιούργησε

και έναν ήλιο, έναν πλανήτη και ένα δέντρο. Η στιγμή που άρχισαν όλα.

Η αρχή του τέλους.

Ξανά στον Μαθουσάλα. Ο Χάρη ξύπνησε από τον βαθύ λήθαργο στον οποίο είχε πέσει και

βρισκόταν μόνος του. Το τζάκι ακόμα έκαιγε και η λεμονάδα ήταν κρύα, κάποιος την γέμιζε.

Ήπιε μια γουλιά, για να συνέλθει από την αναδρομή που είχε κάνει. Μια ανάμνηση που

ήταν τόσο ζωντανή, σα να συνέβη πριν από λίγες ώρες. Το ερώτημα που τον απασχολούσε

ήταν πότε θα αποκτούσε πρόσβαση σε όλη τη γνώση που του είχε δοθεί και γιατί ο ίδιος

επέλεξε να μην θυμάται τα όσα είχε μάθει. Αλλά ήταν καθαρά δική του επιλογή και θα

πρέπει να τη σεβαστεί. Ήθελε να περάσει αρκετό χρόνο μέσα στην βιβλιοθήκη, να διαβάσει

για τους πολιτισμούς και τους κόσμους που έχουν υπάρξει πριν από αυτόν. Νιώθει ότι τόση

γνώση δεν πρέπει να παραμένει μακριά από τον κόσμο και ότι πρέπει να βρει έναν τρόπο

να την μεταβιβάσει όπου μπορεί. Εδώ θα έπρεπε να είναι ένας ζωντανός οργανισμός που

Derek Robotis

210

να έρχονται από όλα τα άκρα του σύμπαντος και να μαθαίνουν τις γνώσεις που υπάρχουν

και καταφέρνουν να εκπολιτιστούν. Ο Χάρη γνωρίζει ότι υπάρχει η πιθανότητα κάποιος να

χρησιμοποιήσει αυτήν την γνώση για να ωφεληθεί ο ίδιος. Όπως έκανε ο στρατηγός. Η

ανιδιοτέλεια είναι χαρακτηριστικό που είναι δύσκολο να διέπει το σύνολο. Αλλά αυτό

έπρεπε να πράξει ο Χάρη με τη σύμφωνη γνώμη του Υπερίωνα. Αλλά στον κατάλληλο

χρόνο. Συγκέντρωσε τις σκέψεις του και σηκώθηκε από τον καναπέ. Πάνω στο τραπέζι

παρατήρησε ότι υπήρχε ένα μικρό ξύλινο κουτάκι. Πάνω του είχε σκαλισμένα κάποια μικρά

ιδεογράμματα σε μια γλώσσα που δεν την ήξερε. Ήταν περίεργος να δει τι είχε μέσα. Το

άνοιξε και μέσα ήταν ο κρύσταλλος που προσπαθούσε με τόσο κόπο να βρει. Ένας τόσο

όμορφος κρύσταλλος με διάφορα χρώματα. Λες και ένα ουράνιο τόξο αναδυόταν από μέσα

του. Κατάλαβε ότι έπρεπε να μείνει εκεί στη βιβλιοθήκη, εκεί που θα ήταν ασφαλής και δεν

θα μπορούσε να τον κλέψει κάποιος. Ο Χάρη ένιωθε ότι ο κρύσταλλος είχε και άλλες

ιδιότητες τις οποίες δε γνώριζε. Ωστόσο, δεν ήταν η στιγμή να ψάξει και να τις βρει. Αφού

εν μέρει είχε ολοκληρώσει το ταξίδι. Τώρα παρέμενε να ολοκληρώσει την αλλαγή στη γη.

Άφησε το κουτάκι πάνω στον τραπέζι και άρχισε να κινείται προς τα σκαλοπάτια, για να

κατέβει στην είσοδο της βιβλιοθήκης. Σύντομα πέρασε από το σημείο που ήταν η κενή θέση

σε ένα από τα ράφια. Δίπλα υπήρχε μια κατηγορία με την ονομασία ‘’Σκοτεινές τέχνες’’.

Του κίνησε την περιέργεια και πήγε να δει τι ήταν. Πριν προλάβει να πάρει το πρώτο βιβλίο

στα χέρια το, η βιβλιοθηκάριος τον προέτρεψε να μην το ανοίξει.

«Κύριε, αυτά είναι τα βιβλία που άλλαξαν έναν από τους βοηθούς του Υπερίωνα και

στράφηκε εναντίον του».

Προφανώς εννοούσε τον στρατηγό. Η γνώση του καλού και του κακού πρέπει να είναι

προσβάσιμη στον άνθρωπο. Όλοι πρέπει να γνωρίζουν και τις δυο όψεις του νομίσματος.

Ωστόσο, δεν ήθελε να μπει σε αυτήν τη διαδικασία αυτήν την στιγμή. Κατέβηκε τα σκαλιά

και βγήκε από τη βιβλιοθήκη. Με γοργά βήματα είχε αρχίσει να ανοικοδομείται η αρχαία

πόλη. Ο Ωρίων ήταν εκεί και έδινε τις οδηγίες, ώστε όλα να πηγαίνουν βάση των σχεδίων.

Οι εκτυπωτές χτίστες δεν ήθελαν εποπτεία. Η πόλη θα άρχιζε να παίρνει μια ιδιαίτερη

μορφή. Ενδέχεται να είναι πολύ όμορφη. Ο Ωρίων είχε ένα όραμα για τον χαρακτήρα και

την δόμηση της πόλης. Πρώτα, θα φτιάχνονταν οι υποδομές της πόλης και η βουλή. Το

όραμα του ήταν η συμμετοχή όλων των πολιτών. Το πρόταγμα ήταν η παιδεία. Στη

συμμετοχική δημοκρατία δεν υπήρχε το περιθώριο στην αμάθεια. Μόνο έτσι θα μπορέσει

να δομηθεί μια ευνοούμενη κοινωνία για όλους. Ο Ωρίων έχει τα εχέγγυα για να θεσπίσει

το κοινό τους όραμα και ίσως να το κατάφερνε πριν από τον Χάρη. Η αλλαγή στη γη θα

χρειαστεί καιρό να γίνει. Δεν άλλαξε σε ένα βράδυ ένας πλανήτης. Αλλά έχουν μπει τα

θεμέλια για τη μετάβαση στην κοινότητα του κόσμου, όπου θα μένουν και άλλα πλάσματα,

πλην αυτά που ανήκουν στη γη. Ο Χάρη ασπάστηκε θερμά το Ωρίωνα και ήξεραν ότι

σύντομα θα ανταμώνανε. Ο Χάρη επιβιβάστηκε στο σκάφος και ξεκίνησε η επιστροφή του

για τον σταθμό. Καθώς επέστρεφε, η Θάλλω τον ρώτησε πώς ένιωθε τώρα που είχε σχεδόν

ολοκληρώσει το ταξίδι του.

«Είναι κάτι ακόμα που θα ήθελες να με ρωτήσεις για το πού έχουμε πάει;»

«Αυτό που θέλω να σε ρωτήσω είναι πόσους κόσμους επισκεφτήκαμε σε όλη μας την

πορεία μας; Και εάν τελικά πήγαμε στον υδάτινο κόσμο».

«Ναι, πήγαμε» του είπε η Θάλλω. «Αλλά μου είπες να μην σου αναφέρω τα γεγονότα που

έχουν γίνει. Γιατί θα σου έρθουν οι αναμνήσεις από μόνες τους. Αυτή ήταν η οδηγία σου.

Μακάρι να μπορούσα να σου εξιστορίσω το που έχουμε πάει και τι έχουμε δει. Μόνο ο

Derek Robotis

211

Εχετλαίος είναι αυτός που θυμάται τα πάντα. Ακόμα και η Δήμητρα δεν έχει γνώση των

όσων έχουν συμβεί. Δεν ήταν μέρος όλων των ταξιδιών, για αυτό και δεν επηρεάστηκε η

ηλικία της. Ήταν ασφαλής. Δεν θυμάται τα όσα είχαν γίνει και ούτε άφησε ο χρόνος το

αποτύπωμα του πάνω της. Ο χρόνος είναι ίσως ο καλύτερος γιατρός αλλά και ένας

αδίστακτος και αμετανόητος φίλος».

Είχαν ζήσει τόσα μαζί και δεν μπορούσαν ούτε να θυμηθούν ούτε να κατανοήσουν το πόσο

σημαντικά ήταν. Μόνο ο πολεμιστής και η Θάλλω έχουν την πλήρη γνώση των όσων έχουν

συμβεί. Ίσως και κάποτε να μπορέσουν να μάθουν όλη την αλήθεια. Τώρα, όμως, είχε

φτάσει στο σημείο που έπρεπε να τελεσφορήσει το σχέδιο του. Η ώρα του νέου ήλιου και

της ανατολής. Οι νέες ηλιαχτίδες θα ήταν το εφαλτήριο για την ομόνοια και μετέπειτα την

ένωση όλων κόσμων.

«Θάλλω, είναι κάτι άλλο σημαντικό που πρέπει να γνωρίζω για τα γεγονότα που θα

ακολουθήσουν;».

«Χάρη, εσύ ο ίδιος μου έβαλες του φραγμούς των όσων μπορώ να σου εκμυστηρευτώ».

Καθώς απογειώνονταν από τον Μαθουσάλα, παρατηρούσε από ψηλά τα όνειρα των

ελεύθερων πολιτών να υλοποιούνται και αυτό τον έκανε χαρούμενο, διότι και το δικό του

πιθανόν να γινόταν πραγματικό. Οι κατασκευές και όλες οι εργασίες που γίνονταν

φαίνονταν σε πραγματικό σκέλος μόνο από ψηλά. Με την ιδέα του μέλλοντος, πήγε να

συναντήσει το παρελθόν που τον περίμενε στο ηλιακό σύστημα της γης. Το βέλος του

χρόνου συναντάει τον εαυτό του. Φτάνοντας στο σταθμό όλα είχαν αλλάξει. Γίνονταν

πολλές εργασίες. Το εξωτερικό του ήταν παντελώς διαφορετικό. Πλέον δεν ήταν ένας καλά

κρυμμένος σταθμός. Το αντίθετο μάλιστα. Φώτα, αποβάθρες, διαστημόπλοια ήταν όλα

εμφανή και σε πλήρη εγρήγορση. Σα να καλούσαν όσους ήθελαν έρθουν. Φίλους και

εχθρούς. Στην προκειμένη περίπτωση, τους εχθρούς τούς γνωρίζουν. Αυτούς που δεν

γνωρίζουν είναι οι φίλοι. Αν κάποιος επέλεγε να κάνει επίσκεψη και δεν είχε φιλικές

προθέσεις, θα έπρεπε να το σκεφτεί και πάλι. Μπορούσε να αντέξει όλες τις επιθέσεις. Τα

πυροβόλα λέιζερ και όλες αμυντικές συστοιχίες μπορούν να αποτρέψουν όποια επίθεση

και εάν γινόταν. Το ερώτημα ήταν ποιος έδωσε την εντολή να γίνουν οι αλλαγές.

Προφανώς, ήταν ο πατέρας του Χάρη αυτός που έδωσε την οδηγία, αλλά δεν φαίνεται να

ήταν μια από τις ιδέες του. Στις εργασίες λάμβαναν μέρος και όσοι άνθρωποι είχαν μείνει

στον σταθμό και κάποιοι από τους εξωγήινους που ήθελαν να δείξουν την ευγνωμοσύνη

τους σε όσους τους ελευθέρωσαν. Αν και η εμπειρία τους από την αιχμαλωσία δεν ήταν η

πιο ιδανική, η τεχνογνωσία που απέκτησαν σίγουρα θα βοηθούσε να αμυνθούν ενάντια σε

όποιον και αν τολμούσε.

Η Θάλλω πήρε τον έλεγχο του σκάφους και συχνά πυκνά ότι το απολάμβανε. Πιθανόν και

να είχε και συναισθήματα. Ο προγραμματισμός της και οι αντιδράσεις της είναι

πανομοιότυπες με αυτές ενός έλλογου όντος. Αφότου άνοιξε η πόρτα του σκάφους, πρώτος

έφτασε ο πατέρας του Χάρη.

«Πλέον είμαστε στο ίδιο ύψος, γιε μου».

Derek Robotis

212

«Κάποτε θα σου την διηγηθώ την ιστορία, για να γνωρίσεις και εσύ το τι έχει γίνει. Πατέρα,

θέλω να πεις. Πώς και αποφάσισες να κάνεις όλες αυτές τις αλλαγές στον σταθμό; Ο

στρατηγός ίσως και να μας επιτεθεί τώρα που ξέρει ακριβώς τη θέση μας».

«Ο Περκόφκσι έστειλε τα σχέδια, για να ετοιμαστούμε ίσως για την τελική ευθεία. Έστειλε

σχέδια για αναβαθμίσεις σε όλα τα όπλα και τις λειτουργίες του σταθμού. Να είμαστε

έτοιμοι σε περίπτωση που έρθει ο στρατηγός».

«Πάλι θέλει να ελέγξει καταστάσεις από μακριά. Δεν λέω, μέχρι τώρα τα περισσότερα που

έχει κάνει είναι σωστά και μας έχει βοηθήσει. Αλλά δεν έχει την ικανότητα να προβλέψει

ό,τι έχει συμβεί ή ό,τι είναι πιθανόν να συμβεί. Για αυτά έχω προβλέψει εγώ να τα κάνω.

Έχω πρόσβαση σε όλες τις πληροφορίες που έχουν και οι δύο τους και δεν θα τους αφήσω

να είμαστε πιόνια στην παρτίδα σκάκι, που ξεκίνησαν χωρίς να ρωτήσουν εμάς».

«Έχεις δίκιο, Χάρη μου, αλλά δεν πρέπει να είμαστε βιαστικοί στις κινήσεις μας».

«Μπαμπά, μέχρι στιγμής αυτό που με οδηγεί σε ό,τι κάνουμε δεν έχει κάνει λάθος. Δεν

ξέρω πως να στο εξηγήσω αλλά είναι κάτι μαγικό ή κάτι ανώτερο να με οδηγεί και δεν είναι

η εσωτερική φωνή που ακούμε όλοι μας. Δεν ξέρω από που προέρχεται αλλά είναι πάντα

σωστή».

Ο κύριος Αντώνης συμφώνησε με ένα χτύπημα στην πλάτη. Ο Χάρη είχε μια υποψία ότι η

φωνή ίσως και να ήταν ο Υπερίων. Ως ον του έκτου επιπέδου, κατάφερε να εμφυσήσει

γνώση αλλά και απόκοσμες δυνάμεις στον Χάρη που μόλις τώρα είχε αρχίσει να

αντιλαμβάνεται. Άρχισε να καταλαβαίνει τι πρόκειται να γίνει πολύ σύντομα. Έτρεξε

γρήγορα στην κεντρική αίθουσα, προσπερνώντας την οικογένεια του και την Δήμητρα που

τόσο πολύ ήθελε να τον δει. Βρήκε ένα μικρόφωνο και έβγαλε την εξής ανακοίνωση

«Φίλοι μου. Ξέρω ότι μόλις αποκτήσατε την ελευθερία σας και ότι το δεν θέλετε να υπάρξει

κάποια σύγκρουση. Όμως, ο δυνάστης όλων μας είναι προ των πυλών. Έρχεται με μια

αρμάδα διπλάσια από την προηγούμενη φορά. Ετοιμαστείτε για μια ακόμα φορά να

υπερασπιστείτε την ελευθερία σας».

Άρχισε να υπάρχει ένα σούσουρο ανάμεσα σε όσους ήταν στον σταθμό. Οι οθόνες δεν

έδειχναν κάποιον να είναι κοντά. Τίποτα δεν πλησίαζε. Κάποιοι σκέφτηκαν ότι ίσως ο

νεαρός Χάρη άρχιζε να χάνει την σκέψη του. Οι κβαντικοί αναλυτές δεν έδειχναν κάτι το

διαφορετικό. Δεν υπήρχε πουθενά κάποια ένδειξη ότι κινδύνευαν. Βέβαια, η σκέψη και η

αντίληψη του Χάρη ήταν πιο ισχυρή από τα όργανα ενός υπολογιστή. Η Θάλλω πρόβαλε

από την εικόνα τα εχθρικά σκάφη που ήταν κοντά. Ο νεαρός είχε απόλυτο δίκιο. Σήμανε

συναγερμός και όλα τα σκάφη ετοιμάζονταν για πόλεμο. Το σκάφος των Ωμέγα ήταν εκεί,

όπως και αυτό των Κενταύρων. Ο Χάρη έστειλε σήμα στον Εχετλαίο να τον ειδοποιήσει για

την επικείμενη μάχη. Είχαν καταφέρει να κρυφτούν πίσω από μεγάλους αστεροειδείς, που

εμπόδιζαν τα όργανα τους να τους εντοπίσουν. Από τα πρώτα δείγματα είχε τα διπλάσια

σκάση από την προηγούμενη μάχη του. Δεν θα ήταν εύκολο το έργο τους να ξεφύγουν

χωρίς απώλειες. Ωστόσο, όλες οι αναβαθμίσεις που είχαν γίνει στον σταθμό τους έδιναν

μια καλή ευκαιρία για να τα καταφέρουν. Τρία διαστημόπλοια ήταν έτοιμα να

προστατέψουν τον σταθμό. Σιγά σιγά άρχισαν τα σκάφη του στρατηγού να τους

περικυκλώνουν. Σύντομα θα ακουγόταν και ο λόγος του στρατηγού, πριν κάθε του μάχη. Η

Derek Robotis

213

έκκληση της υποταγής και η υπόσχεση ότι όλα θα συγχωρεθούν, αφού παραδώσουν τα

όπλα.

«Καλοί πολίτες της γης και των άλλων κόσμων. Δεν χρειάζεται να προβούμε σε ενέργειες

που θα φανούν μοιραίες για εσάς και τους αγαπημένους σας. Εγώ θα σας δώσω επιείκεια.

Το μόνο που σας ζητάω είναι να μου παραδώσετε την εγγονή μου και τον Χάρη που είναι

ένα παραπλανημένο παιδί. Σας οικτίρω, μην με αναγκάσετε να προβώ σε πολεμικές

ενέργειες που θα σας οδηγήσουν σε σίγουρο θάνατο».

Ήθελε να δείξει την ανωτερότητα στο πεδίο της μάχης αλλά και την ελεημοσύνη του. Κανείς

δεν πείστηκε από τα λόγια του. Όλοι γνώριζαν τις φρικαλεότητες που είχε διαπράξει και

που ήταν ικανός ακόμα να κάνει. Η απαγωγή της Ιουλίας τον είχε εξοργίσει, απλά δεν ήθελε

να το παραδεχτεί.

«Κύριε Σεπτίμιε, εσύ ο μεγάλος στρατηλάτης, επικαλείσαι τον ανθρωπισμό μας και μας

προσφέρεις τον οίκτο σου. Δεν τον θέλουμε και ούτε τον έχουμε ανάγκη. Αυτό το σύμπαν

δεν σε φοβάται και ούτε θα υποκλιθεί σε εσένα. Ή ταν ή επί τας, που είχε πει και ο μεγάλος

βασιλιάς της Σπάρτης».

Ο Χάρη του απάντησε σε ύφος που θα το καταλάβαινε ο στρατηγός. Υπήρξε μια στιγμή

σιωπής. Δεν έφερε κάποια αμηχανία. Το κύριο σκάφος του στρατηγού ήταν σίγουρα από

την Σκοτεινή γη. Οι διαστάσεις του ήταν τεράστιες και σιγά σιγά ξεπρόβαλε και κινούταν

προς τον σταθμό. « Πυρ» φώναξε ο Χάρη από το μικρόφωνο του διαστημοπλοίου. Την ίδια

στιγμή ανταπέδωσε ο στρατηγός. Δεν το περίμενε ότι ο μικρός Χάρη θα έκανε την πρώτη

κίνηση. Τα λέιζερ στην αρχή δεν είχαν επηρεάσει ούτε τον σταθμό ούτε και τα σκάφη. Τότε

ξεκίνησαν με αποστολές αυτοκτονίας να πέφτουν μικρά σκάφη πάνω στον σταθμό και να

προκαλούν ζημίες. Όχι πολύ μεγάλες, αλλά δεν θα μπορούσαν να τις αποκρούσουν αέναα.

Έπρεπε να βρεθεί μια λύση. Αυτό συνεχίζονταν για αρκετή ώρα. Τα πυροβόλα λέιζερ είχαν

καταφέρει να καταρρίψουν πολλά από τα μικρά μη επανδρωμένα σκάφη.

«Δεν θα μπορέσουμε να αντέξουμε για πολύ ακόμα αυτήν την κατάσταση».

Είχε δίκιο η Δήμητρα. Πώς θα μπορούσαν να κερδίσουν την μάχη; Οι βομβαρδισμοί

συνεχίζονταν για αρκετά ώρα. Ο Χάρη ήταν στο σκάφος του και συνεχώς κατέρριπτε μικρά

σκάφη ωστόσο, δεν μπορούσε να τα βάλει με μια ολόκληρη αρμάδα. Η κατάσταση ήταν

δύσκολη.

«Ο Αυτοκρατορικός διαστημικός στόλος του Κενταύρου σας δίνει εντολή να σταματήσετε

όλες τις εχθροπραξίες εναντίον των συμμάχων μας».

Ο Εχετλαίος εμφανίστηκε μία τεράστια αρμάδα διαστημοπλοίων. Ήταν ο αυτοκράτορας

τους. Μια αποκάλυψη που δεν την περίμενε κανείς. Ο Αυτοκρατορικός στόλος ήταν

τεραστίων διαστάσεων. Πώς κατάφερε ο Εχετλαίος και μάζεψε τόσα σκάφη δεν το γνώριζε

κανείς. Ακόμα και οι κάτοικοι του Ωμέγα που ήταν τεχνολογικά ανεπτυγμένοι δεν είχαν

γνώριζαν για τα επιτεύγματα των Κενταύρων.

«Τα αδέρφια μας σε αυτήν την διάσταση είναι κοντά μας, θέλοντας να απαλλαγούν από

όποιον δυνάστη θέλει να υποτάξει ελεύθερους κόσμους. Στρατηγέ της καταστροφής και

Derek Robotis

214

του αίματος. Φύγε από τη γη και γύρνα στην όποια τρύπα και αν φύτρωσες. Εδώ δεν

ανήκεις εσύ ούτε και οι ομοϊδεάτες σου».

Η τροπή του πολέμου άλλαξε. Τα σκάφη του στρατηγού ξεκίνησαν να πολεμούν τον στόλο

του φίλου τους. Ωστόσο, ο στρατηγός ο ίδιος ακόμα πλησίαζε τον σταθμό, θέλοντας να

αρπάξει το Χάρη και δεν θα σταματούσε σε τίποτα, εάν δεν κατάφερνε να τον πάρει μαζί

του.

«Εσύ που λες ότι έχει καταφέρει τόσα, σε προκαλώ, έλα να με πιάσεις μόνος σου με ένα

σκάφος σου. Απέδειξε ότι είσαι ικανός να ηγηθείς».

Τα λόγια του Χάρη ήταν άκρως προκλητικά. Θα ξεκινούσε ένα κυνηγητό ανάμεσα από

πολλά σκάφη και έναν πόλεμο που δεν είχε ξαναδεί κανείς στην περιοχή. Η μάχη δεν θα

τελείωνε σύντομα. Ο Χάρη και ο στρατηγός ήταν σχεδόν εφάμιλλοι αντίπαλοι. Ήταν ένα

κυνηγητό ανάμεσα σε κρατήρες και κομήτες και αστεροειδείς που ήταν κατά χιλιάδες.

Υπήρχε η πιθανότητα αυτό το κυνηγητό να διαρκούσε μέρες ακόμα. Δεν ήταν εφικτό,

βέβαια, διότι οι απώλειες θα ήταν πολλές και δεν ήταν το ούτε το σχέδιο τους ούτε και το

θεμιτό αποτέλεσμα. Μια τέτοια τιτάνια μάχη ήταν καθαρά θέμα ψυχολογίας. Ποιος θα

έκανε το πρώτο βήμα πίσω; Δεν φαινόταν να ανατέλλει η νέα μέρα σύντομα. Πολλά σκάφη

ήταν σχεδόν κατεστραμμένα. Ο Εχετλαίος ήξερε ότι η μάχη θα ήταν σφοδρή. Ως

αυτοκράτορας ενός τέτοιου πολιτισμού που απλώνεται σε δυο σύμπαντα, ήξερε ότι έπρεπε

να κερδηθεί η μάχη, για να πάψει να υπάρχει η απειλή του Σεπτίμιου. Τα διαστημόπλοια

του είχαν την ικανότητα να καταστρέψουν όλα τα σκάφη του αντιπάλου του. Ωστόσο, είχε

δώσει την υπόσχεση να μην υπάρξουν θύματα και να προσπαθήσει να προστατέψει όσους

μπορούσε.

Αρχικά, ερχόντουσαν ορδές από ενισχύσεις από πολλούς κόσμους που είχε ο στρατηγός

στην κατοχή του. Σιγά σιγά άρχιζαν να μειώνονται.

«Χάρη, ο Κάπταιν Μίκε είμαι».

Μια γνωστή φωνή από ένα μικρό του φίλο, που τους είχε βοηθήσει σε μία πολύ επικίνδυνη

αποστολή.

« Μικρέ μου φίλε, μας βοήθησες τόσο!. Σε ακούω πάλι και χαίρομαι. Τι νέα μου φέρνεις;».

«Το καθεστώς έχει αρχίσει να καταρρέει. Η επανάσταση έχει ξεκινήσει. Η νίκη είναι κοντά».

Τα λόγια του μικρού ήρωα ήταν ένα χαρμόσυνο γεγονός το οποίο ακούστηκε σε όλο το

στόλο. Ήταν η ώρα της αλλαγής και στη γη και στο πεδίο της μάχης. Τώρα θα ήταν μόνο

μεταξύ του Χάρη και άλλοτε παππού του. Ο Χάρη τον κυνηγούσε προσπαθώντας να μην το

καταστρέψει ούτε να τον σκοτώσει. Έπρεπε να πληρώσει για τα εγκλήματα που είχε

διαπράξει. Όχι ότι θα ήταν μια εύκολη πράξη να γίνει. Ο στρατηγός είχε πολλές γνώσεις

που αφορούσαν τα σκάφη αλλά και να τα πιλοτάρει. Ο Χάρη είχε το πλεονέκτημα ότι το

σκάφος του ήταν ανώτερο από του αντιπάλου του. Έπρεπε να ψάξει βαθιά στο

υποσυνείδητο του, για να καταφέρει να βρει κάποια πληροφορία η κάποια απόκρυφη

γνώση που είχε αποκτήσει κατά την διάρκεια του ταξιδιού που δεν θυμάται και πολλά.

Derek Robotis

215

Λογικά, ο στρατηγός θα ήταν κοντά για να προσπαθήσει να τον αιχμαλωτίσει. Αποφάσισε

να τον περιμένει λίγο. Να δει εάν θα έκανε κάποια κατά μέτωπο επίθεση. Είχε την υπομονή

που χρειαζόταν. Οπότε έπρεπε να κάτσει και να τον περιμένει. Ίσως να του ερχόταν κάποια

καλή ιδέα. Προσπάθησε να σαρώσει την περιοχή, για να βρει μήπως βρισκόταν κάπου

κοντά του κρυμμένος. Μάταια, βέβαια. Δεν τα κατάφερε. Η περιοχή για κάποιο λόγο ήταν

πολύ ιονισμένη με ηλιακή ακτινοβολία, η οποία δεν επέτρεπε στα όργανα τους σκάφους να

τον εντοπίσει. Έπρεπε να τον δελεάσει με άλλον τρόπο, για να δει τι είχε στην φαρέτρα του.

Η πλάστιγγα της μάχης είχε αρχίσει εδώ και ώρες να γέρνει προς την πλευρά του Χάρη και

των συμμάχων του. Ο στρατηγός δεν είχε ελπίδες για νίκη. Με αυτόν τον γνώμονα, ο Χάρη

ξεκίνησε να επιστρέφει στον σταθμό για να γιορτάσει την επικείμενη νίκη. Να ετοιμάσουν

τη γη της απελευθέρωσης. Καθώς το σκάφος επέστρεφε στην βάση του, σήμα έφτασε από

τον στρατηγό ότι έπρεπε να παραδοθεί. Πράγματι, ο μικρός επαναστάτης ήταν

περικυκλωμένος. Με σκάφη από τη γη και το προσωπικό σκάφος του στρατηγού.

«Παραδώσου, μικρέ. Δεν υπάρχει διέξοδος για εσένα. Θέλω να μου φέρεις πίσω την εγγονή

μου γρήγορα».

Ο τόνος της φωνής του ήταν φανερά εκνευρισμένος δείχνοντας ότι βιάζονταν. Ο Χάρη δεν

έχασε την ψυχραιμία του και του απάντησε στο ίδιο μήκος κύματος.

«Δεν είσαι σε θέση να κάνεις καμία απαίτηση. Θα σου πρότεινα να ελέγξεις τα όργανα σου

και να δεις ότι είσαι περικυκλωμένος με σκάφη Κενταύρων. Δεν υπάρχει ελπίδα για εσένα.

Δεν πρόκειται να βγεις κερδισμένος από αυτήν την μάχη».

Τα σκάφη των Κένταυρων είχαν συστήματα που τα έκαναν αόρατα στα συστήματα των

σκαφών.

« Στρατηγέ, παραδώσου. Δεν υπάρχει τρόπος να διαφύγεις από εδώ».

Η επόμενη κίνηση του έδειξε πόσο απελπισμένος ήταν. Πήγε να εμβολίσει το σκάφος του

Χάρη. Βέβαια, δεν το κατάφερε, διότι η Θάλλω είχε ανώτερα συστήματα πλοήγησης και

άμυνας. Καθώς τον πλησίαζε τον Χάρη, το διαστημόπλοιο του Σεπτίμιου πήδηξε προς το

υπερδιάστημα και εξαφανίστηκε από το πεδίο όρασης. Αποσύρθηκε από την μάχη, ως

δειλός που ήταν. Την εικόνα αυτή την μετέδωσαν κατά μήκος κύματος του ηλιακού

συστήματος. Ο πόλεμος είχε λήξει.

«Καλούμε να σταματήσετε όλες τις εχθροπραξίες. Ο στρατηγός σας σάς άφησε μόνους».

Η φωνή του Χάρη ακούγονταν σε όλες τις συχνότητες. Σε όλα τα γνωστά κανάλια. Άπαντες

ήξεραν τι είχε γίνει.

Ο στόχος επιτευχθεί

Derek Robotis

216

Κανείς δεν περίμενε τα γεγονότα να πάρουν αυτήν τροπή. Αν και δεν είναι ιδανικά, διότι ο

Σεπτίμιος και ο Περκόφκσι, που είναι άκρως επικίνδυνοι, είναι κάπου κρυμμένοι και

σίγουρα σχεδιάζουν την επανάκαμψη τους στα δρώμενα. Ο Περκόφσκι κατάφερε και πήρε

την οικογένεια του. Η Αγγελική με την οικογένεια της είχε εγκατασταθεί μόνιμα στον Ωμέγα

ως πρεσβευτές της γης. Βέβαια, οι πρώτες μορφές της συμμαχίας είχαν ήδη υλοποιηθεί. Η

πρώτη οικουμενική κυβέρνηση της γης είχε ήδη διαμορφωθεί. Τα πρώτα δείγματα ήταν

άκρως ενθαρρυντικά. Ακόμα και οι πρώτοι άποικοι από τον Κένταυρο και τον Ωμέγα είχαν

έρθει και ήταν θεμελιωτές της συμμαχίας. Βέβαια, η νοοτροπία και συμπεριφορά των

ανθρώπων θα χρειάζονταν χρόνο να αλλάξει. Η ξενοφοβία σε κλειστές κοινωνίες είναι

συχνό φαινόμενο. Αλλά με την σωστή παιδεία και μόρφωση θα ήταν οι καταλύτες για την

μεγάλη αλλαγή στο σύμπαν.

Τα μυστήρια που πρέπει να λυθούν είναι ακόμα πολλά. Το ταξίδι του Χάρη μόλις έχει

ξεκινήσει. Ο επόμενος σταθμός του είναι να πάει στον Μαθουσάλα μαζί με τον Εχετλαίο να

δουν τον φίλο τους τον Ωρίωνα, που το έργο του έχει αρχίσει να ακούγεται σε πολλούς

κόσμους που οι πολίτες που συρρέουν να εγκατασταθούν στη νέα όμορφη πολιτεία. Ο

σταθμός ήταν το σύνορο της γης για όσους ήθελαν να έρθουν σ’ αυτήν. Πρέπει πλέον ο

Χάρη να ανακαλύψει τι έγινε αυτά τα δυο χρόνια που δεν θυμάται. Τους κόσμους που

επισκέφτηκε και τα όσα έζησε με την Δήμητρα στα ταξίδια τους στα άστρα. Λίγο πριν φύγει

για ένα ταξίδι, ο Χάρη πήγε να δει την αδερφή του την Ελπίδα -Ιουλία τι κάνει. Στα χέρια

της κρατούσε ένα βιβλίο που είχε την εικόνα ενός διαστημοπλοίου. Το όνομα της

συγγραφέως ήταν την αδερφής του. Ο Χάρη ήταν αντιμέτωπος με ένα ακόμα μυστήριο.

«Ωχ» αναφώνησε…

Derek Robotis

217

Derek Robotis

218

Derek Robotis

219

Derek Robotis

220